Home Blog Pagina 426

vv Papendrecht bekert verder na penalty’s tegen LRC

Papendrecht heeft zich op het eigen Slobbengors op dinsdagavond 24 januari geplaatst bij de laatste 32 ploegen die nog strijden om de districtsbeker. In een sportieve wedstrijd tegen het in de eerste klasse uitkomende LRC werden de strafschoppen beter genomen door de tweedeklasser.

Het eerste deel van de wedstrijd had LRC het betere van het spel. Dit resulteerde in de 20e minuut in de 0-1. Uit een vrije bal kon Timo Lutters geheel vrijstaand simpel de bal achter Papendrecht-goalie Roy Rijntjes koppen. Papendrecht creëerde wat kleine kansjes maar werd niet echt gevaarlijk. LRC was vlak voor rust nog dicht bij de 0-2 maar de bal werd na een klutssituatie in het strafschopgebied naast het doel geschoten.

Na de rust schoot Papendrecht uit de startblokken. Binnen twee minuten konden de rood-zwarten juichen. Een snelle uitbraak over de linkerkant bracht Jarden van Ek alleen voor het doel van LRC. De linksbuiten maakte de kans koelbloedig af. Papendrecht ging op jacht naar de voorsprong en drukte LRC achteruit maar tot grote kansen leidde dat niet. De laatste tien minuten pakten de Leerdammers weer het initiatief maar ook zij kwamen niet tot scoren. Strafschoppen moesten daarom de beslissing brengen.

Papendrecht-aanvoerder Xavier Leenheer mocht starten. Hij schoot onberispelijk raak. Frukan Cetin deed dit namens LRC vervolgens ook. Jim Ruiz bracht de score in de penaltyreeks op 2-1 met een geweldige bal in de kruising. De strafschop van Maikel van de Water werd gestopt door Roy Rijntjes waarna Cees Baars de 3-1 op het bord zette. Bauke Bakker zorgde voor de 3-2. Jarden van Ek schoot keurig de 4-2 keurig binnen. Sil van Putten hield het hoofd koel en passeerde Roy Rijntjes. Donovan Stewart kon de wedstrijd beslissen maar zijn elfmeter werd gekeerd door de LRC-keeper. Mark den Hartogh kon de stand gelijktrekken maar met weer een prima redding zorgde Roy Rijntjes ervoor dat Papendrecht verder bekert.

Bron: VV Papendrecht

Klik op VV Papendrecht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Papendrecht voor meer informatie over de club.

 

Groeiende meidenlijn moet levensader worden voor vv ‘s Gravendeel

Bij voetbalvereniging ’s-Gravendeel staat het meiden- en vrouwenvoetbal vooral nog in het teken van plezier maken en hebben, maar ook het bouwen aan de toekomst is daarnaast van groot belang. En dat gaat op De Trekdam steeds beter.

’S-GRAVENDEEL – Het was onlangs een speciale vermelding op de Facebookpagina van voetbalvereniging ’s-Gravendeel waard: de 1-0 overwinning van MO12-1 bij DSO in Zoetermeer. Na een lange reeks van pittige wedstrijden met soms flinke  nederlagen konden trainer Jurrie Vermeulen en zijn speelsters eindelijk eens een zege bejubelen. En dat wilden ze weten ook.

De aanhouder wint ook in dit geval, en dat geldt eigenlijk in z’n geheel voor de meiden- en vrouwenlijn bij ’s-Gravendeel. Want het lijkt erop dat die tak binnen de vereniging steeds meer vorm begint te krijgen. Steeds meer meiden meldden zich in de voorbije tijd bij de club en blijken het prima naar hun zin te hebben. En dat zou dan uiteindelijk moeten leiden tot doorstroming naar de (senioren)vrouwen.

Jongensteam

De meiden van MO12-1 staan tweemaal in de week onder leiding van Jurrie Vermeulen op het trainingsveld. Vermeulen, ook verbonden aan de vereniging als sponsor, heeft deze groep voor het tweede jaar onder zijn hoede . Eén van de speelsters in het team is dochter Fenna: ,,Maar dat is geen enkel probleem voor ons. We gaan goed met die situatie om op het trainings- en voetbalveld’’, stelt Jurrie, die bij zijn trainingsbezigheden geholpen wordt duur Luna Hoogwerf.

Prestaties zijn bij het meidenteam van ondergeschikt belang. Het gaat vooral om lekker bezig zijn in een team waarin de meiden het goed met elkaar kunnen vinden nadat zij zelf het initiatief hadden genomen om met elkaar te gaan voetballen. ,,Enkele speelsters speelden in een jongensteam, maar wilden graag een meidenteam opzetten. Dat hebben ze ook gedaan: ze hebben vriendinnen gevraagd, hebben op school eens geïnformeerd en zo is de groep steeds groter geworden.’’

