Home Blog Pagina 484

Hulp in de training voor trainers Zuidland

Een nieuwe stap voor de jeugdopleiding van Zuidland. Met ingang van dit seizoen werkt de club met twee technisch coördinatoren die structuur gaan aanbrengen in de trainingen, maar vooral de jeugdtrainers een handje gaan helpen. “We willen dat onze jeugd leuk traint, maar ook wat gerichter”, aldus Patrick de Jong (49), die samen met Niels Molendijk (30) voor het eerst bij de dorpsclub deze functie gaat uitoefenen.

Molendijk is momenteel nog volop bezig om zijn woning te renoveren. “De hele benedenboel is er nú uit”, meldt hij per telefoon, terwijl het ‘kaal’ en ‘leeg’ klinkt. “Op 5 oktober moeten we klaar zijn, want dan komt de nieuwe keuken.”

Zo’n grondige renovatie, benadrukt de speler van Zuidland 2, is bij zijn de club van sportpark Groot-Nibbeland, absoluut niet nodig. Zijn maatje De Jong, die zich gaat ontfermen over de onderbouwen-teams – Molendijk neemt de midden- en bovenbouwteams voor zijn rekening – beaamt dat. “Er wordt best wel goed en vooral leuk training gegeven”, zegt Molendijk. “Maar het kan altijd nóg beter. De ene trainer gaat het makkelijker af dan de andere. De ene heeft een voetbalachtergrond, de andere stapt er blanco in.”

“Het is bij Zuidland zeker niet anders dan bij een andere club. Wat je ziet is dat ouders oefeningen gaan afplukken van internet. Dat kan prima werken, maar soms slaat het de plank ook volledig mis:”, geeft De Jong aan. “Kinderen van acht jaar oud tien keer laten opdrukken of rondjes laten lopen om conditie te laten opdoen, dat werkt niet, om een extreem voorbeeld te noemen. Passende trainingsvormen vinden bij de leeftijd is best lastig.”

Dat is dan ook de voornaamste taak van het duo, dat afgelopen seizoenen ook zelf actief was als jeugdtrainer bij Zuidland. “We willen meer structuur geven aan de trainingen. Dat wil zeggen: oefeningen die passen bij de leeftijd van de spelers. Trainers moeten, als ze een probleem hebben of in een training vastlopen, bij ons terecht kunnen. Ik zeg niet dat ze voorheen aan hun lot werden overgelaten, maar ze stonden er vaak wel alleen voor. Nu wij rondlopen hebben ze steun”, zegt Molendijk.

De oud-speler van de hoofdmacht zegt dat van dwingen geen sprake is. “Dat past ook helemaal niet bij deze club. Niets moet, alles mag.”

De Jong: “Het doel is om kinderen nog meer plezier te bezorgen. Trainingen zijn al vaak leuk, dat moet vooral zo blijven, wat wij doen is een element toevoegen van gerichter trainen. Voor de onder zes en onder zeven betekent dat veel nadruk op passen, aannemen en dribbelen. Voor de onder acht en negen gaat het weer meer om samenwerken. In het laatste jaar voor de overgang naar het grote veld leer je spelertjes meer vanuit een positie te spelen. Zo heeft elke leeftijdsgroep zijn eigen leerdoelen.”

Molendijk en De Jong zien hun rol vooral dienend. “We hebben onlangs een presentatie gegeven aan de trainers. Daarnaast maken we per leeftijdsgroep een teamboek met ook oefeningen. Als een trainer vraagt om wat trainingen en wedstrijden mee te kijken, zijn we er”, zegt De Jong.

“We willen ook met thema’s en trainingsblokken gaan werken”, vult Molendijk aan. De Jong denkt dat Zuidland garen spint met een goede aanpak. “Kinderen gaan met nog meer plezier naar de club en ook de doorstroming naar de selectie wordt verbeterd. Als dorpsclub moeten we het voornamelijk hebben van onze eigen talenten.”

Klik op VV Zuidland voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Zuidland voor meer informatie over de club.

Trainer wil Patrick van Veelen klonen

SV Simonshaven gaat met Patrick van Veelen als centrale middelpunt dit seizoen op jacht naar succes in de nieuwe vijfde klasse. Met het vertrouwen van de oranjezwarten zit het wel snor, ondanks de degradatie van vorig seizoen.

Simonshaven sloot het afgelopen seizoen af met een ijzersterke serie van zestien punten uit zes wedstrijden. Zo’n score past meestal bij een hoogvlieger, maar voor de kleine club was het zelfs niet genoeg om de versterkte degradatie naar de vijfde klasse te ontlopen. “We waren op de laatste speeldag afhankelijk van Bolnes. Wij moesten zelf winnen van Piershil. Dat deden we, maar Bolnes won helaas ook”, treurt Van Veelen (28) nog na.

De degradatie heeft in de zomer een plaatsje gekregen bij Van Veelen en zijn ploeggenoten. “Ik en met mij vele anderen binnen de club zijn er van overtuigd dat de degradatie niet nodig was. Aan de andere kant: we hebben te weinig punten gehaald en terecht gedegradeerd. We zijn gewoon te laat op stoom geraakt. Het heeft te lang geduurd voordat we de ideale samenstelling hadden en gewend waren aan elkaar. Aan het begin  van vorig seizoen waren er eenentwintig spelers gekomen. Om ingespeeld te raken kost veel tijd. Het was ook niet in ons voordeel dat de competitie al snel weer werd onderbroken door corona.”

