TERNEUZEN – Hij had al een behoorlijke lijst met flinke blessures, maar op 24 februari 2019 ging het voor Randy van Overmeeren (32) opnieuw heel erg mis. In de uitwedstrijd tegen HVV’24 zorgde en ongelukkige botsing voor gigantische schade in de knie. ‘Alles wat kapot kon gaan wás ook kapot…’

“Binnenband afgescheurd, kruisband afgescheurd én mijn meniscus. En dan te bedenken dat ik net voor de winterstop pas volledig fit was van een vorige blessure. Dan stort natuurlijk je wereld wel even compleet in. Inmiddels is alles was toen beschadigd was wel weer gereviseerd. Heb een nieuwe knieband en een nieuwe kruisband gehad. Bovendien hebben ze mijn meniscus gehecht. Dus wat dat betreft is het allemaal gelukt. Maar toch sta ik nog altijd niet op het veld helaas….”

Van Overmeeren werd in Oostburg geopereerd niet één maar twee operaties waren nodig om de boel compleet te kunnen herstellen. “Een knieband en een kruisband kunnen ze niet tegelijk opereren, omdat de condities totaal anders zijn. Maar alles verliep goed, dus ik had goede hoop dat ik daarna weer zou kunnen voetballen. Tot op heden is dat echter niet het geval geweest. Ik deed mijn revalidatie bij de fysio en daarna de hersteltrainingen bij Arie Dekker. Het proces begon in het begin van de coronapandemie, dus hoopte ik erop dat ik na de voetballoze periode weer fit zou zijn en kon aansluiten. Maar dat was dus jammer genoeg niet het geval.”

Tijdens een van de hersteltrainingen voelde Van Overmeeren ‘iets’ in de knie wat niet goed was. Hij kreeg last en ineens ook vocht in het kniegewricht. “Dat had ik voorheen nooit gehad en het vocht is sindsdien ook niet meer uit mijn knie weggegaan. Ik heb daarop besloten om de trainingen te staken, mede ook omdat mijn vriendin een loodzware zwangerschap had die gepaard ging met de nodige complicaties. De kleine is inmiddels geboren en dat gaat gelukkig goed. We hebben twee kinderen en die vragen ook hun aandacht. Daardoor had ik besloten om mijn herstel even te ‘parkeren’ en een eventuele kijkoperatie uit te stellen. Want ik wil gewoon weten wat er aan de hand is. Fysiek voel ik me goed en ik kan ook hardlopen en fietsen, maar zodra ik impulsief moet draaien dan gaat het niet. En dat is enorm frustrerend. Want ik wil heel graag, maar ‘iets’ zit er gewoon niet goed.”

De Sluiskillenaar , die in het verleden actief was voor v.v. Sluiskil, Terneuzense Boys en v.v. Terneuzen, heeft een lang lijst aan blessureleed die hij kan vullen. “Vijf knieoperaties, achillespees afgescheurd, gebroken enkel. Alles vanaf de knie omlaag is al eens beschadigd geweest, maar voetbal is een verslaving he. Al is het ook wel frustrerend dat het telkens weer mis gaat. Want om dan wedstrijden te gaan kijken of trainingen te bezoeken, daar heb ik enorm veel moeite mee. Dus ik ben nu al een tijdje niet bij Terneuzen geweest. Ik heb een gesprek met Hubert van de Hemel gehad en ben opgenomen in de app-groep van de eerste selectie. Dus ik zie mezelf zeker nog als onderdeel van de groep. En als de competitie start ga ik zeker wel kijken, maar wel met pijn in mijn hart.”

Van Overmeeren hoopt snel te weten wat er mis is met het kniegewricht en wil proberen om toch nog één keer terug te komen en op het veld te staan als speler. Hopelijk is dat me gegeven. En ander is het zaak om in het dagelijks leven er geen hinder van te hebben. Zodat ik in elk geval mijn kinderen nog een balletje kan trappen. Maar elke minuut die ik ooit nog op het veld kan staan is winst.”

Voor meer artikelen over VV Terneuzen, klik hier.

Voor meer informatie over VV Terneuzen, klik hier.

