Home Blog Pagina 513

Lenie en Cees zijn mooi stel bij DCV

Met een terugkeer naar het Waalplantsoen was vier seizoenen geleden voor Lenie van Leerdam de cirkel rond. Als verzorger ontfermt zij zich met Cees de Geus over de selectie van DCV. “Dat Cees hier nog is, is een pré.”

“Ik ben hier altijd een uur voor de jongens gaan verzamelen”, zegt Van Leerdam (54) een paar uur voor de eerste (uit)wedstrijd van DCV in de competitie bij BVCB. In de verzorgingsruimte bevindt zich ook Cees de Geus. “Mijn maatje”, zegt ze over de 76-jarige De Geus, die een indrukwekkend aantal dienstjaren bij de Krimpense club. “Dit is mijn  49ste seizoen”, meldt hij. “Ik heb, ik weet niet hoeveel, trainers meegemaakt. En alle ups en downs van DCV. Van de successen in de zondaghoofdklasse tot aan de overstap naar de zaterdag en de start in de vierde klasse.”

“Voor mij is Cees een icoon”, reageert Van Leerdam. “Toen DCV me polste voor een terugkeer heb ik meteen aangegeven dat ik het fijn zou vinden als Cees er ook nog zou zijn. Ik weet dat hij er wel eens aan gedacht heeft om te stoppen. Hij doet wat rustiger – dat mag best op zijn leeftijd – maar ik zeg altijd tegen hem: dat hij er spijt van krijgt als hij stopt.”

De twee hebben samen de grootste lol. “We zijn allebei goed om elkaar te dollen”, zegt ze. “Cees is altijd zijn sleutels kwijt, daar plaag ik ‘m mee. Andersom doet ie dat natuurlijk ook.”

Behalve veel gelachen wordt er ook hard gewerkt in de verzorgingsruimte. Spelers fit houden, behandelen als dat nodig is, en advies geven om blessures te voorkomen. Lenie en Cees zijn er bloedserieus en fanatiek in. “Sommige spelers liggen hier met het eerste pijntje op de bank”, zegt Lenie. Cees: “Voetballen is nooit helemaal zonder pijn. Een voetballer heeft altijd wel ergens last van.”

Dit seizoen heeft DCV nog weinig blessures. “Afkloppen”, zegt Lenie. “Het verschilt nogal of iemand een spierblessure of een zware knieblessure hebt. Dat laatste is echt geen pretje.” Cees: “Een kruisbandblessure is mentaal ook zwaar. De blessure zelf, een operatie en de revalidatie. Het vergt veel van een speler. Die jongens zijn geen profs hé. Ze hebben allemaal een baan of studie en dan is zo’n revalidatie best pittig.”

Over kruisbandenblessures gesproken, De Geus wijt de toename wel degelijk aan het kunstgras. “Tot een jaar of vijftien geleden heb ik er bij DCV, maar een twee ofzo meegemaakt, daarna een veelvoud. Het heeft vaak ook met verkeerd schoeisel te maken.”

“Ze dragen te vaak de verkeerde nopen, waardoor ze blijven steken in het kunstgras. Ook op dat gebied proberen we spelers advies te geven.”

Van Leerdam rolde bij DCV in het verzorgingsvak toen ze voor de club de EHBO ging opzetten. “Ik werd gevraagd voor het tweede elftal en ben cursussen gaan doen en heb diploma’s gehaald. Ik ben ook gediplomeerd hersteltrainer.”

Ze kwam als verzorger bij Zwervers terecht. In Capelle ontmoette ze trainer Oscar Biesheuvel. “Een wereldvent waarmee ik kan lezen en schrijven. Veel mensen vinden ‘m stug overkomen, maar hij is juist het tegenovergestelde: een vriendelijke en warme man. Oscar ging naar Zwaluwen en zei meteen dat hij me zou bellen als er een plaats zou vrij komen bij die club. Dat gebeurde al snel en Oscar hing aan de lijn. Bij Zwaluwen heb ik een supertijd gehad. Ik heb het overal goed naar mijn zin gehad, maar de Zwaluwen-jaren overtreffen alles. Er was toen een spelersgroep die zo gek als een deur was. Jesper, Tim Gudde, Jerry Scholman, Sten Wevers. Het was altijd dolle pret. Ik weet nog dat de trainer van Spijkenisse in de krant had gezegd dat spelers een feestje konden maken van een wedstrijd. Toen we daar speelden hebben die gasten onze kleedkamer helemaal versierd. In al die gekkigheid werd dat oude mens ook meegenomen. Het was pret, maar ook presteren, hé. Eén seizoen werden we zelfs derde in de hoofdklasse.”

“Alle jongens zijn daarna uitgezwaaid, maar we hebben nog steeds een appgroep ‘biertje doen’.”

De coronaperiode betekende een periode zonder voetbal en Van Leerdam vond het ‘verschrikkelijk’. “Voor mij duurt de zomerstop al te lang. Na een week of drie ga ik de jongens appen wie wat aan zijn conditie wil werken. Er zijn altijd wel spelers die dat graag doen, zoals er ook een groep is die je pas weer op de eerste officiële training ziet.”

Ze is er op dinsdag en donderdag om spelers te behandelen en ze is van de partij bij de wedstrijden, uit en thuis. “En tijdens wedstrijden ben ik bloednerveus. Toen DCV afgelopen seizoen kampioen kon worden, hield ik het bijna niet meer. Zó zenuwachtig was ik. Maar ik kan de knop wel omzetten als ik het veld in moet om een speler te behandelen.”

Klik op DCV voor de laatste artikelen over de club.
Klik op DCV voor meer informatie over de club.

VVOG aanvaller Dean van Ooijen hoopt op snelle revalidatie

Vandaag spreken wij met Dean van Ooijen, de 29-jarige aanvaller van VVOG. Op 28 mei scheurde Dean van Ooijen zijn kruisband van zijn linkerknie af. Daar is de aanvaller op 3 augustus aan geopereerd en is er momenteel nog van aan het herstellen. Van Ooijen hoopt op een snelle revalidatie zodat hij in april 2023 weer kan voetballen.

Dean van Ooijen is 29 jaar en geboren in Amsterdam. “Sinds 2020 woon ik met mijn vrouw in Nunspeet. We hebben een hond Luca en ik werk als project planning professional bij PrimaPlan. Ik heb nu een opdracht bij Urenco, uraniumverrijking in Almelo.”