Van Veelen is inmiddels bezig aan zijn vijfde seizoen op Simonello, zoals het sportpark van Simonshaven liefkozend wordt genoemd. Na jeugdjaren bij Oude Maas in Poortugaal en Pelikaan in Zwijndrecht onderbrak hij zijn voetvalcarrière twee jaar vanwege studie, waarna de inwoner van Spijkenisse bij Simonshaven op een warm en hartelijk welkom mocht rekenen. De docent wiskunde is sindsdien een meer dan gewaardeerde kracht in de as van het veld. Niet voor niets is hij getooid met het shirt met rugnummer tien, ten teken dat hij het brein van het elftal is. “Het is inderdaad een mooi nummer, maar waardering uitspreekt, maar ik voel niet bijzonder hoor”, reageert hij met bescheidenheid. “Ik probeer te doen waar ik goed in ben. Dat is soms een steekpassje geven, maar vooral ook meters maken voor het team. Ik doe waar het elftal behoefte aan heeft.”

Zijn trainer Peter Hoek is lyrisch over de inbreng van Van Veelen. “Hij is uniek en een heerlijke speler, maar ook persoon”, zegt de kleurrijke oefenmeester, die zijn spelers wekelijks in stripvorm avontuur laat beleven. “Patrick staat eigenlijk overal op het veld behalve keeper. Hij is een belangrijke speler voor ons. Ik heb ‘m als trainer het liefst in de spits of op het middenveld, maar ook als laatste man is hij top.”

Van Veelen is even stil als hij de doorgegeven complimenten van zijn trainer aanhoort. “Ik ga heus niet naast mijn schoenen lopen. Dat past ook helemaal niet bij Simonshaven. Zoals we ook niet zeggen dat we in de vijfde klasse even kampioen worden. Daarvoor weten we trouwens ook te weinig van de andere clubs in de afdeling. We hebben minder derby’s en wedstrijden in de buurt. We mogen wel een paar keer naar Goeree-Overflakkee. SCO’63 is nog enige echte derby die is overgebleven. Of dat erg is? Ik vind het wel weer eens leuk om tegen andere clubs te spelen en op onbekende sportparken terecht te komen.”

Klik op SV Simonshaven voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SV Simonshaven voor meer informatie over de club.

Freddy Quispel wilt handhaven in derde divisie met VV Staphorst

0

Vandaag spreken wij met Freddy Quispel, de 22-jarige aanvaller van VV Staphorst. Quispel heeft zijn Eredivisie debuut mogen maken bij FC Emmen en speelt sinds afgelopen zomer bij VV Staphorst. “We moeten zorgen dat wij ons handhaven in de derde divisie.”

Carrière
Quispel begon op zesjarige leeftijd met voetballen bij WKE ’16 in Emmen. “Daarna ben ik naar VV Emmen gegaan, omdat dat beter was voor mijn ontwikkeling. Van VV Emmen ben ik naar FC Twente gegaan en heb daar vier jaar in de jeugdopleiding gespeeld. Bij FC Twente ben ik destijds afgevallen in de C1 en toen ben ik naar FC Emmen gegaan. Daar heb ik de rest van de jeugdopleiding doorlopen tot aan het eerste elftal en mijn debuut mogen maken in de Eredivisie.”

Op 17 augustus 2019 maakte Quispel zijn debuut voor FC Emmen, in de met 2-0 gewonnen thuiswedstrijd tegen sc Heerenveen. Na FC Emmen heeft de aanvaller nog gespeeld bij VfB Oldenburg in Duitsland dat op het derde niveau actief is. Vervolgens heeft Quispel nog op amateurbasis bij PEC Zwolle gespeeld, waarna hij naar ACV Assen was overgestapt. Afgelopen zomer maakte hij dan de overstap naar VV Staphorst.

VV Staphorst
Momenteel staat Quispel met VV Staphorst op de veertiende plaats in de derde divisie Zaterdag. Helaas een stroeve start, maar ze komen nu een beetje in vorm. “We hebben de afgelopen twee wedstrijden gewonnen en moeten deze reeks doorzetten. VV Staphorst wilt een stabiele derde divisie club worden, dus moeten we zorgen dat wij ons handhaven.” 

VV Staphorst staat momenteel wel bij de onderste vijf in de competitie, maar hebben een mooi beker seizoen achter de rug. In kwalificatieronde één wist VV Staphorst 3-0 te winnen van TOGB, waarna ze tweede divisionist AFC Amsterdam lootte. In kwalificatieronde twee wonnen ze van AFC Amsterdam na penalty’s in een interessante wedstrijd, uitslag: 4-4. SV Urk werd geloot in de in de eerste ronde van de KNVB Beker. Deze wedstrijd werd helaas met 2-0 verloren, maar Quispel kan met VV Staphorst zeker terugblikken op een mooi beker seizoen.

Wij wensen Freddy Quispel veel succes dit seizoen!

Klik op VV Staphorst voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Staphorst voor meer informatie over de club.

V.V. DIOZ 3: ‘Drinken is belangrijker dan winnen’

Vandaag spreken we met V.V. DIOZ 3. Dit hechte team uit Zegge maken samen veel avonturen mee en genieten elke wedstrijd weer van alle drie de helften! Vandaag nemen ze ons mee in wat avonturen, hoogte- en dieptepunten en blikken we vooruit op het huidige seizoen!

