SINT-ANNALAND – De start van WHS is sinds de voorbereiding van dit seizoen meer dan voortvarend te noemen. Met een ongeslagen status na de eerste reeks wedstrijden vinden de Stallanders zich in de top van de ranglijst terug. Tot groot genoegen van aanvoerder Arvin de Witte (31), die dit seizoen na een jaartje hoofdklasser bij RKSV Halsteren terugkeerde bij WHS.

“En als je dan zo presteert als ploeg, dan mag het duidelijk zijn dat ik enorm geniet. Het avontuur bij Halsteren had ik niet willen missen, want ik heb toch ook een aantal wedstrijden in de basis gestaan in de hoofdklasse. Een blessure en corona hebben er jammer genoeg mede voor gezorgd dat het seizoen een stukje korter is geworden dan vooraf gedacht. Maar de keuze om terug te gaan naar WHS was voor mij weloverwogen. Want hoewel het sportief een prachtige uitdaging was, wel een behoorlijke tijdsinvestering. Drie tot vier keer per week op en neer naar Halsteren, dat koste veel tijd en met twee dochters en een drukke baan bleek het toch iets teveel van het goede.”

Hoewel De Witte inmiddels in Tholen woont, was een terugkeer naar de zaterdag derdeklasser uit Sint-Annaland voor hem de enige optie. “Een andere club zag ik niet zitten dus de keus was voor mij niet moeilijk. Er staat een selectie en daarin zit een goede mix van jeugdig talent en ervaren jongens. De klik met de trainer is goed en alles valt nu sportief ook in elkaar. Over het algemeen hebben we altijd wel een elftal dat in de linkerrij meedraait. Nu willen we toch echt proberen om de top-drie te halen en als het kan ook weer een periodetitel pakken. De eerste aanzet hebben we in elk geval gegeven en we liggen prima op koers.”

Of de club ook toe is aan een niveau hoger, daar heersen bij de ervaren aanvaller nog wel wat twijfels over. “Een niveautje hoger spelen, dat kan nog wel een dingetje worden. En dan heb ik het voornamelijk over de breedte van onze selectie. Die is denk ik niet groot genoeg. We zijn nog veel te veel afhankelijk van een man of dertien. Daarna zak je in mijn ogen, zonder iemand tekort te doen, nog teveel terug. Met de komst van een O23-elftal en ook goede jeugd die eraan komt zit er wel muziek in voor de toekomst, maar of dat al kan vanaf bijvoorbeeld volgend seizoen dat betwijfel ik. Maar als je de kans krijgt om prijzen te pakken en daardoor te promoveren, dan moet je daar sowieso nooit voor weglopen en er vol voor gaan.”

Waar in het verleden WHS vooral bekend stond om zijn fysieke kracht, daar vindt De Witte dat de ploeg nu vooral goed en verzorgd voetbal op de mat weet te leggen. En we hebben een aantal jongens die makkelijk scoren, waardoor je al snel aan de goede kant van de score zit. Dat is heerlijk voetballen wanneer het allemaal eens op zijn plaats valt. Als aanvoerder en toch ook speler met ervaring probeer ik in het veld een verlengstuk van de trainer te zijn. Jonge jongens coachen en sturen. En daarnaast met assists en doelpunten nog een extra steentje bij te dragen. Ik loop momenteel qua goals één of één, als ik dat aan het eind van de competitie ook nog doe, dat zou wel het ultieme zijn. Maar als het niet zo blijkt en we pakken een prijs als ploeg, dan teken ik daar uiteraard ook voor.”

Of WHS uiteindelijk ook titelkandidaat is, daarvoor is het volgens de routinier nog te vroeg om te oordelen. “We zijn goed gestart, meer dan goed eigenlijk. Maar hoe lang we dit kunnen volhouden, dat zal in de rest van het seizoen blijken. Tegenstanders zullen toch anders tegen ons aankijken en zich anders gaan wapenen. Dan is het aan ons om daarop antwoorden te vinden. De weg is nog lang, maar we zitten in een goede flow. Hopelijk kunnen we die voorlopig nog lang vasthouden.”

Klik hier voor meer informatie over WHS
Klik hier voor meer artikelen over WHS

LEPELSTRAAT – Op de sfeer binnen de groep is, ondanks de nederlagen dit seizoen, nog altijd niets aan te merken bij Lepelstraatse Boys. Dat heeft volgens keeper en routinier Danny Heijnen ook totaal geen zin, gezien de fase waar het elftal en de club momenteel zitten.