Drijfveer

Inmiddels zijn er in deze leeftijdscategorie achttien meiden, die uitkomen in twee teams: één in de 8×8, het andere team in de 6×6. Het plezier is de grootste drijfveer van het team, zowel tijdens de trainingen als in de wedstrijden. ,,De trainer heeft het vaak moeilijker met een geleden nederlaag dan de speelsters zelf’’, lacht Jurrie. ,,Zelfs een zware nederlaag kan het plezier van de meiden niet verstoren. Dat ze er lol in hebben, dat is het belangrijkste. Maar uiteraard willen we de speelsters ook wat bijbrengen. Ik heb weliswaar geen trainersdiploma, maar probeer wel door te lezen me voor te bereiden en afwisselende trainingen te geven.’’

En dat moet dan weer de basis vormen voor een sterke meidenlijn, die uitmondt in doorstroming naar het vrouwenvoetbal. ,,Er zit absoluut talent in de groep die we hebben’’, oordeelt trainer Jurrie Vermeulen. ,,Het meidenvoetbal zit flink in de lift. Er is nu een MO10 en een MO12. Je ziet dat het meidenvoetbal binnen de club leeft en dat er steeds meer meiden interesse tonen om te komen voetballen. Deze groep speelsters gaat straks op een groot veld spelen en dan ben ik benieuwd hoe zij dat ervaren, want dan wordt het toch even wat anders dan zij gewend waren. Uiteindelijk hopen we dat de meiden blijven spelen en zullen doorstromen.’’

Klik op VV ’s-Gravendeel voor het laatste artikel van de club.
Meer informatie over VV ‘S-Gravendeel, klik hier.

Terugblik op mooie carrière Jan Pieter Hartog

0

In 2018 verscheen er een kranten artikel waarin Jan Pieter aangaf dat het wellicht tijd werd voor andere dingen. Inmiddels zijn we bijna 5 jaar verder en is de ranke 40 jarige nog steeds actief met Eemdijk op een hoog amateurniveau in de vierde divisie. We spraken af met de ervaren en bevlogen verdediger in de zorgboerderij van de Eemdijk voorzitter Menno Veldhuizen en blikten terug op zijn imposante amateur carrière.  

Nog geen zin in andere dingen?
,,We werden kampioen in 2018 en dat was sowieso voor mij een reden om er nog een seizoen aan vast te plakken, daarna zou ik het wel weer zien. Ik was nog nooit gedegradeerd maar in het seizoen na ons kampioenschap degradeerden wij dat seizoen. Op die manier wilde ik geen afscheid nemen, dus kwam er nog een seizoen bij. Helaas wel in een corona tijdperk, dus ook een slecht moment om afscheid te nemen en inmiddels is het bijna 2023”.

IJsselmeervogels
,,Ik heb 9 seizoenen in de A-selectie van IJsselmeervogels gespeeld en veel successen meegemaakt. In de eerste 8 seizoenen van 2001 tot en met 2010 behaalden we 4 afdelingstitels, 2 zaterdagtitels, 1 algehele titel, 1 supercup en 1 districtsbeker. Alleen in het seizoen 2011/2012 pakten we geen prijs. Rood zit wel in mijn bloed en ik voel me altijd thuis op de Westmaat. Mede door die club heb ik een mooi voetballeven gehad”.

Trainers
,,Ik heb niet echt een favoriete trainer die ik bij de Vogels heb meegemaakt. Ik heb van elke trainer wel dingen geleerd en gewaardeerd. Philip de Haan bijvoorbeeld was een geweldige teambuilder. We speelden onder zijn leiding een geweldig seizoen in 2004 waarin we kampioen werden en de beslissingswedstrijd tegen Quick Boys wonnen. Na de Haan had de groep behoefte aan een ander type trainer, dat werd Willem Leushuis die op dat moment voor ons de ideale trainer was. Ook bij Eemdijk hebben we altijd goede trainers gehad, Ulrich Landvreugd, Patrick Loenen en dit seizoen Willem Romp zijn alle drie hele goede trainers”.

Medespelers
,,De allerbeste was linkspoot Kevin Winter, misschien doe ik anderen te kort maar dit was een bijzondere speler die samen met zijn broer Jeffrey een aantal seizoenen bij de Vogels speelde. Kevin had als middenvelder nooit balverlies, was altijd aanspeelbaar en rustig aan de bal. Hij was een echte aanjager en was voetbalslim. Hij had in het veld veel chemie met zijn veel scorende broer die in de spits bij ons speelde. Andere topamateurvoetballers die me te binnen schieten en waarmee ik heb samen gespeeld waren o.a. Andre Kemper, Dennis van der Steen en Christiaan Opschoor. Bij Eemdijk heb ik het genoegen gehad om met toppers als Michael de Harder, Henri de Graaf en Jasper Bolland samen te spelen.

Vv Eemdijk
,, Inmiddels speel ik alweer 13 seizoenen op de Vinken in Eemdijk. Ik heb het enorm naar mijn zin bij deze mooie club. Het kampioenschap in 2018 in de hoofdklasse zal ik ook nooit meer vergeten. Pas in de laatste wedstrijd werd het kampioenschap behaald. Het feest erna was fantastisch”.