Voorstellen
V.V. DIOZ 3 is een gezellig team uit Zegge. Ze noemen zichzelf ‘t 3e. ‘’Wij zijn een team wat al heel wat jaren bestaat. Eerst waren we het vierde. Na de switch van het vierde naar het derde heb ik (Jurgen) de functie als leider overgenomen samen met Carlo. Drie jaar geleden kregen we een mail van zes jonge gasten, die een club zochten om te komen voetballen. Uiteraard hebben we daarop gereageerd, toen ze bij de eerste BBQ erbij waren, bleven ze als laatste over en hadden ze de meeste praatjes! Geslaagd voor de intro dus. Nu hebben we sinds dit jaar een aantal spelers uit de selectie erbij gekregen, waardoor we als we de tegenstanders en andere leden van DIOZ mogen geloven een lekker team hebben. De wedstrijden lopen goed, maar de derde helft gaat meestal nog beter als de wedstrijd zelf.’’

De kapel in Zeg
DIOZ 3 is uniek doordat het een mix is van allerlei leeftijden. ‘’Zo is onze keeper 59, en het jongste lid van ons team is 21. Door de jaren heen zijn we hechter en hechter aan het worden! Zo steunen we graag de kantine van V.V. DIOZ, door een goede derde helft weg te zetten! Na zo’n derde helft zijn er soms wat rare foto’s, bijvoorbeeld voor de kapel in de Zeg.’’

Speciale spelers
We vroegen ons af er nog bijzondere spelers zijn binnen dit team. ‘’Iedere speler is bij ons speciaal en heeft zijn eigenaardigheden. Zo hebben we Joost, de linkshalf van ons elftal. In de derde helft pakt hij nogal snel en met alle liefde de microfoon, ongeacht het tijdstip. Laatst was hij zijn lievelingslied Kali van Django Wagner aan het zingen terwijl de wedstrijd van het eerste elftal nog bezig was, daar was de scheidsrechter het overigens niet zo mee eens. Ook maakt Joost nogal weleens een tussenstop bij de kerk.’’

‘’Onze keeper John is zoals eerder genoemd 59 jaar oud! Helaas is hij nu de rest van het seizoen uitgeschakeld door een afgescheurde pees in zijn schouder. Begin dit jaar heeft hij nog twee oefenwedstrijden gekeept, waarbij hij zijn ene arm niet omhoog kon doen. Hij dacht zelf dat het een slijmbeursontsteking was, helaas viel het net wat erger uit.’’

Ongeacht het resultaat
De avonturen van dit team is niet het enige wat bijzonder te noemen is. Ook hun motto is er eentje die je niet vaak krijgt het te horen. ‘’Drinken is belangrijker dan winnen. Uiteraard is het winnen van de wedstrijden leuk, maar niet het allerbelangrijkst. De derde helft vinden we net zo belangrijk. Of er gewonnen wordt met 10-0 of verloren met 7-0, het eerste wat we standaard na de wedstrijd doen is het kratje bier de kleedkamer in meenemen!’’

Broojkes spek mee andalousesaus
Als je als team al langere tijd samenspeelt, maak je samen veel dingen mee. Hier zitten hoogte- maar ook zeker dieptepunten tussen. ‘’Dieptepunten hebben we genoeg, gelukkig allemaal in het verleden. Zo hebben we ooit weleens verloren met 14-0, nooit leuk. Apart was wel dat we de wedstrijd na de 14-0 nederlaag wonnen met 15-0, kelderklasse op zijn best dus. Dit seizoen hebben we als dieptepunt de uitwedstrijd bij SSW uit Dordrecht gehad. We waren zoveel beter, maar helaas mochten we niet winnen van de scheidsrechter daar! Na vier afgekeurde doelpunten en een tweede helft welke bijna 60 minuten duurde, kregen zij in de laatste minuut een penalty mee, 3-3.’’

Hoogtepunten van DIOZ 3 is toch wel ‘het spektakel’. ‘’Dit was vorig seizoen een wedstrijd tegen Hoeven 3, waar veel bekende van ons in spelen. Jurgen kwam met het idee om deze wedstrijd op zaterdagavond te spelen, compleet met DJ en sfeeracties van beide kanten. Deze wedstrijd is omgetoverd tot ‘spektakel’, vernoemd naar de in de regio bekende broojkes spek mee andalousesaus, welke bij DIOZ verkrijgbaar zijn. Die avond stond er bijna 250 man op het sportpark, waar er in totaal 60 kratten bier zijn opgegaan en meer dan 200 broodjes spek! Helaas was iedereen zo zenuwachtig dat we deze wedstrijd met 0-1 verloren. Maar ach, de derde helft was goed gezellig!’’

Vooruitblikken
De heren draaien tot nu toe lekker bovenin mee. Sterker nog ze staan zelfs bovenaan! ‘’Dosko moet echter nog een aantal wedstrijden inhalen en uitspelen, dus dat is nog even afwachten. We hebben nu nog twee moeilijke tegenstanders voor de winterstop, dus na de winterstop kunnen we kijken of we echt mee kunnen doen om de titel, wij zijn benieuwd! We hopen op het beste uiteraard!’’

Het elftal heeft een duidelijk doel voor ogen. ‘’Het doel is om een gezellig en hecht elftal te krijgen wat bij elkaar blijft en in de toekomst nog leuke dingen kan betekenen voor zowel DIOZ als voor onszelf. Het zou super zijn om kampioen te worden, maar dit is niet ons doel.’’

