Pagina 817 – VoetbalJournaal

CvdW VV Vogelwaarde – In gesprek met Mike Nelis

VV Vogelwaarde

-

27 mei 2021

CvdW VV Vogelwaarde – In gesprek met Mike Nelis

Mike Nelis groeide op in een echte voetbalfamilie en doet de naam ‘fanatiekeling’ zeker eer aan. Want als trainer van de MO17, supporter van twee zoons en een dochter, oud bestuurslid en vrijwilliger bij VV Vogelwaarde, is hij maar al te graag met zijn hobby bezig. Daarnaast geniet hij zelf ook nog enorm van het spelletje en trapt hij regelmatig nog een balletje mee bij het sterrenensemble zondag 3.

Nelis groeide op in Terneuzen, maar na een verhuizing trok hij al op jonge leeftijd het groen van VV Vogelwaarde aan. “Ik was toen denk een jaar of vijftien.” Als jonge jongen mocht hij al even ruiken aan de hoofdmacht van de dorpsclub, waar hij later een vaste kracht werd in defensie. “Dat waren altijd hele leuke tijden en ik heb ook mooi hoogtepunten mogen meemaken.”

Voor Nelis werd het voetbal al op jonge leeftijd met de paplepel ingegoten. “Mijn vader was trainer, vervolgens jeugdvoorzitter en later nog voorzitter bij VV Vogelwaarde. Maar ook aan de kant van mijn vrouw is het een en al voetbal.” Want met een schoonbroer toentertijd spelend een paar kilometer verderop bij VV Zaamslag en een schoonvader als bestuurslid bij de buurman, kan je wel raden waar de gesprekken tijdens verjaardagen over gingen.

Het fanatisme en de passie voor zijn hobby heeft Nelis ook weten over te brengen op zijn kinderen. Want zowel dochter Maud als zoon Raff zijn vaak te vinden op het sportpark aan de Bossestraat. Ook middelste zoon Jort begon in het groen van VV Vogelwaarde, maar zijn talent viel als snel op, wat hem een overstap naar RBC opleverde. Via de oranjehemden uit Roosendaal, werd hij gescout door NAC Breda, waar Jort bezig is aan zijn derde seizoen. “Het is gelukkig nog prima te combineren met mijn werk, maar ook mijn vrouw en vader rijden hem graag naar zijn training.”

Terwijl de jongste van de drie, Raff, zichzelf ontwikkeld bij de Jo10, traint dochter Maud al jarenlang hard onder leiding van haar eigen vader. “Ruim zeven jaar geleden ben ik begonnen als trainer en ik ben al die jaren eigenlijk met het team meegegroeid. Eerst speelden we met de jongens gemend, maar het is nu extra leuk dat we een heel meidenelftal hebben.” Echter was het trainersvak niet geheel nieuw voor Nelis. “Toen ik zelf nog in het eerste voetbalde heb ik ook nog even samen met een teamgenoot een elftal getraind.”

Nelis geniet enorm als trainer bij de jeugd van VV Vogelwaarde, maar mist het spelen van wedstrijden met de Mo17 zeker. “We mochten gelukkig doortrainen, maar konden helaas ook weinig onderlinge wedstrijdjes voetballen, omdat we nu eenmaal een kleine vereniging hebben.” Echter organiseerde Nelis samen met de dorpsclub vele activiteiten in het weekend om de jeugd actief en betrokken te houden. “Op zaterdagen hadden we techniektrainingen of spelletjesmiddagen.” Met een bestuursfunctie in het verleden was het regelen en organiseren van activiteiten op de club zeker niet iets nieuws. “Ik probeer nog steeds waar nodig te helpen. Ieder jaar organiseerde ik ook het jeugdtoernooi bijvoorbeeld.”

Zelf heeft Nelis ook al zijn eerste trainersdiploma’s gehaald, maar wil zichzelf blijven ontwikkelen. “Ik vind het leuk om te doen en wil zeker nog een paar stappen maken. Wellicht over een paar jaar wel bij de senioren.” En blijf je dan wel actief bij VV Vogelwaarde? “Ik kom bij veel clubs, maar bij VV Vogelwaarde is alles echt goed geregeld. Er zijn vriendelijke mensen, het sportcomplex ligt er altijd mooi bij en ik heb het nog steeds naar mijn zin.”