“Een aantal jaar geleden zijn een hoop ervaren spelers in een lager team gaan spelen. De jeugd die toen overkwam die had niet de ervaring en nog niet de kwaliteiten van degene die vertrokken waren. Bovendien werd besloten om van zondag- naar het zaterdagvoetbal over te stappen. We moesten helemaal opnieuw beginnen vanaf onderaan. Dat heeft gewoon veel tijd en geduld nodig. En zo’n proces gaat helaas met vallen en opstaan en dan moet het ook soms even meezitten. Al die dingen bij elkaar zorgen ervoor dat we nu onderaan staan. Dat is niet leuk, maar we proberen met elkaar wel gewoon positief te blijven. Al is dat niet altijd gemakkelijk.”

Heijen is nog altijd maar drieëntwintig, maar wel al zo’n acht seizoenen lid van de selectie. “Ik voetbal hier al vanaf mijn vijfde en woon vrijwel tegenover het voetbalveld. Dus ik loop hier inmiddels toch al wat jaartjes rond op de club. Dan heb je al het een en ander meegemaakt en dan is deze periode sportief gezien niet de leukste nee, dat klopt wel. Maar we moeten het ook in perspectief zien. We zijn geen grote club en als ervaren spelers dan ook nog eens geblesseerd raken, dan vang je dat niet makkelijk op. Dat zie je dan terug op het veld en dan zijn helaas de nederlagen dit seizoen erg ‘dik’. Dat komt ook omdat het verschil tussen de linker- en de rechterrij van de ranglijst gewoon heel groot is. Als je dan in een mindere fase net de topploegen treft, dan kan je het telraam erbij pakken, zoals al een paar keer is gebeurd.”

Ook Heijnen heeft vanwege een gescheurde enkelband enkele duels moeten laten schieten, al is hij nu weer fit. “En ook dan heb ik meer dan me lief is de bal uit het net moeten halen. Toch ben ik er van overtuigd, dat we niet op nul punten blijven staan. We moeten de positieve dingen eruit blijven halen en uiteindelijk zal het wel eens meezitten. Dan is het zaak om de kansen die we krijgen ook af te maken en dan gaan we zeker nog de nodige puntjes sprokkelen. Want iedereen werkt hard en er wordt goed getraind, alleen komt het er in de wedstrijden vooralsnog niet uit.”

De meeste jongens in de Lepelstraatse selectie hebben een leeftijd tussen de zestien en twintig jaar. Die hebben volgens Heijnen nog wel een hoop wedstrijden bij de senioren nodig om ervaring op te doen. “Die maken nog wekelijks fouten en dat is logisch, zolang ze er maar van proberen te leren. Maar fouten maken, dat doen de ervaren jongens ook. Anders speel je niet op ons niveau. Dus uit je stekker gaan als er weer eentje invliegt dat heeft voor mij totaal geen zin. Het belangrijkste is dat iedereen zijn best doet. En als je dan geklopt wordt omdat de tegenstander beter is, dat is dan zo. Dat heb ik liever dan dat jongens er met de pet naar gooien. Zolang dat niet gebeurt dan blijf ik er vertrouwen in houden en zie ik ons echt nog wel punten pakken dit seizoen.”

Klik hier voor meer informatie over Lepelstraatse Boys
Klik hier voor meer artikelen over Lepelstraatse Boys

HUIJBERGEN – Als vijftienjarige debuteerde Robbert Cortie (18) in het eerste elftal van zijn club Vivoo. Het seizoen erna werd hij vast doorgeschoven vanuit de jeugd naar de hoofdmacht, waar hij eerst wisselspeler was om op zijn zeventiende vaste basiskracht te worden. En die plek heeft hij sindsdien niet meer afgestaan op het Huijbergse middenrif.

“Ik ben hier als klein jochie in de jongste jeugd begonnen met voetballen en dan wil je natuurlijk altijd proberen om in het eerste elftal terecht te komen. Ik stond vroeger altijd te kijken op zondag en wilde dat uiteindelijk ook bereiken. Dat ik al op mijn vijftiende debuteerde was wel een mooi moment, al was het moment dat ik definitief mezelf in de basis had gespeeld misschien nog wel mooier.”

Cortie is nu achttien en niet meer weg te denken uit het elftal van trainer Andy Wierikx. Als controlerende middenvelder is hij met zijn werklust van waarde bij de zondag vierdeklasser, die voor dit seizoen maar een heldere doelstelling heeft geformuleerd: handhaving. “Dat is voor ons hetgeen wat het allerbelangrijkste is inderdaad. We hebben als groep afgesproken dat we moeten proberen op dit niveau actief te blijven. Dat wordt een hele klus, maar ik denk wel dat we toch de kwaliteiten in de selectie hebben om dat te kunnen realiseren. We hebben enkele seizoenen in de vijfde klasse gespeeld en dan is het een niveau hoger toch net allemaal een stuk leuker. We spelen veel derby’s en dat blijft toch altijd weer speciaal. Het is nu voor ons alleen zaak om gedurende het seizoen onze puntjes te sprokkelen en zodoende op eigen kracht in vierdeklasser te blijven.”

