WESTKAPELLE – Na een moeilijke periode ging een denktank bij De Noormannen aan de slag om de boel ‘nieuw leven’ in te blazen en ook op bestuurlijk vlak te zoeken naar de juiste poppetjes op de juiste plaats. Jaap Kaland was één van de initiatiefnemers, voerde veel gesprekken en wist alle posities te bemensen, behalve die van voorzitter. ‘Dan moet jij dat zelf maar gaan doen Jaap was wat ik te horen kreeg. Ik heb die handschoen opgepakt en vervul de rol alweer zeven jaar. En nog altijd met heel veel plezier en voldoening.’

De huidige zaterdag derdeklasser kent na twee gebroken coronaseizoenen een lastige periode in de 3^e Klasse A, waarbij het aardig voetbalt maar toch zichzelf ver in de rechterrij terugvindt. “De coronaperiode heeft daarbij ook niet echt geholpen. Hoewel we bij de club binnen alle mogelijkheden zoveel mogelijk hebben doorgetraind in alle geledingen, zijn er toch wel wat mensen afgehaakt. Ook zie je dat het moeilijk is om in het juiste ritme te blijven. Dat blijkt bij veel ploegen, maar wij zijn natuurlijk maar een relatief kleine vereniging.”

Toch geniet hij wel van alles wat er binnen de vereniging gebeurt, want er wordt volop nagedacht over de toekomst en veel vrijwilligers zetten zich vol overgave in om de boel draaiende te houden. Ook op bestuurlijk vlak is er veel overleg om te kijken welke kant de club op wil. “En ook welke kant je op moét. Je ziet links en rechts allemaal samenwerkingen ontstaan tussen clubs, zeker op het gebied van jeugd. Wij hebben hier op het dorp ook te maken met concurrentie van de korfbal, waardoor veel kinderen een keus kunnen maken. Andere omliggende verenigingen hebben nog aanwas vanuit kleinere kernen om leden uit te putten, terwijl in Zoutelande een nieuwe woonwijk vol jonge gezinnen automatisch zorgt voor meer jeugdige leden.”

Het is een ontwikkeling waarop hij in Westkapelle ook hoopt voor de toekomst. “Voor het voortbestaan van verenigingen én dus ook de leefbaarheid in de dorpen en kernen is aanwas van jeugd essentieel. We zitten hier bovendien ook in een gebied waarbij de geloofsovertuiging het actief deelnemen aan verenigingsleven soms in de weg staat. Dat is wel eens jammer, omdat we vaak aspirant-leden hebben maar dat de ouders het dan toch niet zien zitten dat ze lid worden. Zo jammer, want er zit best het nodige talent tussen dat voor ons uitstekend bruikbaar zou zijn.”

In de allerjongste jeugd zit het bij De Noormannen goed, maar het gat met de senioren is groot om te overbruggen. “We hebben een pracht van een sportpark en een hoop prima vrijwilligers. We hopen alleen dat we de kloof richting de senioren kunnen dichten qua doorstroming. Velen blijven gelukkig lang doorvoetballen en dat zegt ook veel over het plezier, kameraadschap en de lol die ze ervaren binnen de club. Het is voor mij als voorzitter vooral zaak om iedereen enthousiast en verbonden te houden. En om te blijven zoeken naar openingen voor nieuwe kansen. Qua evenementen werken we perfect samen met andere verenigingen en dat staat goed. We kunnen ons als vereniging nog altijd zelfstandig redden en dat is iets waar we met elkaar allemaal enorm trots op kunnen zijn.”

Klik op De Noormannen voor het laatste artikel van de club.

Blessures, ze horen er (helaas) bij wanneer we het over sport hebben. Ook binnen het voetbal ontkomt de sporter er gedurende zijn of haar loopbaan helaas niet aan. PMC in Balans is een gerenommeerde fysiotherapiepraktijk die ook dit seizoen weer heel veel voetballers in hun praktijken zien met lichte én zware voetballetsels. ‘Wat opvalt is het grote aantal patiënten die komen voor revalidatie na een voorste kruisbandblessure’, zegt sportfysiotherapeut Jouri van den Broeke.

Met negen vestigingen op Walcheren en nog een zevental praktijken in de regio Sliedrecht is PMC In Balans een gerenommeerde partij en werkt het al jarenlang met de Join(t) forces. “We hebben contacten met clubs zoals bijvoorbeeld v.v. Arnemuiden, RCS en op Walcheren bij veel korfbalverenigingen.

