Het eerste toetje van dit voetbalseizoen is voor Wolfaartsdijk al binnen in de vorm van een periodetitel. Maar voor topschutter en aanvoerder Rudy Ridderhof (29) is er wat hem betreft nog een groter doel: het kampioenschap in de 4^e Klasse B. ‘Als je al zo’n stuk voorstaat op de rest, dan vind ik ook dat we daar vol voor moeten gaan.’

Vorig seizoen waren ze er al heel dichtbij, maar toen strandde het uiteindelijk in de nacompetitie, notabene in het jaar dat de club 75 jaar bestond. “Achteraf is het altijd de koe in de kont kijken, maar ik denk dat het met die versterkte degradatieregeling voor ons een niveau hoger een flinke kluif was geworden. Daarom is het mooi, dat we nu met al die jonge gasten in de vierde klasse het zo goed doen. Ze kunnen wennen aan het seniorenvoetbal en we draaien als een malle. Dat is heerlijk voetballen, zeker ook voor mij als spits, of eventueel als ‘nummer tien’. Het is prachtig om die jonge gasten in deze talentvolle selectie te kunnen klaarstomen en wellicht samen volgend seizoen de stap omhoog te maken.”

Ridderhof begon ooit met voetballen bij WHS, waar hij op een gegeven moment de lol in het voetbal verloor. Na een jaar zonder voetbal haalden enkele vrienden uit Stavenisse hem over om daar te komen spelen. De spits maakte de overstap en vond er het plezier in het spelletje weer terug. “Toch ben ik altijd wel ambitieus en dat bleek bij Stavenisse toch lastig om te realiseren op sportief vlak. Toen de vraag vanuit Wolfaartsdijk kwam, ben ik eens gaan meetrainen en dat beviel direct.”

De veelscorende aanvaller maakte de overstap naar de topploeg, waarmee hij dus promotie misliep in de finale van de nacompetitie. “Het was een prachtig seizoen bij een nieuwe club. Ik scoorde twaalf keer, maar mistte ook vier duels vanwege blessures. Dus dat hadden er meer kunnen en moeten zijn. Het is hier voor mij als aanvaller echt heerlijk voetballen. We hebben zoveel kwaliteit in de groep en ik krijg voldoende heerlijke assists van de buitenspelers. Ik hoop er dit seizoen mee dan dertig te kunnen maken, die uitdaging wil ik graag aangaan.”

Even twijfelde de inwoner van Stavenisse of hij dit seizoen bij de titelkandidaat moet doorgaan, niet op vanwege het sportieve plaatje maar puur logistiek gezien. “Het is vanuit Stavenisse toch drie kwartier rijden naar Wolfaartsdijk en drie keer per week dat stak soms best tegen. Je kan zeggen dat ik wel last had van reistijdirritatie haha, maar dat is nu wel weg gelukkig. Ik heb een andere baan in Kapelle en dat is veel makkelijker te combineren allemaal. Ik zit dan al aardig in de richting van het voetbalveld en dat is prettig. Bovendien wil ik graag met deze club sportieve successen boeken en het liefst een titel. Want in de senioren heb ik een kampioenschap nog nooit meegemaakt,  dat zou dus echt wel een prachtige ervaring zijn.”

Mijn tijd bij Stavenisse was voor mij heel waardevol, zeker omdat ik daar het voetbalplezier heb hervonden. Ik voelde me daar op mijn gemak en heb ook daar toch in die vijf seizoenen wel mijn goals gemaakt. Dat zorgde ook mede voor interesse vanuit Wolfaartsdijk. Ik had dat niet verwacht, maar wist ook dat ik wellicht spijt zou krijgen als ik deze sportieve stap omhoog niet zou pakken. En ik heb mijn plekje hier wel gevonden, voetbal wekelijks, pik mijn goals mee en we liggen op koers. Het is nu aan ons om het dit keer wel af te maken.”

Klik op Wolfaartsdijk voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Wolfaartsdijk voor meer informatie over de club.