Als dat lukt dan is de jonge middenvelder meer dan tevreden, want op termijn wil men bij Vivoo toch proberen om een stabiele vierdeklasser te worden. “Niet een ploeg die elk jaar tot in de laatste weken moet strijden om erin te blijven, maar proberen om dat al in een eerder stadium van het seizoen te kunnen realiseren. We hebben in de ploeg voldoende ervaring en een mix ook met wat jonge jongens waarvan ik er zelf ook eentje ben. Dat moet een goede basis zijn om op termijn die doelstelling te kunnen bewerkstellingen met elkaar.”

‘Voetbal is Voor Ons Ontspanning’ zoals de afkorting VIVOO betekent. En dat is het ook zeker voor Cortie, die een HBO studie Economie & Marketing volgt in Tilburg. Hij voelt zich in het blauwe tricot dan ook als een vis in het water en geniet van de sfeer die heerst bij zijn club, waar hij ook als vrijwilliger nog zijn steentje meer dan bijdraagt binnen de sponsorcommissie.

“Ik kan me niet voorstellen dat ik ergens anders zou gaan voetballen. We zijn een echte vriendengroep waar de acceptatie van en naar elkaar enorm groot is. We durven elkaar toch ook de waarheid te zeggen als dat nodig is of te coachen en helpen indien dat wordt gevraagd.”

De mix van leeftijden is naar Cortie’s mening dan ook ideaal, zowel op als naast het veld. “Iedereen kan prima met elkaar opschieten en dat zie je terug op trainingen en zéker ook tijdens de derde helft. Want die is altijd supergezellig hier. Het is eigenlijk één grote familie en in die omgeving voel ik me uitstekend thuis. Als we dat dan ook nog kunnen koppelen aan de gewenste sportieve prestaties, dan denk ik dat er voor mij geen betere plek is dan hier ‘Aan de Veenbes’. Ik hoop hier dan ook nog heel wat mooie sportieve seizoenen te mogen beleven.”

Klik hier voor meer informatie over Vivoo
Klik hier voor meer artikelen over Vivoo

POORTVLIET – In tegenstelling tot zijn jongere broer Walter, ging Edwin Andriesse pas op latere leeftijd in clubverband voetballen. Hij sloot zich als zeventienjarige aan bij SPS uit Poortvliet waar hij inmiddels alweer zo’n elf seizoenen een vaste waarde is bij het eerste elftal. Een aantal keren was hij dichtbij promotie of lag het op koers voor de prijzen. Maar steeds lukte het niet om uit de vierde klasse van het zaterdagvoetbal te komen.

“Het is ons tot op heden niet gegund lijkt het soms wel. Eén jaar gooiden we onze eigen kansen weg door de titel uit handen te geven op de allerlaatste speeldag. En tijdens het eerste ‘coronaseizoen’ stonden we zeven punten los met nog een paar wedstrijden te spelen toen de KNVB de competitie in het slot gooide…. We kwamen toen een paar doelpunten te kort, waardoor niet wij maar Zeelandia-Middelburg promoveerde.. Dus nu wordt het eindelijk wel eens tijd om de stap omhoog te maken met SPS.”

Andriesse  (28) zag in het tussenseizoen twee ploeggenoten de overstap maken naar Halsteren zaterdag , waardoor de toch al niet heel brede selectie nog wat verder uitdunde. “Dat is wel een dingetje bij ons vind ik. We hebben een goede, maar wel een heel smalle groep. Dan moet er niet heel veel gebeuren qua blessures of schorsingen of je levert kwalitatief teveel in. Dat die jongens de stap wilden maken om een nieuwe uitdaging aan te gaan op een hoger niveau, dat snap ik wel. Al zou ik persoonlijk niet snel SPS verlaten om elders te gaan spelen. Ik zit hier op mijn plek en wil gewoon proberen om met deze groep een klasse hoger te bereiken.”