GRAAUW – Bij voetbalvereniging STEEN was Edwin Henderiks maar liefst twintig jaar lang (!) trainer bij de dames. Hij ging er even anderhalf jaar tussenuit toen hij, samen met zijn vrouw Mandy,  Eet- & Drinckerij Nobel opende op Graauw. Toen zijn dochter bij Graauw in de MB1 ging voetballen  begon het weer begon te kriebelen… Hendriks werd benaderd door de club of hij geen trainersrol wilde vervullen. Sindsdien staat hij alweer negen seizoenen vol enthousiasme wekelijks op en langs het voetbalveld.

“Eerst dus bij Meisjes B, maar na twee jaar werd het hoofdstuk jeugd afgesloten met een kampioenschap en zijn we naar de dames-competitie overgestapt. Als ik zie hoe de onderlinge verstandhouding en de beleving is bij die meiden, dat is echt genieten. Dat geeft ook energie moet ik zeggen. Ik heb het enorm druk met ons restaurant en kan daardoor op vrijdagavond nooit training verzorgen, al wordt goed opgevangen. Maar op dinsdag en ook op zondag dan is dat voor mij echt een uitlaatklep. Het leeft ook hier binnen de vereniging en we zijn met de dames en ook de meiden in de jeugd een volwaardig onderdeel van de club. Dat is iets wat niet overal kan worden gezegd als het om damesvoetbal gaat. Gelukkig heb ik, zowel bij STEEN als Graauw, de andere kant meegemaakt en dat is enorm prettig werken.”

Bij Graauw is het meisjes- en damesvoetbal door de jaren heen erg gegroeid. Maar dat geldt natuurlijk ook landelijk gezien. “De successen van de Oranje Leeuwinnen hebben daarin natuurlijk ook een positieve rol gespeeld. Damesvoetbal is enorm in populariteit toegenomen en ook bij de meisjes is het nog altijd de snelst groeiende sport. Daar plukken we hier op het dorp natuurlijk ook de vruchten van. Want naast een seniorenteam hebben we nu ook een MO17 samen met HVV’24. Ik heb als trainer een groep van 21 speelsters met een gemiddelde leeftijd van drieëntwintig jaar. Daar kunnen we dus zeker nog jarenlang mee vooruit.”

Inmiddels speelt Henderiks met zijn dames in de vierde klasse van het zondagvoetbal, nadat het drie seizoenen geleden via een kampioenschap daarin terechtkwam. Eerst op zaterdag, maar inmiddels overgestapt naar de zondag. “Een mooi niveau, dat ook prima past bij deze selectie. Het eerste jaar was lastig maar werden we knap vierde. En vorig seizoen hebben we nauwelijks gespeeld. Toch denk ik dat we er nu anders instaan dan toen we promoveerden. Ik hoop dat we ons in de top kunnen nestelen met deze groep, dat zou geweldig zijn. Maar het draait vooral om het plezier in het spelletje én in de omvang met elkaar. Deze groep is enorm hecht dus wat dat betreft zit het hier wel goed.”

Voor meer artikelen over VV Graauw, klik hier.

Voor meer informatie over VV Graauw, klik hier.

AXEL – Hij twijfelde wel of hij dit seizoen nog door wilde gaan, maar een gesprek met de nieuwe trainer David Destorme én omdat hij merkte dat hij het voetballen in coronatijd ook erg miste, deden Liam O’Shea (30) besluiten er nog een seizoen bij de eerste selectie van FC Axel aan vast te knopen.

 “Daar heb ik oprecht wel even over getwijfeld inderdaad. Een aantal spelers zoals Marco en Angelo Plasschaert, Mai de Wolf en Wouter Boeije spelen bijvoorbeeld in het tweede elftal om daar de jonge jongens die uit de JO19 zijn doorgeschoven van ervaring te voorzien en te helpen in hun ontwikkeling. Datzelfde is de bedoeling voor mij om dat, samen met nog enkele ervaren spelers in de selectie, hier bij het eerste elftal te gaan doen. En ik merkte dat ik het spelletje, en de drive om op zo hoog mogelijk niveau mezelf te meten als voetballer, stiekem toch miste. Twee redenen voor mij om er dus nog minimaal een seizoen in de eerste selectie aan vast te knopen.”