“Na de coronapandemie zien we wel een opvallende toename wat betreft het aantal zware kruisbandblessures. Dat veel amateurvoetballers misschien niet altijd even goed en gedoseerd hebben doorgetraind zou daarvan een oorzaak kunnen zijn. We kunnen hier als PMC in Balans zeker voor sportclubs in het algemeen, en voetbalverenigingen in het bijzonder, vooral in de preventie een positief aandeel hebben. Want veel spelers zijn natuurlijk amateur en dan zijn ze niet gewend aan een plotselinge toename in de intensiteit qua belasting. Het lichaam is niet gewend om ineens drie wedstrijden per week te spelen én dan ook liefst nog te trainen. Met onze achtergrond qua blessurepreventie, maar zeker ook door de belasting en belastbaarheid van spelers in kaart te brengen, kunnen we clubs ondersteunen.”

Volgens Van den Broeke is het vaak ook een gebrek aan gedegen achtergrondkennis waardoor het fout gaat. “Voor iedereen is een dergelijke periode zoals we die met corona hebben gehad totaal nieuw. Dan moet je veel kennis hebben, zeker op medisch en fysiek vlak, om spelers tijdens inspanningen niet té zwaar te belasten met mogelijk zware blessures tot gevolg. Dat is geen verwijt maar een constatering die we in onze praktijken de afgelopen periode hebben ervaren. Kleine spierblessures, maar ook heel veel zware en langdurige enkel- en knieblessures. Ons Joint Forces trainingsprogramma heeft daarbij bewezen, dat het de kans op kleine maar ook ernstige blessures met vijftig tot zelfs zeventig procent doet afnemen. Dat is voor amateurclubs, die vaak niet al te grote selecties hebben, heel wat.”

Zorgverzekeraars doen aan preventie volgens Van den Broeke niet of nauwelijks iets. “Dat is zaak voor de sporter en de clubs zelf helaas. We kunnen hen als praktijk daar wel in adviseren of desgewenst ondersteunen. Trainers op weg helpen met simpele maar effectieve warming up oefeningen bijvoorbeeld, of door gebruik te maken van de ‘AC-workload’ om de belasting en belastbaarheid van spelers in kaart te brengen. Wij kunnen daarin dus als praktijk zéker uitkomst bieden. Aan de voorkant qua preventie of qua herstel door gerichte revalidatie. Want hoewel blessures erbij horen, is proberen te voorkomen nog altijd beter dan genezen.”

Klik op op Fysio voor meer artikelen.

MIDDELBURG – Het seizoen voor Jong Ambon in de 4^e Klasse A van het zaterdag is sportief nog niet waarop men hoopte. Maar al het sportieve valt in het niet bij het verlies van twee Ambon-clubmensen. Het overlijden van erelid, vrijwilliger en jeugdtrainer August Latumeten en van oud-doelman, hoofdsponsor én keeperstrainer Wilfred Vreeke trof de club in het hart. ‘Ze laten hier bij Jong Ambon een enorme leegte achter.’
Ron Telussa, Willem de Jong, Jim Pentury, Jannes Soumokil en Noes Taniwel vertellen over de beide clubmensen met liefde, respect, bewondering, maar vooral toch ook met een glimlach. “Wilfred was een Ambonees die was geboren met de verkeerde huidskleur. Hij is in 1986 van Zeelandia naar ons gekomen om nooit meer weg te gaan. En als hij niet dat noodlottig ongeval had gekregen, dan was nog altijd ‘één van ons’ geweest. Een geweldige kerel met een heel groot hart”, zeggen Willem de Jong en Jannes Soumokil.

Jim Pentury vult aan: “Zijn trip met de club naar de Molukken deed hem zoveel dat hij terugkwam naar Nederland met maar één doel. Een omhelzing van een klein meisje had hem zo geraakt, dat hij wat wilde doen voor de kinderen daar. Hij wilde geld inzamelen. Dat werd dus het event ‘Rit en Rock voor de Molukken’. Sinds 2006 organiseerde hij jaarlijks de motorrit waardoor hij ook landelijk binnen de Molukse gemeenschap bekend werd.”

