Aan familierelaties geen gebrek dit seizoen in de hoofdmacht van Pelikaan. De Nossentjes waren al prominent vertegenwoordigd, daar komt in deze jaargang de invloed van de Van Deelens bij. De broers Yorik en Jordy van Deelen spelen eindelijk met elkaar in één elftal, herenigd op de Pelidome.

ZWIJNDRECHT – De wens om nog een keer met elkaar deel uit te maken van een team, ging sneller door zijn blessureperikelen sneller in vervulling dan eigenlijk oorspronkelijk gepland was. Maar bij tweedeklasser Pelikaan kruiste uiteindelijk het voetbalpad van Jordy van Deelen met dat van broer Yorik, waardoor zij samen in een spelersgroep belandden. En inmiddels maakten zij ook al gezamenlijk minuten in één wedstrijd.

Die wedstrijd, thuis tegen Rozenburg, draaide voor Jordy van Deelen ook nog eens uit op een geweldige rentree, met een treffer nadat hij koud in het veld was gekomen als invaller.  ,,Dat gaf een fantastisch gevoel en een enorme ontlading’’, blikte de ex-prof terug op zijn meer dan geslaagde comeback in een officiële wedstrijd na langdurig blessureleed.

Lang moest de 28-jarige speler namelijk wachten op het moment dat hij weer eens mocht proeven van wedstrijdminuten. Op 28 september 2018, toen hij speler was van SC Cambuur, scheurde Jordy van Deelen de achterste kruisband van de rechterknie af in de confrontatie met Roda JC. ,,Er is toen besloten om geen operatie te ondergaan’’, blikt hij terug. Ruim een jaar later, op 1 november 2019, ging het thuis tegen NEC weer fout. ,,Ik had al de nodige wedstrijden gespeeld en scheurde toen de binnenband, ook van de rechterknie. Alsnog ben ik toen geopereerd.’’ Daarmee was het blessureleed nog niet ten einde, want er volgde in 2020 nog een ingreep omdat er speling op het gewricht bleek te zitten. ,,Ik ben onder het mes gegaan in het Erasmus MC, dat bleek de beste oplossing voor mijn voetbaltoekomst.’’

Dimensie

De weg terug naar het voetbalveld was lang en soms moeizaam en vergde het nodige incassering- en doorzettingsvermogen van de verdediger, die op zijn cv clubs heeft staan als Feyenoord, Excelsior, FC Dordrecht, FC Emmen en SC Cambuur. ,,Ik heb altijd het doel gehad om weer terug te keren, hoe moeilijk het soms ook is geweest. Ik heb me verzoend met hoe de situatie was en is.’’

Dat betekende ook een stap terugdoen: van het profbestaan naar de amateurs,. ,,Eigenlijk was het nog niet mijn keus, maar door het blessureleed van de afgelopen jaren heb ik er uiteindelijk voor gekozen om bij Pelikaan aan te sluiten. Samen in een elftal met Yorik inderdaad, maar ook met veel vrienden. In het verleden heb ik bij buurman Groote Lindt gevoetbald en daar leefde ook wel de hoop dat ik misschien zou terugkeren, maar ik heb toch voor Pelikaan gekozen. Het is fijn om weer te kunnen spelen en ik hoop het aantal speelminuten lekker te kunnen opbouwen’’, besluit Van Deelen, die op korte termijn nog een extra dimensie aan zijn leven toegevoegd ziet worden: vriendin Karlijn bevalt binnenkort van hun eerste kind.

Klik hier voor meer artikelen over Pelikaan.
Klik hier voor meer informatie over Pelikaan.

Wilma Blommers is een duizendpoot bij Heerjansdam. Voor haar inzet werd zij door de club benoemd tot Lid van Verdienste. Toch heeft zij het gevoel dat het voor een vrouw in de voetbalwereld opboksen blijft tegen mannen. 