Carrière
De aanvaller is in Amsterdam begonnen met voetballen bij OSV Oostzaan. “Verder heb ik de gehele jeugd bij Westlandia doorlopen. Ik heb wel twee keer een tijd meegetraind met ADO Den Haag en Sparta Rotterdam. In de jeugd was ik eigenlijk altijd verdediger, centraal of rechtsback. Vanaf de B/A-jeugd werd ik meer naar voren geschoven en werd ik meer een aanvallende middenvelder.”

Toen Dean van Ooijen een A-junior was, debuteerde hij al bij de hoofdmacht van Westlandia. “Na twee jaar in de eerste selectie bij Westlandia ben ik naar Excelsior Maassluis gegaan. Zij speelden op dat moment een niveau hoger, in de topklasse. Daar heb ik mijn beste jaren gehad ondanks dat ik in mijn eerste jaar mijn voorste kruisband van mijn rechterknie afscheurde. In het seizoen 2018-2019 was ik weer teruggekeerd naar Westlandia. Op dat moment was Westlandia actief in de derde divisie, een niveau lager. Daar raakte ik geblesseerd aan mijn knie en heb ik helaas niet veel gespeeld. Ik verhuisde in 2020 naar Nunspeet en heb me toen aangesloten bij VVOG HarderwijkDaar heb ik tot nu toe alles gespeeld tot 28 mei. In de uitwedstrijd tegen Sparta Nijkerk scheurde ik mijn kruisband van mijn linkerknie af. Daar ben ik op 3 augustus aan geopereerd en ben ik nu van aan het herstellen. Ik hoop in april 2023 weer te kunnen voetballen.”

Prestaties
De 29-jarige aanvaller heeft een mooi carrière achter de rug. In zijn carrière heeft hij dan ook veel prestaties behaald. “Ik ben kampioen geworden in de topklasse en daarna kampioen van Nederland. Dat waren wel hoogtepunten. Ik heb hier gelukkig zelf ook nog een aandeel in gehad door in de 95e minuut te scoren in de een na laatste wedstrijd van het seizoen. Hierdoor konden we alsnog kampioen worden. Het jaar daarna werd ik clubtopscorer bij Excelsior Maassluis in de tweede divisie en scoorde ik een perfecte hattrick tegen UNA binnen zes minuten. In mijn periode bij Excelsior Maassluis heb ik ook nog in de KNVB Beker gespeeld tegen Heracles Almelo en PSV. Het is natuurlijk mooi om tegen deze topploegen te hebben gespeeld en dat is ook zeker een hoogtepunt in mijn carrière. De dieptepunten in mijn carrière zijn wel echt de kruisband blessures die ik heb opgelopen.”

Een voorbeeld zijn
Van Ooijen heeft een persoonlijk doel. Zo wilt hij graag met zijn ervaring de komende jaren een voorbeeld zijn voor de jongere jongens in zijn team. “De liefde voor het spelletje doorgeven en jongens beter maken. Dat is een doel voor mij. Misschien wil ik in de toekomst ook nog wel trainer worden, maar daar heb ik geen haast mee.”

VVOG Harderwijk
In 2020 was Van Ooijen samen met zijn vrouw verhuisd naar Nunspeet. “Ik wilde nog wel graag op niveau spelen. Zo ging ik op zoek naar een club. Er zijn hier meerdere clubs waar ik op niveau kon spelen zoals Sparta Nijkerk en DVS’33 Ermelo. Ik had dan toch het beste gevoel bij VVOG, een grote mooie club met veel leden en een fantastisch sportpark. Het is elke wedstrijd weer een eer om daar te mogen spelen en ik hoop dat ik dit seizoen nog wat wedstrijden mee kan doen.”

VVOG begon niet zo goed aan de competitie en stond op een moment zelfs op de laatste plaats in de derde divisie Zaterdag. “Dat is niet goed, maar gelukkig zijn er nog veel wedstrijden te spelen. Ik hoop dat we niet gaan degraderen en hoop ook zelf weer wedstrijdfit te zijn in april 2023. Zo kan ik het team en de club nog helpen.”

Wij wensen Dean van Ooijen veel succes met zijn revalidatie!

Klik op VVOG voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VVOG voor meer informatie over de club.

Foto: Jaap Hop

Eys Murre van VV Goes wil vaste basisspeler worden


Vandaag spreken we met Eys Murre van VV Goes. De 21-jarige student volgt een opleiding manager transport aan het Avans College. Verder is hij vier keer per week te vinden op zijn vereniging en gaat hij daarnaast ook naar de sportschool. Vandaag vertelt hij meer over zijn voetbalcarrière.

Eys is op vierjarige leeftijd begonnen met voetballen bij VV Yerseke. ‘’Ik heb hier vrijwel mijn hele leven gespeeld. Toen ik zestien was heb ik de overstap gemaakt naar Kloetinge. Hier heb ik één jaar in de derde divisie gespeeld als centrale verdediger en linksback. Op mijn zeventiende heb ik mijn debuut gemaakt bij het eerste van VV Yerseke in de derde klasse. we werden dat jaar ook kampioen. Sinds dit jaar voetbal ik bij VV Goes. Wij trainen hier drie keer per week en op zaterdag spelen we een wedstrijd.’’

Eys is dit seizoen begonnen bij een nieuwe club en kent een moeizame start. ‘’Op dit moment ben ik wisselspeler bij VV Goes, dus op dat gebied gaat het nog niet super. Het is natuurlijk ook nog even wennen. Alles gaat nu een stuk sneller. Ik had ook zeker niet verwacht dat ik gelijk in de basis zou gaan staan. Dus ik ervaar het seizoen nog niet per sé als echt tegenvallend. Ik doe mijn best en ik probeer steeds beter te worden en mezelf te ontwikkelen. Mijn kans gaat nog wel komen dit seizoen, als die kans er dan is dan moet ik er staan en deze met beide handen aangrijpen.’’

