Home Blog Pagina 431

Emiel Almekinders vindt het spelletje nog té leuk om te stoppen

Ruim negen jaar geleden kreeg Emiel Almekinders (28) te maken met een kruisbandblessure. Nadat die helemaal was hersteld ging het een flink aantal seizoenen goed, tót vorig jaar. Tijdens een wedstrijd zakte hij er opnieuw doorheen, waarbij hij de vrees had op een nieuwe zware knieblessure. Dat klopte ook, waarbij het advies was: stoppen is het beste. Toch speelt Almekinders nu nog steeds, al is dat wel in het tweede elftal van HKW’21.

“De orthopeed vond het verstandiger voor mij, gezien mijn blessuregeschiedenis, om het voetbal helemaal gedag te zeggen en ermee te stoppen. Hardlopen of mountainbiken, desnoods wielrennen ofzo. Maar voetbal was qua kansberekening het slechtste in verband met blessures. Toch heb ik besloten om dat voorlopig nog niet te doen. Ik weet dat ik daarmee een risico neem, maar ik ben nog maar achtentwintig. Dus ik ben er nog niet klaar voor om mijn meest geliefde sport abrupt op te geven.”

Toch heeft Almekinders wel al een bewuste stap terug gezet, want hij voetbalt niet langer in het eerste elftal van de club die in 2021 fuseerde tot HKW’21. “Nee, ik heb besloten om te gaan trainen bij het tweede elftal. Maar door personele problemen heb ik daar inmiddels al enkele wedstrijden meegespeeld. Dat is toch wel anders dan bij het eerste elftal, want als ik nu het duel wil ontlopen, dan laat ik de bal gaan of ga ik niet vol het duel in. Dat kan bij een eerste natuurlijk niet, maar ze weten nu bij het tweede dat dit wel eens kan gebeuren.”

”Mijn kruisband was dit keer niet volledig afgescheurd, maar zat nog met was vezels vast. Ik ben ook niet geopereerd, maar heb het met krachtoefeningen en fysio opgetraind. Daardoor heb ik wel behoorlijk wat vertrouwen in het gewricht. Maar heb wel de afspraak, dat ik bij een moment van pijn of wanneer het gewricht op training niet lekker aanvoelt, gewoon stop en dan de volgende training weer opnieuw probeer. Want ik heb met die blessure de Kustmarathon gelopen, ik kan mountainbiken en fietsen, gewoon hardlopen. Dat is geen enkel probleem, maar het is simpelweg geen voetbal.”

Thuis heeft hij het er met zijn vriendin ook over gehad en daarop besloten dat hij zijn voetbalschoenen nog gewoon wekelijks aantrekt. “Ze voetbalt zelf ook, dus ze begrijpt me daarin wel gelukkig. Er moet af en toe nog wel een knop om, want ik was natuurlijk een eerst elftal gewend en dan is een lager team wel wennen. Maar ik ben blij dat ik hier nog van waarde kan zijn en dat ik nog voetbal. Ik speelde vanaf mijn vijftiende wekelijks in het eerste, dan is het even hard. Maar stoppen kan ik altijd nog. Voor nu is het goed zo en probeer ik het zo lang mogelijk vol te houden.”

Klik op HKW’21 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op HKW’21 voor meer informatie over de club.

Onwillige knie zit nog steeds ‘in het hoofd’ bij Jesse de Jong van Colijnsplaatse Boys

Het is alweer vijf seizoenen geleden dat Jesse de Jong bij Colijnsplaatse Boys zijn voorste kruisband afscheurde. Revalidatie volgde en daarna drie pijnvrije seizoenen, tot vorig seizoen het noodlot opnieuw toesloeg en hij zijn kruisband afscheurde. Hij stopte met voetbal, maar toch trok hij dit seizoen weer zijn voetbalschoenen aan bij het eerste elftal van de zaterdagvierdeklasser.

“Ik speel nu zonder kruisband, maar heb de knie uit voorzorg wel altijd ingetaped én ik draag een kniebrace. De spoeling is qua spelers momenteel erg dun bij ons en ik miste het voetbal gewoon enorm veel. We hebben op papier ruim voldoende spelers voor het eerste en het tweede, maar

We hebben ook een aantal geblesseerden, waardoor jongens uit het tweede noodgedwongen ook moeten bijspringen. Bovendien missen een aantal bepalende spelers nog de juiste vorm en dan beland je zoals wij in de hoek waar de klappen vallen. Al is het mooi dat we in de laatste pot voor de winterstop tegen Goes de eerste overwinning hebben gepakt, dat geeft weer wat vertrouwen.”

Vertrouwen, het is voor de 24-jarige middenvelder een belangrijk woord. Niet qua vorm, maar wel qua gezondheid en dan met name wat betreft zijn knie. “Ik merk nu vooral, dat ik een jaar lang niet heb gespeeld. Dus ik moet er nog echt inkomen. Daarbij moet ik ook opnieuw vertrouwen krijgen in mijn knie, want het zit nog steeds wel altijd in mijn hoofd. Je bent er niet constant mee bezig, maar zodra je iets voelt dan heb je de angst dat het weer foute boel is.”