De linksback is overigens wel realistisch genoeg om te weten, dat dit niet een simpel Abc’tje zal worden. Mede ook omdat de huidige selectie erg jong is en men bij SPS dus wel wat kwaliteit en ervaring is kwijtgeraakt. “We zitten al een aantal seizoenen tegen de top aan en willen heel graag de stap maken. Maar dan moet je wel waken dat je niet teveel onnodige punten laat liggen in de race om een periode of zelfs de titel. Ik voetbal nu elf jaar in het eerste en heb nog nooit een nacompetitieduel gespeeld. Dat wordt wel eens een keer tijd, al zou een keer kampioen worden natuurlijk ook welkom zijn haha. Al waren we daar qua spelersgroep een paar jaar geleden meer klaar voor, dan dat we nu zijn schat ik in. Er zitten een aantal heel sterke teams in onze klasse zoals Kruiningen, FC Westhoek en SKNWK. Maar daar vlak achter komen wij, dus wie weet wat er gedurende het seizoen allemaal nog mogelijk blijkt te zijn…”

Klik hier voor meer informatie over SPS
Klik hier voor meer artikelen over SPS

OUD VOSMEER – Vanwege een tekort aan spelers bleef het avontuur als van voetbalvereniging v.v. Vosmeer in het zaterdagvoetbal beperkt tot twee seizoenen. Inmiddels is de club alweer sinds 2019 actief in de reserve vijfde klasse. Pascal Zwegers zag de dalende lijn met lede ogen aan. De oud-speler van het eerste is nog altijd actief bij de veteranen, terwijl hij met veel plezier jeugdtrainer/ leider is van zowel de JO7 en de JO9.

“Het is gewoon enorm jammer, dat er destijds noodgedwongen moest worden beslist om te stoppen met het standaardelftal. Er waren simpelweg te weinig spelers om een representatief elftal op de been te kunnen brengen. En zelfs in de reserveklasse is het soms nog wel eens lastig. Want ook ik heb op mijn eenenveertigste zelfs nog wat wedstrijden met het eerste team meegedaan. Puur om de club te helpen, want ik heb daarna een lang last van pijntjes, de reden ook waarom ik uiteindelijk ben gestopt.”

Zwegers maakte nog mooie sportieve tijden mee met zijn club, waarbij hij twee keer nacompetitie speelden en promotie meemaakte naar de vierde klasse. Inmiddels is hij in ze 7×7-competitie actief met de veteranen en dat bevalt hem goed. “Lekker met oud-spelers een potje voetballen op half veld en daarna een gezellig samenzijn in de kantine. We hebben voor de veteranen vijfentwintig man, dus altijd voldoende spelers gelukkig.”

De clubman is overigens ook al jaren jeugdtrainer en leider bij twee jeugdteams van Vosmeer en staat dus nog twee avonden én op zaterdag op het veld om de jeugdige spelers het plezier in het spelletje over te brengen. “Want plezier moet altijd leidend zijn. Binnen de jeugd doen we daar enorm ons best voor, want dat moet op termijn toch de levensader blijven voor de vereniging. En dan hopen dat ze ook op latere leeftijd de club trouw blijven en doorstromen naar de senioren. Dat is hetgeen waar we op lange termijn op insteken.”

Als vrachtwagenchauffeur maakt hij lange dagen en dan zijn de trainingsavonden welkome ontspanningsmomenten in de buitenlucht. “Dat is heerlijk. Als je dan die blije koppies ziet genieten op het veld, het contact met de trainers onderling en de andere sociale contacten die je hebt. Ik zou dat voor geen goud kunnen en ook niet willen missen. Hopelijk kunnen we iedereen uiteindelijk binnenboord houden en op termijn terugkeren met een standaardteam. Hoe lang dat gaat duren daarvan heb ik geen idee. Zolang de club maar blijft bestaan, dat is het allerbelangrijkste.”

Klik hier voor meer informatie over vv Vosmeer

Klik hier voor meer artikelen over vv Vosmeer

THOLEN – Onder Erwin de Nijs debuteerde Bram van de Sande (21) op zijn zestiende in het eerste elftal van Tholense Boys. Toch duurde het tot dit seizoen dat trainer Arie van de Zouwen steeds vaker als basisspeler een beroep doet op de centrale verdediger. ‘En dat wil ik uiteraard zo lang mogelijk volhouden. Nu is het moment dat het moet gebeuren.’

Van de Sande maakt dus al vijf seizoenen deel uit van de hoofdselectie bij de derdeklasser, waar hij meer dan eens zijn speelminuten wel meepakte. “Erwin de Nijs had wat dat betreft meer vertrouwen in mij dan dat ik voelde onder Kees de Rooij. Die nam enkele eigen spelers mee, die nu inmiddels ook weer zijn vertrokken. Daardoor zijn er dit jaar ook weer een aantal jeugdspelers doorgestroomd richting de selectie én vind ik het wel een mooi moment om mijn kans definitief te pakken.”