HEERJANSDAM – ,,In mijn jonge jaren zat ik op hockey, maar dat was mijn ding niet. Ik bleek niet zo’n typetje te zijn. Ik ben op latere leeftijd bij Rijsoord gaan voetballen. Daar hadden ze drie dameselftallen. Ik kon niet voetballen en kwam in het derde elftal terecht, maar scoorde in 2001 drie keer tegen Heerjansdam. Dat was meteen mijn allereerste contact met de club. Ik dacht als ik daar drie doelpunten tegen maak, zijn zij nog slechter dan ik. Mogelijk is dat dan mijn club.”

Men zag op De Molenwei al snel dat de van beroep boekhoudster meer geschikt was voor een functie als penningmeester dan als voetbalster. ,,Janus van Peenen heeft mij nog in die functie neergezet. Ik heb vervolgens twaalf jaar in het bestuur gezeten. De laatste jaren als algeheel wedstrijdsecretaris. Ik hield mij ook bezig met de aanstelling van scheidsrechters en zat in de toernooicommissie. Heerjansdam is met 550 leden een overzichtelijk cluppie. De meeste zijn rustend lid. Wij zijn blij als wij in elke leeftijdsgroep een team hebben. Dat maakt het voor selectiecommissies niet altijd makkelijk. Alleen de meidenafdeling groeit nog.” Voor haar inzet werd Wilma Blommers in september dus door de club benoemd tot Lid van Verdienste.

Wilma Blommers laat de club niet helemaal los. Zij ondersteunt de huidige penningmeester nog en maakt deel uit van de activiteitencommissie. Door Sportlink is het werk vereenvoudigd. ,,Als een speler zijn contributie niet heeft voldaan, halen wij in dat systeem een vinkje bij hem weg en dan kan hij op zaterdag niet voetballen. Maar de hele automatisering van de KNVB heeft de beleving rond het voetbal geen goed gedaan. Voetbalteams hoeven zich bij aankomst niet meer te melden. Dat gaat via de app. Zij spelen hun wedstrijdje, bevestigen de uitslag op de app en gaan weer naar huis. Het persoonlijke contact wat het verenigingsleven zo leuk maakt, is grotendeels verdwenen. Jammer hoor. Zegt dan: ,,Mijn zoon Bart speelt bij JO13 en daar wordt na afloop niet meer gedoucht, ook dat is erin geslopen. Mijn oudste zoon, Thomas, is gestopt met voetballen, Bart zit dus bij JO13 en de jongste, Mark, bij JO7. Ik heb ze allemaal getraind.”

Terugkijkend stelt Wilma Blommers dat het voor een vrouw lastig blijft in de voetbalwereld. Zij leerde het vak van de helaas overleden Rijsoord-icoon Lydia Markus (beter bekend als Lydia van Loon). ,,Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik serieus genomen werd. Zelfs niet binnen mijn eigen bestuur toen ik echt een portefeuille had. Zaken die ik beslist had werden te gemakkelijk teruggedraaid en dan houdt het op. Ik heb veel gedaan, maar het viel nooit op.”

Meer informatie over Heerjansdam? Klik hier.
Klik hier voor meer artikelen over Heerjansdam.

Wat zou IFC zijn zonder de 4JS: het gezin Jeroen, José, Janouk en Jouri de Visser? Zij zijn vrijwel dagelijks op sportpark Schildman bij IFC. Niets is hen teveel.

H-I-AMBACHT – Jeroen de Visser begon ooit bij de buren ASWH. Hij voetbalde daar vanaf zijn achttiende in een vriendenteam. Het huwelijk met José in 2002 loodste hem honderd meter verderop op Schildman naar IFC. ,,Ik ontkwam daar niet aan, want mijn hele schoonfamilie is opgegroeid met het rood-zwart van IFC, waar ik nog een paar jaar op zondag heb gevoetbald. Voorzitter Cees Bijl en Leo van der Nat kwamen met het voorstel om mij toe te voegen aan de staf van IFC. Ik begon in 2008 als grensrechter en hulpmateriaalman.’’

José de Visser groeide op bij IFC. Haar ouders beheerden de kantine. Zij pakte op termijn van alles op. Draaide mee met bardiensten, zorgde dat de kleding van de drie selectieteams werd gewassen en gedroogd, ze organiseerde alles rond de ‘pupil van de week’ en beheerde de social media. Ook de beide kinderen steken voor IFC de handen uit de mouwen. Janouk (18) is trainster van JO9 en draait bardiensten, Jouri (14) is gestopt met voetballen. Als het even kan helpt hij opa bij de onderhoudsploeg.