Tweedeklasser FC Axel versterkte zich in de zomerperiode met de komst van enkele spelers van buitenaf én jonge jongens uit de eigen gelederen die steeds nadrukkelijker op de poort kloppen. O’Shea ziet dan ook zeker wel muziek in de samenstelling van de selectie en met de komst van Destorme als nieuwe trainer, bemerkt hij ook nieuw elan. “Iedereen is net even een tandje scherper en wil knokken voor zijn plek. Dat is mooi om te zien. David is geen onbekende bij de club, speelde er ook nog en weet hoe de cultuur is binnen de vereniging. Dat is wel een voordeel natuurlijk. En bovendien merk je aan alles dat hij op een hoog niveau zelf als voetballer heeft gespeeld. Het gaat om kleine details waarin hij spelers probeert beter te maken.”

Die elementen en ook de kwaliteiten die de huidige spelersgroep herbergen zijn voor de centrale middenvelder tekenen in positieve zin. “We zijn natuurlijk in de voorgaande afgebroken seizoenen feitelijk ‘gered’ van degradatie. Maar ik denk dat we nu een selectie hebben waarmee we ons moeten kunnen redden in de tweede klasse. Daar ga ik althans wel vanuit. Al zullen we het zelf elke week opnieuw moeten waarmaken.”

O’Shea die ook in Axel woont, kwam vier seizoenen geleden over van SV Oostburg, nadat hij daarvoor ook nog bij v.v. Terneuzen, AZVV en in de jeugd van HVV’24 speelde. “We spelen hier op een mooi niveau en zijn een echte vriendengroep. De sfeer binnen de club bevalt me prima én het feit dat ik nu het fietsje naar de training en de wedstrijden kan dat is ook wel lekker, mede ook gezien de gezellige ‘derde helft’ die hier altijd heerst. De jongens die van buitenaf komen mengen zich ook goed in de groep en dat is toch belangrijk wil je een hecht collectief smeden en uiteindelijk resultaten behalen op het veld.”

Met een versterkte eerste selectie én een talentvol tweede elftal ziet de sportieve toekomst bij FC Axel er volgens O’Shea er voor de komende jaren goed uit. Voor hemzelf zal het ook nog een hele klus zijn om wekelijks een basisplaats te veroveren wellicht. “Dat maakt het mooi ook he. De trainer heeft voldoende opties op mijn positie, maar dat houdt me scherp. Met mijn ervaring wil ik mijn bedrage leveren aan de groep en voor de club, in welke vorm of rol dan ook.”

Voor meer artikelen over FC Axel, klik hier.

Voor meer informatie over FC Axel, klik hier.

KOEWACHT – Dat een vereniging niet zonder sponsoren kan is bekend, maar ook de sponsoren vinden het vaak ook belangrijk om hun naam te verbinden aan een club. Niet uit geldelijk gewin, maar puur als een stuk goodwill. ‘De gunfactor én een stukje ondersteuning van de leefbaarheid op het dorp vinden we belangrijk.’

Harold van Dijk en zijn vrouw Niki zijn met hun horecazaak ‘Bij Van Dijk’ de trotse shirtsponsor van vierdeklasser v.v. Koewacht. En dus niet voor eventjes, maar dus al ruim twee decennia lang. Eerst nog onder de naam ’t Hoekske, maar sinds de metamorfose van het restaurant werd ook de naam veranderd voor een meer eigentijdse: ‘Bij van Dijk’. “En daar hoorde uiteraard dan ook een nieuwe huisstijl én nieuw logo bij. Dat viel allemaal samen vorig jaar toen ook ons contract als shirtsponsor afliep. We zijn met de sponsorcommissie van de club in gesprek gegaan en hebben toen samen een nieuw uit- én thuistenue ontwikkeld. Dat was een mooi proces om ook als sponsor zelf nauw bij betrokken te zijn”, zegt Niki.

Voorzitter Boudewijn Bonte is blij met de jarenlange commitment van het echtpaar Van Dijk, terwijl daarvoor ook de ouders van Harold jarenlang hun steentje als sponsor bij de club al bijdroegen. “We zijn blij met al onze sponsoren, van groot tot klein, maar dat je een hoofdsponsor hebt die al zoveel jaar onze vereniging ondersteunt, daar zijn we erg trots op. Dat zegt ook iets over de band die er bestaat tussen ons beiden.”

