Fitnessen, voetballen op straat en af en toe een rondje hardlopen. Met zijn eerste seizoen bij de senioren in aantocht, wist Karim Azaïmi precies wat hem te doen stond. En dus arriveerde de negentienjarige verdediger fit en scherp bij de eerste training van DVO’60. “Het is een stukje serieuzer dan bij de jeugd, het wordt echt een uitdaging.”

Dat er in het seniorenvoetbal iets anders van je wordt gevraagd dan bij de junioren, merkte Azaïmi al snel. “Vroeger kon je nog wel een beetje gewoon ‘je ding doen’, nu moet je veel meer vanuit je positie spelen. Een stuk volwassener, dat is wel even wennen.” Toch kijkt de jongeling er ontzettend naar uit. “Het is interessanter, op fysiek en conditioneel vlak. Dat bevalt me wel. De jeugd was makkelijk, nu wordt het moeilijker.” Moeilijker dus, maar zijn eerste gevoel zegt hem dat hij de stap dit seizoen echt kan maken. “Het gaat allemaal ietsje sneller en je moet meer nadenken, maar dat ligt mij wel.”

Slim genoeg

En dat is niet zo gek, want naast de voetbal is Azaïmi vooral druk bezig met studeren. Bedrijfseconomie op de Universiteit van Tilburg. “Ik ben niet slim, maar slim genoeg, zeg ik altijd. Studie staat voor mij daarom ook wel op één.” Helemaal nieuw bij de senioren is hij echter niet, want in de voorbije jaren mocht hij er al eens aan ruiken. “Bij Alliance, samen met mijn broer, of in het derde van DVO. Dan merk je wel dat het voetbal een beetje anders is. Fysiekere tegenstanders, jongens met heel veel ervaring, die denken toch een paar stappen vooruit. Mijn ‘voetbal-IQ’ zal omhoog moeten.” Of hij zijn minuten in het eerste of tweede elftal gaat maken, maakt voor hem eigenlijk weinig uit. “Dat is niet erg, ik wil gewoon lekker voetballen. Uiteindelijk is het natuurlijk wel mijn doel om bij de selectie te komen.” Hij voelt zich in ieder geval helemaal thuis. “We hebben een jonge ploeg, dus dat is wel gezellig. Onze trainers geven ook veel vertrouwen.” Als laatste man moet Azaïmi dienen als slot op de deur, hij weet dan ook precies wat hij wel en niet goed kan. “Ik speel niet heel veel duels, maar als het moet, ben ik hard. Meer fysiek dan technisch. Bal afpakken en inleveren, zo snel mogelijk opbouwen en naar voren.”

Veel leren

Ondanks dat het dus gezellig is, moet er ook wel gepresteerd worden, vindt hij. “Presteren moet altijd bovenaan staan, pas dan komt de gezelligheid. Als je niet wint, is het ook niet echt gezellig. We doen het niet alleen maar voor de lol, het moet een combinatie van zijn.” Dat de inwoner van Kalsdonk het nu heeft over een voetbalclub, is overigens minder logisch dan het klinkt, vertelt hij zelf. “Ik ben pas laat begonnen met voetballen, bij de D’tjes. Toen ik een jaar of dertien, veertien was. Daarvoor voetbalde ik altijd op straat, maar nooit bij een club.” Onderweg naar DVO komt hij langs een hoop clubs, toch koos hij dus voor de Roosendaalse vierdeklasser. “Veel vrienden zaten al hier en de mensen die hier werken, doen alles voor de club, dat vind ik echt mooi. Het is een gezellige vriendenclub, waar we heel veel samendoen, het is fijn om daar te voetballen.” Op dit moment ligt zijn focus dus vooral op school, maar wie weet komt voetbal daar in de toekomst wel bij. Zijn route heeft hij in ieder geval al uitgestippeld. “Minuten maken, veel leren en ervaring opdoen. Hopelijk kom ik dan in het eerste!”

Klik hier voor meer informatie over DVO’60.

Klik hier voor meer artikelen over DVO’60.

Na een eerste seizoen met maar drie competitiewedstrijden, was de keuze voor Mark Klippel snel gemaakt. En dus verlengde hij zijn contract bij RKVV Roosendaal met niet één, maar twee jaar, want klaar is hij nog lang niet bij de tweedeklasser. “Ik probeer als trainer altijd langer bij een club te werken, zodat je echt iets op kunt bouwen, dat perspectief zie ik hier zeker nog.”