Van overal kwamen de bikers naar zijn rit in Middelburg toe. “Dat begon de eerste keer met een man of veertig, maar op het laatst waren dat er tien keer zoveel! Elk jaar opnieuw zette hij, samen met veel van ons de schouders eronder om geld in te zamelen. Hij vormde, mede ook via zijn winkel Brammetje Dump, en later BD Store, een brug tussen culturen en gemeenschappen. Zo heb ik hem ooit een keer uit de brand geholpen toen hij iemand zocht in zijn winkel om schaatsen te slijpen. Stond ik daar in het magazijn als Molukker, die nog nooit in zijn leven met die dingen op ijs had gestaan, schaatsen te slijpen! Je had de gezichten van sommige klanten moeten zien. Hi-la-risch! We hebben daar samen vaak om gelachen. Het was een gouden vent”, zegt De Jong.

Ook Noes Taniwel heeft warme herinneringen aan ‘Pede’. “Altijd wanneer we hier gingen spelen en de speaker las de opstellingen voor, dan spraken ze alleen ‘Vreeke’ goed uit. Tot we een keer tegen een Molukse ploeg speelden in Assen. Al onze namen werden foutloos opgelezen, behalve….. ‘Wilfried Friek’! Iedereen bij ons ging stuk en had de slappe lach. Dat gezicht van Wilfred, dat vergeet ik nooit meer haha.”
‘Oom Agus’, was een goede vriend van Wilfred én van het vijftal. Hij overleed een paar uur na het zware ongeval van Vreeke, die uiteindelijk zelf twee dagen later aan zijn zware verwondingen bezweek. Een bizarre en trieste speling van het lot. “Agus was gewaardeerd lid van de klusploeg, meer dan veertig jaar lid van Jong Ambon, erelid én jeugdtrainer. Dat zij zo plots en kort na elkaar overleden zijn… Dat is nog altijd onwerkelijk voor iedereen”, aldus Pentury.

Ron Telussa vult hem aan: “Motorrijden was ook een grote passie van Agus en toen hij niet meer op de motor reed, was hij erg betrokken bij de organisatie van de Motorrit voor de Molukken. Dus ook op vlak zullen beiden node worden gemist. Wilfred en Agus waren zowat vier handen op één buik en als je ze dan alle twee zo kort op elkaar kwijtraakt. Dat raakt iedereen, maar we zullen er hier met z’n allen alles aan doen om de herinnering aan hen levend te houden!!”

Klik op Jong Ambon voor het laatste artikel over de club.

VLISSINGEN – Met de nodige seizoenen hoofdklassevoetbal op het veld én jarenlang zaalvoetbal op het allerhoogste niveau in de benen, is Hoessein Bouzambou (35) één van de meest ervaren Zeeuwse voetballers. Die ervaring probeert hij bij VC Vlissingen, samen met nog een aantal ervaren jongens,  over te brengen op zijn jongere teamgenoten. Het doel is duidelijk: kampioen worden en eindelijk wegkomen uit de vierde klasse van het zaterdagvoetbal.

“Dat laatste is vooral het enige wat telt! We willen als groep dat al sinds we de stap hebben gemaakt om onderop in het zaterdagvoetbal te beginnen. Maar door de komst van corona hebben we noodgedwongen twee jaar pas op de plaats moeten maken. Ik merk dat het geduld bij sommige jongens begint op te raken. Velen waren gewend om op zondag op hoog niveau te spelen en dan is het steeds lastiger op te brengen om nu nog steeds in die vierde klasse te voetballen. Maar we hebben met elkaar de overtuiging dat het nu wél gaat lukken. Dat moet ook gewoon, zéker voor de ontwikkeling van die jonge gasten.”

Ondanks dat de selectie van de Vlissingers overloopt van ervaring, talent en kwaliteit liep het onderweg toch al een paar keer averij op met een verliespartij tegen Apollo’69 en een aantal gelijke spelen. De grootste tegenstander op weg naar de titel in de 4^e Klasse A lijkt VC Vlissingen zelf te zijn. “Inderdaad. Teams willen allemaal van ons winnen of in elk geval niét van ons verliezen. En dan gaan vaak alle registers open. Alles wordt getracht om ons dan uit ons spel te halen en te ontregelen. Daarbij speelt soms de arbitrage ook een voorname rol, al is dat logischerwijs inherent aan het niveau waarop je actief bent. Wij moeten ervoor zorgen, dat we wekelijks onze wedstrijden winnen en ons eigen spel blijven spelen. Want het komt voor dat jongens denken het ook wel op zestig procent te kunnen redden, maar dan krijg je toch het deksel op de neus. Veel spelen ook de avond ervoor in de zaal bij Groene Ster, maar dan kan je niet in de vierde klasse even ‘uitrusten’… Ook dan moet je maximaal gaan en dat heeft ons wat onnodig puntverlies opgeleverd.”