Verder bespreken we de hoogte- en dieptepunten in de carrière van Eys Murre. ‘’Mijn hoogtepunt uit mijn voetbalcarrière is de overstap naar VV Goes. Ik kwam natuurlijk van Yerseke die spelen in de tweede Klasse. nu bij VV Goes spelen we vierde Divisie dat is natuurlijk een behoorlijk verschil. Ik ben blij dat ik onderdeel kan zijn van dit team. Mijn dieptepunt heeft zich afgespeeld toen in achttien was. Ik moest aan de antibiotica, door deze antibiotica kreeg ik ontzettend veel last van mijn spieren. Ik heb daardoor een jaar niet normaal kunnen voetballen op het niveau wat ik gewend was.’’

Het voetbal is voor vele maar een spelletje, voor Eys is het meer dan dat. ‘’Voetbal is belangrijk voor mij, omdat ik ermee ben opgegroeid. Voetbal zit echt in mijn systeem en ik denk dat ik  op dit moment ook niet zonder meer kan. Het is een teamsport waardoor een band opbouwt. Samen winnen is ook veel leuker dan alleen iets moeten vieren.’’

Dit seizoen staat voor Murre in het teken van fit blijven en hard blijven werken. ‘’Als ik mijn kans bij VV Goes krijg, wil ik die kans natuurlijk pakken en dan laten zien wat ik in huis heb.’’ Naast het voetballen is Eys ook vier á vijf keer per week te vinden in de sportschool dit doet hij al zo’n vijf jaar. Dit seizoen heeft Murre ook een doel voor zichzelf gesteld. ‘’Ik wil graag basisspeler worden bij Goes. Dat is momenteel mijn doel.
Daarnaast zou ik graag nog een keertje tegen mijn broertje Finn willen spelen. Hij is keeper, tegen hem zou ik graag nog een keertje willen scoren.’’ Tot slot wil de student nog graag wat mensen in het zonnetje zetten. ‘’De verzorgers van VV Goes. Dit zijn mannen die in hun vrije tijd toch graag iets doen voor de spelers en ervoor zorgen dat wij fit kunnen blijven. Daarvoor ben ik hen dankbaar’’, sluit Eys af.

Klik op VV Goes voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Goes voor meer informatie over de club.

‘Soms moet je ze een spiegel voorhouden’ aldus Tim Lamme van Baronie

Na drie jaar als trainer van de JO17, was het tijd voor een nieuwe stap. Dus toen bij Baronie de JO19 vrij kwam en ze bij de club aan hem dachten, was voor Tim Lamme de keuze snel gemaakt. En die nieuwe uitdaging bevalt de jongeling tot nu toe prima. “Je kunt nog meer echt over voetbal praten.”

Want ondanks dat de pas 24-jarige Lamme het bij twee leeftijdscategorieën jonger ook uitstekend naar zijn zin had, is dit toch weer net even wat anders. “Je merkt een verschil in de gesprekken, een stukje volwassener. Daardoor kun je meer de diepte in én echt over voetbal praten.” Dat gaat de enthousiaste jeugdtrainer sowieso goed af. “Ik klik goed met jongens uit de bovenbouw, daarom is dit voor mij een mooie leeftijd om mee te werken.” En dat begon, al heel wat jaren geleden. “Voor mijn stage van school, acht jaar terug. Nog gewoon bij SCO in Oosterhout, mijn eigen voetbalclub.” Maar al snel werd dat meer dan een simpele stage. “Toen begon ik het trainer zijn toch wel heel leuk te vinden.”

Teamproces

Vol met ambities, begon Lamme aan een nieuw avontuur. “Twee seizoenen als assistent bij NAC Breda, en nog eentje bij Dordrecht. Eigenlijk met maar één droom: hoofdtrainer worden in de jeugdopleiding van een Betaald Voetbal Organisatie (BVO).” Hoe? “Door ervaring op te doen.” Bij Baronie dus. “Ik ben heel blij dat ik, een jaar of drie geleden, hier die kans heb gekregen.” Toch wordt het dit seizoen voor de inwoner van Den Hout wel even wennen. “Het was kiezen tussen trainer zijn of zelf voetballen, afgelopen zomer ben ik gestopt als doelman.” Hoewel Lamme ook daar wel talent voor bleek te hebben. “Voornamelijk bij SCO, een jaartje in de jeugd van TSC, selectie Boeimeer en de laatste drie seizoenen bij Irene’58.” Is die ervaring een voordeel? “Als keeper heb je natuurlijk wel altijd het overzicht en ben je druk bezig met observeren, maar je ontdekt het pas echt als je het zelf gaat doen. Als trainer.” Dat is inmiddels ruimschoots het geval, zo vertelt hij. “Met name de omgang met die jonge gasten. Ze zijn zo ambitieus en willen ontzettend hard werken. Gezamenlijk een doel bereiken, dat is een mooi teamproces.” Maar niet altijd makkelijk. “In de emoties van winnen en verliezen, dat is af en toe best intens.” Juist dan, moet je rustig blijven. “Soms moet je hard zijn of een spiegel voorhouden. Wat kan er beter? Vaak is het jeugdvoetbal een wereld van uitersten. Goed is heel goed en slecht is heel slecht, daar moet je een beetje realistisch naar kijken.”

Gas geven

Als dat lukt, is de voldoening groot. “Een hele groep, die werkt voor hetzelfde doel, dat geeft een kick.” Niet alleen op voetballend gebied. “De focus ligt op het leveren van prestaties, daar horen ook mentale tegenslagen bij. Als ze straks doorschuiven naar de senioren, zitten ze vast een keer op de bank, daar moet je mee om kunnen gaan.” Helemaal nu het eerst elftal van de club is gepromoveerd naar de derde divisie. “Als jeugdopleiding moeten we streven naar dat niveau. We zijn goed bezig en zetten steeds weer een stapje.” Al blijft de overstap naar het vlaggenschip groot, weet Lamme. “Daardoor is een tussenstap ideaal. Hoe hoger het eerste speelt, hoe aantrekkelijker het is om gas te geven.” Toch is dat, wat betreft jeugdvoetbal, niet altijd makkelijk. “Het aantal vrijwilligers blijft een lastig dossier. We zien en willen veel, maar je moet er wel de handjes voor hebben.” Als trainer doet hij daar zelf in ieder geval alles aan. “Veel omschakelen en een hoge intensiteit. Ik sta echt tussen de jongens, wil weten wat er speelt.” Met zijn TC3 op zak en TC2 in de agenda, kijkt Lamme ambitieus vooruit. “Met jeugd werken blijft voor mij het leukste. Dat geeft zoveel energie.” Ooit in de profwereld, nu nog bij Baronie. “Dan moet je wel echt iets toe kunnen voegen, voorlopig heb ik hier nog genoeg stappen te zetten!”

