Yvare Helena revalideert momenteel van een knie-operatie en dat proces doorstaat hij met verve. “Het is niet de eerste keer dat ik geblesseerd ben hé,” zegt hij met een knipoog. “Ik ben het gewend. Ik doe de oefeningen trouw, want ik wil op tijd weer fit zijn voor het nieuwe seizoen met VDL. Als even het kan voor de start van de voorbereiding.”

Het medische dossier van de jonge doelman van VDL is al aardig dik, bijna dikker dan de wedstrijden die hij voor de hoofdmacht van de Maassluizers speelde. “Ik heb mijn middenhands- en middenvoetsbeentje gebroken en mijn pols ook. De tweede helft van dit seizoen raakte mijn schouder uit de kom. Ik heb nog wel eens wat.” Nu gaat alle aandacht uit naar zijn knie. Het gewricht dat niet mee wilde werken toen hij bij zijn werk vanaf een container moest springen. “Ik werk als logistiek medewerker en heftruckchauffeur. Die container stond op anderhalve meter hoogte. Ik opende de deur en de spullen die er in stonden schoven mijn kant op. Om ze te ontwijken ben er vanaf gesprongen. Daarbij sloeg mijn knie dubbel.”

Het resultaat was een flink beschadigde meniscus. “Via een operatie is hij inmiddels gehecht. Ik heb zes weken op krukken gelopen en zit op zeventig procent.” Helena (20) zegt het opgewekt. “Het is een beetje raar om te zeggen: als je dan toch geblesseerd moet zijn, beter nu. Ik bedoel: ik hoef geen wedstrijd te missen. Dat was pas echt pijnlijk geweest.” Als hij straks weer fit op het veld staat, zal hij zich niet inhouden. Blessures zijn volgens Helena een risico van het vak. “Mijn taak als keeper is om doelpunten te voorkomen. Ik heb nooit angst gekend. Ik gooi altijd mijn hele hebben en houwen erin. Soms doe ik dat wat onbezonnen en ik moet ook leren om mezelf beter te beschermen. Dat is een kwestie van ervaring.”

Mede door die onverschrokkenheid heeft Helena een keepersstijl ontwikkeld die bij VDL zeer in de smaak valt. Toch heeft hij nog niet heel veel wedstrijden achter zijn naam staan. “Vorig seizoen ben ik er in januari ingekomen. Kamal Fakili had zijn arm gebroken. Het ging lekker, nee héél lekker toen corona kwam. Dit seizoen heb ik nauwelijks gekeept.” Hij weet dat zijn tijd nog wel komt. “Ik probeer met de keeperstrainer van VDL te werken om nog een betere keeper te worden. Ik heb een goede reflex en kan aardig meevoetballen. We hebben veel tijd besteed aan mijn traptechniek de afgelopen twee seizoenen. Ik wil niet alleen ver kunnen trappen, maar ook precies. Dat vergt enorm veel oefening.” Hij weet ook waar het af en toe aan schort. “Coaching in sommige situaties kan beter. Dan ben ik te veel bezig met de man met de bal en te weinig wat er in onze verdediging gebeurt. Maar ook dat is een ervaringsdingetje.”

Klik hier voor meer informatie over VDL
Lees hier meer artikelen over VDL

Een schot in de roos, zo beschrijft Zwaluwen-voorzitter Lex Boers de herintroductie van de ministars bij zijn club. “Iedereen is er weg van, het enthousiasme kent geen grenzen.”

Trainer Arne Verbraaken heeft geen oog wat er buiten het veld gebeurt. Hij wordt volledig opgeslokt door de jongetjes en meisjes op het miniveld op het complex van Zwaluwen. De training van de ministars duurt een uur. Waar de toekomstige sterren voldaan en redelijk fris het veld afkomen, maakt Verbraaken een afgepeigerde indruk. “Aan de kant gaan staan en af en toe een aanwijzing geven, dat werkt niet”, zegt hij. “Je moet echt meedoen.” Als de spelertjes uit de groep van Verbraaken een dribbel- en afwerkvorm krijgen, is hij flink aan de beurt. Bij elk spelertje rent en vliegt hij mee. “Ik voel me net een kind, joh. Ik vind dit heerlijk. Ik heb een drukke baan en dit is een uitlaatklep”, stelt de Vlaardingse makelaar.

De ministars, voetbal voor de jeugd vanaf vier tot en met zeven jaar, werd dit seizoen weer tot leven gewekt. De club had een groot aantal jaren geleden al kaboutervoetbal, maar stopte ermee toen er onvoldoende enthousiaste trainers waren. Daar heeft Zwaluwen nu geen gebrek aan. Met Verbraaken ontfermen zich zes, zeven andere trainers om de talentjes en pareltjes van Zwaluwen. “We proberen één op vier aan te houden. Daarmee kan je elk spelertje de aandacht geven die nodig is.”

