NIEUW EN SINT JOOSTLAND – Nog voordat aanvaller Richard Joosse het zoet der overwinning kon smaken was het voetbalseizoen qua wedstrijden al voorbij. Een tegenvallende start aldus de spits, die ook volgend seizoen actief blijft bij de dorpsclub.

“Ik studeer Economie in Rotterdam en wil daarna wellicht nog een master gaan doen. Dan zal het voetbal misschien even op een lager pitje komen te staan, maar terugkeren naar Zeeland om wekelijks op het veld te staan zal ik sowieso blijvend doen. Al zal trainen niet altijd lukken, want in Rotterdam aansluiting bij een club vinden is niet zo heel eenvoudig. En in deze coronatijd is dat al helemaal onbegonnen werk. Daarnaast zie ik mezelf niet in Rotterdam gaan hardlopen, want met het drukke verkeer zie ik dat zelf niet zo zitten. En bovendien is lopen zonder dat er een bal aan te pas komt niet direct mijn grootste hobby…”

In het nieuwe seizoen krijgt Joosse bovendien te maken met een nieuwe trainer. Jacco Nelen trekt na drie seizoenen Nieuwland richting Middelburg om competitiegenoot MZVC te gaan trainen.

Oud-Nieuwland speler Henk de Nood is de opvolger van Nelen en was onder meer werkzaam bij Arnemuiden, Borssele en Kruiningen. Het was ruim twaalf seizoenen geleden dat De Nood actief was als trainer bij MZVC. “De nieuwe trainer ken ik niet persoonlijk, maar ik begreep dat hij een verleden heeft als speler en hij heeft nog met mijn vader samengespeeld. Dat hij de club én de cultuur kent is wel een voordeel uiteraard. Dat scheelt aanpassing al is de tijd en de spelersgroep nu wel totaal anders dan destijds. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen.”

Joosse heeft er nu vier jaar bij de hoofdselectie opzitten en hoopt er nog een aantal jaar achteraan te kunnen plakken. “Als je hier al sinds je zesde rondloopt dan ken je alles en iedereen. Het is een kleine club met een heel gemoedelijke sfeer. De club is een ontmoetingsplek ook voor veel dorpelingen en die komen graag een potje voetbalkijken en een biertje drinken na afloop. Dat zijn voor mij de hoofdredenen om te voetballen.  Het sociale aspect is bij kleine verenigingen misschien nog nét iets belangrijker dan het sportieve presteren.”

Er heerst bij de vierdeklasser volgens de spits weinig tot geen druk, al wil men natuurlijk wel zo goed mogelijk presteren. “Ondanks dat we geen heel brede selectie hebben, willen we toch wel graag voor het linkerrijtje gaan. Ik denk ook dat we daar het materiaal voor hebben. En we krijgen er gelukkig weer enkele nieuwe spelers bij die toch de concurrentie een stuk doen toenemen. Een aantal van hen trainde dit jaar al mee, nadat ze van RCS waren overgekomen. Ze waren helaas niet speelgerechtigd dus konden we ze in de officiële duels niet inzetten jammer genoeg. Want dat had ons wel iets meer kwaliteit gegeven. Gelukkig kunnen ze komend seizoen wel spelen en ik hoop dat we daarmee onze doelstelling makkelijker kunnen nastreven.”

Klik hier voor meer artikelen over Nieuwland

ZOUTELANDE – Clubtrouw, het is iets wat voor sommigen iets wat niet (meer) bestaat en voor anderen iets wat vanzelfsprekend is. Bij die laatste categorie hoort Sjoerd Melis, speler van v.v. De Meeuwen uit Zoutelande. Lid van de hoofdselectie, maar geen basisspeler. Toch wil hij nergens anders heen dan op de fiets naar Sportpark Den Hogen Hilt.

“Nee, het is nog nooit in me opgekomen om ergens anders te gaan voetballen. Ook niet toen enkele seizoenen geleden er geen JO19 geformeerd kon worden. Toen ben ik op mijn zeventiende doorgeschoven naar de senioren, want ik wilde gewoon niet weg.”

