’S HEERENHOEK – Zijn gehele jeugd speelde Dylan de Kam (21) bij v.v. Kloetinge, maakte er uiteindelijk ook zijn debuut in het eerste elftal. Toch besloot de jonge doelman om andere oorden op te zoeken en vertrok naar derdeklasser Patrijzen uit ’s Heerenhoek. ‘Een bewuste keuze die ik met mijn verstand heb genomen.’

Want hoewel De Kam een mooie voetbaltoekomst werd voorspeld, besloot hij om niet langer bij de eersteklasser te blijven, maar te kiezen voor v.v. Patrijzen waar hij zichzelf als eerste keeper mag bewijzen. “Daar loop ik ook niet van weg. Het was zeker wel lastig om de knoop door te hakken en Kloetinge te verlaten. Want ik heb er een geweldige tijd gehad. Maar écht perspectief op speeltijd en een echte kans bij het eerste elftal, die had ik in mijn ogen niet. En omdat ik wel heel graag in een eerste elftal wilde keepen ben ik op gesprek gegaan bij Patrijzen. Dat beviel goed en ik kon me helemaal vinden in het plan dat ze hadden. Tot op heden moet ik zeggen dat de overstap me heel erg goed is bevallen.”

De 21-jarige De Kam debuteerde vorig seizoen, toen hij nog keepte bij de O23 van Kloetinge, als invaller bij de eersteklasser in de bekerwedstrijd tegen Baronie uit Breda. Daarna mocht hij ook zijn opwachting nog maken bij het eerste elftal. Toch bracht het hem niet op andere gedachten. “Nee, absoluut niet. Ik heb een prachtige tijd gehad bij Kloetinge, heb er veel geleerd en ben er gevormd tot de keeper die ik nu ben. Maar ik wilde de constante druk als eerste doelman voelen. En omdat ik die kans bij Kloetinge op korte termijn niet zag, heb ik ervoor gekozen om qua niveau een paar stapjes omlaag te doen. En wie weet kan ik er straks weer enkele omhoog zetten.”

Want de drive om op zoek te gaan naar zijn plafond als voetballer, die heeft de talentvolle doelman honderd procent. “Mijn doel is om er uiteindelijk als keeper het maximale uit te halen en om te proberen de top van Zeeland te halen. Daarom ben ik blij dat ik bij Patrijzen de kans krijg om mezelf in de picture te keepen. En ik probeer een aandeel te hebben in het najagen van onze doelstelling dit seizoen. We willen graag de top-vier halen en zien of er dan eventueel nog een periode te pakken valt. We hebben een goede groep en willen graag een gooi doen naar de promotieplekken. Dat wordt een fikse klus, maar uitdagingen moet je aangaan vind ik en er zeker niet voor weglopen.”

Klik hier voor meer artikelen over VV Patrijzen.
Klik hier voor meer informatie over VV Patrijzen.

GOES – De aanwas bij met name de jeugdafdeling van voetbalvereniging SSV’65 uit Goes neemt nog altijd toe. Maar het groeiende aantal jeugdleden loopt niet helemaal in de pas met een toename van vrijwilligers en kader. En juist daar knelt de schoen om sommige momenten volgens Pepijn van den Anker, technisch jeugdcoördinator bij de Goese zaterdagclub.

“Ik ondersteun de Technische Commissie van de club en ben binnen de jeugd verantwoordelijk voor het contact met ouders en de trainers. Daarnaast regel ik ook de materialen en coördineer de planning van de scheidsrechters bij de jeugd én de senioren. Dus zoals je merkt ligt er momenteel heel veel op mijn bordje en  dat is dus precies het probleem wat er heerst. We hebben een club die met name binnen de jeugd groeit en nog altijd nieuwe aanmeldingen krijgt, maar de taken die er bij een vereniging allemaal ingevuld moeten worden daarvoor is het lastig om mensen te kunnen vinden om dat op te vangen.”

En door alle coördinerende taken die hij inmiddels bij de zaterdag tweedeklasser vervult, is hij wel gestopt met het geven van trainingen en het begeleiden van een eigen team. “Dat ging niet meer samen. Ik heb in het verleden onder meer de mini’s, de JO8 en de JO9 getraind. Maar momenteel ben ik lid van de jeugdcommissie en regel dus al coördinator allerhande zaken. Toch zijn we naarstig op zoek naar extra handen om het nog altijd toenemende aantal jeugdteams te bemensen. Want niet alleen bij de allerkleinsten krijgen we aanmeldingen, ook bij de oudere groepen zoals de JO10 en ook héél veel meiden. We hebben nu eenentwintig jeugdteams en daar is onlangs nog een nieuw MO12/MO13-team bijgekomen. Het geeft in mijn ogen aan, dat we toch als vereniging iets goeds doen dat mensen voor SSV kiezen om hun kinderen te laten voetballen.”