Ondanks dat het eerste seizoen bij zijn nieuwe club ongetwijfeld niet is geworden wat hij ervan had verwacht, heeft de 49-jarige Klippel de afgelopen maanden allesbehalve stilgezeten. En die proactieve houding werpt nu zijn vruchten af, vertelt hij. “We zijn continu door blijven trainen, twee keer in de week. We hebben een jeugdige en enthousiaste groep, dan merk je dat het met de fitheid wel goed zit.” Want ook dit seizoen maken opnieuw vijf spelers uit de jeugdopleiding van de club, de overstap naar het vlaggenschip. Voor hem een van de redenen om bij te tekenen. “Roosendaal is een grote club, met veel eigen jeugd. Daar zit echt veel potentie in, maar is tegelijkertijd ook een uitdaging.”

Duidelijkheid

Die uitdaging gaat hij graag aan. “Het is aan ons, om dat soort jongens binnenboord te houden. In de omgeving is er concurrentie genoeg, dus ze moeten het hier echt naar hun zin hebben.” Aan de faciliteiten zal het in ieder geval niet liggen. “Alles is goed geregeld, de basisvoorwaarden zijn gewoon in orde. Daarom heb ik ook voor twee jaar getekend, dat geeft duidelijkheid voor iedereen.” Want ook qua ambitie, passen Klippel en Roosendaal uitstekend bij elkaar. “We proberen het vooral te doen met eigen jeugd, of jongens van een lager niveau die zichzelf echt graag willen ontwikkelen. De doelstelling vanuit de club is om over drie jaar in de eerste klasse te spelen.” En dus wil de oud-trainer van onder meer Madese Boys dit seizoen de aansluiting vinden met de top van de tweede klasse, maar de manier waarop is misschien nog wel belangrijker. “Hoe wil je voetballen? We zetten graag hoog op het veld druk, willen de bal snel veroveren en leggen veel energie in een wedstrijd. Als trainer draait het bij mij altijd om plezier, ontwikkelen en presteren.”

Mentaal vlak

En dat moet zoals gezegd dus gaan gebeuren met een ‘behoorlijk jonge ploeg’, maar het vertrouwen bij Klippel, die zijn ploeg een positieve ontwikkeling door ziet maken, is groot. “Vorig seizoen hebben we te weinig punten gehaald, maar wat betreft de speelwijze hebben we wel een stap gezet. Daar zijn we tevreden over.” Toch ziet hij nog genoeg ruimte voor verbetering. “We spelen met veel ruimte in onze rug, maar dan kun je niet allemaal zomaar naar voren rennen. Dat enthousiasme moet er wel uit.” Ook buiten de lijnen probeert hij de cultuur een klein beetje te veranderen. “Het omgaan met je sport. Houding en gedrag, respect hebben voor elkaar. Spelers reageren vaak vanuit de emotie, die sportmentaliteit, daar kunnen we nog aan werken.” Als dat allemaal lukt, moet een plek bij de eerste zes mogelijk zijn, denkt hij. “Dan hebben we het heel goed gedaan. De manier van spelen moet voor iedereen duidelijk zijn, dan komen de punten vanzelf.” Hij kan niet wachten om echt te gaan beginnen. “Ik ben heel benieuwd naar ons niveau. Ik weet dat we goed kunnen voetballen, maar ook op mentaal vlak zullen die jongens uitgedaagd worden.” Daar is de inwoner van Breda sinds zijn entree mee aan de slag gegaan. “Toen ik hier kwam, zeiden ze: Derby’s, die winnen we nooit. Met die instelling komen we dit seizoen in ieder geval niet het veld op!”

Meer artikelen lezen over RKVV Roosendaal? Klik hier.
Klik hier voor meer informatie over RKVV Roosendaal

Een groter cadeau ter ere van het 100-jarig jubileum had je ze bij NSV bijna niet kunnen geven. Maar uitgerekend op 15 februari van dit jaar, de verjaardag van de club, kwam de wethouder van de gemeente met de verlossende mededeling: De aanleg van het kunstgrasveld kon beginnen!

Maar voordat alle clubs bij de gemeente aan gaan kloppen voor kunstgrasvelden of nieuwe tribunes, moet wedstrijdsecretaris Rini Bartelen één ding goed duidelijk maken. “We mogen het eigenlijk geen cadeau noemen, want dan zijn ze bij de gemeente bang dat iedereen rond een jubileum met zo’n aanvraag komt.” Die aanvraag deed de 67-jarige Bartelen namens NSV dan ook al in 2018. “We wilden het heel graag, het was ook echt nodig en belangrijk. Gelukkig hebben we het op redelijk korte termijn weten te regelen.”