In dat seizoen trainde hij zelfs een half jaar mee met het eerste, maar voetbalde vooral bij het tweede elftal. Toen het jaar erop wel weer voldoende spelers beschikbaar waren voor een JO19 keerde de middenvelder terug naar de jeugd. Vorig seizoen maakte hij definitief de overstap naar de senioren en sloot aan bij de selectie van Adriaan Nieuwenhuijse. “Ik trainde wel steeds mee bij het eerste, maar speelde voornamelijk mijn duels bij het tweede elftal. Geen enkel probleem voor mij, want ik voetbal gewoon graag. En als jonge speler wil je vooral toch ook minuten maken. In mijn ogen leer je daar immers meer van dan alleen maar op de bank zitten of slechts een paar minuutjes invallen’, zegt de inwoner van Zoutelande.

Ook dit seizoen was hij selectielid en maakte minuten in de voorbereiding, maar ook nu was hij vooral actief bij de reserves of zat hij als wisselspeler op de bank bij het eerste. “Dat vind ik ook geen enkel probleem om te doen, want je doet het sowieso in het belang van de club en het elftal. Daarnaast heb ik vrijwel alles wel gespeeld bij het tweede dus wedstrijdminuten heb ik ook dit seizoen wel gemaakt gelukkig. En die hoop ik ook volgend seizoen weer te maken en dan toch liefst op een zo hoog mogelijk niveau.”

De Meeuwen zal, ondanks de slechte start dit seizoen, dankzij het bevriezen van de competitie ook komend seizoen uitkomen in de tweede klasse van het zaterdagvoetbal. Er zal dan met Michel Leonhart wel een nieuwe trainer voor de groep staan, daar Adriaan Nieuwenhuijse vertrekt naar MZC’11. Daarnaast zal ook de selectie een transformatie ondergaan, omdat enkele spelers de tweedeklasser eveneens verlaten én enkele nieuwelingen zich zullen aandienen. Melis ziet kansen voor zichzelf. “Dat er vooral basisspelers vertrekken is gunstig, want ik kan zowel op het middenveld als de linksbackpositie uit de voeten. Hopelijk kan ik de nieuwe trainer overtuigen van mijn kwaliteiten, want spelen in de basis bij Meeuwen dat is wel de doelstelling. En als dat niet lukt, dan probeer ik zoveel mogelijk speelminuten te krijgen. Ik ben nog jong, dus heb nog heel wat jaren de kans om mijn doel te halen, want vertrekken dat zal ik toch nooit doen.”

Klik hier voor meer artikelen over VV Meeuwen

OOSTKAPELLE – Ambitieus is hij zeker, maar realistisch is hij evenzeer. Jeroen Burgs (32) is nu twee seizoenen trainer bij de reserves van Oostkapelle/Domburg, maar heeft nog lang niet het gevoel dat zijn werk bij de geelhemden erop zit. ‘In tegendeel. Ik wil eerst vlieguren maken en vooral heel veel ervaring opdoen, voordat ik ooit de stap naar het hoofdtrainerschap ga maken.’

“En daarnaast natuurlijk ook mooie resultaten neerzetten en ervoor zorgen dat spelers progressie boeken in hun ontwikkeling. Want dat is toch ook waar een trainer uiteindelijk op wordt beoordeeld. Hier bij Oostkapelle/Domburg is er heel veel vertrouwen en medewerking als het gaat om mijn werk als trainer bij het tweede elftal. Er staat en goede organisatie en de samenwerking met de staf van het eerste elftal is perfect. Ik kan heel goed met Harro praten over voetballen en we hebben dan ook geregeld contact over opstelling, spelersontwikkeling en speelwijze. Dat zijn voor mij heel zinvolle gesprekken en leerzaam. Ik heb altijd wel een mening over voetbal en praat graag over het spelletje. Als je dat dan kan doen met mensen die dezelfde passie hebben, dan is dat mooi.”