Echte clubiconen bestaan vandaag de dag nog altijd. Veelal leden afkomstig uit eigen dorp en al een levenlang lid op de club. Maar niet bij v.v. Patrijzen, want kwam het clubicoon pas op zijn achtentwintigste bij de vereniging binnen én woont nog altijd in het nabijgelegen Heinkenszand. Al vele jaren is hij inmiddels als elftalleider betrokken bij het eerste elftal.

Hij is geboren in Hilversum, maar verhuisde op zijn tiende naar Heinkenszand, waar hij ook lid werd van de plaatselijke SV, dat in 2017 fuseerde met Luctor. “Daar heb ik tien seizoenen in het eerste gespeeld, maar had het op een gegeven moment niet meer naar mijn zin. Mijn vrouw komt uit ’s-Heerenhoek en ik werd toentertijd door iemand van Patrijzen benaderd om daar te gaan voetballen en zo ben ik er op mijn achtentwintigste beland. En ook nooit meer weggegaan, want het is een prachtige club, waar ik me vanaf het allereerste moment heb thuis gevoeld.”

Maar wie presteert heeft automatisch veel vrienden. En presteren, dat deed Van den Brink in het shirt van Patrijzen zeer zeker, met het kampioenschap in het seizoen 1989-1990 als sportief hoogtepunt. “Ik was nog nooit kampioen geweest en scoorde in de kampioenswedstrijd drie keer, dat is voor mij nog altijd onvergetelijk. Mede daardoor en vanwege het feit, dat ik tot mijn eenenveertigste in het eerste speelde zien velen me denk ik wel als clubicoon. Een hele eer, zeker als je niet eens van het dorp afkomstig bent.”

Maar hoewel hij elders woont, is de clubman meer dan geregeld op het sportcomplex te vinden, waarvan al ruim twintig jaar als elftalleider bij het eerste elftal. “Het is prachtig om in die rol bij het voetbal hier betrokken te blijven. Een trainersrol heb ik nooit geambieerd, maar deze functie past als een warme jas bij me. Ik ben voor de spelers een soort vervangvader, waarbij ze altijd bij me terecht kunnen als er wat is. De stress van het trainerschap is niets voor mij, laat mij maar ervoor zorgen dat alles voor die gasten goed is geregeld. Dat doe ik graag en zo sta ik toch nog altijd heel dichtbij het veld.”

Van den Brink kijkt nu vanaf de bank naar spelers, waarvan hij in het eerste elftal nog zelf met hun vaders heeft gevoetbald. Die oud-ploeggenoten staan nu als supporters langs de lijn en in de kantine is het dan vaak na de wedstrijden erg gezellig. “Dan haal je herinneringen op en praat je over de ontwikkeling van hun zonen. We hebben bij Patrijzen een prachtige spelersgroep, waarin veel talent en kwaliteit zit. We presteren nu goed en hopen dat we toch in de top van deze derde klasse kunnen meedraaien. Het zou prachtig zijn als we een periodetitel zouden kunnen pakken, dat zou een bonus zijn. Het is echter hier bij Patrijzen zeker geen must overigens.”

Waar hij de voorbije seizoenen samenwerkte met Joffrey Geldof, die zelf lang bij Patrijzen voetbalde, staat er momenteel met Daan Eikenhout een totaal ander type voor de groep. “Daan staat meer boven de groep dat Joffrey, maar komt ook van buitenaf. Dat geeft een andere dynamiek en merk je op een bepaalde manier ook. We hebben een erg jonge groep met vrijwel allemaal spelers tussen de zestien en vijfentwintig jaar. Daarin zit nog veel groei en hopelijk kunnen we daarvan de komende seizoenen nog blijven genieten. Doorstoten naar een hoger niveau is geen ‘moetje’, maar als we de kans krijgen dan zullen we het zeker niet laten.”

Zelf zal hij nog wel de nodige jaren bij de club actief blijven verwacht hij. “Daar ga ik wel vanuit. Ik loop hier nu vijfendertig jaar rond op de vereniging en heb hier echt mijn plekkie gevonden.”

Klik op vv De Patrijzen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv De Patrijzen voor meer informatie over de club.