Voorzitter Boers vindt het prachtig dat oudere voetballers als Verbraaken (37), die nog in het vierde speelt, de ministars nieuw leven hebben ingeblazen. “Old Stars doen de ministars. Dat klinkt toch geweldig? Dat zoiets ontstaat komt ook door de goede vibe die we momenteel in de vereniging voelen. Door de hele vereniging zie ik voetballers opduiken die zich als trainer of leider verbinden.”

De aanleiding voor Verbraaken om zich aan te sluiten loopt ook op het veld. Sepp (vijf jaar) heeft het zichtbaar naar zijn zin en heeft op het veld al veel nieuwe vriendjes gemaakt. “Dit is veel meer dan tegen een balletje trappen”, weet Verbraaken. “Je maakt kinderen en ook ouders wegwijs in de club. Op voetbalgebied, maar ook hoe alles werkt in een vereniging. Vergis je niet, hé. Die integratie gaat razendsnel. Dat ventje daar, met die blonde haartjes, zegt Lex tegen de voorzitter en Cock tegen de materiaalman. Dat kinderen zich thuisvoelen, dat is natuurlijk wat je wil.”

Even later: “Het is inmiddels wel uit de hand gelopen, want we hebben nu ruim veertig ministars.” Boers is trots dat het team van de sterren van de toekomst een weerspiegeling is van de wijk waar Zwaluwen een centrale rol vervult. “Zo’n vereniging willen we ook zijn. Voor iedereen is bij ons plaats. Rijk, arm, blank, gekleurd, binnen ons complex is iedereen gelijk.” Verbraaken en de andere trainers proberen op het veld altijd per individu uitdagingen te houden. “We werken met verschillende groepjes qua niveau. De meeste spelertjes gaan als team door naar de JO7. Dat is natuurlijk heel vertrouwd. In een uitzonderlijk geval stroomt een spelertje eerder door. Een talentje dat toe is aan het reguliere voetbal gaan we hier niet vasthouden.”

Klik hier voor meer informatie over VV Zwaluwen
Lees hier meer artikelen over VV Zwaluwen

“Als je het op halve kracht doet, red je het niet”, zegt Roberto Grandazzi als hij de spelers van het tweede elftal van MSV’71 een afwerkvorm op het doel laat doen. Het is de Vlaardinger ten voeten uit. Komend seizoen stelt hij zijn passie in dienst van zijn oude club DVO’32.

Zijn achternaam verraadt Italiaans bloed. “Een achtste”, zegt Grandazzi (38). “Mijn overgrootvader behoorde tot de eerste generatie Italiaanse arbeidsmigranten. Hij is getrouwd met een Nederlandse vrouw. Mijn opa heeft dus voor de helft Italiaans bloed, mijn vader een kwart.” Grandazzi voelt zich echter een volbloed Nederlander. “Ik ben welgeteld één keer in Italië geweest. Met vrienden voor de Europa League-wedstrijd tussen Atalanta Bergamo en Everton. Die mevrouw bij het ticketbureau van het stadion zag mijn achternaam en begon een heel verhaal in het Italiaans. Ik begreep er geen woord van, haha.”

Toch moet er ergens iets Italiaans zitten in Grandazzi. Op voetbalgebied heeft hij een voorliefde voor wedstrijden vol strijd. “Ik kijk liever naar Millwall tegen Sunderland dan een wedstrijd in de Champions League tussen Paris Saint Germain en Manchester City. Dat gepolijste voetbal, mooi hoor, maar ik kan echt genieten van die echte strijd, de persoonlijke duels, de passie.” Dat heeft waarschijnlijk ook te maken met het feit dat Grandazzi er zich als voetballer in herkent. “Ik ben zelf inderdaad ook een speler geweest die het van strijd moest hebben. Ik was niet bepaald gezegend met vreselijk veel talent, maar als ik op het veld stond gaf ik mij voor de volle honderd procent. Ik knokte mij helemaal leeg. Ik verwacht het ook van mijn spelers dat ze dan doen. Slecht spelen, dat kan altijd, maar opgeven hoort daar niet bij.”