Klik hier voor een ander artikel Club van de Week VV Vogelwaarde.

Kitty Marijnissen geniet als jeugdcoördinator van blije kids bij TSC

VoetbalJournaal

-

27 mei 2021

0

Kitty Marijnissen geniet als jeugdcoördinator van blije kids bij TSC

Met hockeyachtergrond nu ‘fors’ wat uren actief op het voetbalveld. Uit het niets was Kitty Marijnissen ineens actief bij TSC. Eerst als coach, vervolgens als coördinator bij de jeugd. En zo kwamen er nog wat taken bij. En dat terwijl ze tot een paar jaar geleden eigenlijk niets met voetbal had en er nooit iets mee had gedaan. En nu is ze druk met het maken van teamindelingen tot het aanstellen van leiders en trainers en van het organiseren van een clinic voor potentiële jeugdleden tot helpen bij de organisatie van de Grote Club Actie. En dat allemaal met een glimlach.

OOSTERHOUT – Even terug naar hoe het allemaal begon. “Wij verhuisden terug naar Oosterhout en de kinderen wilden hier voetballen. Er was een kick off-avond voor de jeugd. Ik was de enige ouder van het team waar onze oudste zoon ingedeeld was en dus was ik de coach. Terwijl ik nog nooit iets met voetbal had gedaan. Ik ben een hockeyer”, kijkt Marijnissen terug op haar TSC-start. “Als coach werd ik vervolgens gevraagd om coördinator te worden, waarbij ik contact heb met alle nieuwe aanmeldingen, om kinderen zo snel mogelijk mee laat trainen. En de teamindeling komt er dan ook ieder jaar bij. Dat doe ik nu voor het vierde jaar. Het gaat om de allerkleinsten. Van de JO7 tot de JO12, tot ze dus overgaan naar spelen op een heel veld.”

“Het is een gezellige club”, zegt Marijnissen over TSC, waar ze inmiddels meer en meer voetbal is gaan ademen. “In het begin ben ik op weg geholpen in de systemen. En ik kende natuurlijk helemaal niemand, maar dat is allemaal goed gekomen. Inmiddels ben ik ook trainer. Ik heb bij de hockey altijd getraind, dus het idee van jeugd trainen zat er al wel in. Maar het gaat ook leuk, mijn kennis is groeiende.”

Niet anders gewend
In totaal is Marijnissen nu zo’n vijftien uur per week bezig met haar vrijwilligerswerk voor TSC. “Dat is best fors, ik werk ook fulltime. Maar het is leuk om te doen. Ik ben zelf ook niet anders gewend. Ik heb het nooit anders gezien dan dat mijn ouders voor de hockeyclub bezig waren. Achter de bar of coachen, ze waren altijd wel iets aan het doen. Dat zit er bij mij ook in.”

En ze staat er bij TSC niet alleen voor, er zijn veel vrijwilligers. Dat zegt Marijnissen als ze klaar is om een clinic te openen voor jeugdleden en potentiële nieuwe TSC-spelers. “Voor zo’n clinic vraag ik via een appje welke ouders willen helpen. Dan komen er zoveel reacties dat ik bijna moet gaan loten, dat is echt tof. Op sommige vaste posities, dingen die wat meer uren eisen, is het wel moeilijk. Maar voor dit soort dingen hebben we nooit vrijwilligers tekort.”

Clinics
Een tekort is er wel aan spelers. Althans, ze willen er bij TSC graag nog een paar jeugdspelers bij. “Bij de JO7 en JO8 valt het nog mee, maar bij de huidige JO9 zien we dat het qua aantal niet veel is. En de teams worden natuurlijk ook groter. Ik wil evenwichtige teams houden, daarom zijn we aan het werven. Er zijn 35 kinderen op de clinics afgekomen die nog geen lid zijn. Als een deel bij TSC komt spelen, ben ik blij”, zegt Marijnissen, die haar plezier als jeugdcoördinator ook echt uit de jeugd haalt. “Het plezier met die kids, die je ziet genieten is leuk. En ik kan mijn eigen jongens ook zien, want die zitten nog in de categorie die ik coördineer. Dat ik ze veel kan zien is ook echt leuk.”