Het ‘Spektakel’
Ondanks het verlies van het ‘Spektakel’ tegen Hoeven 3 is dit toch wel de mooiste wedstrijd die ze hebben gespeeld. ‘’Laatst moesten we op dinsdagavond (eigenlijk moesten we op zondag maar dan hadden we veertien afmeldingen) spelen tegen Oranje Blauw. Een nietszeggende wedstrijd tegen de nummer laatst. Een week voor de wedstrijd kwam er een tikkie in de groepsapp, want we moeten uiteraard wel vuurwerk halen. Bij opkomst volop fakkels en groene rookbommen, bij elk doelpunt een fakkel.’’

Bedankt!
De heren van DIOZ willen graag nog wat mensen bedanken. ‘’Uiteraard beginnen we met onze hoofdsponsor Marcel Bouwman, van de supermarkt Super Dichtbij in Zegge. Marcel is al jarenlang onze trouwe tenuesponsor, waardoor we sinds vorig jaar weer in prachtige nieuwe tenues te bewonderen zijn. Ook onze vaste scheidsrechter Corne verdient een bedankje, al een aantal jaar staat hij zondagochtend om 10:00 weer klaar om de talenten te fluiten. Regen, sneeuw of zon, hij is er altijd! We zeuren soms wel eens een klein beetje op de scheids, maar zijn er ontzettend blij mee!’’

Een laatste melding
‘’Volg ons op Instagram! En kom gerust eens kijken naar onze wedstrijden, thuis om 10:00. En waarschijnlijk gaan we dit jaar nog een zaterdagavond wedstrijd regelen, met DJ en pyroshow uiteraard!’’

Klik op V.V. DIOZ voor de laatste artikelen over de club.
Klik op V.V. DIOZ voor meer informatie over de club.

‘Dat warme gevoel moeten we zien te behouden’

Drie jaar lang zaten ze bij Schijf zonder voorzitter. Want, zoals iedereen ook weet, die liggen niet voor het oprapen. Tot ze bij de derdeklasser aan begonnen te dringen bij Ralph Boden én met succes. “Ik ben graag van betekenis in het dorp en een voetbalclub is daarin een verbindende factor.”

In mei nam de 42-jarige Boden de hamer over, maar dus niet zonder slag of stoot. “Er werd naarstig naar gezocht, maar ook in ons dorp zijn ze lastig te krijgen. Heel gewild is die functie niet.” Uiteindelijk dus wel bij hem. “Tijdens corona, we zaten toen ruim een jaar zonder, werd ik benaderd door de oud-voorzitter. Of ik het niet wilde doen.” Dat wilde hij op zich best doen, maar onder één voorwaarde. “Op dat moment was ik nog te onzichtbaar, dus eerst wilde ik gewoon in het bestuur.” Dat gebeurde en de rest is geschiedenis. “Ik kom oorspronkelijk uit Zundert, kwam hier in 2004 wonen en ben binnen het dorp altijd betrokken geweest. Bijvoorbeeld bij het Bloemencorso.”

Laagdrempelig
Toen Boden zelf bij Schijf begon met voetballen, was hij verkocht. “Vervolgens kwam ik in de TC terecht en daarna gingen ook mijn kinderen hier op voetbal. Daar wil je bij zijn. Daardoor werd die binding alleen maar sterker.” En niet voor niks. “Het is een heel warme club, echt een dorpssfeer. Ons kent ons en heel toegankelijk en laagdrempelig, voor iedereen. Zo heb ik het zelf ook ervaren toen ik hier kwam, dat warme gevoel moeten we zien te behouden.”

De spoedeisende hulp-arts van beroep, geniet van de uitdaging. “Ik ben eigenlijk ingestapt in een geoliede machine, maar helemaal in deze tijd is sporten belangrijker dan ooit. Met een krimpende jeugdafdeling, moeten we toch proberen om het aantal leden op peil te houden. Zodat je wel genoeg spelers blijft hebben.” En dus moet er, vooral ook buiten het veld, hard gewerkt worden. “Verduurzamen, zodat je financieel op orde blijft, maar ook investeren. In LED-verlichting, zonnepanelen en een warmteboiler. Of zelfs organische mest.” Zijn eerste maanden, bevallen hem in ieder gevoel goed. “Je krijgt er zoveel van je leden voor terug. Toen ik net begon, werd ‘Dames 1’ meteen kampioen. Dat was hartstikke leuk natuurlijk.”

Betrokken houden
Ook voetballend, is Boden vanzelfsprekend ambitieus. “Voor zo’n klein dorpje, is het niveau echt wel hoog. Het tweede elftal was, op het moment dat ik daar kwam, misschien wel het slechtste elftal van heel de vereniging. Terwijl het een aanvulling moet zijn voor het eerste. De club heeft daar veel energie ingestoken en dat zie je terug.” Een stap in de goede richting, maar als het aan hem ligt, volgen er meer. “Het sportpark moet up-to-date blijven en we gaan dingen op papier zetten. Zodat het voor iedereen duidelijk is. Hoe doen en deden we dat? Dan heeft iedereen dezelfde richtlijnen.” Want op dat gebied, is volgens de voorzitter nog wel wat winst te boeken. “De communicatie kan beter. Op die manier kun je de leden ook meer betrokken houden.” Bijvoorbeeld om scheidsrechters te regelen. “Dat is en blijft toch nog wel een groot probleem.”