Soms gaat het weken goed en dan ineens moet De Jong weer even pas op de plaats maken. “Ik ken de signalen nu steeds beter, dus als ik wat voel dan stop ik ook direct met trainen. Die afspraak heb ik met de trainer gemaakt en dat is prima. Ik kan de ene week alles doen en ga vol de duels aan, terwijl ik de andere week soms ineens een dikke knie heb en even moet overslaan. Maar het spelletje is dusdanig leuk, dat ik het er wel voor over hebt. Ik doe extra oefeningen voor elke training en de wedstrijden. Ik weet wat ik aan balansoefeningen en spieroefeningen moet doen om fit te blijven en dat werkt vooralsnog goed.”

Beter dan het najagen van de doelstellingen die De Jong en zijn ploeggenoten vooraf aan het seizoen hadden gesteld. “We wilden kijken of we zouden kunnen meestrijden bovenin, maar dat kon al snel de koelkast in. Het gaat er nu vooral om dat we iedereen binnenboord houden, het vertrouwen terugkeert én we wedstrijden gaan winnen. Hopelijk is tegen Goes de ommekeer ingezet en kunnen we een leuke tweede seizoenhelft tegemoet zien.”

En als hij naar zichzelf kijkt, dan weet hij ook heel goed wat hij wil. “Fit blijven! Zoveel mogelijk wedstrijden spelen en ervoor zorgen dat ik elke week wat meer vertrouwen krijg in de knie. En als middenvelder proberen om een voorname rol te pakken in het elftal. Het is een rol die me prima ligt. We zijn nog altijd beetje zoekende qua systeem maar ik denk wel, dat we als iedereen weer fit is en de vorm heeft hervonden, zeker nog de nodige punten zullen gaan pakken dit seizoen.”

Klik op Colijnsplaatse Boys voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Colijnsplaatse Boys voor meer informatie over de club.

Oranje Wit kan aan de bak in 2023

Het kalenderjaar 2022 was in sportief opzicht geen succesvol jaar voor de hoofdmacht van Oranje Wit. Na twee jaren die overschaduwd werden door lange onderbrekingen door corona kon er dit jaar vanaf februari eindelijk weer volop gevoetbald worden. Oranje Wit begon nog goed en stond in maart zelfs even tweede, maar mede door blessures kwam daarna de klad erin.

Ook met zeven aanwinsten in de zomer zijn de resultaten er nog niet beter op geworden. Van de 27 competitieduels dit jaar won Oranje Wit er slechts zeven.  Vorig seizoen werd Oranje Wit achtste in 1B, maar met een 3-0 overwinning op Nieuw-Lekkerland werd pas op de laatste speeldag nacompetitie tegen degradatie afgewend. Met de blessures van de talentvolle verdediger Thomas Boudesteijn (al zijn derde kruisbandblessure) begin dit jaar en de makkelijk scorende vleugelaanvaller Ibo Ozbilek vanaf april werd het toch nog een vrij moeizaam seizoen, waarin Oranje Wit volgens trainer Faysal Kadi Wahabi ‘veel te vaak door de ondergrens zakte’. Met een achtste plaats nam ook niemand binnen de selectie en de club genoegen.

Kwaliteit
Door flink wat blessures, zeker in de achterhoede, werd vorig seizoen duidelijk dat de selectie te smal was om bovenin mee te kunnen doen. Faysal Kadi Wahabi riep daarom om verbreding/versterking van zijn selectie. Doelman Marnix van Vuuren (Wieldrecht) en linksbuiten Mike Muijen (Pelikaan) vertrokken, maar met zes versterkingen leek de selectie er afgelopen zomer zowel in kwaliteit als in kwantiteit flink op vooruit gegaan. Jesper Harmans, Duane Wolleswinkel (beiden Barendrecht), Jordi Fok (EBOH), Rodney Huijgen (Sliedrecht), Mohamed el Bannasri (ASWH) en Brandon Könemann (RVVH) kwamen naar Sportpark Stadspolders. Oranje Wit verhuisde bovendien naar de eerste klasse D, met veel (onbekende) tegenstanders uit Utrecht en Gelderland met bovendien flink wat budget voor de spelersgroep. Met de versterkte selectie spraken de spelers en staf desondanks van Oranje Wit de ambitie uit om bij de bovenste zes mee te doen.

Bedroevend
Oranje Wit begon veelbelovend aan het seizoen en boekte in oktober nog twee keer een 4-0 zege op Sliedrecht en SVL, maar tussendoor was er wel een uitschakeling in de beker met een pijnlijke 0-3 nederlaag in de Dordtse derby tegen EBOH. Daarmee liet Oranje Wit zien dat de ondergrens nog altijd flink diep ligt. In november en december speelde Oranje Wit vaak best aardig, maar met vijf nederlagen op rij waren de resultaten bedroevend. Het zorgde ervoor dat Oranje Wit half december zelfs laatste stond.