Foto’s: TSC

Klik hier voor meer artikelen over TSC Oosterhout.
Meer informatie over TSC Oosterhout? Klik hier.

Lisanne de Wit vervult vele functies bij TSC

vv TSC

-

27 mei 2021

0

Lisanne de Wit vervult vele functies bij TSC

“Ik ben een voetbalbeest in hart en nieren” Leider bij de Onder 19, verantwoordelijk voor de ledenadministratie, tijdelijk leider bij het tweede omdat daar even geen leider was en verantwoordelijk voor de kleding van de selectie. In het kort wat functies die Lisanne de Wit invult bij TSC. Stiekem gaan er heel wat uren in de club zitten, maar wel met plezier. Want voetbal loopt als een rode draad door het leven van het ‘voetbalbeest’.

OOSTERHOUT – “Vroeger ging ik iedere wedstrijd met mijn vader mee. Ik ben nu 54, zo lang geleden mocht je zelf nog niet op meisjesvoetbal. Op mijn achttiende ben ik zelf gaan voetballen. Eerst bij Waspik, toen een paar jaar bij Raamsdonk en nog een poos in Kaatsheuvel bij Berkdijk”, vertelt ze met een glimlach. Ze had daar een leuke tijd en er werd veel gelachen. “Maar toen scheurde ik mijn kruisband en ben ik gestopt.”

De Wit verhuisde naar het centrum van Oosterhout. Niets in het voetbal doen was eigenlijk geen optie. “Mijn hele leven hangt aan elkaar van voetbal. Ik ben al 25 jaar seizoenkaarthouder van NAC bijvoorbeeld. En van jongs af aan Ajax-supporter, ik was ook mee naar Wenen toen ze de Europa Cup wonnen.” Toen ze langs TSC wandelde was het dan ook niet gek dat ze uiteindelijk bij de club binnen wandelde en nu, vijftien jaar later, nog altijd verschillende functies vervult.

Plezier
“De jeugd vind ik geweldig. Ik ben ook even bestuurslid geweest, secretaris. Maar dat is niets voor mij, dat vergaderen tot twaalf uur. Maar vanuit die rol heb ik wel de ledenadministratie overgenomen.” Het is dus één van de vele functies. “Ik ben hier bijna altijd, er gaan heel wat uren in de club zitten.” De Wit zegt het met een glimlach, het is niet iets dat ze moet doen maar wil doen. “Ik doe het echt met volop plezier.”

De uren die nu in het voetbal zitten zijn logischerwijs minder dan in voorgaande jaren. Het voetbal heeft lange tijd bijna helemaal stilgelegen. “De 19-1 heeft wel door kunnen trainen, daar ben ik blij om voor die jongens. Maar de hele zaterdag is minder. Ik ga af en toe bij de training kijken, maar ook niet iedere week. En NAC kijk je vanuit huis.”

Hoop
Nu de indelingen van de Regio Cup bekend zijn gemaakt, is er weer hoop op echte wedstrijden. De Wit kan niet wachten om te zorgen dat alle spelers weer het blauwe shirt van de club aan kunnen trekken. “Ik zorg graag voor iedereen. Ik zorg dat de tassen er zijn, de kleding er is, het rijschema gemaakt is en de opstellingen via Sportlink zijn doorgestuurd. En ik heb er een handje van om via een app het thuisfront te informeren hoe de stand is. Dat soort dingen, het zorgen voor…”

Dat komt eigenlijk in alle functies terug, het zorgen voor. Van het regelen van de 47 trainingsoutfits en presentatiepakken voor de selectie van Zondag 1 & 2 tot het verzorgen van de ledenadministratie en alles rondom de 19-1. Ze doet het graag, ook en vooral omdat het met voetbal te maken heeft. “Ja, ik ben een voetbalbeest in hart en nieren.”

Foto: TSC

Klik hier voor meer artikelen over TSC Oosterhout.
Meer informatie over TSC Oosterhout? Klik hier.