Klik op Baronie voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Baronie voor meer informatie over de club.

Jeugd krijgt de ruimte bij De Zwerver

Voetbalvereniging De Zwerver uit Kinderdijk draagt de jeugd een warm hart toe. Het voetbalkamp aan de vooravond van de zomervakantie was wederom een groot succes, waarbij het mes aan twee kanten sneed: niet alleen hadden de 65 deelnemende kinderen een geweldige belevenis, bovendien werd er een mooi bedrag van 1500 euro opgehaald voor de Stichting KiKa.

De jeugdafdeling van De Zwerver was afgelopen seizoen voorzien van een presentatiepak, met dank aan Stichting Elshout. Als tegenprestatie werd een bijdrage voor Stichting KiKa gevraagd. Met het bedrag kan het werk van de Stichting KiKa, dat fondsen werft voor onderzoek en andere activiteiten op het gebied van kinderkanker, gericht op minder pijn tijdens behandelingen, meer genezing en een hogere kwaliteit van leven op latere leeftijd, verder gaan.

Maar er is meer activiteit op jeugdgebied bij De Zwerver, dat onlangs is gestart met een voetbalschool. Onder leiding van vier ervaren voetbaltrainers van Football Skills Nederland hebben de jongste teams een gevarieerde training afgewerkt. De Zwerver Voetbalschool vindt iedere woensdag plaats en is opgesplitst in twee leeftijdscategorieën: an eerst trainen de JO7, JO8 en JO9 vijf kwartier, gevolgd door de JO10, JO11 en MO11. De voetbalschool is bestemd voor kinderen die lid zijn van de vereniging, maar de Alblasserwaardse club geeft ook kinderen die nog geen lid zijn de kans om een keer mee te komen doen als het kind vooraf is aangemeld. Met de trainingen van de Voetbalschool wil De Zwerver de kwaliteit van de jeugdopleiding verder vergroten.

Klik op vv De Zwerver voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv De Zwerver voor meer informatie over de club.

Fotografie door: Miranda Ducaat

Bedirhan Budak zal eerste goal nooit vergeten bij vv Alblasserdam

Bedirhan Budak werd de onverwachte held voor Alblasserdam in de kampioenswedstrijd tegen Lekkerkerk (4-2) op zaterdag 4 juni. De 22-jarige verdediger, die zijn hele leven al op sportpark Souburgh speelt, verkeert drie maanden later nog altijd in euforische stemming als we zijn beslissende doelpunt terughalen.

ALBLASSERDAM
,,Ik kwam een kwartier voor tijd in het veld, toen het 2-2 stond. Normaal ben ik verdediger, maar ik kwam er nu bij als tweede spits. We moesten die wedstrijd winnen om kampioen te worden en de tijd begon te dringen. In de 85ste minuut viel de bal voor mijn goede linkervoet en haalde ik uit in de verre hoek. Wat ik toen voelde is heel moeilijk te beschrijven, gewoon pure vreugde. Na die goal rende ik naar mijn vader, die er voor het eerst dit jaar was”, vertelt Budak, die het seizoen nog begon in het tweede elftal van Alblasserdam.

,,Als je mij een jaar geleden had verteld dat ik de kampioensgoal zou maken voor Alblasserdam had ik je echt niet geloofd. Het was ook nog eens mijn eerste goal in het eerste elftal, kun je nagaan. Maar je kunt die maar beter bewaren voor een mooi moment”, zegt hij met een glimlach. Budak gaf vijf minuten na zijn goal ook nog de assist bij de 4-2 van Glenn de Jong, waarna het feest echt kon beginnen op Souburgh, waarmee de spannende titelstrijd met buurman De Alblas was beslecht in het voordeel van het oranje-witte deel.

Enkele minuten na de wedstrijd gaf Budak zijn eerste interview. ,,Haha ja, daar heb ik veel leuke reacties gehad. Ik zat nog vol in de emotie en was echt naar adem aan het happen, waardoor ik soms begon te schreeuwen. Het was gewoon pure vreugde wat je daar zag. Daar hebben we als team nog flink om gelachen. Mooi dat alles gefilmd is en dat we het altijd nog terug kunnen kijken. Ik heb het filmpje van mijn goal uiteraard ook op mijn telefoon staan, maar als ik mijn ogen dichtdoe haal ik dat moment zo weer terug. Nee, dat zal ik niet snel vergeten”, zegt Budak, die de volgende dag alweer vroeg aan de slag moest in de sportschool.

,,Ik ben een van de jongens bij Alblasserdam die geen alcohol drinkt. Daardoor zijn alle momenten van die mooie 4 juni ook nog heel helder in mijn geest. Het was een prachtige dag voor ons team en voor de hele club, met een mooi feest dat tot laat duurde.”

De goal van Budak kwam niet helemaal uit de lucht vallen. ,,Ik heb in de jeugd veertien jaar lang in de spits gestaan, maar ben de afgelopen jaren verdediger geworden. Voor dit seizoen is mijn doel om onder de nieuwe trainer Umut Takac basisspeler te worden. Het liefst links centraal achterin, maar als hij mij ergens anders nodig heeft is dat ook goed. Als ik maar mag spelen in de tweede klasse voor deze mooie club, dan is het voor mij al goed.”

Talenten inpassen
Trainer Umut Takac gaat samenwerken met Mark Grotenhuis, die nieuw is bij de club, als zijn assistent. Verder verwacht hij veel hulp van ervaren spelers als Ahmet Kuyucu, Murat Elibol en Leroy Naaktgeboren. ,,Ik ken die jongens al ruim tien jaar. Zij zijn mijn verlengstuk in het veld en vinden het ook leuk om de boel op sleeptouw te nemen op trainingen en in wedstrijden”, zegt Takac, die een droomscenario voor ogen heeft.