Trainer Faysal Kadi Wahabi was ondanks die zorgwekkende positie nog altijd van mening dat zijn team bij de bovenste zes in 1D. ,,En daar blijf ik bij, ook na vijf nederlagen op rij. Als je de wedstrijden ziet is het duidelijk waar het aan ligt: we maken onze kansen niet af. Maar het spel is vaak prima en de teamspirit is ook nog altijd goed, omdat de spelers zien dat het werkt wat we willen doen. Die goals gaan op een bepaald moment weer komen en dan gaan we klimmen op de ranglijst.” Het is aan de spelers om in het nieuwe jaar te bewijzen dat ze inderdaad in de bovenste helft van deze competitie thuishoren, maar dat zal wel snel moeten gebeuren. In een competitie waarin je liefst vijf clubs (twee rechtstreekse degradanten en drie nacompetitie) onder je moet zien te houden, wil je uiteraard zo snel mogelijk onderin weg zijn. Een zware klus, maar gezien de kwaliteiten binnen de selectie zeker niet onmogelijk.

Klik op Oranje Wit voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Oranje Wit voor meer informatie over de club.

RVVH heeft bijna alle wind mee

Een fraai nieuw sportoark, dat groen oogt, een enthousiaste club vrijwilligers en mooie (verbouw)plannen. RVVH heeft volgens voorzitter Stefan Komduur de wind in de zeilen. Maar er staat ook tegenwind.

Voor Komduur zit zijn eerste jaar als voorzitter erop. Een jaar dat niet bepaald geruisloos voorbijging. Er werd de laatste hand gelegd aan de herstructurering van de velden aan de Ridderkerkse Sportlaan, maar RVVH werd ook net als andere sportverenigingen met een eigen accommodatie geconfronteerd met een torenhoge energierekening. “Veel problemen zijn op te lossen, maar hier sta je machteloos”, stelt Komduur.

RVVH kreeg onlangs bezoek van een delegatie bestaande uit vertegenwoordigers van NOC*NSF, KNVB, KNZB en Tweede Kamerleden. Het werkbezoek was bedoeld om in de praktijk te zien wat de energiecrisis met een club als RVVH doet. “Dat is heel veel en dat heb ik de vertegenwoordigers van die organisaties ook verteld. Normaal zijn we jaarlijks achttien tot twintigduizend euro aan energiekosten kwijt. Dat is verdrievoudigd.
Heel simpel: onze energielasten zijn veertigduizend euro hoger. Ik hoef niemand te vertellen wat voor impact dat heeft op de begroting. Een gat van een paar duizend euro, dat dicht je nog wel met wat kunstgrepen, maar dit neemt een enorme hap. Dat los je ook niet op door de contributie te verhogen, want die zou je dan met zeventig euro moeten verhogen. Wij gaan de leden wel voorstellen om een verhoging door te voeren – we hebben dat vier jaar niet gedaan – maar wij vinden dat wel te verdedigen omdat alles duurder is geworden. De grootste stijging is echter twintig euro.”

Komduur werd ook gevraagd wat er vanuit Den Haag moet gebeuren. Hij is van mening dat er steunmaatregelen moeten komen. “Als RVVH hebben wij een gezonde financiële basis. Ik weet dat er clubs echt grote problemen hebben, maar ze treden er niet mee naar buiten. Ook wij moeten de vinger aan de pols houden. Zo hebben we het plan om een buitenkantine neer te zetten bij het eerste veld. Dat hebben we maar ‘on hold’ gezet omdat we niet weten hoe de situatie zich gaat ontwikkelen. Als er steunmaatregelen komen, hoe komen die er dan uit te zien? Hebben we daar dan recht op? Er wordt aan gewerkt, zeggen ze. Maar voordat er een besluit is, zitten we in het tweede kwartaal van volgend jaar.”

Komduur vindt het frusterend dat clubs als RVVH de rekening krijgen gepresenteerd voor iets waar zij niets aan kunnen doen. “We hebben energieverslindende apparaten vervangen, doucheknopen vervangen door drukknopen, onze cv-installatie aangepast.  verbruiken veel minder energie, maar betalen wel drie keer meer.”

“We zouden graag zonnepanelen op ons dak hebben. Dat is echter een kostbare investering als je geld leent bij een bank. Dat staat nog even los van wanneer je die panelen hebt, want de vraag is enorm. We houden sinds een tijdje de kleedkamers en dus douches op maandag, dinsdag en woensdag dicht. Dat is te overzien, maar veel verder kunnen we niet gaan. Op donderdag is onze clubavond. Als mensen niet kunnen douchen gaan ze naar huis en kost het omzet in de kantine.”

RVVH wil in elk geval de verbouwplannen in het clubgebouw doorzetten. “Buiten is alles klaar en willen we binnen aan de gang. We beginnen met de keuken en werken via de kantine toe naar de bestuurskamer. We hebben het geld al een tijdje geleden gereserveerd.”