Zelf is Bouzambou niet wekelijks basisspeler bij de koploper en titelfavoriet uit Vlissingen, maar vervult hij een soort mentorrol, waarbij hij naast speler ook assistent-trainer is van hoofdcoach Thomas Ragut. “Soms neem ik ook wel eens een training over van Thomas, maar echte ambitie om zelf trainer te worden heb ik zeker niet. Dit is gewoon leuk en doe ik omdat het samen is met Thomas. Mijn ervaring probeer ik over te brengen en probeer jonge jongens op een positieve manier te coachen en naar een hoger niveau te brengen. Dat gaat goed en het is mooi te zien dat die gasten zich ontwikkelen. Maar ze zijn ook wel klaar om de stap hogerop te maken met Vlissingen, dat is ook noodzaak om op die manier nieuwe uitdagingen te creëren. Voor de club zelf is promotie ook gewoon echt noodzaak, want dan kom je in een aantrekkelijke klasse terecht met veel derby’s.”

Bovendien zorgt een eventuele promotie ook voor wat extra versterking op spelersgebied, want bij VC Vlissingen kijkt men al volop vooruit. “We zijn met wat jongens bezig om ze naar de club te halen en te overtuigen. Dat zijn gasten die een VCV-verleden hebben, maar die hebben aangegeven dat we dan toch minimaal wel derde klasse moeten spelen komend seizoen. Daar heb ik alle vertrouwen in, dus ik zie de toekomst hier aan de Irislaan dan ook zeker zonnig in.”

Klik op VC Vlissingen voor het laatste artikel van de club.

WESTKAPELLE – Blessures en ook wel wat coronagevallen. Het zorgt er dit seizoen bij De Noormannen in grote mate voor, dat de spoeling qua keuzes voor trainer Lennard Kerkhove. En het maakt dat De Noormannen meer dan ze lief is naar onder moet kijken. Dat beaamt ook middenvelder Emiel Minderhoud, die desondanks hoopt (en er ook vanuit gaat) dat zijn ploeg derdeklasser blijft.

“Tot op heden loopt het verre van gewenst en zéker niet gesmeerd als je naar onze prestaties kijkt. Het is óf winnen óf verliezen en dat laatste helaas meer dan we zouden willen. We hebben, als iedereen fit is, absoluut een selectie die voldoende kwaliteit heeft om in deze klasse te kunnen meedraaien. Alleen is de spoeling erg dun…”

Ook Minderhoud (19) zelf ontkwam niet aan het blessurespook, want in de wedstrijd tegen GPC eind maart moest de middenvelder zichzelf met een achillespeesblessure laten vervangen en kreeg hij er ook nog corona bovenop. “Dat die twee tegelijk kwamen, dat was dan wel weer een meevaller bij een sportieve tegenvaller natuurlijk. Hopelijk herstelt het allemaal snel en kan ik weer aansluiten bij de groep. We zitten in een fase dat we iedereen goed kunnen gebruiken.”

De inwoner van Westkapelle begon als klein jochie bij De Noormannen en speelde ook nog drie seizoenen bij Zeelandia Middelburg. Twee seizoenen in de JO19 en een jaar bij het tweede elftal van de Middelburgse ploeg, momenteel koploper in de 3^e Klasse A. “Het kostte me best veel tijd om voor trainingen en wedstrijden heen en weer te pendelen. Bovendien wilde ik graag zo hoog mogelijk spelen en dacht ik daarop veel meer kans te hebben bij De Noormannen. Daarom ben ik vorig seizoen teruggekeerd. Alleen was het toen wel zuur, dat na drie wedstrijden het seizoen erop zat vanwege corona. Dit jaar heb ik wel een basisplek weten te veroveren en heb ik toch al heel veel speelminuten gemaakt, dus de keus is achteraf een goeie gebleken.”

Hoe het seizoen gaat eindigen, dat durft hij niet te voorspellen. “Daarvoor hebben we simpelweg teveel en te vaak wisselingen in het elftal. Het maakt dat het lastig is om automatismen te kregen en dat zie je terug in ons veldspel. Ik probeer gewoon elke wedstrijd dat ik speel mijn steentje bij te dragen richting lijfsbehoud. Daarin heb ik wel vertrouwen dat dit ons uiteindelijk gaat lukken. Daarvoor hebben we dan toch genoeg kwaliteit in de spelersgroep.”