,,Vijf jaar geleden zijn Leroy en ik begonnen met de Onder 12 en ik ben de afgelopen jaren steeds bij dat team gebleven. Die jongens zijn nu dus 17 jaar, maar het zou geweldig zijn als een paar jongens de stap naar het eerste kunnen maken. We hebben in de voorbereiding zelfs een jongen van 15 de kans gegeven. Iedere amateurclub moet een goede doorstroming van talenten naar het eerste hebben. Al zijn het er maar een of twee ieder seizoen, dat is genoeg voor alle jeugdspelers om te zien dat het mogelijk is om het eerste elftal te bereiken. Natuurlijk denk ik straks vooral prestatiegericht als hoofdtrainer, maar talenten inpassen is belangrijk voor iedere club.”

Klik op vv Alblasserdam voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Alblasserdam voor meer informatie over de club.

Valentijn van der Wouwer: “Mijn hele leven draait om voetbal”

Dit is Valentijn van der Wouwer. Van der Wouwer is achttien jaar en volgt de opleiding Sport en Bewegen trainer-coach en zit nu in zijn derde leerjaar. Daarnaast geeft hij drie keer per week training en coacht op de zaterdag. Ook voetbalt hij zelf in de hoofdmacht van DSV Full Speed. “Eigenlijk draait mijn hele leven op dit moment om voetbal”.

Carrière
Valentijn van der Wouwer begon op zijn vierde met voetballen in de ‘ukken’ van Full Speed. “Daar viel ik al best snel op en schoof al eerder door naar de F-jes. Het viel al snel op dat ik wat verder was dan de rest van mijn lichting. Vervolgens heb ik mijn gehele jeugd bij DSV Full Speed doorlopen.” In zijn jeugdperiode werd Van der Wouwer een aantal keer gevraagd of hij wilde verkassen naar een andere club. “Ik zat eigenlijk wel goed bij Full Speed en wilde nooit een overstap maken. Daarna ging ik naar mijn eerste jaar in de O17 en merkte al snel dat ik gefrustreerd raakte tijdens de wedstrijd als er simpele dingen fout gingen. Ik kende de hoofdtrainer van de selectie, Frank Verhaar. Ik was naar Frank gelopen om te vertellen hoe ik me voelde over de situatie. Daaruit is gekomen dat ik elke dinsdagavond mee mocht trainen met het eerste.”

Hoofdmacht
Op zijn zestiende begon Van der Wouwer met trainen met het eerste. “Ik leerde een hoop van deze trainingen. Ik speelde met meer ervaren spelers en begon als rechtsbuiten in de selectie. Dit vond ik een vrij lastige positie die nog nieuw was voor mij. Aan het begin van het nieuwe seizoen werd ik definitief doorgeschoven naar de hoofdmacht en liet ik mijn leeftijdsgenoten achter. Wel werd mij verteld door Frank dat ik misschien niet zoveel speeltijd ging krijgen als in de jeugd. Vooral doordat ik nog veel moest leren. Dit begreep ik volledig. Ik speelde mijn eerste minuten in het Stad Delft Bokaal, thuis wonnen wij in de finale tegen DHC. Dit was een mooie ervaring voor mij en ook een mooi hoogtepunt. Verder in het seizoen verbaasde ik me over hoeveel ik eigenlijk speelde. Dit gaf me een goed gevoel over de rest van het seizoen. Een van mijn dieptepunten was de enkelblessure die ik opliep tijdens een van de trainingen. Ik lag er toen drie/vier wedstrijden uit. Toen ik hersteld was speelde ik een doordeweekse wedstrijd uit tegen HVV 1, de koploper. Het was een wedstrijd vol met strijdlust en overigens een van mijn beste wedstrijden. We hadden het seizoen goed doorlopen en hadden ons gehandhaafd in de tweede Klasse Zondag.”

Huidig seizoen
Dit seizoen is Valentijn van der Wouwer samen met Full Speed overgestapt naar de zaterdag. “Het bevalt ons goed! We hebben een leuk en sterk team. Zo hebben we uit drie wedstrijden zes punten gepakt. Een prima resultaat als ‘zondag ploeg’. Momenteel ben ik wel helaas geblesseerd. Ik baal er erg van. Door scoliose in mijn rug kan ik lastig voetballen. Toch zie ik een heel leuk seizoen voor me met veel strijdlust en mooie leerzame momenten. Ik leer gelukkig heel veel van mijn teamgenoten, onder andere Donny van Ooijen, Leon Bekenes, Reinder Pul en ga zo maar door. Ik wil die mannen graag ook bedanken. Dan heb je nog mijn trainers waarmee ik echt hele goede banden heb: Willem Berkien en Frank Verhaar. Het zijn echt hele goede trainers op het veld, maar ook buiten het veld zijn ze geweldig. Ik leer enorm veel van ze en ze steunen mij altijd. Je merkt echt gewoon dat ze er veel mee bezig zijn en dat geeft mij ook veel motivatie.”

Verbeteren
De speler heeft dit seizoen een doel voor zichzelf gesteld. “Ik wil dit seizoen weer net als vorig jaar weer heel veel minuten maken. Zo wil ik een bijdrage leveren aan het team en samen handhaven in de tweede klasse Zaterdag. Ik wil enorm verbeteren als speler en ga daar alles aan doen. Ook wil ik stappen gaan maken als trainer aangezien ik volgend seizoen mijn UEFA C diploma heb. Waar ik dat wil gaan doen weet ik nog niet zeker. Ik speel op dit moment bij mijn vereniging doordat de sfeer heel goed is. Ook ken ik iedereen dus voelt het net als thuiskomen als je binnen de hekken. Daarnaast zijn mijn trainers ook erg fijn om mee samen te werken. Op dit moment heb ik eigenlijk niet de neiging om een stap te maken. Ik weet dat ik nog veel moet leren en dat kan ik het beste in dit team doen, samen met de trainers.”

Wij wensen Valentijn van der Wouwer veel succes dit seizoen!

Klik op DSV Full Speed voor de laatste artikelen over de club.
Klik op DSV Full Speed voor meer informatie over de club.

Tom Bijen wilt met promovendus Rijnvogels bovenin meedraaien

Vandaag spreken wij met Tom Bijen, de 24-jarige middenvelder van FC Rijnvogels. Afgelopen seizoen beleefde Tom Bijen zijn hoogtepunt door met FC Rijnvogels kampioen te worden in de hoofdklasse Zaterdag. Dit seizoen wilt hij samen met zijn ploeg in de top van de derde divisie meedraaien. 