Dat Grandazzi niet de speler was met de beste techniek heeft ook alles te maken met de opbouw in zijn carrière. Hij speelde in de jeugd handbal. “Mijn zus deed dat ook. Ik heb bij Quintus gespeeld en heb nog een paar keer meegedaan in de eredivisie. Dat was in de tijd dat het handbal nog niet van zo’n hoog niveau was”, blijft hij bescheiden. De mentaliteit die hij had als handballer bleek een kwaliteit die ook op het voetbalveld goed van pas kwam. Bij DVO’32 werd dat talent ook snel ontdekt. “Ik heb denk ik, verspreid over een paar jaar, tussen de zeventig en honderd wedstrijden in het eerste gespeeld. Wilco Wapenaar was de eerste trainer die mij in de basis heeft gezet. Bij mijn afscheidswedstrijd heb ik nog gescoord. Ben Hoogwerf was toen al trainer. Hij bracht mij na rust in het veld als aanvaller. Tegen GGK, volgens mij moesten wij met grote cijfers winnen. Ik kwam alleen vrij voor de keeper. Bijna open doel. Dat was best nog wel moeilijk, haha.”

Als één ding niet past bij Grandazzi is het wel het slaan op de eigen borst. “Ik ben wars van autoritair gedrag. Daar blijf ik als trainer ook van weg. Mijn boodschap is altijd: we doen het samen.” Bij MSV’71 was hij afgelopen twee seizoenen trainer van het tweede elftal. Die rol gaat hij vanaf komend seizoen bekleden bij zijn oude club. “Hier bij MSV heb ik prima naar mijn zin. Ik heb ook enorm veel geleerd van mijn collegatrainer Steve James. Maar ja, als je oude club je roept, is het heel lastig om geen ja te zeggen. Al mijn vrienden zitten bij DVO en mijn zoontje gaat in de JO7 spelen.”

Klik hier voor meer informatie over MSV ’71
Lees hier meer artikelen over MSV ’71

Uitgerekend één jaar na het honderdjarig bestaan, laaide de discussie weer op: moet Excelsior’20 een zondag vereniging blijven of moet het prestatievoetbal naar de zaterdag verhuizen. De keuze leek gemaakt totdat de KNVB een konijn uit de hoge hoed toverde. “We gaan alles goed overdenken.”

Op 14 juni was de uiterlijke inschrijfdatum voor de nieuwe competitie. Dan moest Excelsior’20 zijn keuze definitief hebben gemaakt. Wordt het de zaterdag of nog een jaartje overleven op de zondag. Dat laatste lijkt vanuit strategisch oogpunt slim. Maar dat betekent volgens voorzitter Zoran Nikolic wel een weggegooid jaar. “Sportief gezien zal het geen meerwaarde hebben.”

Eind april verraste de KNVB de hele amateurvoetbalwereld in West II met de mededeling dat het met ingang van het seizoen 2022/2023 mogelijk wordt voor clubs om ‘horizontaal’ over te stappen van de ene naar de andere speeldag. In de praktijk betekent dat het clubs op zondag zonder klasseverlies de zaterdag kunnen instromen. Wie, zoals Excelsior’20, in de tweede klasse speelt op zondag, kan dat een seizoen later, mits gehandhaafd, doen in de zaterdag-tweedeklasser. De clubs, die van plan zijn komend seizoen over te stappen naar de zaterdag, vallen nog in de oude regeling. Zij beginnen op zaterdag in de vierde klasse, ongeacht het niveau waarop zij op zondag spelen. Met die gedachte doorliep het Excelsior’20-bestuur de afgelopen maanden een zorgvuldig besluitingstraject. “Daarbij hebben we alle geledingen meegenomen. Bestuur, vrijwilligers, staf, jeugdafdeling en spelers”, zegt Nikolic. “Daaruit kwam een duidelijk beeld naar voren: van zondag naar de zaterdag.”

Nikolic merkte dat het draagvlak bij Excelsior’20 voor prestatievoetbal op zondag steeds minder werd. “Voor ons is de basis dat je twee selectieteams op de been kan brengen. Voor komend seizoen zou dat zeker niet meer lukken. We hadden net voldoende spelers voor één elftal. Daar zaten ook drie, vier jongens bij als een soort noodachtervang. Het was erg dun. Vervolgens hebben we gekeken wat de potentie was voor mogelijke spelers van buitenaf. Ook dat beeld was niet positief. Daarnaast kwam uit de inventarisatie dat van de jeugdspelers die doorstromen naar de senioren het merendeel op zaterdag wilden voetballen en niet op zondag.”

“Als bestuur moet je vooral goed luisteren naar je leden. Dat hebben we gedaan. Daarbij was de insteek vervolgens ook om een zachte landing te maken. Als je dan voor de zaterdag kiest, zorg er dan ook voor dat zo veel mogelijk spelers die overstap maken. Dat is gelukt. Van de achttien spelers stappen er veertien over. Daardoor verzekeren we ons niet alleen van een kwantitatieve, maar ook kwalitatieve impuls. Een ander positief punt is dat we de staf van de zondag hebben kunnen integreren in die van de zaterdag. We hebben alleen afscheid moeten nemen van Raymond de Romph, de trainer op zondag. We hebben dat geprobeerd zo netjes mogelijk af te wikkelen.”