Richting de toekomst is het nog ongewis of Minderhoud, die overigens ook als aanvaller uit de voeten kan, komend jaar nog actief is op Sportpark Prelaat. “Ik ga volgend schooljaar Filosofie studeren aan de Hogeschool Utrecht. Dus dan ben ik wel afhankelijk hoe mijn lesdagen eruit komen te zien. En of het dan ook haalbaar blijkt om heen en weer te reizen naar Zeeland. Of ik dan bijvoorbeeld doordeweeks kan trainen in Utrecht en in de weekenden bij De Noormannen kan spelen. Maar daarvoor is het allemaal nog veel te vroeg. Het draait vooral om nu en dan zet ik me sowieso tot het eind van dit seizoen vol overgave in om in het restant die handhaving te bewerkstellingen. Want dat is nu het enige wat telt.”

Klik op De Noormannen voor het laatste artikel van de club.

KOUDEKERKE – Alle lichtingen bezet binnen de jeugdafdeling, voor veel verenigingen vandaag de dag eerder wens dan realiteit. Maar niet bij VCK uit Koudekerke, want daar heeft men nog altijd te maken met een groeiend aantal jeugdleden en telt de club teams in alle categorieën. ‘Daar zijn we uitermate trots op dat we dit voor elkaar hebben’, Michel Meulmeester.

Meulmeester is bij de zaterdag derdeklasser bestuurslid Voetbaltechnische zaken. Daarnaast is hij ook nog actief als jeugdtrainer bij de JO13-teams. Maar liefst twintig seizoenen speelde hij zelf in het eerste elftal van VCK, waar hij twaalf jaar geleden afzwaaide en zitting nam in de Technische Commissie bij de club. Daar waar nu ook twee van zijn drie voetballende zoons spelen in de JO7 en JO11. “Onze derde zoon speelt bij JVOZ en dus is het soms flink plannen om de aandacht evenredig te verdelen. Maar het is gewoon mooi om een actieve rol te kunnen vervullen met de jeugd hier binnen de vereniging. Want daar draait het altijd puur om het spelplezier en het genieten. Bovendien is daar in mijn ogen ook de ontwikkeling veel beter zichtbaar. Dus dat spreekt me heel erg aan.”

Er ligt bij VCK een prima jeugdplan, dat af en toe wordt bijgesteld maar waarin op prestatief vlak geen keiharde doelen zijn geformuleerd. “We willen vooral ervoor zorgen dat de jeugdleden op hun eigen niveau met plezier kunnen trainen en voetballen. Dus we stellen geen eisen op welk niveau we de jeugdteams willen laten spelen, maar kijken puur naar de lichting die we per categorie hebben en wat een realistisch niveau is. Al willen we wel graag dat we het maximale eruit kunnen halen en bijvoorbeeld ook elk jaar een aantal spelers kunnen opleiden voor en afleveren aan de eerste en tweede selectie. Dat natuurlijke doorstromingsproces is ook belangrijk voor de continuïteit van VCK als vereniging.”

In zijn rol als bestuurslid technische zaken neemt Meulmeester plaats in het hoofdbestuur en heeft hij voornamelijk een coördinerende en faciliterende rol, met name richting de jeugdcoördinatoren. “Ik ben binnen de club de schakel tussen de jeugdafdeling en het bestuur, waaraan ik dus terugkoppeling geef. Regelmatig heb ik overlegmomenten met de jeugd-coördinatoren binnen de verschillende leeftijdsgroepen. Op die manier proberen we bovenop de bal te spelen en ervoor te zorgen dat de zaken goed lopen. Tot nu toe gaat het prima en zien we dat het ledental nog steeds groeit, met name aan de onderkant zien we toename en dat is natuurlijk altijd prettig.”

Een punt van zorg is ook bij VCK soms het moeten zoeken naar vrijwilligers om bepaalde posten te bemannen. “Qua trainers- en begeleidingskader bij de teams gaat het prima, maar dan merk je wel dat soms andere taken lastiger op te vullen zijn. Niet iedereen gooit vandaag zijn bord nog vol met vrijwilligerswerk, al doet binnen VCK iedereen er alles aan om de club optimaal te doen draaien gelukkig. Ook daarin proberen we proactief te zijn.”