Carrière
Tom Bijen is op vierjarige leeftijd begonnen met voetballen bij de mini’s van Forum Sport. “Na een aantal leuke jaren bij Forum Sport met mijn tweelingbroer Koen Bijen (inmiddels hockeyinternational), werden wij allebei gescout door Excelsior Rotterdam. Ik heb daar drie jaar gevoetbald. Na die periode ben ik weer naar Forum Sport gegaan. De jeugd speelde op divisie niveau, dus was de keuze makkelijk. Vanaf de C1 tot aan de senioren ben ik daar gebleven.” Na drie jaar in het eerste, inclusief twee corona seizoenen, maakte de middenvelder de stap naar FC Rijnvogels

Kampioenschappen
De middenvelder heeft veel prestaties bereikt in zijn carrière, waaronder:

  • Kampioen O13 bij Excelsior
  • Kampioen O23 Haaglanden
  • Topscorer O23 Haaglanden, twaalf goals
  • Debuut hoofdmacht Forum Sport (twee keer gescoord, 2-0 winst)
  • Transfer naar FC Rijnvogels
  • Kampioen FC Rijnvogels (vijftien goals en tien assists)

“Dit zijn ook echt mijn hoogtepunten in mijn carrière, maar de meest speciale is dan toch het kampioenschap van vorig jaar met FC Rijnvogels. In dat seizoen was ik ook erg belangrijk. Zo hadden we bijvoorbeeld met de ploeg 4-0 gewonnen van Smitshoek en had ik vier keer gescoord. Verder heb ik gelukkig weinig dieptepunten meegemaakt. De corona jaren waren wel een dieptepunt. We konden toen niet meer voetballen. Voor elke voetballer is dat een nachtmerrie.”

FC Rijnvogels
Bijen heeft een persoonlijk doel en dat is het hoogst haalbare halen. Zo speelde de middenvelder eerst bij Forum Sport in de eerste klasse Zaterdag en maakte hij de stap naar FC Rijnvogels, toenmalig actief in de hoofdklasse Zaterdag. Er waren toch nog andere redenen voor de overstap. “Ik heb FC Rijnvogels gekozen als club, omdat het echt een mooie club is. Eigenlijk gewoon een familieclub met veel supporters. Ik heb echt het gevoel dat we met een vriendenteam op hoog niveau acteren. De mensen zijn geweldig en we hebben een hele goede trainer, die werkt alles tot in de details uit.”

Volgens Bijen is hij samen met het team prima gestart. “We staan momenteel zevende, maar alles staat dicht op elkaar. Wat we hebben opgemerkt is wel dat wij voor niemand onderdoen in de derde divisie.” Een goed teken voor de middenvelder. “Ik verwacht en wil dat we dit seizoen bovenin gaan meedraaien. Elke zaterdag gaan we tot het uiterste om dit te verwezenlijken.”

Wij wensen Tom Bijen veel succes dit seizoen!

Klik op FC Rijnvogels voor de laatste artikelen over de club.
Klik op FC Rijnvogels voor meer informatie over de club.

Foto: ewlonline.nl

Henk Poortvliet is trainer in de jeugd bij ADO Vrouwen

Vandaag zijn we in gesprek met de 51-jarige Henk Poortvliet. Henk heeft zelf bij dvv BEC (nu DVC Delft) gespeeld tot zijn achttiende. Hierna is hij gelijk begonnen als jeugdtrainer. Dit seizoen is hij actief bij de ADO Vrouwen als trainer van de Futures O14/O15.

Introductie
Henk Poortvliet is 51 jaar. Hij is getrouwd met Wendy en vader van Hugo (12) en Emma (9). De trainer heeft ruim achttien jaar een hotel gehad in het centrum van Delft. Deze heeft hij per 1 juni dit jaar verkocht. ‘’De afgelopen maanden heb ik de tijd genomen voor de nasleep van de verkoop en het genieten van het feit dat ik niet meer 24/7 moest aanstaan. Nu ben ik wat vaker thuis en begin ik weer langzaamaan invulling te geven aan mijn ‘nieuwe leven’. Zo ben ik nu weer begonnen bij ADO Vrouwen als trainer van de Futures O14/15 en ben ik assistent-trainer bij het volleybalteam van mijn zoon. Per 1 oktober heb ik een nieuw bedrijf ingeschreven bij de KVK en ga ik weer iets nieuws beginnen.’’

Ervaring in het voetbal
Op zijn achttiende begon Henk als jeugdtrainer bij dvv BEC in Delft. Daar trainde hij jongens van de D tot en met A-jeugd gedurende een aantal seizoenen (tegenwoordig O12 t/m O19). ‘’Na twee seizoenen ging ik dit combineren met het trainen van de jeugd van KFC’71 in Delft. Mijn tante (oud-international Wil de Visser) vroeg mij of ik daar wilde komen helpen. Dit was een vrouwenvoetbalclub in de toenmalige top van het vrouwenvoetbal. Begin jaren ’90 speelden de meisjes daar al in de jongenscompetitie en trainden we drie keer per week.’’

Bij die club heeft Poortvliet vervolgens een aantal jaren alle mogelijke teams, van de jongste jeugd tot en met het eerste team dat destijds in de hoogste klasse van het vrouwenvoetbal speelde, getraind en gecoacht. ‘’In die periode kwam ik ook in contact met het Jeugd Plan Nederland van de KNVB en ben ik JPN-coach geworden in de leeftijdsgroepen O12 tot en met O15. Ook ben ik nog actief geweest bij de A- en C-jeugd van dvv Delft en als Technisch Jeugdcoördinator bij sv Wippolder, waar ik ook het elftal O23 heb gecoacht. Bij deze twee laatste clubs werkte ik dan weer in het jongens- en mannenvoetbal.’’

Nadat ADO Vrouwen was begonnen met een tweede team (Jong ADO Vrouwen) heeft Alex Scholte, die de trainer kende uit de tijd dat ze samenwerkten bij de KNVB, hem gevraagd of hij een zogenaamd ‘schaduwteam’ wilde gaan coachen. ‘’In dit team speelden de speelsters O17, die op dat moment nog bij hun amateurclub speelden, één keer per week op zondag. Deze groep speelsters vormde de kweekvijver voor het beloften team en soms het eerste vrouwenteam. Uiteindelijk hebben de verschillende lichtingen van het schaduwteam inmiddels meer dan een elftal eredivisie speelsters opgeleverd. Niet alleen voor ADO Vrouwen, maar ook voor diverse andere BVO’s. In de huidige selectie van het eerste team van ADO Vrouwen spelen zes speelsters die ooit begonnen zijn in het schaduwteam. Inmiddels hebben ook twee meiden een plek gevonden in de staf van de jeugdopleiding. Eén als trainster en één als verzorgster.’’