Aanhoudende knieklachten zorgden ervoor, dat Burgs al vroegtijdig bij Oostkapelle diende te stoppen als speler en zich wilde richten op het trainersvak. Hij werd trainer bij de reserves en volgde met goed gevolg een Uefa-C cursus. “Dat was ook nog best bijzonder, omdat ik mijn praktijkexamen diende te doen tijdens het begin van de coronaperiode. Veelzeggend was overigens wel, dat de voltallige groep die avond beschikbaar was. Het zegt veel over de beleving die hier heerst en de bereidheid van iedereen om met Oostkapelle stappen voorwaarts te willen zetten. Dat blijkt uit de trainingsopkomst, die zowel voor als tijdens de coronaperiode altijd enorm hoog was en is gebleven. Daarnaast zijn de resultaten in de competitie ook prima, al worden we door het steeds afbreken van de competitie nu al twee jaar enorm geremd in onze doelstellingen en ontwikkeling.”

Want dit seizoen was Burgs, die samen met Edwin Meerman de technische staf vormt, met Oostkapelle nog ongeslagen in de Reserve 2^e Klasse. En ook in zijn eerste seizoen als eindverantwoordelijke waren de resultaten geweldig. “We stonden in maart een straatlengte voor op de nummer twee. Elf punten los en koersten dus op het kampioenschap én promotie naar de Reserve 1^e Klasse af. Dat is ook absoluut de doelstelling die we willen realiseren. Daar hebben we ook de spelersgroep voor én het is bovendien in mijn ogen een must, zodat het niveauverschil tussen het eerste en tweede elftal zo klein mogelijk wordt. We hebben het vorige en ook dit seizoen enkele jonge jongens uit de JO19 erbij gekregen. En zij pikken moeiteloos aan bij ons. Het is van Oostkapelle ook de doelstelling om veel met eigen jeugd te werken en hen te doen groeien in niveau. Dan is het noodzaak om met zowel je tweede team én het eerste op een zo hoog mogelijk niveau actief te zijn en te blijven. En daarin zit voor mij als trainer een enorme uitdaging om daar een positieve bijdrage aan te leveren.”

Zowel Burgs bij het tweede als ook Hazelaar bij het eerste elftal hebben de beschikking over een brede groep van zo’n twintig tot tweeëntwintig spelers. Dus voor beide teams is er een brede selectie beschikbaar om in hun competities een duidelijke rol van betekenis te kunnen spelen. “En dat blijkt ook wel dat we goed bezig zijn. Zowel het eerste elftal als wij met het tweede stonden allebei ongeslagen bovenaan en waren dus goed gestart. Het is enorm zuur te noemen, dat de jonge spelers nu wordt geremd in hun voetbalontwikkeling. Al hebben we er de afgelopen maanden wel alles aan gedaan om de trainingen binnen de mate van het mogelijke gevarieerd, uitdagend en leuk te maken. Want we willen zorgen dat we ons niveau vasthouden en zodra het weer kan ‘vol gas’ door kunnen gaan met wat we als stip aan de horizon hebben gezet met Oostkapelle.”

Wat voor Burgs zelf achter de horizon ligt, dat is nog niet duidelijk. “En dat is ook voor nu nog niet van toepassing. Ik zit hier prima, ben aan mijn eerste echte klus als trainer begonnen. Relatief in de luwte nog, terwijl ik mezelf wel de druk opleg om die resultaten te bereiken die ik wil zien. In de toekomst wil ik wel graag Uefa-B gaan doen, maar eerst maar eens een aantal seizoenen, hopelijk volledige vanaf nu, bij de reserves voltooien. En daarna zien we wel verder.”

Klik hier voor meer informatie over Oostkapelle

OOSTKAPELLE – Een hardnekkige enkelkwetsuur stond vorig seizoen een doorbraak voor Jens Kamphorst (18) nog in de weg. Maar dit seizoen liet hij in de korte tijd die het duurde zien wat hij in zijn mars heeft. En als het aan hem ligt dan gaat Oostkapelle / Domburg nog veel plezier aan de makkelijk scorende aanvaller beleven.