José: ,,Bij ons thuis staan drie wasmachines en drie drogers. In tassen krijgen wij complete sets binnen met wedstrijdkleding, warmloopshirts, thermokleding, truien en lange broeken. Bij de zaterdagselectie gaat het om achttien man.” Ook lagere teams vragen José hun kleding tegen een vergoeding te wassen. ,,De jongens en meiden worden echt in de watten gelegd. Werkelijk alles wordt voor ze geregeld. Ze laten zelfs de voetbalschoenen, handdoeken en onderbroeken op de club. Ze komen zonder tas naar de wedstrijden.” Jeroen is ook medeverantwoordelijk voor de kledinglijn. ,,Cees Bijl maakt daarover goede afspraken. De uitvoering, zoals het bestellen van kleding, ligt bij mij.”

Drechthopper

Ongemerkt zijn zij zeven dagen in de week op het sportpark. ,,Het is niet in uren uit te drukken hoeveel tijd wij er met het hele gezien in steken”, vertelt Jeroen. ,,Zoals gezegd, er is elke dag wel wat te doen. Het is nu wat rustiger omdat het zondagteam is weggevallen. Tot vorig seizoen ging ik op zaterdag en zondag met het eerste elftal mee. Ik reed altijd met de bus mee.’’ José reed zelf en nam wat oudjes mee. ,,Ik noem mijn auto nu de Drechthopper”, haakt José in ,,omdat ik die oudere supporters zoals mijn vader en Leo van der Nat meeneem.

Om te vervolgen: ,,Dat IFC met het prestatievoetbal op zondag is gestopt, is gewoon beter voor de club. Wij zien nu al dat er meer publiek op zaterdag komt. Dat wordt straks als we een paar klasse hoger spelen, alleen maar meer.”

Jeroen is op de trainingsavonden terreinchef. ,,Ik open de poort en dan kan het beginnen. Ik vertrek als laatste en doe de poort weer op slot. Wij wonen niet ver van het sportpark. Als er een probleem is, zijn wij er direct. Wij vinden overal een oplossing voor.”

Klik hier voor meer artikelen over IFC.
Klik hier voor meer informatie over IFC.

ZWIJNDRECHT – Bij voetbalvereniging VVGZ volgen ze iedere stap die hij op het voetbalveld zet nauwlettend op de voet. Hij is in dit geval Ezechiel Banzuzi, voormalig speler uit de Zwijndrechtse opleiding die inmiddels zijn debuut in het betaalde voetbal achter de rug heeft.

Banzuzi trainde in het seizoen 2015-2016 in de E1, onder voormalig hoofdmachtspeler en momenteel trainer van het tweede team Dimitri Hooftman. Onder Hooftmans vleugels speelde de nog piepjonge Ezechiel een prima seizoen, waardoor hij een kans in de jeugdopleiding van NAC Breda verdiende. En vanaf dat moment bleef het alleen crescendo gaan.

Eind oktober kwam het grote moment voor de pas 16-jarige Ezechiel Banzuzi: hij mocht debuteren in het ‘grote’ NAC, in de bekerwedstrijd tegen VVV-Venlo die na strafschoppen werd gewonnen door de thuisploeg in een (toen nog) kolkend Rat Verlegh Stadion. Daarmee hield het niet op, want er volgden ook minuten in de Keuken Kampioen Divisie. Uit bij hekkensluiter FC Dordrecht mocht de voormalige ‘parel’ van het Noordpark zijn opwachting maken als invaller, waarbij hij de 2-1 nederlaag van de Bredanaars niet kon verhelpen.