Gepuzzel

Hij legt nog maar eens uit waarom een nieuw kunstgrasveld, dat precies voor het nieuwe seizoen klaar is, van levensbelang was voor de club uit Nispen. “We hebben twee velden, plus een ‘oefenhoek’, maar daar kunnen geen wedstrijden op gespeeld worden. Nu hadden we gewoon te weinig ruimte om alle teams twee keer per week te laten trainen. Daarnaast moesten we het hoofdveld ‘sparen’, waardoor de andere velden echt kapot gespeeld werden. Dat merkte je aan het einde van een seizoen.” En dus ligt er straks op het hoofdveld een nieuwe kunstgrasmat, met verlichting en alles erop en eraan. “Dan kun je altijd trainen en spelen, ook bij slecht weer. Dat geeft gewoon veel meer mogelijkheden, iedereen kan sowieso twee keer gaan trainen.” Zijn taak als wedstrijdsecretaris wordt daarmee ook een stukje makkelijker, moet hij eerlijk bekennen. “Het was altijd een behoorlijk gepuzzel, maar nu wil natuurlijk iedereen op dat hoofdveld spelen, haha!” Een win-winsituatie, zo vertelt hij. “Een gewoon veld kan ongeveer 750 speeluren per seizoen aan, nu kunnen we die belasting veel meer gaan verdelen. Dan is het tweede veld straks ook gewoon nog prima bespeelbaar.”

Visitekaartje

De laatste maanden was Bartelen, die inmiddels alweer bijna vijftig jaar rondloopt bij de club, nauw betrokken bij de werkzaamheden. “Nadat we de brief hadden opgesteld en de toezegging hadden gekregen, hebben we een projectgroep opgesteld. Ik fungeerde een beetje als spreekbuis voor alle partijen.” Want dat er bij het aanleggen van een kunstgrasveld een hoop komt kijken, weet hij inmiddels ook. “Ik ben ondertussen thuis in allerlei zandsoorten, je ziet alles voorbijkomen. Van het kiezen van dug-outs, tot het uitzoeken van het kunstgras. In samenspraak met de gemeente hebben we voor kokos en kurk gekozen, daar kunnen we zeker tien tot vijftien jaar mee vooruit.” Klaar voor de toekomst. “NSV groeit enorm, het aantal leden stijgt ieder jaar. We zaten klem, gelukkig zag de gemeente dat ook.” Die waren dan ook graag bereid mee te werken. “Mensen stimuleren om te sporten is, helemaal in deze tijd, een belangrijk thema. Op deze manier kunnen we onze leden dat blijven bieden.” NSV staat er sowieso goed op bij de gemeente Roosendaal, vertelt hij. “We worden vaak als voorbeeld gebruikt, een beetje het visitekaartje, omdat we als vereniging veel van het onderhoud zelf in beheer hebben. Dus ook daarom zeiden ze nu: Dit verdienen jullie!”

Koesteren

Maar zoals het vaak werkt bij ‘cadeaus’, was het verlangen om het uit te pakken groot. En dus konden Bartelen en zijn clubgenoten niet wachten tot de witte lijnen daadwerkelijk getrokken waren. “Ze zijn eind juni begonnen, maar dit is natuurlijk een drukke voetbalvrije periode, dus er was zo nu en dan gebrek aan mankracht. Mooie dingen kosten tijd, het wordt een pareltje!” En dus is het, in het jubileumjaar, dubbel feest. “Dit is precies wat we nodig hadden, dat het dan samenvalt met het 100-jarig bestaan, is extra mooi.” In alles hoor je zijn liefde voor de club, waar hij sinds zijn zesde al kind aan huis is, terug. “Bijna een kwart van de bevolking hier, is lid van NSV. Daarmee geef je al aan hoe belangrijk de club is. Het zit in je hart, dat betekent heel veel voor mij.” Door zijn pensioen heeft Bartelen nog meer vrije tijd om aan zijn club te besteden, er mist echter nog één ding. “Mijn vrouw zegt weleens: Ze moeten alleen je bed nog neerzetten, dan heb je er alles!” Het gerealiseerde kunstgrasveld staat volgens hem symbool voor de club. “Samen dingen laten ontstaan, dat is onze kracht. We hebben meer dan 100 vrijwilligers, die zijn onbetaalbaar. Daar ben ik ongelooflijk trots op, dat moeten we koesteren.” Hij droomt nog maar eens weg bij de gedachte. “In het nieuwe seizoen, spelen we gewoon op kunstgras!”