“Ik begon net lekker op stoom te raken en toen was het alweer voorbij. Erg klote natuurlijk, zeker omdat ik er tijdens het vorige seizoen ook al een half jaar met een flinke blessure had uit gelegen. Ik was er daarom op gebrand om dit jaar te laten zien wat ik voor de ploeg kon betekenen en wilde graag problemen om een basisplek te veroveren.”

De 18-jarige aanvaller, die zowel links als rechts prima uit de voeten kan, begon in het eerste duel nog als wisselspeler, maar de drie overige wedstrijden kreeg hij steeds het vertrouwen van trainer Harro Hazelaar. En dat beschaamde hij niet, integendeel zelfs. “ Vanaf het moment dat ik erin kwam te staan ging het direct erg goed. We stonden ongeslagen bovenaan, toen de stekker eruit ging. En dat op een moment dat ik net lekker in vorm zat, want ik had vier van de twaalf gescoorde doelpunten gemaakt dus had zeker mijn aandeel in onze resultaten. Dus dan is het enorm jammer dat je niet die lijn kunt doortrekken, al hadden we het allemaal wel een beetje zien aankomen natuurlijk.”

Waar dit jaar de impact van corona de ambitie van Kamphorst in de war schopte, daar had hij in zijn eerste seizoen bij de hoofdselectie te maken met een onwelwillende enkel. “Dat was pittig, want je wilt op het veld staan en pijnvrij kunnen doen wat je het allerliefste doet en dat is voetballen. Maar dat ging helaas niet. En nu was ik helemaal hersteld, ik was ook topfit en dan is het weer snel einde verhaal… We wilden zo graag kampioen worden, doorstromen naar een hoger niveau. Zelf had ik mezelf als doel gesteld om kampioen te worden en om mezelf vast in de basis te spelen. Het ene is niet gelukt en het andere was ik goed naar op weg.”

Hij werd in de jeugd van Zeelandia Middelburg gescout door JVOZ, waar hij vier jaar speelde voordat hij weer naar Middelburg terugkeerde. Nadat zijn ouders naar Oostkapelle verhuisden, was de keuze van de aanvaller makkelijk om zich bij Oostkapelle/Domburg aan te sluiten. Daar is hij dus sinds vorig seizoen aangesloten bij de eerste selectie. Kamphorst is snel, behendig en is altijd ‘bezig’. Moeilijk te bespelen voor de tegenstander dus. “Ik heb diepgang en snelheid dus probeer altijd ‘onderweg’ te zijn. Daarnaast kan ik ook zelf met een pas wel iemand wegsturen. Ik ben ook geen spits die persé leeft van goals maar om die bal tegen de touwen te schieten, dat is natuurlijk voor een aanvaller wel altijd een lekker gevoel. Al kan ik ook genieten van een mooie assist, want het gaat maar om één ding en dat is winnen.”

Dat was wat Oostkapelle/Domburg constant deed dit seizoen, tot half oktober tenminste. Daarna was er lang onduidelijkheid over het verdere verloop en was het vooral trainen. “Eerst in viertallen, zelfs nog in tweetallen. We zijn wel altijd bezig geweest. Dat hebben de trainers goed gedaan. Al is het trainen zonder perspectief op wedstrijden wel lastig voor de motivatie. Conditioneel heb ik mezelf ook wel extra getraind, want ik wil wel fit blijven. Ik had nu een basisplek de laatste wedstrijden en die wil ik in het nieuwe seizoen ook weer hebben. Daar zal ik alles voor doen in elk geval. En dan ook weer vol gaan voor het kampioenschap, dat staat omcirkeld bij mij. We hebben een relatief jonge groep met veel potentie. Die groep blijft op een enkeling na ook bij elkaar, dus hopelijk kunnen we de lijn die we hebben ingezet ook na de zomer weer oppakken. We gaan er met z’n allen wel alles aan doen. Want ik ben wel benieuwd waar mijn sportieve plafond ligt, of ik zelf nog een niveau hoger aan zou kunnen. Er liggen dus nog volop uitdagingen en doelen, maar ik ben pas achttien dus heb hopelijk nog jaren genoeg te gaan om ze na te jagen.”–

OOST-SOUBURG – Voetballen in teamverband, voor velen is het vanzelfsprekend. Maar voor kinderen die vallen binnen het Autisme-spectrum meestal niet. Om hen toch een kans te bieden om te sporten in teamverband heeft men bij RCS een speciale groep in het leven geroepen: RCS+.