VoetbalJournaal Roosendaal, voorjaar 2021

VoetbalJournaal

-

26 mei 2021

0

VoetbalJournaal Roosendaal, voorjaar 2021

Lees hier de krant</

VoetbalJournaal Vlaardingen/Maassluis, voorjaar 2021

VoetbalJournaal

-

26 mei 2021

0

VoetbalJournaal Vlaardingen/Maassluis, voorjaar 2021

Lees hier de krant</

Meijsen als hoofdtrainer terug bij SHO

vv SHO

-

26 mei 2021

0

Een zware knieblessure zette een streep door haar ambities als voetbalster, maar inmiddels heeft Lotte Meijsen (27) in het trainerschap een alternatief gevonden. Volgend seizoen debuteert ze bij SHO als hoofdtrainer. ,,Het is fijn dat het vrouwenvoetbal serieus wordt genomen’’, aldus de huidige assistent-trainster van Feyenoord MO16.

OUD-BEIJERLAND – In 2015 kwam er een abrupt einde aan de voetballoopbaan van Lotte Meijsen. ,,Toen scheurde ik alles in mijn knie af’’, vertelt de toenmalig speelster van SHO. Na een lange revalidatie probeerde ze nog wel terug te keren. ,,Maar dat was geen succes. Als voetbalster kon ik niet meer terugkeren op het niveau dat ik graag wilde bereiken. Toen besloot ik dat ik dan op dat niveau training wilde gaan geven.’’

Haar trainerscarrière begon Meijsen ook bij de club uit Oud-Beijerland. Als assistent-trainster bij de jeugd zette ze haar eerste stappen op dat pad en volgde ook trainerscursussen. Sinds 2019 is ze werkzaam voor de Feyenoord Academy, als assistent-trainster van de MO16. Maar toen bij SHO plannen werden gesmeed voor de herintroductie van het eerste vrouwenelftal, viel haar naam al snel als potentiële hoofdtrainer. ,,Xander ‘s-Gravendijk en mijn vader Jan Meijsen zijn daar druk mee bezig geweest en al snel werd ik gepolst voor een terugkeer’’, aldus Lotte Meijsen.

Inbreng
Natuurlijk keert zij terug. Alle ervaringen die ze opdeed bij de jeugd en als assistent, zet ze graag in als eindverantwoordelijke bij de nieuw te vormen selectie. ,,Er lopen best wat talenten rond bij SHO en het lijkt mij leuk om mijn opgedane kennis met hen te kunnen delen. Dit is een kans waar ik op hoopte en een mooie stap in mijn trainersloopbaan. Want werken als assistent-trainer is leuk, maar als hoofdtrainer heb je meer je eigen inbreng.’’

Meijsen prijst de inzet van ‘s-Gravendijk en haar vader om het vrouwenvoetbal bij SHO weer van een vlaggenschip te voorzien. ,,Het is fijn dat vrouwenvoetbal serieus wordt genomen. In de periode dat er geen eerste vrouwenteam was, zijn er best wat speelsters bij de club vertrokken. Het zou zonde zijn als we om die reden nog meer talenten zouden kwijtraken. Het is mooi dat zij die stap nu bij onze eigen club kunnen zetten. Een positieve ontwikkeling en we zijn vastberaden om er iets moois van te maken.’’

De selectie van Meijsen zal voor een groot deel bestaan uit de huidige lichting MO19. Ook haar staf wordt ingevuld met de begeleiding van die jeugdploeg. Meijsen: ,,Met in de selectie hier en daar hopelijk nog een aanvulling van buitenaf. We hopen met dit nieuwe eerste team ook aantrekkelijk te zijn voor speelsters die de club eerder verlaten hebben.’’

Om die aanwinsten te verleiden, hoopt SHO binnenkort enkele open trainingen te kunnen organiseren. ,,Maar we zijn natuurlijk afhankelijk van de maatregelen. De organisatie van zulk soort dingen vergt nu iets meer tijd, maar we hebben goede hoop dat dit goed gaat komen.’’

Foto: SHO

Klik hier voor meer artikelen over SHO
Meer informatie over SHO? Klik hier.