En toen voor het 75-jarig bestaan van v.v. Koewacht er een nieuw clublogo werd ontwikkeld dat past bij de huidige tijd, viel dat precies samen met het moment dat ook Harold en Niki hun huisstijl hadden veranderd. De partijen staken de koppen bij elkaar en gingen aan de slag om hun jarenlange samenwerking te voorzien van nieuwe handtekeningen, een verlengde sponsorovereenkomst én nieuwe kleding voor de eerste selectie. “Jammer genoeg hebben de tenues toen wat langer dan gepland op zich laten wachten. En toen ze er eenmaal waren, hebben ze twee duels erin gespeeld en werd het seizoen afgebroken. Dus feitelijke zijn ze al tien maanden lang ‘in de tas’ gebleven. Nu mogen ze er gelukkig weer uit en kan iedereen ze straks bewonderen. Wij zijn in elk geval erg blij met het uiteindelijke resultaat.”

“Zelf kunnen we niet heel vaak wedstrijden kijken op zondag, omdat we dan in de zaak aan het werken zijn. Maar we krijgen wel hele leuke reacties van mensen op de tenues. Maar ook de spelers zijn er blij mee. Die hebben we volledig in het nieuw gestoken. Twee tenues, inloopshirts, trainingspakken, presentatiepakken én tassen. Als ik dan hier sta in de zaak en er fietsen wat spelers voorbij met hun presentatiepakken en de tassen met ons bedrijfslogo op…. Dat vind ik mooi. Het is een flinke investering, maar als je dan ziet dat het met trots gedragen wordt dan is dat hetgeen waarvoor je het doet. Het geeft ons een goed gevoel om een steentje bij te dragen aan de leefbaarheid hier op Koewacht, waar we moeten proberen zoveel mogelijk ons verengingsleven te koesteren en in stand te houden. En zolang we er de meerwaarde van de sponsoring blijven zien, dan zullen we die zeker blijven voorzetten”, besluiten Niki.

Voor meer artikelen over RKVV Koewacht, klik hier.

Voor meer informatie over RKVV Koewacht, klik hier.

KLOOSTERZANDE – Ze voetbalde tot aan de B-jeugd gewoon haar wedstrijden bij de jongens, maar daarna maakte Kelly van den Abeele (24) de overstap naar het damesteam bij haar club v.v. Hontenisse. In acht jaar tijd maakte ze vier promoties mee en klom de ploeg van de vijfde naar de eerste klasse van het damesvoetbal.

“Het is echt geweldig om op dit niveau te spelen met Hontenisse. We hebben een leuk team, maar het is vooral dankzij onze wilskracht, strijd en doorzettingsvermogen dat we nu op dit hoge niveau spelen.  Het blijkt toch dat je ook op die manier heel ver kunt komen, want we zijn momenteel toch het hoogst spelende Zeeuws-Vlaamse damesteam in het zondagvoetbal”, zegt Van den Abeele die in het dagelijks leven werkt als maatschappelijk werkster bij Emergis.

Die onregelmatige diensten zorgen er wel eens voor dat ze een training mist, maar over het algemeen is ze er bij de wedstrijden van haar team wel altijd bij. “We hebben een heel hechte groep met meiden die ook al heel wat jaren samenspeelt. We weten wat we aan elkaar hebben en het is goed om te zien dat er nu van onderaf ook meiden doorstromen en die voelen zich ook op hun plek bij ons. Het is allemaal wat gemoedelijker,  we hebben niet echt een druk om te moéten presteren. Al willen we wel altijd elke wedstrijd winnen natuurlijk, want zodra het erom gaat dan proberen we wel het maximale eruit te halen.”

