HULST – Hij had in het verleden al eens eerder ‘nee’ gezegd toen hij werd gevraagd de overstap te maken van v.v. Clinge naar grote buurman HVV’24 in Hulst. Toen had Dion Weemaes (24) het gevoel dat hij er nog niet klaar voor was. In 2019 volgde weer dezelfde vraag en nu besloot de verdediger dat de tijd rijp was. En naar eigen zeggen bevalt de stap hem prima.

“Ik voel me in Hulst prima op mijn plek. Maar dat had ik ook wel verwacht eerlijk gezegd. Ik heb als vanaf mijn jonge jeugd een bepaalde connectie met Hulst. Ik heb er op school gezeten, veel van mijn vrienden komen er vandaan én ik heb er na mijn schooltijd en in de weekenden ook jarenlang gewerkt. Dus ik kende al heel veel mensen, waarvan er ook velen bij HVV’24 een rol vervullen of als supporter langs de lijn staan.”

Weemaes speelde vanaf de jongste jeugd altijd bij v.v. Clinge en debuteerde als 15-jarige in het eerste elftal. In het begin kon hij zichzelf nog wel eens verliezen in ‘druistige’ acties, maar de laatste jaren werd het spel van de verdediger steeds meer solide. Hij was op den duur een onmisbare kracht bij de Clingenaren en maakte er enkele promoties en ook degradatie mee. Toen hij door HVV’24 in 2019 werd benaderd was de keus dan ook simpel. “Ik had het gevoel dat ik nu wel de benodigde speelminuten in een eerste elftal had gemaakt bij Clinge en wilde me meten op een niveau hoger. Want in alles is HVV’24 natuurlijk groter dan ik bij Clinge gewend was. Grotere vereniging, maar toch ook wel iets meer ‘druk’ die er op je komt te staan als voetballer. Ik wilde zien hoe ik daarmee zou omgaan en proberen mezelf verder te ontwikkelen.”

In eerste instantie zag Weemaes zichzelf in een oefenwedstrijd zelfs terug als rechtsbuiten toen de opstelling bekend werd gemaakt. “Maar dat werd een grote blamage, want ik ben natuurlijk geen aanvaller. Al snel werd ik terug naar achter gehaald en speelde een paar duels rechtsback, wat ik ook bij Clinge veelal speelde. Tot ik centraal achterin kwam te spelen. Dat beviel zo goed, dat ik er sindsdien niet meer ben weggegaan en eigenlijk ook altijd wel basisspeler ben. Ik vind het een fantastische plek om te spelen en ik voetbal met allemaal goede spelers om me heen, waardoor ik zelf ook steeds beter en completer word. Samen met Niels Breijaert vorm ik het centrum en we vullen elkaar perfect aan.”

Waar hij buiten de lijnen over het algemeen vrij rustig is, daar verandert hij binnen de lijnen van het voetbalveld. “Dat klopt, want ik laat me vaak wel verbaal gelden. Die ‘grote mond’ zijn ze wel al wat gewend inmiddels, maar ik heb daar nooit slechte intenties mee. Ik probeer altijd de boel op scherp te zetten of medespelers wakker te schudden. Ik heb dat ook nodig en het zit ook in mijn karakter. Ik wil ten koste van alles winnen, of het nou een oefenpotje is, een trainingspartijtje of een derby. Winnen is het enige dat telt.”

In Hulst vindt hij zichzelf terug in een selectie waarbij enkele jongens mijn veel ervaring een mix vormen met veel jonge en talentvolle spelers. “Dat is een prima mix, maar zorgt soms nog wel voor wisselvallige resultaten. En ook het kritische publiek in Hulst kan soms wel voor wat extra druk zorgen, maar zelf ervaar ik dat wel als prettig. Er mag ook wat van ons worden verwacht. We willen altijd meedoen om de prijzen en zijn dat ook wel verplicht om te doen. Want ik vind ons vaak nog veel te lief. Ook naar elkaar toe. Als het niet loopt gaan vaak eerder de kopjes omlaag dan de mouwen omhoog. Ik probeer daar dan wel een dosis mentaliteit in te gooien en hoop dat de rest dan meegaat. Dat lukt nog niet altijd, maar dat is wel hoe ik ben.”