Hij krijgt wekelijks complimenten van andere clubs die op bezoek zijn op het nieuwe sportpark. “We zijn ook ontzettend blij hoe het geworden is. Het heeft de club een boost gegeven. We trekken vooral meer jeugdleden, maar ook vrijwilligers en sponsors. We hebben alles goed op de rit staan. Het cluppie mensen dat de kar trok is inmiddels een forse club geworden. We hopen dat ons eerste de weg naar boven heeft gevonden. Ons eerste vrouwenteam staat in de eerste klasse keurig in de middenmoot. Er is in heel de club een positieve swung, het is alleen jammer dat die energiecrisis zo’n bepalende rol speelt.”

Klik op RVVH voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RVVH voor meer informatie over de club.

Floortec Schilten en vrouwen Dubbeldam passen bij elkaar

Het eerste vrouwenteam van Dubbeldam loopt er dit seizoen picobello bij tijdens de wedstrijden in hun spiksplinternieuwe tenues. De komende drie jaar worden zij namelijk gesponsord door Floortec Schilten, dat met een bijzondere reden met de bedrijfsnaam op de tricots is beland.

Ze maken de blits in hun prachtige outfits, de speelsters van het eerste vrouwenteam van Dubbeldam. Sinds dit seizoen siert de naam van Floortec Schilten, dat al meer dan twintig jaar vloeren legt, onderhoudt en renoveert, de voorkant van de tenues van het team. Jacco Bos van de sponsorcommissie van Dubbeldam legt uit hoe de overeenkomst tot stand is gekomen.

Hoe zijn jullie bij Floortec uitgekomen voor de sponsoring van het vrouwenteam en hoe is het contact verder verlopen?
,,Patrick de Rover is al jaren rayonmanager bij Schilten Schoonmaak, het zusterbedrijf van Floortech Schilten, en al vijften jaar betrokken bij voetbalvereniging Dubbeldam. Mede door zijn toedoen zijn Schilten en Floortec gaan sponsoren bij onze club. Eerst met reclameborden, vervolgens spandoeken en nu dus ook shirtsponsoring.’’

Voor hoe lang is de samenwerking en waaruit bestaat de sponsoring?
,,De komende drie jaar zal de mooie en leuke reclame van Floortec te zien zijn op de thuisshirts van de vrouwen. De spandoeken en reclameborden zorgen voor een extra attentiewaarde voor dit mooie bedrijf.’’

Hoe belangrijk is de vrouwentak binnen Dubbeldam?
,,Heel belangrijk, je merkt dat de sfeer binnen onze club veranderd is door de vrouwenafdeling. Het voetbal is door de vrouwentak aan het ontwikkelen en bij Dubbeldam doen we hier graag aan mee. De voetbalmeiden zorgen voor meer sfeer en het is leuk om te zien hoe de jongens en meiden er samen een feestje van maken!’’

Hoe verloopt het seizoen tot nu toe voor het team?
,,Het niveau van de dames wordt steeds beter. Het grootste gedeelte is pas op latere leeftijd gaan voetballen en dan merk je toch een grote achterstand. Inmiddels is het niveau wel wat aan het verbeteren maar spelen we nog steeds in een van de laagste klasses, onderin de middenmoot. Maar de meiden zijn absoluut kampioen van de derde helft, en die is heel belangrijk bij onze club! Ook de mensen van Floortec zijn dol op de derde helft dus dat is een prima match.’’

Belangrijk
Volgens bedrijfsleider Jacqueline Bruinsma van Floortec Schilten is de sponsorovereenkomst met de vrouwen van Dubbeldam ook een verklaarbare stap geweest. ,,Patrick en Jacco hebben ons uiteindelijk in de gesprekken overtuigd, maar de keuze om de vrouwen te gaan sponsoren ligt wel in de lijn van ons bedrijf, waarin de vrouwen namelijk een belangrijke rol innemen. In de showroom, maar ook bij het inmeten van de vloeren zijn de vrouwen bijvoorbeeld vertegenwoordigd. De mannen zijn nog wel nodig voor de aanleg en renovatie van de vloeren, maar de vrouwen zijn niet meer weg te denken bij Floortec Schilten. En voor ons bedrijf is het ook mooi dat we nu wat voor Dubbeldam kunnen doen. Ons zusterbedrijf Schilten Schoonmaak sponsort het G-team van de vereniging, dan is het mooi dat we nu onze betrokkenheid bij de vrouwen kunnen tonen.’’

Klik op vv Dubbeldam voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Dubbeldam voor meer informatie over de club.

Henk van den Brink niet meer weg te denken bij Patrijzen

Echte clubiconen bestaan vandaag de dag nog altijd. Veelal leden afkomstig uit eigen dorp en al een levenlang lid op de club. Maar niet bij v.v. Patrijzen, want kwam het clubicoon pas op zijn achtentwintigste bij de vereniging binnen én woont nog altijd in het nabijgelegen Heinkenszand. Al vele jaren is hij inmiddels als elftalleider betrokken bij het eerste elftal.

Hij is geboren in Hilversum, maar verhuisde op zijn tiende naar Heinkenszand, waar hij ook lid werd van de plaatselijke SV, dat in 2017 fuseerde met Luctor. “Daar heb ik tien seizoenen in het eerste gespeeld, maar had het op een gegeven moment niet meer naar mijn zin. Mijn vrouw komt uit ’s-Heerenhoek en ik werd toentertijd door iemand van Patrijzen benaderd om daar te gaan voetballen en zo ben ik er op mijn achtentwintigste beland. En ook nooit meer weggegaan, want het is een prachtige club, waar ik me vanaf het allereerste moment heb thuis gevoeld.”