Het tekort aan kader wordt nu binnen SSV’65 opgevuld met enkele dubbelfuncties, maar wenselijk is dat volgens Van den Anker natuurlijk niet. “Op termijn willen we ervoor zorgen, dat elk team zijn eigen begeleidingskader heeft. Dat valt niet altijd mee, maar we werken hard aan een nieuwe structuur. Dat staat in potlood al op papier geschetst en we zijn nu aan het zoeken naar de definitieve invulling. Ik heb er wel vertrouwen in dat dit goed gaat komen. We willen de jeugdafdeling gaan opdelen in onder-, midden- en bovenbouw en daarvoor verschillende coördinatoren benoemen. Zodat het aantal teams waarvoor men verantwoordelijk is kleiner worden. Ik doe het nu in mijn eentje en dan is het toch stiekem een flinke brok werk die erin gaat zitten. Ik vind het enorm leuk om te doen en het geeft ook heel veel voldoening, maar het zou nog mooier zijn mochten we de lasten over meerdere schouders kunnen verdelen.”

Tot zijn negenentwintigste droeg Van den Anker het shirt van SV Walcheren, waarna hij naar Goes verhuisde en lid werd bij ‘Samen Sporten Vereent’. Daar speelde hij in het eerste-, tweede én derde elftal. “Twee jaar geleden ben ik gestopt, al doe ik af en toe nog mee bij de veteranen. Ik ben inmiddels alweer dertien jaar lid van de club en voel me hier vanaf het begin uitstekend op mijn plek. Het is prachtig om te zien dat de club nog altijd groeit, maar als jeugdcoördinator is het bemensen van de jeugdteams de ultieme uitdaging. Vaak zijn negentig procent van het kader binnen een club goedwillende en enthousiaste ouders waar we heel blij mee zijn. En we willen ook niet iedereen vragen, maar vooral ook mensen die voetbalachtergrond hebben én voeling hebben met de club. We zijn toch een soort van dorpsclub binnen de stad en die sfeer en identiteit willen we absoluut behouden.”

Voor meer artikelen over SVV’65, klik hier.
Voor meer informatie over SSV’65, klik hier.

KAMPERLAND – Bij Bevelanders zijn ze alweer bezig aan het vijfde seizoen in de 3³ Klasse A van het zaterdagvoetbal, maar de derde plaats die het momenteel inneemt en die men na de winterstop mag gaan verdedigen, die komt ook voor middenvelder Sam de Bruine (19) vrij onverwacht.

“Dat kan je wel stellen ja. Waar we in voorgaande jaren moeite hadden om de ‘nul’ vast te houden, daar hebben we dat in de eerste negen duels al vier keer gedaan. We zijn gewoon enorm steady achterin en geven weinig wel. Het past allemaal goed in elkaar dit seizoen en dat is wel mooi. We spelen nu ook een ander systeem dan dat we voorheen gewend waren, maar we slagen er prima in om de resultaten in ons voordeel te beslissen.”

Het zorgt ervoor dat de ploeg van de vertrekkend trainer Ralph Zegers (hij gaat voor twee seizoenen naar competitiegenoot RCS uit Oost-Souburg) op slechts drie punten van koploper Luctor Heinkenszand de vervroegde winterstop ingaat. De Bruine en zijn ploeggenoten houden zelfs vooraf bestempelde titelkandidaten zoals Zeelandia Middelburg en ook RCS achter zich. “We hebben sinds de voorbereiding van dit seizoen ook, in tegenstelling tot veel andere teams naar ik hoor, nauwelijks te maken gehad met blessuregevallen. We hebben tijdens de coronaperiode ook veel doorgetraind en dat werpt toch wel zijn vruchten af nu. Het loopt gewoon en dat is wel heel erg prettig om mee te maken moet ik zeggen.”