Klik hier voor meer informatie over NSV Nispen

Klik hier voor meer artikelen over NSV Nispen

Toen ze twee jaar geleden aan Stijn Kuijstermans vroegen of hij het zag zitten om jeugdcoördinator te worden bij DIOZ, had de speler van het eerste elftal maar weinig tijd nodig om na te denken. Natuurlijk wilde hij dat! “Ik voetbal hier al vanaf de jeugd, dan wil je graag iets voor ze terugdoen.”

Maar hij kan het niet alleen, belangrijker nog, hij wil het niet alleen doen. Daarom was de 24-jarige verdediger blij dat ook zijn teamgenoot Bas Jongmans destijds werd gevraagd zich in te zetten voor de jeugd van DIOZ. “Dat maakt het wel extra leuk en gezellig, anders had ik het waarschijnlijk ook niet gedaan.” De twee kennen elkaar al jaren, vertelt de 24-jarige Kuijstermans. “We zaten toen nog samen in de jeugd, inmiddels spelen we samen in het eerste.” Over het hoe en waarom, is hij duidelijk. “We zijn een kleine vereniging, dan is het hartstikke moeilijk om genoeg vrijwilligers te vinden. Als iedereen dan zijn steentje bijdraagt, is dat alleen maar goed voor de toekomst. Het moeten niet steeds dezelfde mensen zijn.”

Bekend gezicht

Zoals ze ook voor hem klaarstonden, toen hij nog klein was. “Als jongens van het eerste of ouders er dan voor zorgden dat jij lekker kon voetballen, was je ook heel blij. Nu kunnen wij op onze beurt iets betekenen voor de jeugd.” Zijn taak is simpel. “We staan in direct contact met jeugdtrainers, leiders en scheidsrechters. Dat proberen we allemaal draaiende te houden, daarnaast verzorgen we de materialen als dat nodig is. Voor ieder seizoen maken we de indelingen voor de teams, zodat zoveel mogelijk spelertjes lekker kunnen voetballen.” Maar het leukste blijft toch wel het organiseren van activiteiten, zo vertelt hij. “Bijvoorbeeld het jeugdvoetbaltoernooi, samen met de ouders, dan bouw je echt een band op. De jeugd kent mij en Bas inmiddels natuurlijk ook wel van gezicht.” Dat gezicht laten ze zoveel mogelijk zien, al gaat het eigenlijk het beste wanneer dat zo min mogelijk het geval is. “Als alles goed loopt, zoals dat nu het geval is, dan kost het ons eigenlijk weinig tijd. De leiders regelen het meeste, bij problemen komen ze bij ons terecht. Of als er nieuwe spelers zijn, dan komen wij in actie.” Zijn eigen inzet op het veld, zou als voorbeeld kunnen dienen voor de jeugd. “Ze kijken stiekem toch een beetje tegen je op. Ik moet het vooral hebben van hard werken, ben sterk en snel. Met mijn loopvermogen kan ik veel compenseren. Een soort Denzel Dumfries, maar dan een stuk minder, haha!”

Derby

Niet geheel onterecht wordt Kuijstermans dan ook vaak als rechtsback opgesteld, wat hij kan verwachten van komend seizoen, vindt hij lastig in te schatten. “We komen in een andere vierde klasse, meer de kant van Breda op. Die tegenstanders zijn waarschijnlijk vooral voetballend beter, wij moeten dan op vechtlust proberen overeind te blijven. Als je dan de bal afpakt, ben je misschien wel meteen bij de goal.” Een echte doelstelling hebben ze dan ook niet, al is er wel één vurige wens. “Sowieso niet degraderen, dat moet lukken, we zullen vast ergens halverwege eindigen. Als we twee keer de derby tegen DEVO winnen en we blijven erin, is het seizoen meer dan geslaagd.” Ook buiten het veld, heeft hij het meer dan goed naar zijn zin. “Het zijn allemaal vrienden, je speelt vanaf de jeugd al samen. Inmiddels ken je ongeveer iedereen.” Of hij nog lang coördinator van de jeugd blijft weet hij niet, jeugdtrainer wordt hem in ieder geval niet. “Ik bekijk het gewoon per jaar, nu vind ik het nog hartstikke leuk en is het prima te combineren.” Voor komend seizoen is alles geregeld, maar stil zit hij de komende tijd niet. “Na de schoolvakantie hebben we altijd wat nieuwe aanmeldingen en we gaan eindelijk weer voetballen, dan is het tijd om scheidsrechters te regelen!”