Toch moet ze wel bekennen, dat het niveau van eerste klasse voor haar ploeg best pittig is. “Dat is voor iedereen toch wel behoorlijk aanpoten inderdaad. Het is ook niet niks dat je met vrijwel dezelfde spelersgroep de sprong weet te maken van de vijfde klasse naar de eerste klasse in het zondagvoetbal bij de dames. Daar zitten echt heel goede teams tussen. Het zal dus voor ons een hele kluif worden om ook dit seizoen onszelf te handhaven op dit niveau. Vanwege de corona hebben we nog weinig echt plezier gehad van het voetballen in deze klasse, maar toch willen we graag zien te overleven. Lijfsbehoud is dan ook voor ons de enige doelstelling die we hebben gesteld.”

Toen ze bij de dames begon, toen was het vooral spelen voor de gezelligheid en het leuke onderlinge contact. “Maar gaandeweg gingen we steeds vaker winnen en klommen we op qua niveau. Dan is het ook wel een stuk serieuzer geworden. Maar de gezelligheid die houden we er wel in, want dat is toch de basis. Plezier maken met elkaar. En dat hebben we door de jaren heel zeker wel gedaan, want poeh die promoties dat waren behoorlijk leuke feestjes moet ik bekennen.”

En feest is het nu sowieso al omdat er weer volop getraind en gevoetbald kan worden door de dames op Sportpark Prinsebos in Kloosterzande. “Dat werd wel tijd, want wandelen en hardlopen dat had ik zo langzamerhand wel gehad. Toen we na de training voor de eerste keer weer samen mochten komen in de kantine, dat was echt wel effe gezellig. Het is anderzijds ook wel weer wennen om in het ritme van ‘verplichtingen terug te keren’ zoals trainen en wedstrijden spelen. Al ben ik vooral blij dat weer met elkaar samen kunnen sporten en lol maken. Dat heb ik wel enorm gemist.”

Voor meer artikelen over VV Hontenisse, klik hier.

Voor meer informatie over VV Hontenisse, klik hier.

HULST  – Een knieoperatie en een hardnekkige blessure aan én de enkelbanden zorgden ervoor, dat Ludo Eijsackers (67) als speler van SDO’63 moest stoppen als voetballer. Om toch betrokken en actief te blijven binnen het voetbal ging hij zich bezighouden met de keepers als trainer. En dat doet hij nu, enkele decennia later, bij derdeklasser HVV’24 nog steeds met enorme passie. ‘Het houdt me fit én ik haal er enorm veel voldoening uit. Elke training en wedstrijd opnieuw.’

En hoewel hij zelf nooit als keeper actief was, heeft hij zich inmiddels aardig geschoold in het vak van keeperstrainer. Zo volgde hij onder meer cursussen bij Frank Hoek, huidig keeperstrainer van het Nederlands Elftal. Maar ook van gerenommeerde keeperstrainers uit de regio zoals Ruud Koopmans en destijds Willy Nieuwelink bij HSV Hoek stak hij veel op. “Dat zijn toch wel mannen die het klappen van de zweep kenden en waar ik enorm veel van heb geleerd. Daarnaast kan je vandaag de dag ook enorm veel inspiratie halen via het internet. En met name ook YouTube staat vol met oefenvormen en keepersmateriaal die ik meer dan regelmatig toepas nu bij HVV’24.”

Eijsackers kwam bijna dertig seizoenen geleden bij de Hulsterse club terecht om er nooit meer weg te gaan. Hij nam er een flink tal name onder zijn hoede en probeerde op trainingen ze tot het uiterste van hun kunnen te dwingen. Jean-Pierre de Keyzer, Carlo de Deckere, Henk de Bruyn, Martijn Heyens, Tim Siersema en nu dus al enkele jaren ook Nick Rijckaert. “En zo zijn er nog een aantal jongens die ik onder handen heb genomen en getraind. Ik heb hier bij HVV’24 al heel wat meegemaakt. Kampioenschappen gevierd, promoties, nacompetitie en ook enkele degradaties helaas. In mijn beginperiode hadden we misschien hier wel de beste groep spelers rondlopen. Dat was, zeker voetballend gezien, misschien we de beste periode. Daarna was het erg wisselvallig en ook nu hikken we ook alweer een aantal jaren tegen een eventuele stap omhoog aan.”