Inmiddels staat sinds dit seizoen Mario Vermeirssen als trainer voor de groep in Hulst, een trainer die Weemaes goed kent van zijn tijd bij Clinge. “Mario ken ik al heel lang en hij doet het hier in Hulst prima. Ondanks dat het seizoen al snel voorbij was door corona heeft hij hier wel al wat teweeg gebracht. We zijn veel meer een team, een hechtere groep waar het plezier weer terug is. Onze start was niet wat we ervan hoopten, maar toch zie ik veel potentie voor de toekomst. Jammer dat het nu al zolang stilligt, maar de doelstelling voor komend seizoen zal niet anders zijn: meedoen om de prijzen én qua spel stabieler worden. Tot die tijd is het afwachten wat er gaat gebeuren. We zijn dat we alweer mogen trainen nu, al duurt het allemaal wel heel erg lang helaas.”

Voor meer artikelen over HVV’24 klik hier

Hij mag nog eventjes meedoen bij de Jo19, maar Milan Bolsens heeft de lat voor zichzelf een stuk hoger gelegd. De 17-jarige verdediger wil VV Clinge 1 halen en hoop hier zo snel mogelijk te kunnen aanhaken. “Daar kan ik me mooi ontwikkelen.”

Bolsens is momenteel bezig aan zijn laatste seizoenen bij de jeugd en hoopt volgende zomer de overstap te kunnen maken naar de hoofdmacht. “Soms spelen we wel eens onderlinge wedstrijden met de Jo19 en het eerste elftal, daar leer je ook van.” Want Bolsens mocht met zijn team de afgelopen periode gewoon doortrainen. “Dat mocht gelukkig nog wel doorgaan, wat fijn was.”

Afgelopen september mocht er nog in competitieverband gevoetbald worden en dat ging voor het hoogste jeugdelftal van de dorpsclub niet verkeerd. “We deden bovenin mee in de eerste klasse.” Echter was het wel even wennen, dankzij een nieuwe teamsamenstelling na het stopzetten van de jeugdsamenwerking met HVV’24. “We hadden een nieuwe groep, maar iedereen kon het meteen goed met elkaar vinden.” Volgend jaar speelt Bolsens zijn laatste seizoen bij de jeugd en kijkt hij er weer naar uit om wedstrijden te mogen spelen. “We hebben eigenlijk een echt vriendenelftal en na afloop kunnen we zeker wel pintje drinken in de kantine, hopelijk mag dat ook snel weer.”

Vroeger speelde Bolsens in een team samengevoegd met buurman HVV’24, maar beleefde hier een aantal mooie hoogtepunten. “In de D2 haalden we zelfs de halve finale van de beker, dat was wel een mooie ervaring.” Helaas was het niet altijd rooskleurig voor het jeugdig talent. “Op mijn 13^e scheurde ik mijn enkelbanden.” Voor Bolsens was het op dat moment een enorme klap, zeker op jonge leeftijd. “Ik ging toen vaak bij mijn teamgenoten kijken, maar het liefst wil je op dat moment zelf natuurlijk gewoon voetballen.” Gelukkig is Bolsens momenteel weer helemaal hersteld en vormt hij de rots in de brandig achterin bij oudste jeugd van VV Clinge.

Vroeger ging de centrale verdediger vaak bij het vlaggenschip van de rood-witten kijken. “Toen ik een jaar of tien was, ging ik bijna wekelijks bij het eerste kijken.” De laatste tijd ging hij iets minder vaak kijken, want Bolsens is een fanatieke Ajaxied en pikt als seizoenkaarthouder graag zijn wedstrijdjes In Amsterdam mee. Al wordt dat binnenkort wel lastig te combineren, want met VV Clinge hoop hij zo snel mogelijk op zondag zelf te mogen schitteren. “Dat is uiteindelijk wel mijn doel.”