Waar De Bruine, die al sinds zijn zestiende basisspeler is bij de derdeklasser, voorheen altijd kort achter de spitsen stond geformeerd, heeft hij dit seizoen bij Bevelanders een iets andere rol in het elftal. “Klopt. Ik sta nu een plek naar achter en speel meer controlerend. Mijn broer speelt ook in het eerste en was spits, maar hij speelt nu ook een linie naar achter en staat op mijn positie. Wel leuk natuurlijk om samen in het eerste elftal te spelen, maar de ‘competitie’ onderling wie de meeste goals maakt voor het team die wordt voor mij een stukje lastiger haha. Al maakt het me niet zo heel veel uit wie ze maakt, als we uiteindelijk maar winnen als team. En gelukkig gaat ons dat tot op heden ook vrij aardig af.”

De eerlijkheid gebied volgens de jeugdige middenvelder te zeggen, dat de selectie en technische staf voorafgaand aan dit seizoen niet hadden verwacht dat het zo goed zou gaan. “Als je realistisch kijkt, dan zijn we eigenlijk al een aantal seizoenen een prima middenmoter. Er zijn in onze competitie ook een aantal ploegen die meer kwaliteit in de selecties hebben dan wij. Maar we zijn een heel lastig te bespelen ploeg en werken altijd keihard. Iedereen weet wat zijn taak is in het veld en we knokken negentig minuten lang. Als het dan ook af en toe eens meezit, dan kan je dus verrassen zoals wij nu doen. Maar vooraf hadden we gehoopt om ergens in de middenmoot te kunnen spelen, bovenin de rechterrij of misschien wel ietsje hoger. Het gaat wat dat betreft niet verkeerd, al moeten we ons zeker nog niet rijk rekenen. Na de winterstop is het zaak om er met z’n allen weer te staan en dan proberen om verder te gaan waar we nu iets vroeger dan gepland zijn moeten stoppen.”

En als Bevelanders ook na de winterstop door blijft gaan met resultaten boeken, wie weet wat er dan allemaal mogelijk is. “Een periode zou natuurlijk helemaal te gek zijn, maar zo rijk moeten we ons zeker nog niet rekenen. We moeten realistisch blijven en zeker niet overmoedig worden. Als we met z’n allen onze taken blijven uitvoeren en elke wedstrijd negentig minuten lang knokken voor elke meter, dan heb ik er alle vertrouwen in dat dit zomaar een heel mooi seizoen kan worden.”

Klik hier voor meer informatie over VV Bevelanders
Lees hier meer artikelen over VV Bevelanders

OOSTERLAND – Rohan de Geus is momenteel bezig aan zijn vierde seizoen als trainer bij derdeklasser Duiveland uit Oosterland. Het tevens ook zijn laatste, mede omdat hij wil voorkomen dat zijn ‘houdbaarheidsdatum’ als trainer verstrijkt. Ook wil hij graag met zijn elftal afsluiten als middenmoter in het linkerrijtje.

“Als het even zou kunnen, dan zou dat wel heel mooi zijn. Daar werken we in elk geval met elkaar heel hard naartoe. Het zijn al bij al toch enkele vreemde seizoenen geweest. Voor de spelers, de vrijwilligers en ook zeker voor mij als trainer. Want vier seizoenen qua jaren zijn er gekeken naar wedstrijden eigenlijk maar drie. Toch denk ik dat het een goed moment is om een volgende uitdaging aan te gaan. Zoals gezegd heeft in mijn ogen iedere trainer een houdbaarheidsdatum. En die ligt in mijn optie altijd rond de drie tot vier seizoenen. Dat heb ik bij mijn vorige clubs ook zo gehanteerd en nu hier bij Duiveland dus ook.”

De Geus pakte in zijn eerste seizoen bij Duiveland de titel en promoveerde dus naar 3^e Klasse B, waarin de ploeg nu voor het derde seizoen uitkomt. Daarvoor was de oefenmeester binnen Zeeland ook vier seizoenen werkzaam bij Lewedorpse Boys en stond hij drie seizoenen bij Apollo’69 voor de groep. “Ik heb hier bij Duiveland kunnen werken met een heel jonge spelersgroep, een groep die graag wil en die gretig is maar op sommige momenten nog net wat ervaring mist en we dus te makkelijk doelpunten en dus ook punten hebben weggegeven. Daarbij hebben we niet een heel brede selectie en dat heeft ons soms wel eens parten gespeeld als je puur naar de resultaten kijkt.”

Er stopten bovendien een aantal ervaren krachten stopten of vertrokken en daarbij kreeg De Geus ook te maken met een flinke waslijst aan blessuregevallen. “Daardoor moesten we goed opletten qua trainingsbelasting en hadden we het pas na een wedstrijd of vier aardig op orde. Toen stak opnieuw corona de kop op en zag je her en der duels uitvallen. Ook weer spelen zonder publiek blijft jammer, want dat geeft toch altijd net iets extra’s. Maar daar heeft iedereen mee te dealen helaas.”