Een paar seizoenen geleden raakte Auke Bovenberg langdurig geblesseerd en vulde Van de Sande die opengevallen positie met verve in. Toch ziet de jonge verdediger, zelfkritisch als hij is, nog voldoende verbeterpunten in zijn spel. “Koppen gaat goed, zeker ook gezien mijn lengte. En ook het uitschakelen van een tegenstander, het pure verdedigen, dat is wel een kwaliteit die ik bezit. Het voetballende gedeelte is wel een facet in mijn spel dat zeker kan en ook moet verbeteren. Maar ik ben nog jong en probeer daar op trainingen hard aan te werken. Toch wil ik tijdens de wedstrijden mezelf niet te vaak in lastige situaties brengen op dat vlak. Ik weet misschien wel heel goed wat ik wel en vooral niet kan als voetballer. Ik schakel dan ook primair mijn tegenstander uit, verover de bal en lever hem in bij de spelers die voor het voetballende idee moeten zorgen.”

Even leek het erop dat hij dit seizoen door een blessure weer pas op de plaats moest maken, nadat hamstringklachten hem parten speelden. Maar inmiddels is de examenstudent HBO-Bouwkunde in Rotterdam weer basisspeler. “Een jaar geen wedstrijdbelasting en mondjesmaat trainen op het maximale van je kunnen. Dat bleek zich uiteindelijk toch te wreken. Niet alleen bij mij, maar ook bij veel andere spelers. En dat had ook zijn weerslag op de groep, want in sommige wedstrijden misten we wel zes tot zeven basisspelers. Dan is het lastig op te vangen én alsnog resultaat te boeken.”

Wellicht is daaraan dus ook de negatieve reeks uitslagen te wijten, want waar het seizoen met drie overwinningen crescendo begon, dat behaalde de ambitieuze derdeklasser slechts één punt uit de daarop volgende serie wedstrijden. “Hoewel de sfeer nog altijd goed is in de groep gaat dat toch wel een beetje knagen en doorwegen. Gelukkig zijn er veel jongens op de weg terug en zie ik ons zeker wel in de subtop eindigen. De top-vijf is ook waarbinnen we ons willen nestelen en als ik kijk naar de overige ploegen dan denk ik dat dit ook realistisch moet zijn. Er zijn een paar ploegen die meer ervaring in hun elftal hebben dan wij nu, maar daarachter moeten wij zeker kunnen aansluiten. WHS, Prinsenland en Halsteren zullen het denk ik wel gaan uitvechten. Wij moeten proberen om te pakken wat er overblijft, wie weet is dat we een periodetitel.  Voor mij is het vooral zaak om wekelijks in de basisploeg te starten. Als me dat lukt, dan is mijn seizoen persoonlijk geslaagd. Als we dan alsnog iets van een prijs pakken dan zou dat een mooie bonus zijn.”

Voor meer informatie over Tholense Boys klik hier.
Voor meer artikelen over Tholense Boys klik hier.

 HALSTEREN – Max Heijnen (23) begon ooit in de jeugd van Halsteren om daarna op zijn achtste bij RBC te gaan spelen en een plek in de jeugdopleiding bij NAC Breda te verdienen. Toen sloeg het noodlot toe en een heupblessure hield hem anderhalf seizoen buitenspel. Via de jeugd van MOC’17 en het eerste elftal van SV Dosko kwam hij twee seizoenen geleden terecht bij Halsteren Zaterdag 1. Daar telt dit seizoen maar één ding: promotie afdwingen naar de tweede klasse.

“Met alles wat minder is dan dat nemen we geen genoegen. Dan hebben we het met deze selectie ook niet goed gedaan. De keuze om twee jaar geleden voor Halsteren Zaterdag 1 te kiezen was wel een bewust. Ik wilde gewoon met vrienden samenspelen, maar wel op een mooi niveau. Dat is deze klasse zonder meer. We spelen daarin ook écht mee voor de prijzen en dat is iets wat ik daarvoor nog niet echt had gedaan. Ik denk ook dat we dit seizoen écht een kampioenskandidaat zijn, al is het natuurlijk wel aan ons als ploeg om dat te bewijzen.”

Heijnen werkt doordeweeks als jongerenbegeleider bij Stichting Open Door in Roosendaal en dan is het voetballen met vrienden bij Halsteren een welkome uitlaatklep. “Wekelijks proberen we met elkaar toe te groeien naar een hoger niveau. De trainingsopkomst is hoog en we willen na die twee verloren coronajaren eindelijk de stap maken. Daar zijn we denk ik ook echt wel klaar voor. In deze competitie zullen we het moeten uitmaken met WHS, Tholense Boys en wellicht ook Prinsenland denk ik. Van deze ploegen vind ik ons de sterkste, maar dan moeten we wel elke week het beste uit onszelf halen. Want alle tegenstanders willen maar één ding en dat is van Halsteren winnen. Daar moeten we ons tegen wapenen en uiteindelijk bovenaan zien te eindigen.”