Net zoals de club dat ook wil zijn met de blik op een milieuvriendelijkere toekomst. “Noodzaak ook om toekomstbestendiger te worden. Over een kunstgrasveld beschikken we al en zo we nog aan het kijken naar alternatieve energievoorzieningen. We willen ons complex graag verduurzamen. Terwijl we ook zaken als de verbouwing van de kantine aan het bekijken zijn. Randzaken op het eerste oog, maar wel enorm belangrijk om dat goed én doordacht te doen. Want als je groeit als club, moet er in de toekomst op een goede manier ook plaats zijn voor iedereen. We staan als VCK prima in de steigers en dat is toch de verdienste van iedereen die hier in wat voor rol dan ook actief is.”

Klik op VCK voor het laatste artikel van de club.

KOUDEKERKE – Dat de ploeg dit seizoen zou kunnen meestrijden voor een prijs had men bij VCK wel verwacht, maar dat het zo lang en dicht in het kielzorg van Zeelandia Middelburg en Luctor Heinkenszand zou blijven…. ‘Het gaat niet onaardig, zelf heel goed. We presteren misschien wel boven verwachting als je naar de resultaten kijk’, zegt middenvelder Timo Harinck.
De twee gedoodverfde titelfavorieten zijn voor de Koudekerkse formatie zelf volledig binnen handbereik met een flinke reeks wedstrijden voor de boeg. “Dat hadden we vooraf ook niet verwacht. We hadden de doelstelling uitgesproken, dat we wilden proberen een prijs te pakken. Maar dan meer in de vorm van een periodetitel. Als je dan ziet hoe we al het gehele seizoen constant presteren, dan zitten we daar erg dichtbij. Wellicht dat we een periode op eigen kracht kunnen pakken of er uiteindelijk eentje kunnen overnemen. Dat zou al mooi zijn, wie weet wat er nog meer inzit. Want we moeten ook nog tegen Zeelandia Middelburg en Luctor Heinkenszand spelen, dan weten we pas echt waar we staan.”

Harinck (22) is de jongere broer van aanvoerder Jesper Harinck en momenteel wekelijks basisspeler in het elftal van de trainers Huib en Aloys Meerman en al sinds hij kan rennen en onder een bal kan trappen, draagt hij het witzwart van VCK om de schouders. En sinds dit seizoen mag hij zich ook vast basisspeler noemen als controleur op het middenveld.

“Ik heb niet alles gespeeld, want vanwege corona en een blessure heb ik een paar duels gemist. Maar de rest was ik wel basisspeler en dat is mooi. We hebben een veelal jonge groep, met een paar oudere spelers, maar we hebben vooral ook een heel brede selectie. De plekken zijn daardoor ‘duur’, want we zijn nagenoeg allemaal fit en iedereen wil natuurlijk spelen. Dus dat ik vrijwel wekelijks in de basis sta, daar ben ik best trots op. Al heb ik wel het besef dat ik elke training en wedstrijd er moet staan. Dat is ook goed, want zou hou je de boel wel scherp.”

De stabiliteit binnen de selectie zorgt dus voor de prima reeks wedstrijden die VCK dit seizoen heeft weten neer te zetten. Ook Harinck zelf is wel tevreden met hoe hij zelf presteert tot nu toe. Al ziet hij nog volop verbeterpunten. “Ik probeer te zorgen voor de balans op het middenveld, samen met Wessel de Visser. Ondanks dat we een jonge groep hebben, staan we prima in het veld en dat betaalt zich uit met goede uitslagen. Waar ik zelf nog ontevreden over ben, dat is mijn rendement in aanvallend opzicht. Als middenvelder, ondanks dat ik meer controlerend speel, vind ik dat ik meer goals en assists moet kunnen overleggen. Ik heb er nu eentje gescoord, maar als middenvelder moet dat aantal tot minimaal naar de zeven of acht goals. Dus wat dat betreft moet het zeker nog beter.”
Of de ploeg momenteel goed genoeg is voor een echte stap hogerop, daarover is de jonge middenvelder duidelijk: “Structureel nog niet. Dan zal de selectie toch wel wat versterking nodig hebben. We ontwikkelen ons als ploeg goed en ook vanuit de jeugd komen er jongens aan. Maar dat is nog niet voor de korte termijn. We halen er nu denk ik meer dan het maximale uit en daar moeten we blij mee zijn. Als kansen zich voordoen moet je ze pakken, maar als ik realistisch kijk dan is wat we nu presteren als selectie al enorm knap.”

Klik op VCK voor het laatste artikel over de club.