Aan zijn inzet, ligt het in ieder geval niet. “Ik zal er alles aan doen om de club voor het dorp te behouden, daar is ons alles aangelegen. Voor de leefbaarheid is dat ontzettend belangrijk.” En dus zal er ook samengewerkt moeten worden. “Bijvoorbeeld met andere clubs, vooral op het gebied van de jeugd. Met Achtmaal loopt er al zo’n samenwerking, dat bevalt heel goed.” Van Boden, pas de vierde voorzitter in het bestaan van de club, zijn ze voorlopig nog niet af. “Het is afhankelijk van mijn werk, maar ik vind het enorm leuk. Dus als ze me na mijn eerste termijn nog steeds nodig hebben, dan ben ik er!”

Klik op Schijf voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Schijf voor meer informatie over de club.

Pieter Foesenek is na vier jaar vol blessures weer terug

Hij stond in de afgelopen vier jaar niet alleen aan de kant met een gescheurde kruisband, maar ook met een mysterieuze liesblessure. Mede daardoor kwam Pieter Foesenek bij DSE de laatste paar seizoenen slechts tot een handjevol wedstrijden, na al die pech, is de beweeglijke spits nu helemaal terug.

Het lijstje aan blessures dat Foesenek (24) uit zijn mouw schudt, klinkt als een heel medisch dossier. De aanvaller van DSE gaat het rijtje rustig af. “Het begon met een gescheurde kruisband, vervolgens een ingescheurde binnenband in mijn knie en tot slot een zeurende lies.” Daartussendoor gooide ook corona nog roet in het eten. “We konden toch niet voetballen, dus na een maand of zes ben ik toen weer begonnen, maar die lies ging nooit weg. Ze wisten nergens hoe of wat.” Twee jaar later, was er eindelijk licht aan het einde van de tunnel. “Bij de podotherapeut. Ik hing aan de linkerkant een halve centimeter door, kreeg zooltjes, sindsdien is de pijn weg. Dat moet het wel geweest zijn.”

Tweede thuis
En dus begon Foesenek vol goede moed aan het nieuwe seizoen bij de derdeklasser. “Nu ben ik weer helemaal fit, dus die lijn wil ik doortrekken.” In een periode van veel onzekerheid en weinig minuten, probeerde de aanvaller positief te blijven. “Dat is af en toe wel pittig, maar je houdt de moed erin. Het spelletje is zó leuk!” Gelukkig kreeg hij daarin steun van zijn broer. “Die heeft zijn kruisband zelfs twee keer afgescheurd, dus we weten helaas maar al te goed hoe het is.” Een vertrouwde omgeving hielp hem daar ook zeker bij. “Al negentien jaar bij DSE. Ik ben wel iemand die gebonden is aan zijn club. Iedereen kent elkaar en het is gezellig druk.”

Als leider van de JO17, merkt de jongen van de club dat iedere keer opnieuw. “Het is een soort tweede thuis, een warme vereniging. Daar ga je ook niet zomaar weg.” Helemaal nu de inwoner van Etten-Leur weer helemaal fit is, is hij nergens liever. “Eigenlijk ben ik nooit bang geweest in de duels, was altijd wel vrij in mijn hoofd. Daar ben ik blij mee.” Afgelopen seizoen was Foesenek de laatste negen of tien competitiewedstrijden al van de partij, in een ‘megajonge’ groep. “Er zijn twee jongens van 30, daarna komen wij. Dat merk je soms wel, hoor. Tegen de kleinere clubs waren we vaak te wisselvallig, terwijl we van de hogere teams juist wisten te winnen.”

Volwassener
Een zevende plek viel dan ook eigenlijk een beetje tegen. “Die slag naar boven, hebben we uiteindelijk niet echt kunnen maken. Maar nu denk ik van wel!” Want het vertrouwen in een goed seizoen is groot. “Top vier en spelen voor promotie. Ik denk dat we daar klaar voor zijn.” Al moet er dan nog wel wat gebeuren, denkt Foesenek. “Er zit super veel voetbal in dit team, maar af en toe moeten we nog iets volwassener spelen. Als er een moment is om te promoveren, is het nu of volgend jaar. Dat is de doelstelling.”

Ook op persoonlijk vlak heeft de spits een duidelijke doelstelling. “De seizoenen aan elkaar rijgen. Nu ben ik vooral aan het genieten van de minuten die ik weer mag maken.” Wel zonder zijn maatje Thomas Laming, die afgelopen seizoen afscheid nam. “Hij hield de bal vast, ik kon er lekker in een vrije rol omheen spelen. Dat past het beste bij mij.” De lat wat betreft doelpunten, legt Foesenek hoog. “Ik hoop op twintig! Dat lukte voor mijn blessures, dus dat moet nu ook lukken.” Toch merkt hij nog wel duidelijk het verschil. “Ik ben anders gaan voetballen, vroeger was ik beweeglijker. Door het revalideren ben ik ‘geblokter’ geworden en minder explosief.” De voorbereiding van DSE belooft wat dat betreft veel goeds. “Aan doelpunten zal het bij ons niet gaan liggen!”

Klik op DSE voor de laatste artikelen over de club.
Klik op DSE voor meer informatie over de club.

Jan Landman staat altijd klaar voor GHVV’13

GHVV’13 mag dan een jeugdafdeling hebben van bescheiden omvang, Jan Landman heeft zijn handen er vol aan. Landman vertolkt al jaren een sleutelfunctie bij eerst PFC en later de fusieclub van Heenvliet en Geervliet.