Als centrale verdediger probeert Heijnen tijdens wedstrijden nadrukkelijk zijn stempel op het spel te drukken van zijn ploeg door de boel goed neer te zetten en te coachen. “In het begin hadden we door de vele blessures een moeizame start. Maar dan is het extra zaak om iedereen goed te sturen en coachen. Die rol neem ik ook op me. Dat past ook wel bij de persoon die ik ben en met wat ik aan bagage bij mijn vorige clubs heb meegenomen. De voorgaande jaren stonden we bovenaan toen de boel op slot ging, nu beginnen we wat minder maar zie ik ons uiteindelijk wel weer bovenin eindigen, al is het wegvallen van Roy van Gils wel een fikse aderlating.”

Maar na de winter krijgt Heijnen daar met Tom de Bonte een welkome versterking bij. “Tom zal zeker van waarde zijn voor ons. Hij kent de club en brengt ook de nodige ervaring mee die we in het vervolg van dit seizoen heel goed kunnen gebruiken. Het is alleen jammer dat we nu weer zonder publiek moeten spelen. Al vind ik het vooral belangrijk dat we dit keer gewoon wél het seizoen kunnen voltooien. Als ik moet kiezen speel ik uiteraard liever met publiek, maar als we zonder toeschouwers die promotie kunnen veiligstellen dan teken ik daarvoor hoor. Dat feestje vieren we dan eventueel later wel.”

Meer informatie over Halsteren? Klik hier.
Klik hier voor meer artikelen over Halsteren.

DINTELOORD – Het seizoen van Prinsenland verloopt tot op heden naar volle tevredenheid, zéker trainer Natalino Storelli ziet zijn ploeg grote stappen maken. Het laatste volledige seizoen eindigde de derdeklasser als derde mét een periodetitel op zak. De twee afgebroken seizoenen leverden slechts een achtste en zevende plek op. Nu ziet hij zijn team bovenaan terug in de 3^e Klasse B van het zaterdagvoetbal.

“Toch vind ik het nog te vroeg om te hard van stapel te lopen. We hebben nog een lange weg te gaan, maar dat we op de goede weg zijn dat is me wel duidelijk. De sfeer in de groep is goed, er wordt goed gevoetbald, de supporters kunnen zich identificeren met het elftal dat er staat én er komen jonge talenten aan.”

De Roosendaalse trainer geniet dan ook volop van het spel van zijn ploeg en is lovend over de mentaliteit en instelling van zijn spelersgroep. “Tijdens de coronaperiode hebben we met een hele grote groep jongens constant doorgetraind waar mogelijk. De trainingsopkomst was enorm hoog en dat zegt ook iets over de volwassenheid. Daarnaast hebben we hier prima jeugd en een goed beleid gericht op de toekomst. Daar kan ik me prima in vinden en die uitdaging daar maak ik graag als trainer onderdeel van uit.”

De selectie bestaat volgens Storelli uit een prima mix van ervaren spelers en talent. Bovendien ook met een goede balans qua leeftijden. “En in de lagere elftallen spelen ook nog een aantal ervaren oud-selectiespelers die, als de nood aan de man komt, de bereidheid hebben om ons te helpen. Daarvan hebben we door de vele blessuregevallen die we hadden ook al geregeld gebruik gemaakt. En dat is voor mij als trainer, maar ook voor het elftal, geweldig om op terug te kunnen vallen. Die bereidheid zegt ook veel over de sfeer binnen de club en dat vind ik prachtig.”

Met zijn selectie heeft de Roosendaler vooraf ook een duidelijk doel besproken. Een plaats bij de top drie, een periodetitel én dus meestrijden voor promotie naar de tweede klasse. “Dat is wel de insteek. We willen met Prinsenland graag op een verantwoorde manier, maar ook geleidelijk toegroeien naar een hoger niveau. De jeugd draait goed, de O23 traint met het eerste mee en daarvan maken ook jongens nu al geregeld minuten tijdens competitieduels. Dus wat dat betreft ziet het toekomstplaatje er hier goed uit. Nu is het aan ons als selectie om ervoor te zorgen dat we de doelstelling ook proberen te realiseren.”

Of er voor Storelli nog een vierde seizoen bij Prinsenland gaat volgen, daarop wil hij nog niet vooruit lopen. Maar dat hij zich op zijn plek voelt op Sportpark Molenkreek, zoveel is duidelijk. “De resultaten zijn goed, we spelen goed voetbal, de trainingsopkomst én beleving zijn goed, de chemie met de spelers is goed én er is een prima sfeer. Zowel in de kleedkamer als binnen de club. Dus alle elementen zijn aanwezig. Ik geniet zowel op als naast het veld dus wie weet. Het is mooi om de club en de spelersgroep te laten groeien en daarin als trainer een bijdrage te kunnen leveren in elk geval.”