Ina Wiltens hoopt op een feestelijk slot van stil jubileumjaar voor SHO

vv SHO

-

26 mei 2021

0

Ina Wiltens hoopt op een feestelijk slot van stil jubileumjaar voor SHO

Doordat de mogelijkheden beperkt zijn, verloopt het 90ste jaar van SHO wat stilletjes. Het openingsweekeinde vond met de nodige aanpassingen doorgang en de club hoopt nog op een feestelijke afsluiting in juli. ,,Helaas liggen de speciale jubileumshirts nog opgevouwen in de kast.’’

OUD-BEIJERLAND – Met een feest op 18 juli had SHO vorig jaar zomer het jubileumjaar willen aftrappen. Maar een familiedag zat er als gevolg van de coronamaatregelen niet in. Toch vond de jubileumcommissie onder leiding van Ina Wiltens een manier om de leden iets aan te bieden. ,,Op de bakfiets hebben we koektrommels rondgebracht. Onder andere onze hoofdtrainer Sander Fakkel stond als een verrassing bij leden op de stoep. Het was een dag met mooi weer, dus daar hebben we geluk mee gehad. Door al onze 1000 leden deze koekjes met een speciaal logo aan te bieden, konden we toch nog iets leuks doen’’, vertelt Wiltens. ,,En in het voetbalplaatjesboek dat de leden vorig jaar konden verzamelen, waren ook tien pagina’s gevuld met verhalen over het verleden van de vereniging.’’

Aan de poorten van sportcomplex De Kikkershoek wappert sinds vorig jaar zomer ook een speciale jubileumvlag. ,,Ook hebben we tijdens een kleinschalige receptie onze professioneel ingezonden nieuwe versie van het clublied kunnen aanbieden’’, vertelt Wiltens. Die opname was bedoeld om bijvoorbeeld rond wedstrijden van het eerste elftal over het sportpark te laten klinken, maar dat is nog niet gelukt. ,,Net zoals de jubileumshirts helaas niet gebruikt konden worden. Maar dat komt hopelijk volgend seizoen nog wel goed. Die zullen niet ongebruikt in de kast blijven liggen.’’

Jeugdvoetbaldagen
Dat geldt ook voor de plannen van de speciale familiedag die vorig jaar had moeten plaatsvinden. Inmiddels is 10 juli in de agenda omcirkeld als nieuwe datum. ,,Hopelijk is het dan wel mogelijk om een afsluitend feest te houden. Het idee is om overdag de jeugd te laten voetballen en ‘s avonds voor de ouderen een feestavond met muziek te houden.’’

Behalve met het jubileum houdt Wiltens zich bij SHO ook bezig met de supportersvereniging en het jeugdvoetbal. En op dat laatste vlak liepen de activiteiten afgelopen jaar min of meer door. ,,Je bent in alles zo beperkt, dat je al blij bent dat je gewoon mag trainen’’, aldus Wiltens die het organiseren de afgelopen maanden wel miste. ,,Maar nu er langzaam uitzicht komt op het nieuwe seizoen, komt dat wel weer terug. Zo zijn we inmiddels alweer volop bezig met de organisatie van de jeugdvoetbaldagen. Het is mooi dat er op die manier weer wat dingen in het vooruitzicht staan.’’

Foto: SHO

Klik hier voor meer artikelen over SHO
Meer informatie over SHO? Klik hier.

In gesprek met Joris in ‘t Veld van SV Oranje Wit

sv Oranje Wit

-

26 mei 2021

0

In gesprek met Joris in ‘t Veld van SV Oranje Wit

Joris in ’t Veld is 22 jaar en speelt bij SV Oranje Wit. Op vijf jarige leeftijd begon de rechtsback met voetballen bij SC Terschelling. Vervolgens ging hij naar Oranje Wit waar hij op 18-jarige leeftijd zijn debuut heeft gemaakt in het eerste.