Sportpark Guldeland ligt er deze zaterdag mooi bij. Het nieuwe complex van GHVV’13 geniet van een zonnetje als het oudste jeugdelftal het tweede veld betreedt voor een thuiswedstrijd. “We hebben inderdaad een prachtig complex. Uniek ook. Er is veel aandacht aan geschonken om het complex te laten passen aan het soort club dat we zijn.”

In de polder tussen Heenvliet en Geervliet had GHVV gehoopt op een grote aantrekkingskracht op de jeugd, maar dat valt tegen, zegt Landman. “Het complex heeft de club zeker een boost gegeven, maar het heeft ons niet meer teams opgeleverd. We hebben veel nieuwe voetballertjes erbij, maar er is ook veel verloop geweest. Zeker in en na corona zijn er veel gestopt.”

Dat is jammer, vindt Landman. Want hij zou, als man met hart voor de club, graag een jeugdafdeling willen zien met meer body. “Het is ieder seizoen weer een hele puzzel om te leggen. Dat komt omdat we vooral in de middenbouw en onderbouw wat gaten hebben qua leeftijd. We hebben een onder dertien, onder zestien en onder negentien. Dat vraagt om creativiteit en van alle trainers en andere betrokkenen een grote flexibiliteit. We moeten daardoor ook keuzes maken waar niet iedereen blij mee is en scheve gezichten oplevert. We proberen alle belangen echter zo goed mogelijk mee te nemen en af te wegen en maken op basis daarvan een beslissing. Aantalllen zijn daarbij leidend, maar we hebben ook oog voor de individuele ontwikkeling van spelers. De ene 13-jarige is de andere niet. Niet elk voetballertje leent zich om naar een hogere leeftijdscategorie te worden doorgeschoven.”

Landman, die twee zoons heeft in de JO19, is al zo’n vijftien jaar betrokken bij het wel en wee van de PFC- en GHVV-voetbaljeugd. De naam van zijn functie veranderde in de loop der jaren nog wel eens. “Ik ben voorzitter van het jeugdbestuur geweest en toen de jeugd was geïntegreerd in het bestuur jeugdvertegenwoordiger. Je zou me ook coördinator kunnen noemen, maar vooral dan op het organisatorische vlak. Met Joop Breestraat hebben we iemand die het technische deel voor zijn rekening neemt. Dat doet hij inmiddels voor het derde opeenvolgende jaar.”

De spin in het web denkt wel voorzichtig aan afbouwen en heeft daar de eerste stappen voor gezet. “Mijn eigen jongens gaan richting de senioren. Voor mij is dat een mooi moment om straks mij ook wat meer te gaan inzetten voor de seniorentak. Ik heb inmiddels een opvolger gevonden die mijn taken van lieverlee wil overnemen. Hij had het aan het begin van het seizoen nog even druk met andere zaken, vandaar dat ik nog volledig in functie ben. Ik ben ook niet het type kapitein dat het schip zijn schip laat.”

Landman en zijn club realiseren zich dat het belangrijk blijft dat de jongste jeugd naar sportpark Guldeland blijven komen. “Dat onze levensbron. Droog deze op, dan hebben we een probleem als club. Gelukkig hebben we weer wat mini’s en zowel bij de onder negen en tien twee teams. Het kan en mag altijd meer, maar onze vijver om uit te vissen is maar klein.”

Klik op GHVV’13 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op GHVV’13 voor meer informatie over de club.

‘Het draait niet om voetbal, maar om de randzaken’

Na bijna een jaar als voorzitter van Sprundel, heeft Kees van den Broek inmiddels duidelijk in beeld hoe alle lijntjes lopen. En dus kunnen ze nu echt beginnen met het zetten van de volgende stap. “Het komt vaak op dezelfde vrijwilligers neer, dus moeten we meer mensen betrokken krijgen.”

Vorig jaar november nam Van den Broek, die inmiddels zelf ook al ruim 45 jaar lang lid is van de club, het spreekwoordelijke hamertje over. Het bevalt goed, maar kost veel tijd. “Waar gaat de aandacht naar uit, waar juist niet? Kijken hoe alle lijntjes lopen, wie doet wat? Dat hebben we nu allemaal goed op de rit.” Conclusie: “Mensen zien het nog te vaak als een ‘verplichting’, dat is een beetje deze tijd. Die instelling moeten we zien te veranderen. We hebben een leuke en mooie groep met vrijwilligers, maar die mag best wat groter zijn. Het moet wel leuk blijven.”

Verlanglijstje
De inmiddels 53-jarige Van den Broek begon op zevenjarige leeftijd met voetballen bij Sprundel en hing pas afgelopen seizoen zijn voetbalschoenen aan de wilgen. “Dat bleek lastig te combineren. Ook omdat je als voorzitter toch vaak aanwezig moet zijn bij wedstrijden van het eerste. Daar moet je wel je gezicht laten zien.” Dat doet hij dan ook met alle liefde en plezier. “Het is een fantastische club, met goede mensen. Mijn vader heeft hier tot zijn 48ste gevoetbald, ik ging natuurlijk altijd mee.” En dus ‘moest’ hij bijna wel voorzitter worden. “Dit is mijn manier om iets terug te doen voor de vereniging.” Toch, moet Van den Broek heel eerlijk bekennen, stond de rol van voorzitter niet bovenaan zijn verlanglijstje.