De maand november werd bovendien een hele goede maand voor Ezechiel, want bondscoach Mischa Visser nodigde hem uit voor de selectie van het Nederlands elftal voor spelers tot 17 jaar. In Spanje oefenden de Nederlandse  youngsters tweemaal tegen Mexico en één keer tegen Tsjechië. Bij zijn debuut in Oranje onder 17 was de middenveld meteen goed voor twee treffers in het eerste duel met Mexico. In de tweede confrontatie (2-2) kreeg hij geen speelminuten, wel mocht hij meedoen tegen Tsjechië (0-1) waarbij hij opnieuw een basisplaats kreeg. Voor Banzuzi is het jaar 2021 daarmee al uitgedraaid op een persoonlijk groot succes.

Inter Milan wint op het Noordpark

ZWIJNDRECHT – Paris Saint Germain, Bayern München, FC Barcelona en Inter Milan op het Noordpark, de thuisbasis van VVGZ? Het lijkt ondenkbaar maar de afgelopen weken waren de miljoenenploegen uit de Champions League wel degelijk te gast op Zwijndrechtse bodem.

De mini-varianten van de grootmachten van het internationale voetbal wel te verstaan, want bij VVGZ werd in de voorbije periode de Jumbo Champions League voor de jongste voetballertjes gehouden. De mini-pupillen streden op het scherpst van de snede met elkaar en zetten daarbij de internationale verhoudingen volledig op z’n kop. Barcelona klopte PSG bijvoorbeeld met 7-1, maar werd net als het grote Barcelona weer op z’n plek gezet door Bayern München dat met 6-3 aanhet langste eind trok.

Wekenlang bonden de teams de strijd met elkaar aan, waarbij het de grote vraag zou zijn welke ploeg aan het langste eind zou trekken. Na alle resultaten bij elkaar opgeteld te hebben kwam de Italiaanse grootmacht Inter Milan als winnaar uit de bus van het eerste blok. Want evenals bij de grote jongens blijft de strijd om de Champions League – zolang het mogelijk is – voortduren.

Klik hier voor meer artikelen over VVGZ.
Klik hier voor meer informatie over VVGZ.

De naam Nossent gonst door de voetbalvereniging Pelikaan. Jesper en zijn neven Timo en Jeffrey, zonen van Bas Nossent, maken deel uit van het eerste elftal. Rowdy, broer van Jesper, was daar eerder ook onderdeel van. Hij is trainer geworden bij FC Volendam.

ZWIJNDRECHT – Met Jesper hebben wij het over familieverhoudingen, de sfeer bij Pelikaan en aanvallend voetbal. ,,Ik speelde met mijn twee jaar oudere broer Rowdy in het eerste elftal. Nu spelen dus mijn twee neven Timo en Jeffrey bij mij in de hoofdmacht. Rowdy koos voor een trainerscarrière. Hij is betrokken bij de jeugdopleiding van FC Volendam. Ik mis hem natuurlijk als medespeler. Hij was de sterkhouder van het team. Tactisch supersterk en voor ons de man die de lijnen uitzette op het veld. Maar wij moeten door. Het is Rowdy natuurlijk gegund. Het is prachtig dat hij die stap naar een BVO heeft kunnen maken.”

Jesper Nossent is spits. Hij is de Nossent die zich bezighoudt met de productie. ,,Jeffrey is vanuit de voorste lijn naar de achterhoede gedirigeerd. Hij is sterk aan de bal en de man van de passing. Hij heeft een uitstekend overzicht en verstuurt de passes van achteruit. Timo is onze middenvelder, een echte loper. De man van de assists, maar hij kan ook scoren. Dat bewees hij onlangs in de topper tegen DCV.”

Bij Pelikaan heeft trainer Bjorn Vlasblom het nu voor het zeggen. Jesper: ,,Met deze trainer spelen wij dynamischer. Er is veel meer druk op de bal van de tegenstander. Wij kiezen meer voor de opbouw van achteruit. Vlasblom durft ons veel meer vooruit te laten voetballen. Dat geeft ons meer plezier in het spelletje. Ik zit op voetballen omdat ik het leuk vind. Daarbij is aanvallen het mooiste onderdeel. Daar moet je dan wel zoveel mogelijk voor kiezen. De hele wedstrijd op je eigen helft staan en af en toe zo’n countertje plaatsen heeft toch niets met voetballen te maken.”