Waar zijn nieuwe klus als trainer zal zijn, dat is toekomstmuziek. Maar dat die er gaat komen, daar is De Geus wel zeker van. “De carrousel begint nu te draaien en her en der zie je trainers van club wisselen. Ik heb hier vier jaar fijn gewerkt en wil het mooi afronden. Daarna zie ik wel wat er komt. Ik heb Uefa-B, dus liefst in derde of tweede klasse. Qua sfeer denk ik dat ik het beste pas bij mooie dorpsclubs. Ik ben nog maar vijfendertig en wil graag kijken waar mijn plafond ligt. Maar eerst hier dat linkerrijtje halen, dan ben ik tevreden als ik hier vertrek.”

Voor meer artikelen over Duivenland, klik hier.
Voor meer artikelen over Duivenland, klik hier.

COLIJNSPLAAT – Het was vanuit de JO17 dat Thijs Nuijens (19) drie seizoenen geleden de grote stap maakte richting de senioren. Eén vol seizoen en twee afgebroken coronacompetities later is Nuijens basisspeler bij de middenmoter uit de 4^e Klasse B. Niet als verdediger, maar als controleur op het Colijnse middenveld.

“In het begin toen ik erbij kwam vanuit de jeugd was ik vooral wisselspeler. Dat was ook wel logisch natuurlijk want het is toch wel even een andere intensiteit die je meemaakt als je vanuit de JO17 de grote stap maakt naar de senioren. Dus ik heb mezelf de tijd gegeven om te wennen. Maar gelukkig heb ik de trainer kunnen overtuigen en heb ik op eigen kracht een basisplek afgedwongen.”

Toch is het wel op een positie die in eerste instantie niet zou zijn opgekomen bij de jonge middenvelder. “Nee dat klopt. Want in de jeugd heb ik eigenlijk altijd als centrale verdediger gespeeld. En daar ging ik ook bij het eerste wel vanuit. Maar we hebben in de selectie een aantal spelers die op die positie goed uit de voeten kunnen. Bovendien zijn die meer ervaren en hebben wat dat betreft nog een streepje voor op mij. Dus vandaar dat ik de kans heb gekregen om mezelf als controlerende middenvelder te laten zien.”

Vorig seizoen speelde Nuijens overigens wel op zijn favoriete positie, maar door de terugkeer van Danny en SteFfan de Looff is hij een stapje naar voor geschoven. “Ik voel me nu nog net iets comfortabeler achterin, mede ook omdat ik het spel dan helemaal voor me heb. Maar op het middenveld gaat het wel steeds beter, al moet ik soms nog wel proberen sneller te handelen. Want je krijgt bij de senioren toch net even minder tijd dan ik voorheen gewend was. Al ben ik alweer bezig aan mijn derde seizoen, maar door de corona heb ik natuurlijk wel die broodnodige wedstrijdervaring moeten missen. Daarom is het nu zo jammer dat het opnieuw sneller dan verwacht winterstop is.”

Een voordeel is, dat de blessuregevallen binnen de selectie de kans krijgen om te herstellen. “Dat is een voordeel. Want we hebben heel veel blessures gehad en daardoor moeten terugvallen op veel jongens uit het tweede. Jeugd zit er nog niet direct aan te komen dus dan wordt de spoeling enorm dun. Wat betreft die basisplaats zit het dus voorlopig wel goed, al is het nog mooier dat er meer concurrentie zou zijn. Daar wordt op termijn in mijn ogen iedereen altijd beter van. Vorig jaar hadden we een vaste groep en nu was het veel schuiven dus dat was jammer. We zijn een kleine club en moeten roeien met de riemen die we hebben. Toch hoop ik dat we na de winter de stijgende lijn kunnen oppakken en ons alsnog mooi in de middenmoot kunnen mengen.”

Klik hier voor meer informatie over Colijnsplaatse Boys
Lees hier meer artikelen over Colijnsplaatse Boys

DREISCHOR – Hoe klein de club ook is en ongeachte op welk niveau je actief bent, het is en blijft altijd fijn om in mooie tenues te spelen en om verder van alle gemakken voorzien te zijn. Zo dachten Ramon Koster en Raymond Sonneveld er samen ook over. Beide zijn ze actief in het eerste elftal van DZC’09 dat uitkomt in de reserve zesde klasse, maar sinds vorig seizoen ook hoofdsponsors.