Gevraagd naar de keepers waaraan hij speciale herinneringen heeft, dan noemt Eijsackers drie namen op. “Zonder andere tekort te doen zijn De Keyzer, Siersema en nu Nick Rijckaert toch wel degene die in het oog springen. Qua trainingsbeesten zijn dat zonder enige twijfel Nick en Jean-Pierre wel. Helemaal jezelf kapot trainen ongeacht of het nou mooi weer is of een veld vol modder. En Tim Siersema omdat hij zo slim en technisch zichzelf profileerde als keeper. Maar Nick Rijckaert is daarentegen misschien wel de meest complete van allemaal. Imposant op de lijn maar ook met durf voor zijn goal keepend. Een trainingsbeest ook, dat is heerlijk werken. En bovendien een jongen waarmee ze hier nog wel een aantal jaren vooruit kunnen.”

Zelf geniet hij ook weer volop dat het voetbal weer op voetbal begint te lijken. Dat er eindelijk weer toegewerkt kan worden naar een nieuwe competitie. “Ik ben gepensioneerd inmiddels en voor mij is het voetballen en trainen écht een uitlaatklep. Naast keeperstrainer ben ik ook alweer flink wat jaren als leider/ materiaalman verantwoordelijk dat de zaken rondom de ploeg goed zijn geregeld. Kleding, vervoer enzovoorts. Dat was natuurlijk een jaar lang wat rustiger, maar gelukkig begint dat nu weer allemaal te draaien. Ik kijk enorm uit naar het nieuwe seizoen en hoop dat we met onze groep, die ik kwalitatief zeker goed genoeg acht, bovenin kunnen meedraaien. En hopelijk weer eens een prijs kunnen pakken ook. Want ik heb evenveel promoties als degradaties meegemaakt hier. Dus het wordt weer eens tijd dat we als ploeg ‘iets’ gaan pakken dit seizoen. Maar het voornaamste is dat we weer kunnen voetballen en trainen zoals het hoort. Daar was iedereen wel weer aan toe.”

Voor meer artikelen over HVV’24, klik heir.

Voor meer informatie over HVV’24, klik hier.

VOGELWAARDE – Vierdeklasser v.v. Vogelwaarde vierde begin september jl. alsnog het jubileumfeest ter ere van het 75-jarig bestaan, dat eigenlijk in 2020 al had moeten plaatsvinden. Middenvelder Jasper van den Ouden genoot ervan, maar hoop dat hij dit seizoen sportief gezien nog andere mijlpalen weet te bereiken. ‘Meer scoren en daarmee belangrijk zijn’, zegt de 23-jarige Terneuzenaar.

“Daar ligt voor mij persoonlijk toch wel de focus op dit seizoen. Het jubileumfeest was leuk, en prettig dat het nu eindelijk kon doorgaan. Maar het is vooral erg fijn dat er überhaupt weer kan worden getraind en gevoetbald op een normale manier. Daar was iedereen wel aan toe inmiddels. Je ligt zolang stil qua wedstrijden en traint wel maar zonder echt perspectief dus dan is het nu wel fijn dat het weer ergens om gaat.”

Van den Ouden streek ruim drie jaar geleden neer in Vogelwaarde en begint er aan zijn vierde seizoen, nadat hij als negentienjarig jeugdproduct van v.v. Terneuzen bij het eerste elftal zijn speelkansen zag reduceren. “Ik wilde gewoon graag voetballen. Ik had op dat moment jongens voor me die simpelweg beter waren. Ik moest het doen met invalbeurten en dat wilde ik niet meer. Toen kreeg ik de kans om bij Vogelwaarde te gaan spelen en dat heb ik gedaan. Tot op heden een prima keuze geweest omdat ik hier wel altijd speel. Het is alleen zuur geweest dat er twee afgebroken seizoenen tussenzaten, waardoor het aantal wedstrijden een stuk minder is dan normaal het geval zou zijn geweest.”

Waar hij in Terneuzen vooral een controlerende rol vervulde op het middenrif, daar is hij bij de ploeg van trainer Patrick Boute meer een vormgever. “Ik speelde altijd op ‘zes’, maar hier voetbal ik op ‘tien’ en dat bevalt me goed. Samen met Dennis van Passel bewaken we het centrum en proberen belangrijk te zijn voor de ploeg. Het is natuurlijk voor mij in de vierde klasse wel wat makkelijker dan in de derde klasse, daar moest ik echt aanpoten. Nu kan ik me ontwikkelen en langzaam groeien in mijn spel. Nu is het zaak om nóg vaker in de zestien op te duiken en te scoren. Dat gaat steeds beter, maar wil daarin nóg bepalender worden.”