Maar wie presteert heeft automatisch veel vrienden. En presteren, dat deed Van den Brink in het shirt van Patrijzen zeer zeker, met het kampioenschap in het seizoen 1989-1990 als sportief hoogtepunt. “Ik was nog nooit kampioen geweest en scoorde in de kampioenswedstrijd drie keer, dat is voor mij nog altijd onvergetelijk. Mede daardoor en vanwege het feit, dat ik tot mijn eenenveertigste in het eerste speelde zien velen me denk ik wel als clubicoon. Een hele eer, zeker als je niet eens van het dorp afkomstig bent.”

Maar hoewel hij elders woont, is de clubman meer dan geregeld op het sportcomplex te vinden, waarvan al ruim twintig jaar als elftalleider bij het eerste elftal. “Het is prachtig om in die rol bij het voetbal hier betrokken te blijven. Een trainersrol heb ik nooit geambieerd, maar deze functie past als een warme jas bij me. Ik ben voor de spelers een soort vervangvader, waarbij ze altijd bij me terecht kunnen als er wat is. De stress van het trainerschap is niets voor mij, laat mij maar ervoor zorgen dat alles voor die gasten goed is geregeld. Dat doe ik graag en zo sta ik toch nog altijd heel dichtbij het veld.”

Van den Brink kijkt nu vanaf de bank naar spelers, waarvan hij in het eerste elftal nog zelf met hun vaders heeft gevoetbald. Die oud-ploeggenoten staan nu als supporters langs de lijn en in de kantine is het dan vaak na de wedstrijden erg gezellig. “Dan haal je herinneringen op en praat je over de ontwikkeling van hun zonen. We hebben bij Patrijzen een prachtige spelersgroep, waarin veel talent en kwaliteit zit. We presteren nu goed en hopen dat we toch in de top van deze derde klasse kunnen meedraaien. Het zou prachtig zijn als we een periodetitel zouden kunnen pakken, dat zou een bonus zijn. Het is echter hier bij Patrijzen zeker geen must overigens.”

Waar hij de voorbije seizoenen samenwerkte met Joffrey Geldof, die zelf lang bij Patrijzen voetbalde, staat er momenteel met Daan Eikenhout een totaal ander type voor de groep. “Daan staat meer boven de groep dat Joffrey, maar komt ook van buitenaf. Dat geeft een andere dynamiek en merk je op een bepaalde manier ook. We hebben een erg jonge groep met vrijwel allemaal spelers tussen de zestien en vijfentwintig jaar. Daarin zit nog veel groei en hopelijk kunnen we daarvan de komende seizoenen nog blijven genieten. Doorstoten naar een hoger niveau is geen ‘moetje’, maar als we de kans krijgen dan zullen we het zeker niet laten.”

Zelf zal hij nog wel de nodige jaren bij de club actief blijven verwacht hij. “Daar ga ik wel vanuit. Ik loop hier nu vijfendertig jaar rond op de vereniging en heb hier echt mijn plekkie gevonden.”

Klik op vv De Patrijzen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv De Patrijzen voor meer informatie over de club.

Martijn Mes van Barendrecht: ‘Vrijwilligers zijn onze ruggengraat’

Hij staat, samen met het vernieuwde bestuur, aan het hoofd van een groot vrijwilligersapparaat dat de jeugdafdeling van BVV Barendrecht runt. Martijn Mes is sinds 2 jaar de jeugdvoorzitter van de club. “We proberen het voor iedereen optimaal in te richten, maar ook wij zijn afhankelijk van vrijwilligers.”

Wie op zaterdagmorgen om een uur of tien sportpark De Bongerd oploopt, waant zich in één grote mierenhoop van voetballertjes en hun meegekomen ouders. “Het is het drukste tijdstip van de dag”, zegt Mes lachend. “De eerste twee blokken zijn het drukst. Dan wordt er op alle velden gespeeld. Met meerdere wedstrijden op één veld. Als je het niet gewend bent, kan ik me voorstellen dat het hectisch overkomt.”

Mes heeft zojuist een klein binnenbrandje geblust, een oververhitte vader. “We hebben eigenlijk nauwelijks incidenten”, reageert Mes. “Maar ook wij merken dat de lontjes tegenwoordig wat korter zijn.”

Mes werkt in het dagelijkse leven bij een producent van voedingssupplementen. Een drukke baan, want heel Nederland is volgens de 39-jarige Barendrechter aan de vitamine C en D gegaan.

Maar die drukke baan was geen reden om nee te zeggen toen hij door Barendrecht werd gevraagd om als jeugdvoorzitter in het bestuur te komen. “Ik heb een geleidelijke carrière gehad bij de club. Ik was vroeger zelf een basketballer, maar bij Barendrecht betrokken geraakt toen mijn zoon bij De Bongerdjes is gaan spelen. Met een andere vader zijn we al snel in de activiteitencommissie gestapt omdat de twee dames ermee gingen stoppen. Van het één komt vaak het ander.”