“We hebben twee jaar zonder voorzitter gezeten, dus mensen riepen al wel langer: Dat is echt iets voor jou. Na een tijdje ga je er dan toch over nadenken. Waarom ook niet?” Een rol die hem, tot nu toe dan tenminste, prima lijkt te passen. “Een beetje meer sturing geven en het gezicht zijn van de club, die verantwoording wilde ik wel op me nemen.” Plannen zijn er in ieder geval genoeg. Van den Broek doet er een paar uit de doeken. “De verschillende commissies meer met elkaar in contract brengen, zodat er een eenheid ontstaat. Die verbinding wil je graag zien.”

Enthousiasmeren
Maar ook de verenigingsdag moet weer in ere hersteld gaan worden. “Sinds een paar jaar is die weer terug, nu willen we die groter gaan maken. Zeker straks tijdens het 70-jarig bestaan. Mensen bij elkaar brengen en één club zijn, dat is onze uitdaging.” Al gaat dat niet vanzelf, weet Van den Broek inmiddels. “We hebben ook de kaartavond in de kantine weer in het leven geroepen. We zijn meer dan voetbal, het is ook betrokkenheid creëren.” Bijvoorbeeld met een obstakelrun. “Dat was hartstikke leuk! Eerst zijn de mensen dan nog wat sceptisch, maar uiteindelijk waren ze enorm enthousiast. Als ik dit had geweten… Zeggen ze dan.”

Enthousiasmeren en mensen op de been brengen, daar draait het om. “Het gevoel hebben dat ze onderdeel zijn van de vereniging, dat is heel belangrijk. Dan komt de betrokkenheid vanzelf. Jonge gasten moeten we zien te behouden, dat begint steeds meer te komen.” Maar behalve dat, heeft de voorzitter ook nog een ander wensenlijstje. “Een nieuwe kleedruimte en ook de keuken in de kantine is verouderd. Het zou mooi zijn als we daar iets aan kunnen doen.” Inmiddels zijn de zonnepanelen al gelegd en ook binnen het veld barst het van de energie. “Spelers moeten het naar hun zin hebben, dat alles gewoon goed geregeld is.” Daarbij moet Van den Broek meteen denken aan een jaartje terug. “Iemand zei toen tegen mij: Je moet niet denken dat het alleen om het voetballen draait, het gaat om de randzaken. En dat klopt. Als ze maar gewoon lekker hun spelletje kunnen spelen!”

Klik op SV Sprundel voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SV Sprundel voor meer informatie over de club.

Bart Vegter zit op zijn plek bij MO17

De meisjes onder zeventien jaar bij Brielle zijn dit seizoen in een spannend avontuur gestapt in de hoofdklasse. Niet eerder speelde een team van de club zo hoog. Trainer Bart Vegter is benieuwd hoe zijn speelsters op het hoge niveau overeind blijven.

De eerste competitiewedstrijd speelde Brielle MO17 tegen de leeftijdsgenoten van Baronie uit Breda. Wie op niveau speelt, moet de auto in om de regio achter zich te laten. “We mogen ook nog een keer naar Tilburg en ander plaatsen die niet bepaald om de hoek liggen”, zegt Vegter (33). “Het hoort erbij. Het is ook wel weer een avontuur.”

De MO17 staat bij Brielle te boek als een zeer talentvolle lichting, maar volgens Vegter heeft de club zich de afgelopen jaren met de meidentak enorm ontwikkeld. “Het begint met aantallen”, weet hij. “Vorig seizoen zijn we voor het eerst de grens van honderd voetballende meisjes gepasseerd. Dat is een mijlpaal voor ons. Zes, zeven jaren geleden zijn we met bijna niets begonnen.”

Brielle had destijds een dameselftal. “Mike Mol en Sandra Terol hebben zich sterk gemaakt voor een meisjesafdeling. Daarna is het snel gegaan. We hebben inmiddels aardig wat teams in elke leeftijdscategorie. We hebben dit seizoen alleen geen MO20. Daar hadden we wel genoeg speelsters voor, maar we hadden ook een speelster voor wie we geen dispensatie konden aanvragen omdat ze te oud is geworden. Vandaar dat dat team nu is ingeschreven als vrouwen 1. Het gat dat we daardoor hebben wordt de komende jaren automatisch gedicht door het huidige MO17.”

Vegter heeft zelf als trainer zijn plek helemaal gevonden bij de Brielse meiden. Hij traint niet alleen de MO17, maar ondersteunt ook de trainers van de MO15. “Ik ben jarenlang trainer bij de jongens geweest. Ook met veel plezier. In de onder 13 zaten echter ook twee talentvolle meisjes. Toen zij naar de meisjes overstapten, ben ik ook overgegaan. Ik wilde graag bijdragen aan hun ontwikkeling.”

Inmiddels is Vegter begonnen aan zijn vierde seizoen bij het team, dat hij bij de MO15 voor het eerst mocht kneden. Hij spreekt louter lovend over ‘zijn’ meiden. “Ze zijn ontzettend leergierig en slurpen alle informatie die we als trainers geven op. Ze willen ook graag weten waarom we een bepaalde oefening doen, dat zegt wel iets over deze groep. Ze nemen niet klakkeloos zo iets aan. Dat is anders bij jongens, vind ik. Die geef je opdracht en gaan ermee aan de gang.”