Hij merkt bovendien ook dat de binding met de supporters steeds meer groeiende is, mede ook door het inpassen van eigen jeugd bijvoorbeeld. “Die visie heeft de club zeker. Proberen om vanuit eigen geledingen zoveel mogelijk jongens te laten doorstromen. En dan daar waar nodig aangevuld met jongens van buitenaf die ook bij de groep én de club passen. Tot op heden gaat dat proces steeds beter en dat zie je terug. De spelersgroep verdient wat mij betreft wel het grootste compliment. De instelling om elke training en wedstrijd beter te willen worden, hoe ze elkaar helpen én coachen daarin. Dat is misschien nog wel de allergrootste winst. Of dat dit seizoen ook tot promotie gaat leiden, dat zal aan het eind de rit moeten blijken. We liggen in elk geval prima op koers.”

Klik hier voor meer informatie over Prinsenland.
Klik hier voor meer artikelen over Prinsenland.

HALSTEREN – ‘Blijven geloven in jezelf en nooit genoegen nemen met minder dan het maximaal haalbare’. Dat is wat Jurik Zimmerman, huidig speler bij hoofdklasser RKSV Halsteren, zich al voorhoudt sinds hij begon als aanvaller in de vierde klasse. ‘En dat houd ik ook altijd weer mijn eigen spelers voor in de jeugd hier.’

Want inmiddels is de Bredanaar, die in 2016 koos voor een avontuur bij de ambitieuze hoofdklasser, ook actief als jeugdtrainer bij JO17. Daarvoor stond hij ook al twee seizoenen bij de JO15 als eindverantwoordelijke voor de groep. “Het is gewoon heerlijk om met jeugd te werken en te proberen hen door te ontwikkelen als speler en ervoor te zorgen dat ze een betere voetballer worden. Als ik zie hoeveel progressie ze al hebben gemaakt sinds het begin van de voorbereiding tot nu, dan kan ik daar echt van genieten. Bovendien heb ik veel van deze jongens ook in de JO15 onder mijn hoede gehad. En dan zie je dat ze écht enorm stappen maken in hun ontwikkeling, individueel én als team.”

Bovendien is Zimmerman, die ook als speler actief was bij onder meer WDS, TVC, Baronie en Nuenen, niet de enige selectiespeler die binnen de jeugd van de Brabantse club werkzaam is. “Dat klopt inderdaad want mijn ploeggenoot Fouad Idabdelhay is trainer van de JO19 en samen proberen we dus al die jonge gasten op te leiden en klaar te stomen richting de senioren. Inmiddels trainen er ook wat spelers van de JO19 regelmatig mee om alvast te wennen aan het seniorenvoetbal. Dat is natuurlijk mooi want Halsteren heeft een prima visie en wil op termijn de stap vanuit de jeugd naar de senioren verkleinen, zodat er meer jongens het eerste elftal zouden kunnen bereiken. De samenwerking met de zaterdag1, dat als derdeklasser een prima tussenstap kan zijn tussen jeugd en zondag1, is daarbij ook goed en belangrijk.”

En waar de aanvaller geniet van het werken met de jeugd, daar is hij ook wel te spreken over zijn rol binnen de selectie van hoofdtrainer Erwin de Nijs. De ploeg doet bovenin mee, maar zal wekelijks ook top moeten zijn om uiteindelijk het ultieme resultaat te bereiken wat ze met z’n allen omcirkeld hebben: de Derde Divisie bereiken. “Dat wordt wel een keertje tijd. Want sinds ik hier in 2016 ben gekomen zijn we er een aantal keren dichtbij geweest. Toch is het tot op heden nog niet gelukt en dat is balen natuurlijk. We hebben nu ook een prima selectie die deze stap ook zou moeten kunnen maken. Ik speel hier nu inmiddels zeven seizoenen en als speler ben ik hier ook enorm gegroeid. In de manier van spelen, maar ook qua ervaring. Ik ben wel tevreden over de inbreng ook dit seizoen, al moet je altijd kritisch blijven en jezelf willen verbeteren. Elke training en elke wedstrijd proberen om het maximale te geven en eruit te halen. Dat gaat de ene wedstrijd beter dan de andere, al moet je altijd blijven geloven in wát je kan.”