In ’t Veld komt uit Dordrecht en begint volgend jaar aan de studie Bedrijfseconomie. Hij heeft bij SV Oranje Wit alle jeugdselectie elftallen doorlopen en is in de A’s vervroegd naar het eerste elftal overgegaan. ‘’In het begin bij het eerste elftal was het erg wennen aan het fysieke spel waardoor ik vaak blessures kreeg. Ondertussen is dat verbeterd.’’ De ambities van de jonge voetballer liggen bij SV Oranje Wit. Hij speelt daar met jongens waarmee hij al heel zijn leven voetbalt en heeft het er naar zijn zin. Hij hoopt dat ze Oranje Wit in de toekomst weer boven in de eerste klasse kunnen brengen. Het huidig seizoen kan nauwelijks een seizoen genoemd worden zegt In ’t Veld. Na drie wedstrijden werd het voetbal stopgezet. ‘’We hebben wel doorgetraind, maar voetbal speel je natuurlijk voor de wedstrijden.’’

Het hoogtepunt van Joris was in de jeugd van Oranje Wit. Zijn team promoveerde toen van de 2^de divisie naar het hoogste jeugd niveau wat er op dat moment was. Zij hebben toen een heel jaar tegen clubs als PSV gespeeld. Een dieptepunt in het voetbal heeft de voetballer niet gehad. ‘’Het tweede jaar bij de eerste selectie was qua blessures wel een minder jaar, maar om dat een dieptepunt te noemen gaat te ver.’’

Het persoonlijke doel van In ’t Veld is om zoveel mogelijk plezier te houden in het voetbal. Om dat nog op een redelijk niveau te mogen doen vindt hij mooi meegenomen. Het mooiste zou wel zijn als ze in de toekomst mee kunnen doen voor promotie. Als voorbeeldvoetballer kijkt Joris op naar Rick Karsdorp. ‘’Ik ben voor Feyenoord en als ik dan aan mijn positie denk, is Rick Karsdorp mijn favoriete back uit Nederland. Hoe hij 90 minuten lang zijn volle 100% inzet geeft, daar hou ik van.’’ Om optimaal te presteren in een wedstrijd heeft de jonge voetballer geen rituelen.

Naast het voetballen vindt In ’t Veld het leuk om op wintersport te gaan, en dan in het bijzonder snowboarden. ‘’Het liefst ga ik elk jaar op wintersport, dat blijft toch altijd de leukste vakantie.’’ Lovend over een persoon binnen de club is hij over Willem van Klink. Joris was technisch niet altijd de beste voetballer en Willem heeft hem daar in de jeugd extra training voor gegeven. Wat voetbal zo belangrijk voor hem maakt is het gevoel om er even tussenuit te zijn. ‘’Buiten sporten is het mooiste wat er is. Ook het sociale aspect van voetbal maakt het zo mooi.’’

Het afgelopen seizoen was een bijzondere. Het is jammer dat je jezelf niet kunt vergelijken aan de tegenstanders, zegt In ’t Veld. Hij vindt het lastig om te voorspellen hoe volgend seizoen er uit gaat zien. ‘’Ik hoop vooral dat we een volledig seizoen gaan uitspelen zonder onderbrekingen en dat we met de nieuwe jongens die in het team zijn gekomen in de eerste klasse zullen blijven. Ik heb er volle vertrouwen in.’’

Voor meer artikelen over SV Oranje Wit klik hier.
Voor meer informatie over SV Oranje Wit klik hier.

In gesprek met Joris in ‘t Veld van SV Oranje Wit

Niet gecategoriseerd

sv Oranje Wit

-

26 mei 2021

0

Joris in ’t Veld is 22 jaar en speelt bij SV Oranje Wit. Op vijf jarige leeftijd begon de rechtsback met voetballen bij SC Terschelling. Vervolgens ging hij naar Oranje Wit waar hij op 18-jarige leeftijd zijn debuut heeft gemaakt in het eerste.