Vorig seizoen waren de prestaties van Vegter en zijn team meer dan uitstekend. “We zijn in de eerste seizoenshelft kampioen geworden en in de tweede seizoenshelft in de eerste klasse derde geëindigd. We hebben snel progressie gemaakt. Daarom ook hebben we besloten ons in te schrijven voor de hoofdklasse. Dat doe je niet zomaar, want een hoger niveau voor deze meiden bestaat er niet.”

Vegter stuurt zijn meiden met het klassieke 4-3-3 systeem het veld in. “We hebben er de speelsters voor”, geeft hij aan. “We hebben twee snelle buitenspelers en een spits die het best rendeert in een systeem met drie aanvallers. Als je dat weet is de keuze voor een trainer niet moelijk. We hebben sowieso een elftal met speelsters die allemaal zo hun eigen specialiteit hebben. Al die specialisten passen perfect in het team.”

Klik op VV Brielle voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Brielle voor meer informatie over de club.

‘Als ik los riep, stopten verdedigers met lopen’, aldus John van Geel van the Gunners

John van Geel maakte jarenlang furore als volleyballer, begon pas laat met keepen, maar is inmiddels ‘thuis’ bij vierdeklasser The Gunners. Dus als er iemand is die tijdens het 70-jarig jubileum van de club terug kan blikken, dan is hij het wel. “Het is een volksvereniging, één grote familie, dat is onze kracht.”

En van die familie, maakt de boomlange Van Geel (59) inmiddels alweer ruim 30 jaar deel uit. Minder logisch dan het daadwerkelijk klinkt. “Ik heb daarvoor altijd handbal en volleybal gespeeld op hoog niveau, volgens mij ging ik pas keepen op mijn 27ste.” Een bijzonder verhaal. “We deden met een groepje vrienden altijd mee aan zomeravondvoetbal, hadden geen keeper, dus kwam ik op doel. Het was de eerste keer, maar allerlei trainers vroegen waar ik speelde, nergens dus.” Van Geel schreef zich vervolgens toch maar ergens in en kwam niet veel later via vrienden bij The Gunners terecht. “Daar ben ik eerst nog begonnen in het vierde, een vriendenteam, maar al snel kwam de toenmalige trainer van het eerste: ‘Wat doe jij in het vierde?’ Toen ben ik toch maar weer overgestapt.”

Steentje bijdragen

Toch gooide een slechte knie vroegtijdig roet in het eten. “In militaire dienst heb ik een knieblessure opgelopen, daar heb ik altijd last van gehouden. Daardoor stond de volleybal ook een tijdje stil en moest ik wat anders.” Toch maakte de doelman van het eerste, jarenlang de nodige indruk. “Ik ben vrij lang, bijna twee meter, dus als ik ‘los’ riep, stopten de verdedigers alvast met lopen. Die hoge ballen had ik allemaal.” Ook buiten het veld konden ze altijd op hem rekenen. “Als jeugdtrainer, lid van de jeugdcommissie en de technische commissie. Ik ben eigenlijk altijd wel voor de club bezig, ook zonder functie.” Inmiddels als technische man binnen het bestuur, een perfect gegoten jas. “Ik voel me betrokken bij The Gunners, praat veel en neem graag visies van andere mensen mee. Het is druk, maar wel leuk.” Leuk is ook het 70-jarig bestaan van zijn club, vertelt hij. “Dat is iets om heel trots op te zijn. Er zijn bij iedere club problemen, maar daar moet je samen mee om zien te gaan.” Van Geel probeert er zijn steentje aan bij te dragen. “De mentaliteit van tegenwoordig is heel anders, we kenden vroeger heel het programma uit ons hoofd, dat is een ander soort beleving. Op een training haalden we er alles uit, daarna zaten we tot één uur in de kantine. Dat was minder, maar is nu gelukkig weer helemaal terug.”

Dubbeldekkers

Dus was het tijd voor verandering. “Het eerste bestond uit eilandjes. Inmiddels zijn die jongens weer trots om het shirt te dragen.” Want stiekem, begint het daar toch wel mee. “We moeten het hier echt samen doen. Gelukkig is de club weer in trek, dat is een mooie constatering. Veel inschrijvingen en een hoop jeugdleden.” Het zorgt bij Van Geel voor gepaste trots. “Er is een groep trouwe supporters en sponsoren, waar we als vereniging altijd op kunnen rekenen. Dat vind ik mooi.” Hij geeft een voorbeeld. “Afgelopen seizoen speelde het eerste in de nacompetitie, als je dan ziet hoeveel publiek er komt kijken. Twee dubbeldekkers vol, met ereleden maar ook jeugdspelertjes”.  Het tweede promoveerde uiteindelijk wel, het eerste niet. Al maakt dat weinig verschil. “Alle spelers werden alsnog toegezongen, we hadden een prachtige avond. Dat is het mooie aan The Gunners.” Van Geel hoopt dat het binnen afzienbare tijd alsnog gaat gebeuren. “Promotie naar de derde klasse zou het mooiste cadeau zijn voor ons 70-jarig jubileum. Dat is goed voor de uitstraling van de club.” De inwoner van de Haagse Beemden ziet sowieso nog wel wat ruimte voor verbetering. “Mensen aan de club binden. Als nieuwe spelertjes zich aanmelden, moeten we die ouders warm krijgen om iets voor de vereniging te doen.” Voorlopig nog mét Van Geel. “Iedereen is hier gelijk, dat spreekt

Klik op The Gunners voor de laatste artikelen over de club.
Klik op The Gunners voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.