Hij heeft een contract voor ‘onbepaalde’ tijd bij SPV’81. John van der Veeken heeft zijn voetballot verbonden aan dat van de Polsbroekse meisjes. “Bij ons draait alles om plezier. Liever een kippenhok dan haantjesgedrag.”

Van der Veeken is behalve voetbal- ook gezelligheidsdier. “Ik vind het belangrijk dat alle meiden in het team het leuk en gezellig hebben. Het resultaat is van ondergeschikt belang. Ik zal nooit boos worden omdat we een wedstrijd verliezen. Ik zie bij tegenstanders wel eens leiders die witheet worden. Dan hoor ik dat ze straftraining krijgen. Daar zakt mijn broek echt van mij af. Dat zou ik nooit doen. Dan spelen die meiden een keer wat minder. Nou en?”

Het karakter van Van der Veeken past bij de gemoedelijkheid van SPV’81. Van der Veeken is echter geen volbloed-Polsbroeker. “Ik ben import”, zegt hij lachend. “Ik ben hier twintig jaar geleden komen wonen. Mijn vrouw woonde hier al. Ik ben zelf opgegroeid in Utrecht. Tien minuten lopen en we waren in de binnenstad. Dan is Polsbroek een heel andere wereld. Voordat ik hier kwam heb ik nog gewoond in Houten, Nieuwegein en IJsselstein. Ik was dus het afbouwen.”

In aanraking met de plaatselijke voetbalclub kwam hij pas nadat dochter Elize op voetballen ging. “Ze hebben mij erbij gekregen”, lacht de 37-jarige onderhoudsman. “Ik zie het als een groot goed, onze gezamenlijke passie. Maar ik trek haar niet voor, hoor.”

Dat kan Elize (11), die in groep 7 van de enige basisschool van Polsbroek zit, bevestigen. “Hij kan best streng zijn, maar alleen tegen mij.” ‘Pa’ wil dat graag nuanceren. “Tegen je eigen kind durf je net wat meer te zeggen. Ze heeft haar dag ook wel eens niet en dan zeg ik dat eerlijk.”

Dochterlief heeft een belangrijke positie in het veld. Ze is keepster. “Ik heb gewoon gekeken wie is er niet bang is voor de bal. Nou, Elize niet. Ze doet het prima. In de competitie waarin we spelen zit ze ook boven het gemiddelde niveau van keepers. De keeperstraining schiet er wel vaak bij in. Ik geef in mijn eentje training. De gehele groep vraagt mijn volle aandacht.”

Aan het begin van het seizoen is de trainers- en leidersfunctie bij het Polsbroekse meisjesteam zo’n beetje als eerste ingevuld. “De club weet dat ik meegroei met dit team. Ik ben ooit begonnen met deze meiden toen ze zeven jaar oud waren. Inmiddels zijn we de MO13. We spelen in de 8 tegen 8-competitie. We hebben elf speelsters, maar omdat we een kleine club zijn is het leeftijdsverschil wel groot. We hebben een paar meiden van elf, twaalf, maar ook een paar van negen jaar. Fysiek gezien is er vaak een verschil met tegenstanders. Sommige clubs, waar wij tegen spelen, hebben drie, vier meisjesteams. Die hebben dus allemaal meisjes van twaalf jaar.”

Hij zou zijn meidenteam voor geen goud willen inwisselen voor een talentvolle jongenselftal. “Bij jongens is er vaak een grote onderlinge competitie, zo van ‘ik ben beter dan jij’. Dat is bij meisjes helemaal niet. Daar gaat het veel meer om het groepsgevoel. Dat spreekt mij enorm aan.”

Klik hier voor meer informatie over SPV’81

Klik hier voor meer artikelen over SPV’81

De keuken is leeg en opgeruimd, de smikkelhoek een hoek zonder smikkels. In de kantine van VV Stolwijk zit even geen leven. Lonneke Lakerveld (52) kijkt er weemoedig bij. “Ik mis de kantine en mijn mensen.”

Ze pakt er nog een relikwie uit ‘het verleden’ bij. Het bord met de tekst ‘Soup of the day’. In Stolwijk, vertelt ze, was de soep van de dag altijd erwtensoep. “Altijd een grote hit”, zegt ze. “Dan zetten we die pan op met soep en worsten. De geuren ervan, die waren onweerstaanbaar.”

De gordijnen van de kantine zitten potdicht. “Hier is het heel simpel: gordijntje dicht betekent kantine gesloten, gordijntje open betekent dat we er zijn.”

Met ‘we’ bedoelt ze de vrijwilligers van de bar en kantine. Het schema, dat aan de muur hangt (Lakerveld: ‘dat kan er wel af’), herinnert nog aan de tijd dat de kantine volop in bedrijf was. “Ik mis het vreselijk”, zegt Lakerveld, die werkzaam is in de zorg. “Dat praatje, die gezelligheid. Stolwijk is veel meer dan een voetbalvereniging. Het tegen de bal trappen is maar één aspect. Kijk naar mij: ik had en heb helemaal niks met voetbal.”

Dat ze bij Stolwijk belandde, kwam door haar zoon. Die zeurde net zo lang om te mogen gaan voetballen totdat Lakerveld door de knieën ging voor de smeekbedes. “Ik was eerst een geïnteresseerde moeder. Ik vond alles goed en mooi wat hij deed. Na een verloren wedstrijd zei ik: jullie hebben wel je best gedaan. Daar kan ik nu niet meer mee aankomen, haha. Hij voetbalt inmiddels in het eerste.”