En daarmee wil hij graag zijn ploeg helpen om in de vierde klasse mooi in de middenmoot te eindigen. “Ik denk dat we daarvoor zeker de kwaliteiten hebben. Al is het wel zaak dat de boel fit en heel blijft, want we hebben helaas niet een heel brede groep. Zelf ben ik sinds juli ook gelukkig weer fit nadat ik een meniscusoperatie heb ondergaan. Daar heb ik mee doorgespeeld tot het niet meer ging en heb me in de voetballoze periode laten opereren. Nu kan ik me dus vol richten op dit seizoen en kan niet wachten tot we de eerste wedstrijden weer gaan spelen voor de punten.”

Klik hier voor meer informatie over VV Vogelwaarde
Klik hier voor meer artikelen over VV Vogelwaarde

LAMSWAARDE – Samenwerken werd er al enkele jaren gedaan door v.v. Hontenisse en SDO’63 op het gebied van jeugdvoetbal. In eerste instantie nog met enkele samenwerkende teams. Sinds 2020 bundelden beide verenigingen wat betreft de jeugd in een SJO, de eerste binnen de gemeente Hulst: HSVC’20, wat staat voor Hontenisse SDO’63 Voetbal Combinatie. Inmiddels telt de SJO 170 jeugdleden, waarvan er 45 afkomstig zijn van SDO’63.

“Dat is voor onze begrippen een hoog aantal. In het verleden konden we niet altijd op het dorp de kinderen laten voetballen in hun eigen leeftijdscategorie. Door deze samenwerking met Hontenisse is dat nu wel mogelijk en dat is voor iedereen een meerwaarde”, zegt Jordy van Troost die namens SDO’63 secretaris is binnen de HSVC’20.

Daarnaast is de oud-speler van SDO’63 doordeweeks actief als trainer en in het weekend als leider van de JO12 waarin zijn dochter Livia speelt. “Die zijn nu actief in de eerste klasse, een prachtig niveau met tegenstanders als Zeelandia Middelburg, HVV’24 en ook JVOZ. Wanneer we die samenwerking niet hadden aangegaan, dan hadden ze wellicht nooit op dit niveau zichzelf kunnen ontwikkelen dus ook dat is een winstpunt van samenwerken.”

En voor veel verenigingen is het ook schier onmogelijk, zeker voor dorpsclubs, om zonder samenwerking een jeugdafdeling in de lucht te houden. Daarvan waren ze zich bij SDO’63 met de blik gericht op de toekomst ook goed bewust. “En dus hebben we op een constructieve manier een prachtige SJO opgericht, waarvan beide clubs de vruchten plukken. Er wordt op beide complexen getraind en wedstrijden gespeeld. Dus er is altijd activiteit in de weekenden. Dat was voorheen bij ons op Lamswaarde niet altijd zo. Het is nu zelfs zo, dat het in de weekenden vaak nog drukker is sinds we actief zijn als HSVC’20 dan voorheen als SDO’63. Op die manier merken we ook dat het leeft onder ouders en zeker ook onder de jeugdspelers en -speelsters. En op lange termijn hoop je natuurlijk dat je als senioren daarvan ook de vruchten gaat plukken.”

Want jarenlang in de jeugd op een mooi niveau voetballen en jezelf als speler ontwikkelen in je eigen leeftijdsgroep, dat heeft in de ogen van Van Troost veel meer waarde dan wanneer je gedwongen leeftijdsgroepen moet overslaan en eigenlijk te vroeg wordt doorgeschoven. “Nu kunnen ze zich optimaal ontwikkelen en hopelijk zien we daar op positieve manier over enkele jaren bij onze senioren het resultaat van. Het is een manier om het bestaansrecht van de club op termijn te kunnen veiligstellen. En daarvan is iedereen zich gelukkig inmiddels wel van bewust.”

Voor meer artikelen over SDO, klik hier.

Voor meer informatie over SDO, klik hier.