Aan Mes, het jeugdbestuur en de TC de taak om de ruim achthonderd spelertjes op een goede manier te laten voetballen. Het aantal teams in de competitie – 75 – geeft al aan dat dat een hele uitdaging is, omdat vrijwel alle taken moeten worden uitgevoerd door vrijwilligers. “We hebben voor de selectieteams onafhankelijke trainers, maar het merendeel van ons trainerskorps bestaat uit goedwillende vaders of moeders. We proberen die groep zo goed mogelijk te begeleiden vanuit de club door middel van een interne trainerscursus.”

Een andere uitdaging is het vinden van genoeg scheidsrechters. “Daarom zijn we een tijdje geleden begonnen met een nieuw concept: jeugd fluit jeugd. Jeugdspelers worden ingezet bij wedstrijden, waarbij ze minimaal twee leeftijdsklasse lager fluiten.”

Honderden vrijwilligers zetten zich wekelijks in voor de jeugdafdeling van Barendrecht. Mes is trots op die groep. “Ze zijn de ruggengraat van de vereniging. Ik denk dat veel mensen zich niet realiseren hoeveel werk er verricht moet worden voordat de bal kan rollen.”

Bij de trainingen doordeweeks is passen en meten. “We proberen voor elk team het zo optimaal mogelijk in te richten. Dat gaat nog net, maar het knelt wel. Dat geldt ook voor de thuiswedstrijden. Ons streven is dat de laatste wedstrijden van de jeugd om half vier klaar zijn.”

Dat meisjes tegenwoordig makkelijker de weg vinden naar het voetbalterrein hebben ze ook bij Barendrecht gemerkt. Inmiddels is een aanzienlijk deel van de jeugdleden meisje. “Voor de volgende fase van de competitie schrijven we voor het eerst een MO13-team in. Alle dank gaat hier uit naar een andere Martijn, Martijn Visser. Eveneens een voetbalvader die zich belangeloos inzet om onze vereniging elke dag beter en leuker te maken.”

“Het doel is om leden lang te behouden voor de club en daar doen alle huidige vrijwilligers hun stinkende best voor. Elke dag weer, maar we kunnen nooit genoeg vrijwilligers hebben. Daarom blijven we ouders vragen om ons te helpen, op elk vlak. Elke vereniging moet als een warm nest voelen voor elk lid, maar zeker voor de jeugd. Hier ontwikkelen ze sociale vaardigheden, maken ze vriendschappen en als dat gepaard kan gaan met mooie overwinningen of kampioenschappen is het dubbel feest.”

Bij de trainingen doordeweeks is passen en meten. “We proberen voor elk team het zo optimaal mogelijk in te richten. Dat gaat nog net, maar het knelt wel. Dat geldt ook voor de thuiswedstrijden. Ons streven is dat de laatste wedstrijden van de jeugd om half vier klaar zijn.”

Dat meisjes tegenwoordig makkelijker de weg vinden naar het voetbalterrein hebben ze ook bij Barendrecht gemerkt. Inmiddels is een aanzienlijk deel van de jeugdleden meisje. “Voor de volgende fase van de competitie schrijven we voor het eerst een MO13-team in.”

“Het doel is om leden lang te behouden voor de club, maar vijftien, zestien jaar is een cruciale leeftijd. Soms blijven er dan maar drie spelers van een lichting over, maar het kan voorkomen dat een team volledig doorgaat. Daar is geen peil op te trekken. Op dit moment hebben we zeven JO19-teams, voor die leeftijdsgroep een aardige score.”

Klik op Barendrecht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Barendrecht voor meer informatie over de club.

‘Het is zaak voor ons om weer meer wedstrijden te gaan winnen’

Een ware ‘Houdini-act’, zo mag de wonderbaarlijke ontspanning aan degradatie van SSV’65 vorig seizoen best worden genoemd. In de laatste periode wist de ploeg van aanvaller Casper van Sabben zelfs voldoende punten te pakken om ook de nacompetitie te ontlopen. Dit seizoen vindt de Goese tweedeklasser zich opnieuw onderaan de ranglijst terug.

“Voor is het is nu vooral zaak om weer meerdere wedstrijden achter elkaar te gaan winnen. Of althans, ‘gewoon winnen’. Want het is in de eerste seizoenshelft simpelweg niet goed genoeg. In het begin creëerden we weinig kansen en verloren we ook terecht. En dan zie je onzekerheid in de ploeg sluipen, waarbij iedereen terugdenkt aan vorig seizoen. ‘Daar gaan we weer’, zag je spelers denken en de koppies gingen omlaag. Dan wordt het natuurlijk wel een lastig verhaal.”

Van Sabben (27) zelf was de eerste vier competitieduels afwezig nadat hij in de voorbereiding door zijn enkel ging. Daarna is hij nog niet altijd even lekker in zijn spel kunnen komen. “We zitten veelal in de verdrukking en zijn dan genoodzaakt om te verdedigen. Als aanvaller ben je dan afhankelijk van een paar ballen per wedstrijd en dan is het, zeker na een blessureperiode, lastig om terug in je ritme te komen.”