Knokken

Pelikaan doet nu lekker mee in de meer Rotterdams getinte tweede klasse. Door de winst op koploper DCV keerde de spanning in de competitie volledig terug. Jesper Nossent kijkt even om: ,,Ik mis de vorige indeling in Zuid 1 wel, hoor. Het was gezelliger en wij speelden de wedstijden voor veel meer publiek. Het was wel altijd meer vechtvoetbal. Knokken om die tweede bal. Dit seizoen komen wij veel meer aan voetballen toe.” Hij komt nog eens terug op het aanvallende voetbal. ,,Dat maken wij nu elke week mee. Iedere club zoekt de aanval.”

Jesper Nossent was nog junior toen hij al deel uitmaakte van het team dat in de eerste klasse uitkwam. Na de degradatie haakten veel ervaren spelers af. ,,Dat maakte dat wij het in de tweede klasse even lastig hadden. Dat is nu wel voorbij, hoor. Wij hebben gewoonweg moeite om die stap terug naar de eerste klasse te maken. Regelmatig speelden wij nacompetitie, maar dat is niet ons ding. Als wij willen promoveren moeten wij het via een kampioenschap doen.” Jesper is naast een familieman ook een echte ‘Peli’. Zijn doelpunten vallen op in de regio. ,,Toch zal ik Pelikaan niet verruilen voor een andere club. Ik kies zeker niet voor het geld dat eventueel wordt geboden.”

Klik hier voor meer artikelen over Pelikaan.
Klik hier voor meer informatie over Pelikaan.

Barendrechter Lukas Valster is in het spoor van zijn drie jaar oudere broer Mathijn bij Heerjansdam op De Molenwei neergestreken. Opeens komen zij voor hetzelfde team uit.

HEERJANSDAM – Mathijn Valster (27) had evenals Lukas zijn opleiding op De Bongerd bij Barendrecht. Hij maakte via Rijsoord de overstap naar Heerjansdam. Een jaar later tipte hij de technische leiding bij de ‘Dammers’ dat zijn broertje ook een aardig balletje kan trappen. ,,Zij zijn mij bij het tweede van Barendrecht een paar keer komen bekijken. Vervolgens werd ik gevraagd eveneens de stap te zetten. Ik kon bij de buren in het eerste elftal gaan spelen. Bij Barendrecht was dat lastig. Dat is nu eenmaal drie tot vier niveautjes hoger. Toch speelden wij ook met Barendrecht met het tweede elftal in de reserve hoofdklasse tegen clubs als Katwijk, Quick Boys en Noordwijk. Zeker vergelijkbaar met de eerste klasse waar ik nu speel. Met Heerjansdam is elke week de druk wel groter. Nu gaat het echt om het winnen in een leuke competitie met goede tegenstanders als RVVH, Nieuwenhoorn en Oranje Wit”, stelt Lukas Valster.

Champions League

Hij is bij Heerjansdam bezig aan zijn vierde seizoen. Door corona kon hij nog maar een seizoen volledig afsluiten. ,,Hopelijk kunnen wij dit seizoen wel afmaken”, klinkt hij enthousiast.  Lukas Valster ontwikkelde zich al eerder bij Barendrecht tot een degelijke verdediger, maar voetbalde nooit met zijn broer in een team. Nu eindelijk wel. ,,Gelukkig is Mathijn nu fit.”

De oudste broer, Jeroen, voetbalde ook bij Barendrecht, maar hield het spelletje al vroeg voor gezien. De Valstertjes komen uit een echte voetbalfamilie, want ook vader en moeder voetbalden in het verleden. ,,Ik groeide daarom op het voetbalveld op”, weet Lukas Valster. ,,Eerst met mijn vader bij mijn broers kijken en dan rol je er vanzelf in. Ik begon als vierjarige bij De Bongerdjes. Via de ‘Champions League’ kwam ik bij de F’jes.”