De talenten dag
We vroegen aan de trainer hoe het seizoen tot nu toe verloopt. ‘’Tot nu toe hebben we een talenten dag georganiseerd waarvoor de speelsters zichzelf konden opgeven. Daaruit zijn een aantal speelsters geselecteerd voor twee selectieactiviteiten. Tijdens die activiteiten zijn ook de meiden ingestroomd die al eerder bij ons in beeld waren, omdat zij ook vorig seizoen al speelden bij de ADO Vrouwen Futures.  Zij waren opgevallen bij onze scouts of bij onze partnerclubs.’’ Uit deze laatste twee activiteiten heeft ADO Vrouwen Futures nu een groep overgehouden van ongeveer twintig speelsters. Een klein aantal traint nog mee om zich voor deze selectie te plaatsen.

Kennismaken
De ADO Vrouwen Futures starten nu met een serie trainingen op de zondagochtend tot de Kerstvakantie. ‘’We proberen nog om één of twee trainingen te vervangen voor een wedstrijd. Deze fase staat in het teken van kennismaken:

-Kennismaken met elkaar: de speelsters spelen dit seizoen bij hun eigen amateurclub en komen één keer per week bij elkaar bij ADO Vrouwen. Bij hun club spelen ze in een jongens- team, een meidenteam of gemengd. Als ze spelen in een meidenteam dan zijn ze de beste of één van de besten van hun team of spelen ze met en tegen meiden die ouder zijn. In onze groep zullen ze ervaren dat het niveau van de groep een stuk hoger ligt en dat de speelsters waar ze mee en tegen spelen op de trainingen ongeveer net zo goed kunnen voetballen als zijzelf. Ook zullen ze merken dat het beleven van het voetbal beter op elkaar is afgestemd. Dat maakt het voor de meiden en zeker ook voor de trainers, een feestje is om elke keer weer op zondagochtend samen aan de slag te gaan!’’

-‘’Verder maken ze kennis met de manier van trainen en spelen bij ADO Vrouwen. Bij ADO Vrouwen willen we een aantal accenten terugzien in het voetbal. Als we kijken naar gedrag van speelsters dan gaan we aan de slag met zaken als ‘Haagse Bluf’, ‘de tegenstander altijd onder druk zetten’ en ‘initiatief nemen’. Voetbal inhoudelijk gaan we werken aan: Opbouw verstoren op de helft van de tegenpartij en opbouw verstoren rond de middenlijn. Kansen en doelpunten voorkomen op eigen helft. Op eigen helft opbouwen, rond de middenlijn kansen creëren en scoren op de helft van de tegenpartij.’’

Hoe ziet de opleiding eruit?
We haakten in op de opleiding en wilden hier graag meer over weten. ‘’Tijdens de trainingen werken we vooral met spelvormen die een vereenvoudiging zijn van het spel 11 tegen 11. Binnen deze vormen beïnvloeden we dan (rekening houdend met de leeftijd) de speelsters in hun rol binnen het team, hun linie en hun positie. De opleiding heeft op dit moment vijf teams, waarvan drie teams ook in de competitie spelen als ADO Vrouwen:
-Beloften (beloftencompetitie)
-O17 (1e klasse JO16)
-O16 (hoofdklasse JO15)
-Futures O15
-Futures O13

De Futures trainen en spelen oefenwedstrijden. Per Future-groep hebben we nu een Trainer-coach en een assistent. De assistenten zijn in dit geval speelsters uit de opleiding van ADO Vrouwen die op school een sportopleiding volgen.
-Futures O12/13 Maurice Vogelaar en Fleur de Bruijn
-Futures O14/15 Henk Poortvliet en Sue van der Made.’’

Genieten!
Henk vindt het vooral belangrijk dat zijn speelsters echt genieten. ‘’Ze hebben het talent en dat wordt dus herkend en erkend. Dan mogen ze met elkaar en met ons kader aan de slag. Dat betekent dat ze de kans krijgen om zichzelf en elkaar beter te maken in wat ze het liefste doen: voetballen. Juist in de Future teams, waar ze het verschil met het voetbal op amateur clubniveau letterlijk wekelijks ervaren, wordt dit heel duidelijk.’’

Blik op het Nederlands vrouwenvoetbal
We wilden ook graag weten hoe Poortvliet kijkt naar de ontwikkeling van het vrouwenvoetbal in Nederland. ‘’Al jaren is er op alle gebieden een stijgende lijn. Het blijft de kunst om al die gebieden in de juiste verhouding door te laten groeien. De aantallen (speelsters en competities) moeten groeien, maar ook het niveau moet tegelijkertijd mee omhoog. Dit geldt met name voor de Eredivisie en de beloften. Daarnaast en daarmee moeten ook de financiën en de faciliteiten meegroeien. Ook wat betreft het vrouwelijk kader zou dit gelijke tred moeten houden. Dus niet alleen méér, maar ook betere vrouwelijke trainers, arbitrage en bestuurders. Op die manier blijft er een gezonde groei. Ik denk dat de direct betrokkenen binnen het vrouwenvoetbal dit wel beseffen en daarnaar handelen. Maar ook de groep mensen die dit beseft en zich daarvoor sterk maakt moet groeien.’’

Ambities
De rol die de trainer nu heeft past hem als een jas. ‘’Eén keer per week mag ik aan de slag met talentvolle speelsters die ernaar uitkijken om weer met elkaar te voetballen. Doordeweeks heb ik altijd wel de tijd om mij bezig te houden met de voorbereiding van de training of de wedstrijd die we in het weekend hebben. Hierdoor heb ik ook genoeg tijd voor mijn gezin en het opstarten van mijn nieuwe bedrijf. Voor mij de perfecte combinatie!’’