”We spelen nu ook in een iets anders systeem en hebben in Rohan de Geus een nieuwe trainer. Allemaal elementen die vragen om gewenning, maar dat krijg je in het voetbal niet altijd is mijn ervaring inmiddels. We praten als spelersgroep ook veel met elkaar om te komen tot oplossingen en het vinden van de exacte oorzaak. Maar dat is een lastige, want er is niet direct een vinger op te leggen. Wat we wel weten is, dat de veertiende plek met de kwaliteit in deze groep te laag is. Dus daar moeten we na de winterstop verandering in brengen.”

Net als vorig jaar is handhaving de eerste prioriteit voor de Goese-formatie, wat volgens de buitenspeler nog een flink kluif gaat worden. “We hebben in mijn ogen vorig seizoen in een reeks wedstrijden aangetoond, dat we zeker de vechtlust en kwaliteit hebben om op dit niveau mee te kunnen komen. Maar dan moet je wel wekelijks scherp trainen en alert zijn tijdens wedstrijden. Want het is wel een niveau waar fouten door de tegenstanders vaak genadeloos worden afgestraft, zéker als je tegen ploegen uit de linkerrij speelt. Die hebben toch altijd wel een paar jongens die het verschil maken.”

Voordat de aanvaller vier seizoenen geleden naar SSV’65 overkwam, speelde hij drie jaar in het tweede elftal van v.v. Kloetinge. “Ik heb daar mijn gehele leven eigenlijk gevoetbald. In mijn eerste seizoen bij SSV’65 werden we zesde en ik denk dat een plek in de middenmoot er met dit spelersmateriaal gewoon in moet zitten. Zelf zal ik dan ook meer moeten scoren om op die manier mijn bijdrage te leveren. Ik had vorig jaar tien of elf goals en wil dit jaar ook datzelfde aantal wel halen, dus ook voor mij is er werk aan de winkel. Het is te wisselvallig”, zegt hij ook zelfkritisch.

Het gat met de veilige zevende plek is momenteel al elf punten, en acht punten naar de eerste nacompetitieplek. “Vorig jaar begon het ook na de winter bij ons te lopen, dus ik houd me vast aan hetzelfde scenario. Maar dan moeten we er wel direct staan willen we de weg omhoog inzetten. Wedstrijden winnen, dat is de enige remedie om tweedeklasser te blijven. Dat besef is gelukkig wel bij iedereen aanwezig.”

Klik op SSV’65 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SSV’65 voor meer informatie over de club.

Tieling mixt gezin met spelen in lager team bij Hansweertse Boys

Het combineren van werk, privé en vrije tijd. Voor velen is het vaak zoeken naar de juiste balans en het stellen van de juiste prioriteiten daarin. Alex Tieling heeft dit seizoen zijn prioriteiten daarin veranderd en stelt het gezinsleven op de eerste plek, waardoor hij niet meer op zaterdag in het eerste elftal van Hansweertse Boys uitkomt, maar op zondagochtend bij het tweede team.

“We hebben onlangs gezinsuitbreiding gekregen met een zoontje en ik  heb ook nog een zoontje uit mijn vorige relatie. Daardoor heb ik om de week die kleine bij me en dan kies ik ervoor om vader te zijn in plaats van op het voetbalveld te staan. Dus daardoor heb ik ervoor gekozen om niet meer wekelijks te trainen en wedstrijden te spelen, maar krijgen andere zaken de voorkeur. Want ik wil er gewoon zijn voor de kinderen en daarvan optimaal genieten. Ik heb dus voorafgaand aan dit seizoen duidelijke afspraken gemaakt, dat ik maar twee keer per maand beschikbaar ben.”

Vorig seizoen twijfelde hij ook al om een stapje terug te zetten, maar toch is hij toen doorgegaan bij het eerste. “Men wilde toen bij de club een nieuwe start maken met een aantal jongere jongens. Ik ben toen doorgegaan, mede ook om die gasten een beetje wegwijs te maken binnen het seniorenvoetbal. Nu hebben ze die ervaring en was het voor mij een prima moment.”

Waar hij voorheen in het eerste elftal zijn bijdrage probeerde te leveren, moet Tieling nu op zondagochtend vroeg uit de veren om vanuit zijn huidige woonplaats Middelburg naar Hansweert af te reizen voor een potje voetbal in de reserveklasse. “Ik ben nu tweeëndertig en dan is het ook stilaan tijd dat de jongere garde het stokje overneemt. Toch vind ik het voetbal op zich nog veel te leuk om er volledig mee te stoppen, al denk ik wel dat dit sowieso mijn laatste seizoen wordt. Al kan je dat in het voetbal nooit zeggen haha.”