Dat houdt de bijna dertigjarige rechterspits nog altijd voor en heeft hem dus gebracht vanuit de vierde klasse tot een hoofdklassespeler. En dat houdt hij ook altijd zijn spelersgroep voor. “Het is een principe wat ik erg belangrijk vind. Zowel als speler, maar ook als trainer. Ik wil de jongens meegeven wat ik van mijn trainers heb geleerd en wat ik heb ervaren door de jaren heen als speler. Als je écht geloof hebt in jezelf dan kan je altijd stappen maken. Die drive moet je hebben wil je als speler beter worden én zo hoog mogelijk spelen. Die drang heb ik nu nog altijd, want ik heb het gevoel dat er nog een stapje meer inzit. Hopelijk dat we die sprong dit seizoen als spelersgroep eindelijk kunnen gaan maken. Na jaren van ‘net niet’, zou dat wel heel mooi zijn als het ons nu wel lukt.”

Meer informatie over Halsteren? Klik hier.
Klik hier voor meer artikelen over Halsteren.

STEENBERGEN – Dat sinds de successen van de Oranjeleeuwinnen bij veel clubs het dames- en meidenvoetbal in de lift zit, dat is geen verrassing meer. Zo ook bij vierdeklasser Steenbergen, waar inmiddels in verschillende geledingen binnen de club dames- en meiden actief zijn, tot tevredenheid van Joost van der Ree, coördinator damesvoetbal bij de Steenbergse voetbalclub.

“We zijn inmiddels alweer bezig aan het zevende seizoen met ons eerste damesteam, wat momenteel door onze overstap als vereniging naar het zaterdagvoetbal uitkomt in de vijfde klasse. Daarin zijn we eigenlijk een maatje te groot voor de tegenstanders en met dat team hebben we ook maar één doel en dat is promotie”, aldus Van der Ree die naast coördinator damesvoetbal ook nog keeper is bij het eerste elftal.

“Een aantal jaren geleden was ik ook nog actief betrokken bij ons damesteam, maar door de combinatie van zelf voetballen en een drukke baan ben ik daarmee gestopt. Wel vind ik het leuk om als coördinator mijn steentje bij te kunnen dragen en ervoor te zorgen dat het op het vlak van damesvoetbal binnen de club goed draait. Dat doen we door met ze in gesprek te gaan, hun inbreng serieus te nemen en ze ook op een actieve manier te betrekken bij de club door ze ook in te schakelen bij activiteiten en festiviteiten, zodat ze een duidelijke binding krijgen met de club. En dat loopt meer dan goed moet ik zeggen.”

Het is een wijze les die is geleerd vanuit het verleden, want in de beginjaren van ons huidige damesteam was die binding een stuk minder. Daarop hebben we ingespeeld en hebben we getracht om te voorkomen dat daardoor eventueel dames of meiden zouden afhaken. “Dat wilden we nu koste wat kost voorkomen en daar investeren we ook in. Door individuele gesprekken met speelsters en ook te kijken naar hun visie en ideeën. Daar probeer ik dan mijn voordeel mee te doen en op in te spelen daar waar mogelijk.”

Dat heeft inmiddels geresulteerd in een aanwas nieuwe dames en meiden, die momenteel op verschillende manieren onder de vlag van Steenbergen actief zijn. “We hebben sinds eind 2019 een groep enthousiaste dames die spelen in de 30+ competitie. Een groot deel van deze groep vertegenwoordigde het blauwwit in het verleden ook al en zijn dus nu opnieuw actief. Erg leuk natuurlijk voor ons als vereniging. En daarnaast heeft een deel van de speelsters die in Dames1 voetballen zich ingeschreven voor een competitie in de zaal. Zij zullen elke vrijdagavond competitie gaan spelen in sporthal ’t Cromwiel hier in Steenbergen.”

Maar wat ook een goede ontwikkeling is, mede voor de continuïteit van het damesvoetbal bij Steenbergen, dat is de vorming van een tweede damesteam. “Die meiden zijn in de zomer van dit jaar bij ons op gesprek gekomen, want zij wilden graag met elkaar in verenigingsverband samen voetballen. Die kans hebben wij ze geboden en dat is momenteel ons dames2. Ze trainen op donderdagen, gecombineerd met ons eerste en spelen ook op zaterdagen competitie. De nieuwe groep meiden zitten allemaal in de leeftijdscategorie van zestien tot negentien jaar. Eigenlijk nog jeugd dus, maar toch hebben we besloten ze bij de senioren in te schrijven. Enerzijds om ze te doen wennen aan de weerstand van het damesvoetbal, anderzijds ook omdat ze wellicht een aanvulling kunnen zijn op termijn voor ons eerste team. Dus op het vlak van damesvoetbal mogen we zeker stellen, dat het bij Steenbergen aardig in de lift zit en daar zijn we als vereniging best trots op.”

Klik hier voor meer informatie over VV Steenbergen.
Lees hier meer artikelen over VV Steenbergen.