Kunstgras

Er wordt bij Heerjansdam eindelijk gewerkt aan de aanleg van een kunstgrasveld. Naar verwachting kan de club daar vanaf het nieuwe jaar gebruik van gaan maken. ,,De komst van dat veld geeft de vereniging natuurlijk veel lucht”, verzekert Lukas Valster. ,,Vooral de invulling van de trainingen verloopt dan soepeler. Nu wij op het zware gras trainen viel er door slecht weer nogal eens een training uit of zochten wij elders een kunstgrasveld. Ik zal echt blij zijn als het veld er straks ligt.”

Heerjansdam kent dit seizoen een prima start. Op de laatste speeldag van de eerste periodoe deelde Heerjansdam met 0-0 bij Oranje Wit. Dat hield de ploeg ongeslagen op de tweede plaats. De winst van de eerste periode zat er net niet in. ,,In de openingsweken van het seizoen was er wat pech. Dat heeft ons denk ik een punt of vier gekost”, reageert Valster. ,,Toch verwacht ik dat wij met onze gedreven trainer Jonathan Jonk ver kunnen gaan komen. Het zou wat zijn als Heerjansdam zou kunnen terugkeren naar de hoofdklasse. Ik acht ons niet kansloos.”

Meer informatie over Heerjansdam? Klik hier.
Klik hier voor meer artikelen over Heerjansdam.

De strenge coronamaatregelen vorig seizoen zorgden ervoor dat ook de zaalvoetballers in de competitie van AZV’72 niet in actie kwamen en het muisstil bleef in de sporthal. Die situatie keerde onlangs terug in de competitie, die dit seizoen wel van start is gegaan.

H-I-AMBACHT – De bal rolt dus weer in de zaal bij AZV’72, waar het concept met drie verschillende competities – met dit seizoen in iedere poule negen teams – nog steeds gehandhaafd is. De vraag is echter dit jaar welke ploegen zullen komen bovendrijven na een totaal verloren jaar.

In de hoogste poule, de Intro Personeel- klasse, zijn de ogen voorlopig gericht op Jumbo al de te kloppen ploeg. De lijstaanvoerder rekende namelijk in een rechtstreeks duel af met de nummer twee van de ranglijst, Spiesbouw (3-1). Aan de onderkant van de ranglijst lijkt het lot van DesignLog.nl al bezegeld, aangezien die ploeg slechts eind november slechts drie duels had gespeeld en op een puntentotaal van -5 stond.

In de tweede ‘laag’ van AZV’72 is Muta Sport de ploeg die zich kandidaat heeft gesteld voor de hoogste eer. De eerste zes wedstrijden werden allemaal gewonnen, waarbij Jelle Kraaijeveld bij de lijstaanvoerder de belangrijke schutter is. Dé topschutter van AZV’72 loopt echter rond in de derde competitie, de Plus-klasse waar Mao Advocaten met harde hand regeert. Alle acht gespeelde competitiewedstrijden werden gewonnen, waarbij één speler nadrukkelijk in het oog sprong: goaltjesdief Zakaria Mahamud (foto) die al 26 keer de roos trof in de huidige jaargang in een ploeg die ook al 80 treffers liet noteren. De 16-1 triomf op Step Forward sprak daarbij het meest tot de verbeelding. Inmiddels moet er zonder publiek gespeeld worden, de vraag is in hoeverre de competitie zich verder zal ontwikkelen.

Klik hier voor meer artikelen over AZV’72.
Klik hier voor meer informatie over AZV’72.

De sleet zit er absoluut nog niet op in het voetbalhuwelijk tussen de Zwijndrechtse vierdeklasser ZBC’97 en trainer Robert Mohan. De keuzeheer is inmiddels aan zijn vierde seizoen bezig, maar daar zal minimaal nog een jaar aan vast worden geplakt. Met als wens het grote doel te verwezenlijken: promotie naar de derde klasse.

ZWIJNDRECHT – Een opmerkelijke mededeling vanaf sportpark Bakestein vorig seizoen toen de competitie was onderbroken en  ZBC’97 zich desondanks op de voetbaltoekomst concentreerde. De Zwijndrecht Bakestein Combinatie maakte bekend dat trainer Robert Mohan nog twee seizoenen de selectie van ZBC’97 onder zijn hoede zou hebben. ,,De club wilde graag drie jaar verder, ik had voorkeur voor één jaar. Daar is dus twee jaar als tussenweg uitgekomen’’, legt Mohan uit hoe tot de contractverlenging werd besloten.