Foto: Archief VV Clinge.

Meer artikelen lezen over VV Clinge? Klik hier.
Klik hier voor meer informatie over VV Clinge.

Jaco de Rooij is al vanaf kleins af aan al verbonden met zijn club VV Clinge. Waar hij begon als voetballend lid, zet hij zich momenteel alweer jarenlang in voor de dorpsclub. Een functie in het bestuur, leider bij het eerste elftal en assistent-scheidsrechter bij de hoofdmacht, dan mag je zeker concluderen dat De Rooij een rood-wit gekleurd hart heeft. We spraken het clubicoon over zijn werkzaamheden bij de vereniging en zijn liefde voor VV Clinge.

De Rooij groeide op in Oud-Gastel, maar verhuisde op jonge leeftijd naar Clinge. Sindsdien kwam hij bij VV Clinge binnenwandelen en doorliep hier meerdere jeugdelftallen. Vervolgens maakte hij de overstap naar de senioren. “Ik kwam als jochie bij veel oudere gasten te voetballen, maar dat was altijd harstikke leuk.” Nadat De Rooij zijn voetbalschoenen aan de wilgen had gehangen, bleef hij nog altijd verbonden bij zijn geliefde club. Na een aantal jaren als jeugdtrainer, werd hij actief als vrijwilliger. “Ik hielp met klussen, stond soms in de kantine en deed eigenlijk heel veel dingen waar hulp bij nodig was.”

Sinds 2000 is De Rooij actief bij de hoofdmacht van de dorpsclub. Allereerst jarenlang als leider en momenteel ook als assistent-scheidsrechter. “We hebben een hele leuke groep en het is mooi om te zien dat nu zoons van vrienden van mij in het eerste elftal spelen.” De fanatiekeling heeft zelfs na een schorsing van toenmalig trainer Gino van den Broecke voor twee wedstrijden het trainersstokje mogen overnemen. “Gino zat wel achter mij op de tribune om me aanwijzingen te geven,” geeft hij lachend aan. Echter tekent dit wel het mooie karakter van De Rooij. “Overal waar ze mij voor vroegen, deed ik gewoon en nu nog steeds.”

Naast zijn werkzaamheden bij het vlaggenschip zit De Rooij ook bij het bestuur van VV Clinge. “Hier doe ik alle technische zaken en probeer ik zoveel mogelijk het aanspreekpunt te zijn voor de seniorenelftallen en de Jo19.” Ook voor VV Clinge was het de laatste tijd een moeilijke en vervelende voetballoze periode. “We mogen gelukkig weer wat meer op voetbalgebied, maar het zijn uiteindelijk de wedstrijdjes waar je het voor doet, hopelijk mag dat snel weer.”

Na al die jaren voelt De Rooij zich nog altijd enorm thuis bij de dorpsclub. “Je bouwt vriendschappen op en het voelt gewoon echt als familie eigenlijk.” In de toekomt zal het clubicoon dan ook nog vaak te vinden zijn op Sportcomplex Malpertuus en heeft hij mooie doelstellingen voor ogen. “Als assistent-scheidsrechter zou het mooi zijn als we een stabiele derdeklasser worden, dan krijg je toch mooier voetbal te zien,” sluit hij met een glimlach af.

Foto: VV Clinge

Meer artikelen lezen over VV Clinge? Klik hier.
Klik hier voor meer informatie over VV Clinge.

HOEK – Al jarenlang is HSV Hoek de hoogst spelende amateurclub van Zeeland, sinds enkele seizoenen vergezeld door Goes. In de Derde Divisie laat ook Fabian Wilson (30) al jarenlang een goed en constant niveau zien. Sinds de KNVB de competities stillegde, ligt echter ook het voetballeven van de verdediger volledig stil.