Klik hier voor meer informatie over DIOZ

Klik hier voor meer artikelen over DIOZ

Via omzwervingen bij NAC Breda, RBC Roosendaal en BSC kwam Jorik van der Heijden zo’n drie seizoenen geleden weer terecht bij de club waar het voor hem allemaal begon. Met een kampioenschap op zak, heeft hij het plezier in het spelletje bij RKVV Roosendaal weer helemaal terug.

Waarom hij het kwijt was, weet hij nu vijf jaar na dato eigenlijk nog steeds niet precies. “Ik speelde alles, we hadden in de C1 bij RBC echt een geweldig elftal, maar ik had er geen zin meer in. Het lag puur aan mezelf.” Al speelde er meer, moet hij toegeven. “Wat ik jammer vond, is dat ons team uit elkaar werd gehaald. We waren vrienden, maar sommigen sloegen de B’tjes over, daardoor zakte het niveau ook weg.” Helemaal stoppen met voetballen kon de 21-jarige Van der Heijden ook niet en dus richtte hij samen met een paar vrienden een vriendenteam op bij buurman BSC. Het plezier kwam terug, maar toch begin er iets aan hem te knagen. “We hadden geen slecht team, maar ik miste toch wel het niveau en het serieuze voetbal. Toen vroeg een maat uit de A1 van Roosendaal of ik daar niet weer lekker kwam voetballen.”

Lolletje maken

Dat gebeurde en vanaf dat moment ging het snel. Want na nog geen half seizoen bij het hoogste jeugdteam, maakte de middenvelder van beroep alweer de overstap naar de hoofdmacht. “Er waren veel blessures, dus werd ik doorgeschoven. We werden meteen kampioen, je kunt slechter starten denk ik.” Mede door corona, wacht hij nu drie jaar later nog altijd op zijn eerste volledige seizoen bij de senioren. “Ik heb al veel wedstrijden gespeeld, maar nog niet een heel jaar lang. Fysiek is het wat lastiger, maar qua spel had ik weinig tijd nodig om aan te passen.” Terug op het oude nest, is ook het plezier weer helemaal terug bij de jongeling die zichzelf omschrijft als een harde werker. “Bal afpakken en weer inleveren.” Maar niet alleen binnen de lijnen is Van der Heijden actief bij Roosendaal, ook daarnaast draagt hij zijn steentje bij. Als assistent-trainer van de JO13, samen met ploeggenoot Rik Ermen vormt hij sinds vorig jaar namelijk de technische staf. “Het is heel leuk om de groei van die jongens van dichtbij mee te maken. We zijn zelf ook nog vrij jong, dus je begrijpt ze heel goed. Af en toe een lolletje maken, maar ook serieus zijn als het moet.”

Looplijnen

Hij merkt dat er stiekem een beetje tegen ze wordt opgekeken. “Je speelt in het eerste, daar hopen ze zelf ook ooit te staan, dan nemen ze toch wat sneller iets van je aan.” Ondanks dat hij geen ambitie heeft om trainer te worden, denkt hij nu wel meer over het spelletje na. “Ik merkte laatst op een training, dat ik mij veel meer bewust was van bepaalde looplijnen. Normaal gaat dat op de automatische piloot, nu ben je daar zelf ook meer mee bezig.” Net als zijn trainer spreekt Van der Heijden van een jeugdig team, maar met het vertrouwen zit het ook bij hem meer dan goed. “We willen voor elkaar werken, er is genoeg kwaliteit, ik ben er zeker van dat de we top vijf kunnen halen.” Hij hoopt dat de lessen uit eerdere ontmoetingen met RBC en Kruisland zijn getrokken en ze dus een serieuze rol van betekenis kunnen spelen in de tweede klasse, ook persoonlijk heeft hij een duidelijk doel. “Gewoon een heel seizoen lekker voetballen, met heel veel plezier.” Voorlopig komt hij gewoon nog op het fietsje naar de club, aan een vertrek denkt hij nog lang niet. “Dat zou ik echt wel een moeilijke keuze vinden. Ik wil heel graag met Roosendaal nog hoger spelen, hopelijk zit dat erin. Nu is een overstap niet aan de orde, heb het hier prima naar mijn zin, maar in de toekomst lijkt mij dat wel wat!”