Dat vijfde seizoen is dus al verzekerd tussen beide partijen en dus blijkt Mohan de man van de lange adem op Bakestein te zijn. ,,Vreemd is dat niet, want ik heb het echt heel goed naar mijn zin’’, vertelt de voormalig keuzeheer van het Dordtse DFC. ,,Er staat bij ZBC’97 een hele leuke groep, met ook jongens uit Dordrecht erbij. Dit jaar hebben we echt specifiek gekeken naar aanvulling met jongens die karakter in de ploeg kunnen brengen. Daar zijn we goed in geslaagd, want we hebben echt een uitgebalanceerde groep in het huidige seizoen.’’

Toch kende ZBC’97 aanvankelijk een koude start in het huidige seizoen. Al op de tweede speeldag werd de grote titelfavoriet IFC ontvangen als tegenstander. ,,Toen was al duidelijk dat mijn collega Ron Timmers het prima voor elkaar had met die ploeg, alhoewel wij best goed tegenstand hebben geboden en slechts met 2-1 verloren. Maar IFC heeft absoluut veel kwaliteit voor de vierde klasse in de gelederen. Ik was persoonlijk ook erg onder de indruk van GSC/ODS, dat echt goed in elkaar stak. Ik vond het ook niet verwonderlijk dat uitgerekend die ploeg IFC op een gelijkspel heeft gehouden. Maar IFC gaat echt wel bovenaan eindigen.’’

Met veel routine aan boord hoort ZBC’97 ook bij de kandidaat-hoogvliegers in de competitie. De gebroeders Klaverweide, Elvis Versluis en ex-prof Rui Monteiro zijn buitengewoon ervaren jongens in de selectie van Mohan. ,,Waarbij Rui niet alleen zijn ervaring met zich meebrengt, maar ook nog eens heel belangrijk voor ons is in de kleedkamer. Hij zorgt voor sfeer, is aanwezig. En op het veld pakt hij weliswaar zijn momenten door kortere periodes te spelen, maar hij is als veertiger nog enorm snel en uitermate technisch. Daarmee is hij voor ons echt nog steeds van grote waarde.’’

Het pijnpunt zit hem voorlopig vooral in de afronding, weet Mohan. ,,We krijgen echt voldoende kansen, maar het afronden gaat nog moeizaam. We moeten daarbij ook nog eens Robin Matena missen die van grote waarde voor ons is in de voorste linie. Maar juist in de afgelopen weken vond ik dat er een stijgende lijn zichtbaar was. In het gestaakte duel bij SSW bijvoorbeeld, waar de scheidsrechter bijna omviel en noodgedwongen de wedstrijd voortijdig moest stoppen, hadden we met een 2-0 voorsprong echt de controle.’’

En die vooruitgang wakkert het verlangen van Mohan naar die driftig begeerde promotie nog groter. ,,Ik heb in de vierde klasse gewerkt en in de tweede klasse, maar nog nooit in de derde klasse. Dat is dus ook een persoonlijke ambitie. Ieder seizoen is het ook het streven van ZBC’97. In het eerste jaar liepen we echt net de promotie mis, in mijn tweede jaar stonden we bovenaan maar werd de competitie voortijdig beëindigt en vorig seizoen was natuurlijk heel snel voorbij. Dan moet het dit jaar maar gebeuren, maar nu is de concurrentie dit jaar weer erg groot met bijvoorbeeld IFC dat de overstap van de zondag naar de zaterdag heeft gemaakt. We hebben ook al in alle regio’s gezeten: in de Rotterdamse vierde klasse en in de poule met veel Brabantse ploegen, die ik persoonlijk de minste vond. In de huidige klasse is het wel het moeilijkst, omdat er naast IFC nog verschillende sterke ploegen zijn. Als de competitie door mag, treffen we voor de winterstop ook nog teams als Asperen en Peursum. Dan weten we echt waar we staan.’’

Klik hier voor meer artikelen over ZBC’97.
Klik hier voor meer informatie over ZBC’97.