“We hadden vorig jaar de kleding al besteld en alles was ook klaar toen het seizoen een paar weken bezig was. En toen we uiteindelijk de tenues, trainingspakken én de coachjassen in gebruik wilden nemen gooide de KNVB de competitie definitief in het slot…. Dat was wel zonde natuurlijk. Maar gelukkig hebben we aan het begin van dit seizoen dan alsnog de nieuwe kleding in gebruik kunnen nemen. En dan is het toch wel bijzonder om daarop de naam van je eigen bedrijf te zien staan en je daar dan wekelijks mee over het veld rent”, zegt Ramon Koster.

Koster is als ZZP’er actief in het grond- en straatwerk, terwijl zijn teamgenoot Raymond Sonneveld spruitteler is. Beide vonden ze het een goed moment om het eerste elftal van de club uit Dreischor compleet in het nieuw te steken. “De vorige tenues waren de vorm kwijt en ook nummers en sponsoring begonnen eraf te gaan. Daarop hebben we de koppen bij elkaar gestoken en gezegd dat wij dit wilden gaan doen, want je wilt er ook in de zesde klasse waarin wij spelen gewoon fatsoenlijk bijlopen. En als dit soort zaken goed geregeld zijn, wie weet kunnen we daarmee ook nog wat enthousiastelingen over de streep trekken om ook bij ons te komen spelen. Want qua spelers is het niet heel dik bezaaid jammer genoeg.”

En gezien het feit dat er vanuit de jeugd bij DZC’09 de komende jaar geen aanvulling hoeft te worden verwacht (de club heeft immers alleen nog een JO11 in competitie), is het noodzaak dat er toch enkele spelers de groep komen aanvullen. “Dat zou wel ideaal zijn inderdaad. Want je wilt hier op het dorp toch proberen om de club te laten voortbestaan. Voor de leefbaarheid in deze kleine gemeenschap is dat van groot belang vind ik. Zelf woon ik er niet, maar het is voor mij een geweldige club. Ik speel hier al heel wat jaartjes en hoop dat ik dat nog een aantal jaren kan blijven doen. Er is totaal geen prestatiedruk, maar het gaat vooral om de gezelligheid én om het sportief bezig zijn met elkaar. Het niveau van nieuwe aanwas is voor mij ook niet belangrijk. Als je kan lopen en je eigen veters kan strikken, dan ben je wat mij betreft al meer dan welkom hier!”

Klik hier voor meer informatie over DZC ’09
Lees hier meer artikelen over DZC ’09

KERKWERVE – Hoewel hij nog maar vier jaar geleden verhuisde van Zierikzee naar Kerkwerve, is Patrick Verwest inmiddels al aardig ingeburgerd. En niet in de laatste plaats ook dankzij zijn vrijwilligerswerk dat hij doet bij de lokale voetbaltrots WIK’57, waar hij trainer is bij de JO7 en tevens ook begeleider bij de JO12. ‘Geweldig om te doen! Bij elke vereniging of club zit men altijd te springen om ‘handjes’ en die steek ik bij WIK’57 heel graag uit de mouwen.’

Verwest heeft zelf geen enkele achtergrond als voetballer, maar geniet van het enthousiasme die de jonge spelertjes aan de dag leggen én van de groei die ze op vele vlakken doormaken. “Om daar dan mijn steentje aan te kunnen bijdragen dat vind ik geweldig om te doen. En de club heeft een behoorlijke aantrekkingskracht lijkt het wel, want bij de jongste jeugd zien we dat er steeds meer nieuwe aanmeldingen bijkomen. Om daar dan weer een leuk voetballend ploegje van de maken dat zie ik dan wel als een mooie uitdaging.”

Dat zijn drie zoontjes ook lid zijn van de club en hij mede vanwege zijn werk als uitvoerder bij een hoveniersbedrijf ook bij WIK’57 betrokken, versnelde het proces wel enigszins. “Je weet wel hoe dat gaat natuurlijk. Als ouder kom je kijken, raak je betrokken en voor je het weet ben je trainer of begeleider. Ik ben het inmiddels beide en ik beleef er heel veel plezier aan. Onze jongste zoon speelt bij de allerkleinsten. Daar ben ik trainer en dat doe ik samen met Joeri Kievits, die speelt bij de JO19. En bij de JO12, waar mijn oudste zoon speelt, daar verzorgt Nick de Boer die bij ons in het eerste elftal speelt de trainingen en ben ik actief als begeleider. Ook heb ik nog een zoontje dat speelt in de JO10. Dat is soms wel eens lastig natuurlijk, zeker in het weekend, want je kunt je immers niet in drieën delen. Dus dan moet je soms keuzes maken. In de toekomst moeten we even kijken hoe we dat het beste kunnen gaan oplossen.”