“Inderdaad. Wij doen al sinds er het besluit was genomen,  dat we niet meer in groep mochten trainen helemaal niets. Net als Goes overigens. Het is in ons geval ook totaal niet haalbaar. Alle spelers komen van buitenaf en moeten een stuk reizen om te trainen. Wanneer je dan niet kan douchen, de kantine niet is geopend, je alleen in kleine groepjes mag trainen én niet kunt omkleden op de club, dan kan je het simpelweg niet faciliteren. Daarbij wil je natuurlijk een zo hoog mogelijk niveau halen, zowel in wedstrijden maar ook op trainingen. En als dat om wat voor reden dan ook niet kan, dan heeft het ook geen zin.”

En dus is Wilson, die er inmiddels al tien seizoenen aan de Lovenpolder op heeft zitten, meer thuis dan hij ooit gewend was. “Ik ben nog nooit zoveel thuis geweest inderdaad. En heb ook nog nooit zo lang stilgelegen als voetballer. Zelfs toen ik een zware kruisbandblessure had niet. Toen speelde ik niet, maar was ik wel vijf dagen per week bezig met mijn herstel. Nu zijn we bij Hoek van drie trainingen en een hele zaterdag als wedstrijddag teruggevallen naar nul…. Dat was wel wennen en ook even schakelen. Natuurlijk hebben we van onze trainer schema’s meegekregen om onze conditie op peil te houden, al heeft iedereen wel de nodige zelfdiscipline om bezig te blijven. Want vanaf het moment dat er weer perspectief is om ergens naartoe te trainen dan wil iedereen er toch weer optimaal klaar voor zijn.”

Op deze manier kwam er toch wel een opmerkelijk einde aan het jubileumseizoen van de bedrijvige flankspeler die ineens kreeg te maken met een overload aan vrije tijd. “Dat is tijdelijk wel even leuk om de batterij op te laden, maar op een gegeven moment heb je alle klusjes in en om het huis wel gedaan en wil je het liefst toch weer met een bal aan de slag. Maar helaas is dat tot op heden nog altijd niet het geval. Vanuit de club zijn de zaken overigens wel netjes geregeld. Als het weer mogelijk is dan zal men er alles aan doen om ons weer te laten trainen, op wat voor manier ook. Dat zegt ook veel over de ontwikkeling die de club de laatste jaren heeft doorgemaakt. Het is niet voor niets natuurlijk dat het overgrote deel van de selectie ook komend seizoen intact blijft. Er staat een sterke organisatie over de gehele lijn.”

Alleen van Kyle Doesburg en Reguillo Vandepitte is bekend dat ze weggaan. Beiden kiezen voor een overstap naar Kloetinge, tot spijt van Wilson. “Ik snap hun keuze zeker, maar vind het wel jammer. Kyle is hier wat minder lang geweest, maar met Reguillo heb ik tien seizoenen lang prachtige momenten meegemaakt. Ik had hem, en ook Kyle, wel een ander afscheid gegund dan nu op deze manier. Ook Gertjan van Leiden heeft vorig seizoen nooit een passend afscheid gehad vanwege corona. Dat is doodzonde, maar ik verwacht wel dat er voor die mannen toch nog wel een passend slotstuk zal komen.”

Vooralsnog kan Wilson zich gaan richten op het nieuwe seizoen in de Derde Divisie, waar Hoek dit seizoen veel te wisselvallig heeft gepresteerd dan vooraf was gehoopt. “We hebben goede wedstrijden afgewisseld met een aantal ongelofelijk slechte. Dus het is voor iedereen zaak om dat eruit te krijgen. Zelf wil ik daar in elk geval keihard aan meewerken.”