Het KNVB-besluit om horizontaal overstappen mogelijk te maken heeft zeker niet alles op zijn kop gezet, benadrukt Nikolic. “Maar we gaan wel een nieuwe afweging maken. Als de spelers per se nog op zondag willen, wie zijn wij om dat tegen te houden. Je moet alleen uitkijken dat je dan niet het lachertje gaat worden. Je zal altijd voldoende spelers moeten hebben.” Voor Nikolic is het niveau niet zaligmakend. “Ik verheug me op derby’s in de vierde klasse met PPSC, HermesDVS en SVV. Op den duur gaan we heus wel weer die stap omhoog maken, maar je hoort mij niet zeggen dat wij in ons eerste seizoen op zaterdag wel eventjes kampioen worden.”

Klik hier voor meer informatie over Excelsior ’20
Lees hier meer artikelen over Excelsior ’20

De Kwekkertjes, de jongste tak aan de VFC-boom, viert dit jaar het tienjarig bestaan. Annemieke Bot is ‘poortwachter’ van het eerste uur. “We hebben er jaren voor moeten knokken.”

Twee uur voordat het Oranjevoetbalfestival op het VFC-terrein op 5 mei plaatsvindt, is Bot samen met vele andere vrijwilligers druk bezig met het uitzetten van de oefeningen en opstellen van de spelletjes. VFC verwacht deze middag meer dan honderd kinderen. “We hebben flink ons best gedaan”, zegt Bot. “We hebben honderddertig aanmeldingen. We hebben gigantisch reclame gemaakt. Facebook, twitter. Niet alleen onze jeugdleden komen, maar ook van andere clubs en kinderen die niet gebonden zijn aan een club.”

Bot stond ruim tien jaar geleden aan de basis van de Kwekkertjes, het voetbal voor kinderen vanaf vier tot en met zes jaar. Al veel eerder opperden zij het idee. “CWO had het toen al. Mijn jongste zoon was thuis niet meer te houden en wilde graag op voetbal. Bij VFC was die mogelijkheid er niet. ‘Dan doen we hem nog een jaartje bij CWO op voetbal’, heb ik nog een keer thuis gezegd. Nou, dat ging er bij mijn man Hans, die toen al bestuurslid was bij VFC en nu nog steeds is, niet in. Na een paar jaar aandringen is VFC toch overstag gegaan. ‘Ga je gang maar’, zei Jaap Jongeman, de jeugdvoorzitter. “Bianca van der Slot is er al heel snel bijgekomen. Met zijn tweeën vormen wij de vaste kern. Wij zijn nu met zijn vieren.”

‘De poort van VFC’, noemt Bot ‘De Kwekkertjes’, die zelfs een eigen logo hebben. “Bij ons worden kinderen en ouders wegwijs gemaakt in het voetbal. Kinderen leren de eerste voetbalvaardigheden, ouders kunnen kennis maken met hoe het gaat in een vereniging als de onze.”

Inmiddels heeft Bot ladingen ‘kwekkertjes’ groot gebracht en groot zien worden. “Van de eerste groep kinderen spelen er nu nog een aantal in de JO17. Die hebben maar heel kort bij de Kwekkertjes gezeten, want we zijn toen in mei begonnen en in juni zijn zij al doorgestroomd naar het reguliere voetbal. De groep erachter, nu de JO15, hebben wel het hele traject meegemaakt.”

Vol trots meldt Bot, die naar eigen zeggen de ideale vrouw is (‘ik drink bier en kijk thuis altijd voetbal’), dat spelertjes die de Kwekkertjes hebben doorlopen, ‘een voorsprongetje hebben’. “Tenminste, dat wordt gezegd door de mensen die er verstand van hebben. Ik ben geen trainer die veel verstand heeft van techniek en tactiek hoor. Dat hoeft ook niet voor deze leeftijdsgroep. Plezier staat voorop. Kinderen moet lol hebben en ouders naar de zin. Niet dat we op het veld maar wat doen. Er zit echt wel een idee achter. We proberen de kinderen wel uitdagingen te bieden. Als ze iets goed onder de knie hebben, breiden we de oefening uit. Maar dat doen we altijd via spelletjes. Bijvoorbeeld als we dribbelen doen we dat van stadion naar stadion. De spelertjes zelf mogen de namen van die stadions bedenken. We sluiten altijd af met een wedstrijdje in de ‘kooi’, hierachter. Dat is natuurlijk helemaal het einde.”

Klik hier voor meer informatie over VFC
Lees hier meer artikelen over VFC