In ’t Veld komt uit Dordrecht en begint volgend jaar aan de studie Bedrijfseconomie. Hij heeft bij SV Oranje Wit alle jeugdselectie elftallen doorlopen en is in de A’s vervroegd naar het eerste elftal overgegaan. ‘’In het begin bij het eerste elftal was het erg wennen aan het fysieke spel waardoor ik vaak blessures kreeg. Ondertussen is dat verbeterd.’’ De ambities van de jonge voetballer liggen bij SV Oranje Wit. Hij speelt daar met jongens waarmee hij al heel zijn leven voetbalt en heeft het er naar zijn zin. Hij hoopt dat ze Oranje Wit in de toekomst weer boven in de eerste klasse kunnen brengen. Het huidig seizoen kan nauwelijks een seizoen genoemd worden zegt In ’t Veld. Na drie wedstrijden werd het voetbal stopgezet. ‘’We hebben wel doorgetraind, maar voetbal speel je natuurlijk voor de wedstrijden.’’

Het hoogtepunt van Joris was in de jeugd van Oranje Wit. Zijn team promoveerde toen van de 2^de divisie naar het hoogste jeugd niveau wat er op dat moment was. Zij hebben toen een heel jaar tegen clubs als PSV gespeeld. Een dieptepunt in het voetbal heeft de voetballer niet gehad. ‘’Het tweede jaar bij de eerste selectie was qua blessures wel een minder jaar, maar om dat een dieptepunt te noemen gaat te ver.’’

Het persoonlijke doel van In ’t Veld is om zoveel mogelijk plezier te houden in het voetbal. Om dat nog op een redelijk niveau te mogen doen vindt hij mooi meegenomen. Het mooiste zou wel zijn als ze in de toekomst mee kunnen doen voor promotie. Als voorbeeldvoetballer kijkt Joris op naar Rick Karsdorp. ‘’Ik ben voor Feyenoord en als ik dan aan mijn positie denk, is Rick Karsdorp mijn favoriete back uit Nederland. Hoe hij 90 minuten lang zijn volle 100% inzet geeft, daar hou ik van.’’ Om optimaal te presteren in een wedstrijd heeft de jonge voetballer geen rituelen.

Naast het voetballen vindt In ’t Veld het leuk om op wintersport te gaan, en dan in het bijzonder snowboarden. ‘’Het liefst ga ik elk jaar op wintersport, dat blijft toch altijd de leukste vakantie.’’ Lovend over een persoon binnen de club is hij over Willem van Klink. Joris was technisch niet altijd de beste voetballer en Willem heeft hem daar in de jeugd extra training voor gegeven. Wat voetbal zo belangrijk voor hem maakt is het gevoel om er even tussenuit te zijn. ‘’Buiten sporten is het mooiste wat er is. Ook het sociale aspect van voetbal maakt het zo mooi.’’

Het afgelopen seizoen was een bijzondere. Het is jammer dat je jezelf niet kunt vergelijken aan de tegenstanders, zegt In ’t Veld. Hij vindt het lastig om te voorspellen hoe volgend seizoen er uit gaat zien. ‘’Ik hoop vooral dat we een volledig seizoen gaan uitspelen zonder onderbrekingen en dat we met de nieuwe jongens die in het team zijn gekomen in de eerste klasse zullen blijven. Ik heb er volle vertrouwen in.’’

Voor meer artikelen over SV Oranje Wit klik hier.
Voor meer informatie over SV Oranje Wit klik hier.

In gesprek met Romy Takken van VV Zuidland

VoetbalJournaal

-

26 mei 2021

0

In gesprek met Romy Takken van VV Zuidland

Romy Takken is begonnen met voetballen toen zij vier jaar was bij VV Hekelingen. Ze heeft hier tot haar 12^ejaar bij de jongens gevoetbald. Toen zij 15 jaar was, is ze terecht gekomen bij het eerste Dames Elftal van VV Zuidland. Op de dagen dat ze niet traint of geen wedstrijden heeft doet zij graag aan fitness. We praten met haar over haar dagelijkse leven, hoe haar carrière is begonnen, hoogte- en dieptepunten, wat voetbal voor haar belangrijk maakt en de toekomst.