Dat betekent dus een elfde seizoen in het shirt van HSV Hoek. “Absoluut! Ik voel me fit, voel me hier thuis én gewaardeerd. We hebben een goede selectie en ook de technische staf blijft bijeen. Alle randvoorwaarden zijn hier top geregeld. Wanneer ik zou weggaan, dan kan ik nooit op een dergelijk niveau actief blijven en val je hier in de regio enorm terug. En zo lang ik het volhou en zowel fysiek als mentaal kan opbrengen, dan wil ik hier actief blijven. Voor nu is het vooral zaak om fit te blijven en weer ‘in shape’ te komen, want deze voetballoze maanden zijn wel ‘killing’ voor je vetpercentage…”

Voor meer artikelen over HSV Hoek klik hier

AXEL – Speelminuten in het eerste elftal heeft Dylan Heinis (20) de afgelopen twee seizoenen al gedaan. Maar basisspeler is hij nog niet bij FC Axel. Daar moet als het aan hem ligt volgend seizoen onder de nieuwe trainer David Destorme verandering in gaan komen.

Heinis, die meestal als snelle aanvaller binnen de lijnen wordt gebracht om nog wat te willen forceren door de Axelaars, is inmiddels tweedejaars senior. Twee door corona afgebroken seizoenen ook, waarin hij pendelde tussen het derde elftal, het tweede en als wisselspeler bij het eerste. Hij is een product uit de eigen jeugdafdeling van de tweedeklasser, waar hij belangrijk was in de JO19 van toenmalig trainer Dennis Rietjens in de eerste klasse. Het bevalt hem overigens meer dan prima bij de Axelse senioren.

“Nadat ik destijds de overstap maakte van de jeugd naar de senioren kwam ik niet direct in beeld voor het eerste en heb ik wat ervaring opgedaan bij het tweede en derde. Maar na enkele duels mocht ik gaan meetrainen bij het eerste en sindsdien zit ik bij de selectie. Dat bevalt goed en is ook heel leerzaam. Er spelen bij het eerste en tweede elftal veel jongens die al flink ervaring met zich meedragen en daar probeer ik zoveel mogelijk van te leren.”

Zo kent hij ook de nieuwe trainer David Destorme, die overkomt van v.v. Terneuzen, al goed uit de tijd dat de Belgische oud-prof zijn goals maakte voor de Axelse fusieclub. “Dat klopt inderdaad, we wonen bovendien in dezelfde straat.. Ik heb nog met David samengespeeld en het lijkt me mooi om onder hem te gaan voetballen en te proberen mezelf in de basis te kunnen spelen. Dat is voor mij in elk geval wel het doel waarop ik mezelf wil gaan richten. Want het proeven aan de senioren en het spelen in het tweede is leuk, maar ik hoop op meer. Niet dat de mensen die Dylan Heinis willen zien op zaterdagmiddag naar de reservebank moeten kijken, maar mij in de aanval op het hoofdveld terugvinden. Al besef ik me ook heel erg goed dat dit geen simpele opgave zal worden.”

De derdejaars Hbo-student Engineering zag de afgelopen twee seizoenen zijn club ‘gered’ worden door de coronapandemie. Het vorig seizoen stond FC Axel voorlaatste met slechts veertien punten uit zeventien wedstrijden. En dit seizoen zelfs nog een plekje lager met slecht één punt uit vier duels. Geen klinkende cijfers voor een club met sportieve ambities. “Dat is absoluut de reden dat we ook komend seizoen nog in de tweede klasse zullen uitkomen inderdaad. Maar het is misschien ook wel zo, dat de ambities en de realiteit qua spelersmateriaal niet altijd paslopen. Want er zijn veel ervaren jongens die een stapje terug hebben gedaan en we hadden in de voorbereiding en tijdens de seizoensstart ook veel blessures. De selectie is jong en ook nog onervaren. Dan weet je dat het moeilijk wordt om in de linkerrij te gaan meedoen.”

En ook het afbreken van het huidige seizoen had de jonge Axelaar wel al een beetje zien aankomen, mede ook omdat het virus niet onder controle bleek te krijgen. “Het was al behelpen en er moest aan allerlei maatregelen worden voldaan tijdens trainingen en wedstrijden. Dat was best een opgave voor iedereen. En ook nadat het werd stilgelegd zag je dat het enorm lastig bleef. Trainen in kleine groepjes is even leuk, maar niet meer dan dat. Uiteindelijk hebben we besloten om vooral voor onszelf te gaan trainen. Al is het mooi dat we nu weer het veld op kunnen, althans de spelers tot 27 jaar tenminste. Want het blijft toch het leukste spel om te spelen. Lopen is leuk, maar als er een bal bij komt kijken is het allemaal toch niet iets interessanter.”