Haar dochter ging in de kantine helpen. “Op een gegeven moment zochten ze mensen. Toen zei mijn dochter: kom lekker bij mij staan. Inmiddels doen we samen de coördinatie. We kopen ook het foodgedeelte in. De drank doet iemand anders.”

In haar rol let ze scherp op de centjes. “We gaan elke twee weken zelf naar de groothandel. Dat doen we voor de aanbiedingen. De ene keer is de ene koek in de aanbieding, de andere keer de andere koek. Het is centenwerk, maar alle kleine beetjes maken uiteindelijk wel een groot verschil.”

De Stolwijkse smikkelhoek is bekend en berucht, de menukaart is zoals hij bij veel verenigingen is. “Niet de moeilijk, want je hebt wel te maken met vrijwilligers. Je hebt vrijwilligers die alleen de drank willen doen of alleen in de ochtend willen staan. Daar houden we altijd rekening mee.”

Zelf is zij met haar dochter een bekend gezicht op de zaterdag bij thuiswedstrijden van het eerste elftal. “Dan kan het héél, maar dan ook héél gezellig worden. Soms doen we pas om een uur of tien het licht uit. Als de laatste de kantine heeft verlaten, maken we snel schoon. Doordeweeks zijn we op donderdag open. Voor corona werd er ook steeds vaker doordeweeks een wedstrijd gespeeld. Die draaien we dan met zijn tweeën. Ik vind dat we bij een wedstrijd altijd open moeten zijn, bij Stolwijk moeten we een goede gastheer van onze gasten zijn.”

Ze hoopt dat de kantine snel weer open kan. “We hebben niet voor niets die dingen geplaatst”, wijst ze op de spatborden die bezoeker en barpersoneel bij de bar scheidt. “Zonder kantine haal je de ziel uit de club.”

Voor meer informatie over VV Stolwijk, klik hier.
Meer artikelen lezen over VV Stolwijk, klik hier.

Al ruim zes jaar een doorslaand succes: De mini-Champions League bij Zwervers. “Niemand stapt hier met een verdrietig of chagrijnig gezicht van het veld.”

Het is deze woensdag warm. De temperatuur tikt de twintig graden aan en op het kunstgras van het hoofdveld op sportpark Couwenhoek is het nog een stukje warmer. De warmte heeft echter geen vat op José Enver, die vol energie de training begeleidt van de mini-Champions League.

Op zijn commando’s wordt meteen gehoor gegeven. “José kan dat als de beste”, zegt mede-trainer Bart Acda, die de warming-up van een afstandje gade slaat. Het voetbalgrut, drie turven hoog, waarvan sommige voetballertjes net vier jaar oud zijn, lijken precies te weten wat ze moeten doen. Heel af en toe moet Enver corrigeren: “Allemaal de goede kant op”, zegt hij als hij het signaal ‘dribbelen’ heeft gegeven.

“Rust en structuur, dat is heel belangrijk”, reageert Acda. “We geven duidelijke opdrachten.”

Enver en zijn mede-trainers hebben een heel repertoire, legt hij voor de training uit. Een repertoire dat dus wordt  gekenmerkt door structuur, maar ook praktische toepasbaarheid. Leg de lat niet te hoog, maar zeker ook niet te laag, stelt Enver. “De basisbeginselen zijn prima aan te leren. Dribbelen bijvoorbeeld. Dat komt iedere training terug zoals ook andere elementen. Voet op de bal, voet over de bal. Trappen met de zijkant van je schoen. Dribbelen is altijd dribbelen met je veter. Je herhaalt, maar je doet het altijd op een speelse manier”, doceert Enver.

Enver heeft een onderwijsachtergrond. Handig, erkent hij. “Als trainer zal je altijd een vertaalslag moeten maken naar de leeftijdsgroep die je traint. Verwacht van deze jongens en meiden niet hetzelfde als een spelertje in de JO9-1.”

Acda knikt. “Het gaat natuurlijk ook om talent te herkennen. Niveau bij niveau. De warming-up doen we met z’n allen, daarna maken we groepjes. Op niveau.”

Enver heeft de afgelopen jaren heel wat pareltjes zien binnenkomen op sportpark Couwenhoek. “Er zit enorm veel voetbaltalent in Nederland. We raken als Zwervers ook vaak talent vroeg kwijt.” Aan de bvo’s in Rotterdam. Acda: “Sparta, Feyenoord, Excelsior scouten het liefst op jonge leeftijd. Niet dat er op zondag bij de mini-Champions League al scouts langs de lijn staan, maar vaak vertrekken spelers vanaf een jaar of acht.”

De mini’s zijn voor Zwervers een belangrijke kweekvijver. Het is het voortraject van het competitievoetbal. Daarom ook besteedt de club er veel aandacht aan. Er wordt getraind op woensdag, op zondag wordt er een toernooi gespeeld. “Hoeveel teams we hebben is afhankelijk van het aantal kinderen”, zegt Acda. “Soms zijn dat er vier, soms zes.”

Enver en Acda hebben allebei een ‘dubbelfunctie’. Ze zijn trainer van de respectievelijk JO9-1 en JO8-1. “Door de mini-Champions League weten we wat er aan talent aankomt. Als ze zeven jaar zijn stromen ze door. Als ze jonger zijn en goed ook.”

Op zondag is het op sportpark Couwenhoek vaak Feyenoord-Juventus en Barcelona-Bayern München. Acda: “Aan het begin van het seizoen maken we er een happening van. Met alle teams, een geluidwagen en spelers die opkomen onder de echte tune van de Champions League. Dan zie je die gassies glimmen van trots.”

Voor meer informatie over CVV Zwervers, klik hier.
Meer artikelen lezen over CVV Zwervers, klik hier.