Want Verwest heeft men naast het trainerschap én zijn rol als begeleider, inmiddels ook als speler weten te strikken bij de ploeg uit Kerkwerve. “Hoewel ik nog nooit heb gevoetbald, vind ik het dermate leuk dat ik ook in het derde elftal ga meespelen. Ik ben benieuwd hoe me dat gaat bevallen, maar de lol die ik in het spelletje heb die zal ik ook ongetwijfeld gaan ervaren als ik zelf actief ga voetballen. Daar kijk ik in elk geval wel enorm naar uit. Het is gewoon leuk om onderdeel te zijn van het verenigingsleven én zodoende ook een bijdrage aan de leefbaarheid te kunnen leveren. Want overal zie je clubs verdwijnen of fuseren. Maar als je door er samen de schouders onder te zetten kunt zorgen dat je faciliteiten op je eigen dorp kunt behouden, dan zet ik me daar graag voor in.”

Klik hier voor meer artikelen over WIK’57.
Klik hier voor meer informatie over WIK’57

HANSWEERT – Dat het huidige seizoen voor Hansweertse Boys lastig zou worden, dat had trainer Tom Koelen wel ingecalculeerd. In de zomer zag hij enkele ervaren krachten afhaken terwijl hij al niet over een heel ruime selectie beschikte. Enkele Portugese jongens kwamen erbij, maar toch loopt het vooralsnog verre van gewenst.

“Wanneer je ervaren spelers zoals Steven Fitsch en Brandon Cuppens ziet stoppen, dan weet je dat je én een brok aan ervaring én een hele hoop doelpunten en assists kwijt bent. Die aderlating die heeft zich voor de winterstop bij ons enorm doen voelen. We hebben daar tegenover vier Portugese spelers erbij gekregen, waarvan een heel goede keeper. Dat is een geluk, want daar hadden we behoefte aan. Toch is het lastig ook qua communicatie in het veld, al doet iedereen zijn uiterste best. Qua resultaten had er in mijn ogen zeker meer ingezeten dan dat we uiteindelijk hebben behaald”, aldus Koelen.

De trainer kende met zijn team, mede ook vanwege corona en wisselden groepen die op vakantie vertrokken, een moeizame voorbereiding op het seizoen. Dat werkte uiteindelijk ook verder door tijdens de tot op heden gespeelde wedstrijden. Alleen tegen hekkensluiter Stavenisse werd door de oranjehemden de volle buit gepakt. “Er zaten ook wedstrijden bij die qua uitslag in mijn ogen zeker geflatteerd waren. Alleen die tegen Kruiningen en SKNWK waren echt dik en volledig terecht. We hadden met elkaar afgesproken dat we wilden gaan voor een plek bovenin de rechterrij, maar dan moeten we na de winter wel anders voor de dag komen.”

Koelen, die aan het eind van het seizoen na drie jaar op zoek gaat naar een nieuwe uitdaging, kwam in 2019 over van Domburg naar Hansweertse Boys en moest het nodige veranderen. “Ik heb eerst de boel weer op de rit moeten brengen en daarna twee keer moeten opbouwen. Ook nu dus weer. Dat is lastig voor een trainer, want je wilt uiteindelijk ergens naartoe kunnen werken. Ik probeer daarom hier het karwei zo goed mogelijk af te maken dit seizoen. Ik ben ook met mijn cursus Uefa-B bezig en heb dus als trainer wel ambitie om hogerop te gaan. Ik wil me als trainer doorontwikkelen, maar wel het liefst binnen het seniorenvoetbal. Voorlopig zit ik echter nog goed hier en werken we door om met elkaar de resultaten om te buigen. Gelukkig is de sfeer nog steeds goed binnen de groep, wat in mijn ogen ook iets zegt over de volwassenheid en het realisme binnen de spelersgroep én de club. Het zou prachtig zijn om na de winter met z’n allen nog wat punten  te kunnen pakken, want één overwinning en één gelijkspel is tot nu toe in mijn ogen veel te weinig.”

Meer informatie over Hansweertse Boys? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Beveland.