Gekozen om zich in Middelburg bij een club aan te sluiten heeft hij overigens niet, want daarvoor heeft hij het de afgelopen jaren toch te goed naar zijn zin bij Hansweertse Boys. “Toen ik in 2006 in Kapelle ging wonen heb ik daar drie jaar gespeeld, maar een aantal vrienden maakten toen de overstap om hier in het eerste te gaan spelen en ik ben meegegaan. Ik ervaar het als een hechte en warme club. Er zijn ook een aantal slechte jaren geweest, met een aantal vervelende incidenten. Maar gelukkig is dat allemaal weer goed gekomen en is het nu al een aantal seizoenen rustig.”

De warmte die hij ervoer en het samenspelen met vrienden die hij destijds uit Goes al kende hielden hem op Sportpark Zijpe. “Het is ook daarom, dat ik niet in Middelburg ben gaan spelen na de verhuizing in 2021. Al heb ik het natuurlijk wel overwogen. De reisafstand is soms wel eens een ‘dingetje’ maar dat lijkt me logisch. Ik speel hier nu echter samen met de oudgedienden uit het eerste in het tweede elftal en dat is genieten. Wanneer we compleet zijn, dan kunnen we prima meekomen in deze klasse en is het echt heerlijk voetballen. Daarvan geniet ik optimaal elke keer dat ik er ben.”

Klik op vv Hansweertse Boys voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Hansweertse Boys voor meer informatie over de club.

Goeman mist bij Yerseke de absolute wil om écht te willen winnen

De bal rolde in het begin van dit seizoen veel te vaak de verkeerde kant op bij tweedeklasser Yerseke. Dat zegt althans vleugelverdediger Mark Goeman als hij de eerste seizoenshelft analyseert. ‘We moeten soms nóg meer de absolute wil tonen om wedstrijden écht te willen winnen. Dan denk ik dat we weer heel dicht bij een periode kunnen komen.’

Waar vorig seizoen pas in de finale van de nacompetitie Yerseke haar Waterloo vond en niet promoveerde naar de eerste klasse van het zaterdagvoetbal, daar heeft de ploeg van de nieuwe trainer Marco Groeneveld vier van de elf wedstrijden verloren. “We moesten in het begin ook erg wennen, omdat Marco toch een andere spelopvatting heeft dan onze vorige trainer Alexander van Keulen. En dat kostte tijd om dat in te slijpen. Toch hebben we ervoor gekozen om terug te grijpen op het oude systeem, wat spelers toch wat meer vertrouwen geeft. Het gaat qua resultaten in elk geval de laatste tijd een stuk beter, want van de laatste vijf duels voor de winterstop hebben we er vier gewonnen.”

Het zorgt ervoor, dat de ploeg van de ervaren Goeman is weggelopen vanuit de onderste regionen en zich bovenin de middenmoot heeft genesteld. “Ik denk ook zeer zeker, dat we een stabiele tweedeklasser zijn. We hebben kwaliteiten voldoende in onze selectie om niet naar onder te hoeven kijken. Voor ons als Yerseke mag spelen om handhaving in mijn ogen nooit een issue zijn, maar moeten we ervoor zorgen dat we onze Yerseke-mentaliteit meer laten gelden. Dus ‘niet lullen maar poetsen’, zeker op momenten dat het even niet zo lekker draait. Dan moet je gas bijgeven en extra meters willen maken. Dat mis ik soms wel eens en daar probeer ik dan toch wel het voortouw in te nemen om de rest mee te krijgen.”

Goeman loopt al vanaf zijn vijfde rond bij de Bevelandse zaterdagclub en is voornemens om dat ook de rest van zijn voetballeven te blijven doen. “Ik zit al sinds mijn zeventiende bij de selectie en heb door de jaren heen altijd wel gespeeld. Daardoor ben ik momenteel wel een van de meest ervaren jongens in de spelersgroep denk ik. Op het oude complex heb ik mijn debuut gemaakt en was ik veelal nog invaller, later op Sportpark Cleijn Moerken ben ik wel basisspeler geworden.”

Wat voor type speler hij is, daar kan hij kort over zijn: “Ik moet het niet van mijn techniek hebben in elk geval haha. Ik weet vooral heel goed wat ik als voetballer niét kan, dus daar probeer ik me dan ook zo min mogelijk aan te wagen. De kwaliteiten van mij liggen vooral in het uitschakelen van een tegenstander, ballen veroveren en die dan inleveren bij iemand met de juiste kleur shirt. Ik ben niet voor de hoogstandjes of de creatieve ingevingen, maar het pure verdedigen. Al moet je natuurlijk wel kunnen voetballen, anders hou je het op dit niveau ook niet zoveel seizoenen vol.”

En hij hoopt er nog een paar seizoenen aan vast te kunnen plakken, minimaal op tweede klasse niveau. “Daar horen we zeker thuis, wat achteraf is het misschien goed dat we vorig seizoen niet zijn gepromoveerd. Dan was het nu vaak ver reizen geweest en had je wellicht onderin gespeeld. Nu doen we op en mooi niveau bovenin mee en spelen we bovendien een aantal mooie derby’s. Als we dit seizoen opnieuw een periode weten te pakken en weer kunnen meedoen in de nacompetitie, dan hebben we het prima gedaan met z’n allen.”

Klik op vv Yerseke voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Yerseke voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.