Voetbal is het helemaal!
Als laatste wilden we nog graag weten wat voetbal nou precies voor Henk betekent.
Voor zichzelf:
‘’Ik ben getrouwd en heb twee kinderen. Afgelopen jaar heb ik na 18,5 jaar mijn hotel verkocht. In die jaren als hotelier kon ik mijn werk meestal zo inplannen dat ik ook nog ergens aan de slag kon binnen het voetbal. Uiteraard stond (en staat) mijn gezin altijd op plek één. Daarnaast heb ik al die jaren dat ik mijn eigen hotel had altijd met plezier gewerkt, maar het voetbal bleef mijn passie! Mijn zoon van twaalf jaar zit op volleybal. Dat gaat hem goed af en hij doet het met heel veel plezier. Bij zijn team help ik als assistent tijdens de trainingen en wedstrijden. Hoe leuk ik dat spel ook vind en met hoeveel plezier er ook gespeeld wordt, telkens merk ik weer dat ik denk en doe vanuit het voetbal en dat volleybal nooit helemaal mijn sport zal worden en dat voetbal het helemaal is voor mij!’’

Voor de speelsters:
‘’Al jarenlang heb ik het voorrecht om talentvolle meiden een klein beetje verder te mogen helpen in het halen van hun top als voetbalster. Als ik zie hoe zij het spel beleven en wat zij ervoor over hebben (bijna altijd met steun van hun ouders/verzorgers) om te slagen als voetbalster dan geniet ik daar elke keer weer van. Voor de meiden worden de faciliteiten en de (financiële) vooruitzichten gelukkig steeds beter.’’

Wij wensen Henk Poortvliet veel succes dit seizoen!

Klik op ADO voor de laatste artikelen over de club.
Klik op ADO voor meer informatie over de club.

Bij Flakkee denken ze nu al aan de toekomst

Hij was al trainer van het eerste, maar besloot vorig seizoen om de functie van Hoofd Jeugdopleiding er ook nog maar even bij te pakken. En dus is Kees Breen bij Flakkee nu, samen met Robert Paulissen medeverantwoordelijk voor de toekomst van de club. “Plezier hebben in een veilige omgeving is het allerbelangrijkste.”

Als hoofdtrainer van het vlaggenschip liep de 53-jarige Breen er al een tijdje rond. Maar, zo lacht hij zelf. “Waarschijnlijk was dat nog niet genoeg en deed ik te weinig.” Want nadat zijn voorganger was gestopt, kwamen ze bij Flakkee al heel snel bij hem uit. En niet onterecht. “Vroeger ben ik altijd jeugdtrainer geweest, misschien wel een jaar of 30.” En dus klopte de club aan, in de zoektocht naar een nieuwe ‘HJO’. “Ze liggen niet voor het oprapen natuurlijk, maar ik had het eigenlijk al druk genoeg. Toen zag ik het eerlijk gezegd nog niet zo zitten.” Tot ook Paulissen onderdeel werd van het gesprek. “Robert wilde het wel graag doen, maar dan met zijn tweeën. Uiteindelijk hebben we elkaar een beetje gek gemaakt.”

Enthousiasme

Een duidelijke taakverdeling volgde. “Hij doet de onderbouw, ik de bovenbouw en de contacten met onder meer de KNVB.” Sinds vorig jaar dus. “Dat was eigenlijk een soort oriëntatieseizoen. Toen zijn we echt de velden afgegaan, hebben we gesprekken gevoerd met de trainers en gekeken naar trainingen.” Nu is het tijd voor de volgende stap. “Selecteren is bij ons lastig, daarvoor zijn we te klein. Veel leeftijdscategorieën hebben maar één team. Daarom is het des te belangrijker om de trainers op een goede manier te begeleiden, dat gaan we nu doen.” Met hulp van de KNVB. “Gediplomeerde trainers zijn lastig te vinden, dus ben je vaak afhankelijk van ouders. Die willen we helpen bij het geven van training en het bieden van handvaten.” Het allerbelangrijkste? “Een kind moet vooral plezier hebben, helemaal in deze tijd. Er zijn genoeg andere dingen die ze kunnen gaan doen.” Dat alles begint met enthousiasme. “Als een trainer enthousiast voor de groep staat, is dat al de helft.” Voor Breen brengt zijn dubbelrol bij de vijfdeklasser, een hoop voordelen met zich mee, zo vertelt hij. “Onze selectie is jong en spelers van de JO17 en JO19 doen geregeld bij ons mee. Op deze manier zit ik er nog korter op, dat helpt bij de doorstroming.” En dat niet alleen. “Soms geef je aan waar wij bij het eerste op trainen, maar vooral ook wat er nodig is om die stap te kunnen maken.”

De toekomst

Daar zit een duidelijk idee achter, schetst hij. “Tot de JO14 trainen we echt op techniek. Daarna, op het grote veld, is het meer gericht op het positionele.” Op die manier moet het jeugdvoetbal bij Flakkee, volgens Breen naar een hoger niveau worden getild. “We willen er vooral een bepaalde structuur in aanbrengen. Allemaal op dezelfde manier trainen, dat is wel een belangrijke doelstelling. Alle teams een gediplomeerde trainer? Dat is helaas niet realistisch.” Toch beseft ook hij hoe belangrijk een goed draaiende jeugdopleiding is. “Dat is je toekomst. Hoe meer jeugdspelers, hoe meer je kunt doorselecteren. En als je kunt selecteren, gaat automatisch het opleidingsniveau omhoog.” Een nieuw ingeslagen weg, trainers motiveren en structuur aanbrengen in trainingen. Maar dat is nog niet alles. “We hebben ook een samenwerking met profvoetbalclub Excelsior. Die gaan ons helpen bij het maken van een jeugdplan, komen een demotraining geven en wie weet wat ze nog meer kunnen betekenen.” Breen ziet het voor de toekomst in ieder geval al helemaal voor zich. “Over een paar jaar, hoop ik dat we een stabiele jeugd hebben. Dat we alle jeugdelftallen hebben en het liefste ook een ‘tweede team’.” En dus moet het aantal leden ook omhoog. “Ze moeten elkaar een beetje ‘binnenhalen’, onderling moeten ze vertellen hoe leuk het hier is. Maar ze moeten vooral wat leren.” Want dan vangt hij ze, bij het eerste, met open armen op. “Als we er ieder jaar twee door kunnen schuiven? Dat zou prachtig zijn!”

Klik op Flakkee voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Flakkee voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.