De 23-jarige spits woont op kamers in Rotterdam. Ze volgt de opleiding Geneeskunde aan de Erasmus Universiteit. ”Ik zit in mijn laatste jaar en studeer over een aantal maanden af als arts. Ik wil graag chirurg worden dus ik heb nog genoeg jaren opleiding voor de boeg. Naast mijn studie heb ik een bijbaantje op een spoedeisende hulp in Rotterdam waar ik voornamelijk in het weekend nachtdiensten draai. Met voetbal is dit niet altijd even handig geweest, omdat ik soms direct uit mijn werk in de ochtend naar de wedstrijd ging of even drie uurtjes kon slapen. Meestal is een wedstrijd spelen het gelukkig wel waard.”

Romy is begonnen met voetballen bij de voetbalschool van VV Hekelingen. “Daarna heb ik tot mijn 12^eongeveer bij de jongens gevoetbald als centrale verdediger. Met de jongens ben ik in de F10 en F1 kampioen geworden. Na de jongens ben ik bij de meiden van VV Hekelingen gaan voetballen en heb ik langzaamaan mijn positie als spits verkregen. Met dat team ben ik twee keer kampioen geworden en hebben wij twee keer de KNVB-beker finale gespeeld waarvan een keer gewonnen. Vanaf mijn 10^e ben ik ook gescout door de KNVB. Ik ben begonnen in een klein eilanden team van de KNVB en na veel selectierondes in het district team van Zuid-Holland terecht gekomen. Daarmee heb ik twee keer het NK-voetbal gespeeld. Na mijn tweede NK ben ik geselecteerd voor het Nederlands Elftal O15. Daarmee heb ik vier interlands gespeeld. Dat jaar was onwijs zwaar qua voetbal aangezien ik eigenlijk in vijf teams speelde. Ik stond destijds zes keer per week op het voetbalveld. Ik ben vervolgens ook geselecteerd voor het Nederlands Elftal O17, alleen wist ik als jong meisje al heel zeker dat ik dokter wilde worden en dat wilde ik nog liever dan profvoetballer. Ik heb toen gekozen voor de studie te gaan en ik ben na al die tijd nog steeds erg blij met mijn keuze. Al kriebelt het natuurlijk wel als ik bijvoorbeeld Jill Roord op het WK vrouwenvoetbal zie spelen, dit was een teamgenoot bij O15.” Op 15-jarige leeftijd is zij naar VV Zuidland gegaan. “Vanaf het seizoen dat ik begon bij Zuidland is de toenmalige MA1 als Dames 1 verdergegaan en zijn wij toen gestart in de vierde klasse. Nu speel ik mijn negende seizoen in het eerste Dames Elftal van Zuidland. Wij zijn een keer kampioen geworden in de derde klasse. Daarnaast een aantal keer gepromoveerd en ook gedegradeerd en nu spelen we in de tweede klasse. Ook heb ik met Zuidland een keer de KNVB-beker finale gespeeld, helaas verloren.”

Takken vertelt ons over haar hoogte- en dieptepunten. “Het mooiste moment is toen ik in de basis stond tegen Engeland, wij wonnen met 1-0 en dit was ook nog is mijn doelpunt. Niet alleen de wedstrijd maar de hele ervaring van zo’n interland spelen is geweldig. Veel publiek, persfotografen en het Wilhelmus zingen voelde echt als een droom die uitkwam.” Ook kwam een minder mooi moment ter sprake. “Het seizoen dat wij met het eerste van Zuidland direct degradeerden naar de derde klasse, dit seizoen was een compleet drama.”

Voetbal is een groot onderdeel van Romy haar leven geworden. “Voetbal is echt mijn passie. Voorheen zei ik altijd dat ik leef van zaterdag tot zaterdag en ik kijk ernaar uit tot dat weer zo is. Daarnaast is het ook een fijne uitlaatklep naast alle drukte rondom mijn studie en werk.”

Aangezien er niet meer gespeeld mag worden traint Romy met haar team alvast lekker door voor volgend seizoen. “Volgend seizoen denk ik dat wij best wat kunnen bereiken. Ik denk dat kampioenschap nog iets te hoog gegrepen is. Wel denk ik dat als wij door blijven gaan hoe wij nu voetballen dat wij in de subtop kunnen staan en kunnen knokken om periodekampioen te worden.”

Voor meer artikelen over VV Zuidland klik hier.
Voor meer informatie over VV Zuidland klik hier.