Meer artikelen lezen over RKVV Roosendaal? Klik hier.
Klik hier voor meer informatie over RKVV Roosendaal

Het een droom noemen gaat hem wat ver, maar dat Bas Antens de ambitie had om ooit hoofdtrainer te worden van BSC Roosendaal zal voor weinig mensen een verrassing zijn. Vanaf maart kreeg hij de mogelijkheid om te wennen aan zijn nieuwe functie en dus kijkt hij vol vertrouwen vooruit. “Trainer bij het eerste of het tweede? Er is eigenlijk weinig verschil.”

Want ondanks dat Antens pas 34 jaar is en begint aan zijn eerste klus als hoofdverantwoordelijke, heeft hij in de afgelopen paar jaar genoeg ervaring opgedaan. Onder andere als trainer van het tweede van de club. “Ze zochten de oplossing intern, ik was één van de kandidaten. Deze kans komt nu voorbij, dan moet je die pakken. Voor mij is het heel mooi om bij deze vereniging trainer te worden.“ Behalve het verschil in niveau, blijft zijn taak als trainer hetzelfde, vertelt hij. “Je bent nog steeds met een elftal bezig, daar probeer je zoveel mogelijk duidelijkheid te geven.”

Meedenken

Behalve trainer van het tweede, was Antens meermaals actief als assistent-trainer bij het eerste elftal. Daar stak hij het nodige van op. “Van elke trainer leer je wel iets. De manier van voorbereiden van Natalino (Storelli) of juist de trainingen van (Gábor) Babos.” Maar iets kopiëren, daar begint hij niet aan. “Ik ben zoals ik ben. Ik wil graag plezier hebben in wat ik doe, zodat die jongens plezier hebben in wat zij doen. Voorbereiding is alles, want ik houd niet van verrassingen.” En dus is de volledige jaarplanning uitgeschreven, van de voorbereiding tot de speelwijze, maar met ruimte voor feedback. “Een team moet meedenken op het veld. Soms vragen ze: ‘Kunnen we het niet beter zo doen?’ Dan moeten we daar toch naar kijken samen? Ik wil mijn spelers meenemen in onze manier van spelen. Maar wel vanuit de mogelijkheden.” Dat begint bij een goede organisatie. “We hebben de afgelopen jaren te veel en te makkelijk doelpunten tegen gekregen, dat moet er echt uit.” Zijn eerste indruk is in ieder geval positief. “We zijn verder dan ik dacht. Er is genoeg potentie, maar we moeten nog stappen maken.” Waar dat zijn ploeg komend seizoen gaat brengen in de vierde klasse, vindt hij lastig te zeggen. “Dat is afhankelijk van zóveel factoren, daar blijf je aan overgeleverd. Onze ambitie is om mee te doen voor een periode, dan moet een plek bij de eerste zes mogelijk zijn.”

Plafond

Niet alleen binnen de lijnen zal dat een uitdaging worden. “We beschikken over 21 man, die moet je allemaal tevreden zien te houden. Geen tweede elftal, dan moet je iedereen bij elkaar houden en duidelijk zijn. Hoe gaan ze om met wissel zitten? Dat moeten we gaan zien.” Ondanks dat hij het geen droom noemt die uitkomt, is Antens wel trots op zijn benoeming tot trainer van het vlaggenschip van ‘zijn club’. “Je loopt hier al 30 jaar rond, begonnen bij de F’jes en altijd samengebleven. Het is je sociale leven. Een beetje een uit de hand gelopen hobby, want het kost veel tijd, zeker nu.” Maar die steekt hij er met alle liefde in. “Samen ergens voor gaan, punten pakken, daarom kijkt iedereen zo uit naar die competitie. Eindelijk weer voor het ‘echie’.” Zijn eerste dus als hoofdtrainer, het zat er altijd al in bij hem. “Vanaf de B’tjes liep ik al mee als jeugdtrainer. Ouwehoeren over voetbal, er is niks mooiers. Iets dat je zelf niet meer kunt, over mogen brengen.” Hij kijkt liever nog niet al te ver vooruit, eerst BSC verder helpen, maar daar blijft het wat hem betreft niet bij. “Nu ben ik alleen maar met dit team bezig, volgend jaar hoop ik mijn TC2 te halen en zo door te groeien. Dan is dit niet mijn plafond!”

Klik hier voor meer informatie over BSC.

Klik hier voor meer artikelen over BSC.