Heinis kan na deze onvoorspelbare maanden zonder voetbal niet wachten op het nieuwe seizoen. “Daar kijk ik, en met mij veel andere jongens, al enorm naar uit. Hopelijk kunnen we dan laten zien wat we waard zijn. En onder de nieuwe trainer proberen om te tonen dat FC Axel zeker thuishoort op het huidige niveau. Hopelijk lukt het me dan ook om vaker aan de aftrap te verschijnen dan de afgelopen twee seizoenen. Dat is zonder meer mijn sportieve doel.”

Voor meer artikelen over FC Axel klik hier

Podotherapie is enorm belangrijk voor sporters, in zeker mate voor voetballers. Keanu van Renterghem, podotherapeut bij Podozorg Sluis vertelt ons meer over dit onderwerp en geeft ons mooie en handige tips om voet- en knieblessures te voorkomen.

Wat is (sport-)podotherapie?
Een podotherapeut is een paramedicus die zich bezig houdt met het behandelen van problemen aan het onderste lidmaat. Een podoloog behandelt niet enkel klachten aan de voet, maar ook aan de knie, de heup en hoger gelegen structuren. Vaak kan een correctie aan de voeten door middel van podologische zolen de statiek van het volledige lichaam veranderen! Bijna voor elke aandoening kan Podozorg Sluis een oplossing bieden. Bij het aanmeten van de zolen wordt er onder andere ook rekening gehouden met verschillende factoren zoals werk, leeftijd en lichaamsgewicht. De organisatie heeft een algemeen dagelijks leven-zool (ADL-zool) en een sportzool.

Verschil ADL-zool en sportzool.
Bij een ADL-zool wordt er gekozen voor doorgaans hardere materialen om de sturing en correctie optimaal te houden. In het dagelijkse leven is de druk op de voeten minder dan tijdens het sporten. Denk maar aan de impact op de enkels tijdens een smash bij volleybal of sprinten bij voetbal. Bij sportzolen kiest men daarentegen voor zachtere materialen omdat Podozorg Sluis meer comfort en demping wil bieden met toch voldoende sturing. Bij iedere patiënt dient er afzonderlijk gekeken te worden naar de duur en intensiteit van de activiteit, alsook de ondergrond en het soort schoeisel. Dit is voor iedereen anders!

Zolen bij voetballers.
Zooltherapie kan bij voetballers ook veel betekenen. Denk maar aan een hamstringblessure, klachten rond de knieschijf of enkelblessures in het algemeen. Ieder van deze problemen kan worden opgelost met sportzolen. Aangezien een knie, heup of enkel nooit alleen beweegt maar in een kinematische keten, kan Podozorg Sluis hiervoor zeker en vast een oplossing bieden! Naast zooltherapie biedt een sportpodotherapeut ook (medical)taping, sportschoenadvies alsook samenwerking met een (sport)fysio.

Enkele tips
– Koop voetbalschoenen die het best passen, niet omdat het een leuk kleurtje is. Denk maar aan het verschil in breedte tussen een Nike Mercurial en een Puma,
– Koop de voetbalschoenen altijd in de namiddag,
– Niets kan tippen aan een vetersluiting,
– Houd rekening met de ondergrond, er is een verschil in kunstgras en natuurgras,
– Pas je voetbalschoenen aan aan de ondergrond. Op een hard bevroren veld speel je beter niet met ijzeren studs, neem hiervoor liever multistuds.

Bron: Keanu van Renterghem, podotherapeut, Podozorg Sluis.

Klik hier voor meer informatie over Podozorg Sluis.