Verantwoordelijke daarvoor is Xaira Nijsen, werkzaam binnen het speciaal onderwijs en in die hoedanigheid dus bekend met kinderen die vallen binnen de doelgroep. “Ik studeerde een aantal jaren geleden in Brugge en kwam voor een stage terecht bij de Club Brugge, de gekende profclub uit de stad. Zij hadden een foundation waarmee ze voetbaltrainingen verzorgden aan kinderen met gedragsproblemen. Dat zijn veelal kinderen die eigenlijk overal wat buiten de boot vallen, omdat ze moeite hebben tot functioneren binnen het reguliere voetbal en te goed zijn qua beperkingen voor het G-voetbal.”

Toen ze weer terug was op Walcheren, wilde ze  de kinderen in de Walcherse regio graag zo’n mogelijkheid tot voetballen aanbieden. “Mijn vader is bij RCS trainer geweest en bestuurslid. Daarop heb ik contact gezocht met de mensen bij de club en hen mijn idee voorgelegd. Ze waren direct enthousiast en daarna ben ik begonnen. Daarnaast heb ik ook veel hulp en ondersteuning gehad via Sport Zeeland. Samen hebben gekeken wat er nodig was om het te laten slagen en hebben we ook diverse subsidiemogelijkheden onderzocht zoals het Jeugdfonds Sport & Cultuur.”

Zelf heeft Nijsen een achtergrond als handbalster, maar ze had al snel door dat die sport voor kinderen met autisme veel minder aansprekend zou zijn dan voetbal. Het maakte de keus om een voetbalgroep te starten makkelijker. “Voetbal is veel toegankelijker. En dat blijkt ook wel gezien het aantal aanmeldingen want inmiddels begeleiden we elke week veertien kinderen in de leeftijd van 6 tot en met 16 jaar. En die hebben we verdeeld in verschillende groepjes, waarbij we kijken naar leeftijd en ook een stukje naar de balans belasting en belastbaarheid. Zo begeleiden we één speler individueel en hebben we twee leeftijdsgebonden groepjes. Dat werkt goed en de kinderen zijn apetrots op wat ze doen en al kunnen.”

Zonder de hulp van Fred van Giesen en mijn vader Hans zou het niet meer lukken qua aantallen. Bovendien komt ook Yordi Nijland, die in het eerste elftal speelt, geregeld helpen. “Daar kijken ze enorm tegenop en ze vinden het gaaf als hij komt meetrainen.”

Een keer per week komen ze voor een training bij elkaar op Sportpark De Alblas en dan wordt alles aangeboden volgens een vaste routine. “We beginnen normaal gezien altijd in de kleedkamer, maar vanwege corona gaat dat nu helaas niet. Al moet ik zeggen dat ze daar nu wel goed mee omgaan. De warming up is altijd hetzelfde en ik geef duidelijk aan wat we gaan doen en ze kunnen verwachten. Tijdens training is het vooral gericht op plezieren ontspanning. Er is geen druk tot presteren, want dat is juist hetgeen waarop het fout loopt binnen de reguliere sporten. De kinderen leren we omgaan met externe prikkels en zichzelf daarin te beheersen. Er zijn er inmiddels al een paar kinderen die weer stilaan de stap proberen te maken naar het reguliere voetbal binnen de club. Al is het er maar eentje die er uiteindelijk in slaagt, dan is de opzet van RCS+ al meer dan geslaagd.”

Klik hier voor meer artikelen over RCS