Meest memorabele wedstrijd
,,Dat was met IJsselmeervogels in 2007. We verloren de titel om het algeheel kampioenschap tegen Argon uit Mijdrecht. In de verlenging gingen we met 3-4 onderuit. Ondanks de nederlaag was het toch een prachtige wedstrijd en zeker memorabel te noemen. Het jaar daarvoor wonnen we o.l.v. Willem Leushuis, na een 1-2 thuisnederlaag tegen Türkiyemspor, in Amsterdam met 3-0. IJsselmeervogels werd dat jaar voor de vijfde keer algeheel landskampioen bij de amateurs. Ook die wedstrijd zal ik mij leven lang blijven koesteren”.

door Rob Zomer

Klik hier voor meer artikelen over Eemdijk
Klik hier voor meer informatie over Eemdijk

Bij FC Lienden lopen geen slechte voetballers volgens Dick van Kleef

0

Een goede doorstroming vanuit de jeugd naar de selectie is voor FC Lienden van essentieel belang, nu het divisie-avontuur tot het verleden behoort. Dick van Kleef sleutelt als hoofd jeugdopleidingen aan de structuur met vooral positieve coaching. “Alle spelertjes verdienen onze volle aandacht.”

Van Kleef is een echte voetbal-duizendpoot. Behalve aan FC Lienden is hij verbonden aan ESA in Arnhem, waar hij verantwoordelijk is voor accommodatiezaken, en SKV uit Wageningen, waar hij voetbalmanager technische zaken is. De voetbal-zzp’er werd in Lienden ruim vier jaar geleden aangesteld. “Het idee was het proces te leiden naar een regionaal opleidingscentrum”, vertelt Van Kleef. “FC Lienden speelde nog in de divisie en had in de regio een aansprekende rol. Nadat de stekker uit het betaalde voetbal is getrokken, is het accent verlegd naar de zaterdag 1. Om doorstroming vanuit de jeugd naar de selectie te bevorderen heeft de club nieuwe uitgangspunten geformuleerd. Met de trainers geef ik daar handen en voeten aan.”

“Wij zijn geen grote vereniging met in elke leeftijdscategorie drie of vier teams”, vervolgt Van Kleef. “Soms hebben we er twee, maar vaker één. Dat betekent dat we niet kunnen selecteren. Goede voetballers voetballen samen met minder goede. Dat is een nadeel, maar ook weer een voordeel omdat de goede spelers de minder getalenteerden moeten helpen naar een hoger niveau. Bij ons telt elk individu. Ik zeg altijd: slechte voetballers bestaan niet. Wel spelers met minder aanleg. Aan ons om ook die spelers goed te laten ontwikkelen.”

FC Lienden richt zich daarbij ook op het opleiden van trainers. “Iedere trainer heeft zijn eigen werkwijze en daar is niks mis mee, maar ik vind het wel van belang dat er een bepaalde uniformiteit is. Dat vergemakkelijkt ook de overstap van spelers naar een hoger team.”

Positief is dat FC Lienden een grote instroom heeft van jonge voetballertjes. “We doen sinds een jaar of twee mee aan het Nijntje-programma”, zegt Van Kleef. “Dat is een bewegingsprogramma voor kinderen van vier, vijf, zes jaar oud. Het is opgezet door de lokale sportservice en wordt bij ons op het complex gegeven. Kinderen maken kennis met sport en spel. Doordat ze al op ons complex zijn, is de weg om lid te worden bij ons makkelijker en dat merken we ook aan het aantal aanmeldingen.”

Lienden is in het nieuwe jaar ook locatie van een basiscursus voor jeugdtrainers. “Dat doen we met andere clubs. We leveren een stuk of zes trainers. Onze trainers krijgen daardoor meer kennis.”

De club is volgens Van Kleef sowieso intensief bezig met de wijze waarop getraind en gecoacht wordt. “Wij hameren op positieve coaching waarbij kinderen worden gestimuleerd. Je kunt ze best wijzen op fouten  – ze zijn niet van papier – maar vertel ze ook vooral wat ze goed doen. En stel vragen in plaats van te dicteren. Vraag bijvoorbeeld op welke plaats hij graag speelt.”

Waar voorheen doorstroming niet noodzakelijk was of onrealistisch – de stap naar de tweede divisie was enorm – is de jeugd nu de levensader voor het eerste elftal. Van Kleef: “Dit seizoen is een aantal talenten aangesloten. Doorstroming is één doel, maar we willen graag in de opleiding ook een voorname rol in de regio spelen.”

Voor meer artikelen over de club klik op FC Lienden
Voor meer informatie over de club klik op FC Lienden

Sjaak Boezer staat vol trots op de dijk bij NOAD’32

Twee seizoenen geleden werd hij door de club gehuldigd. En dat was niet voor niks, want na ruim zestig jaar als lid van NOAD’32, verdient Sjaak Boezer als trouwe vrijwilliger alle waardering die hij krijgt. “Een flinke tijd, hé? Dat zie je tegenwoordig niet veel meer.”

Tijd die hij vooral naast het veld doorbracht, want daarbinnen was het naar eigen zeggen niet zoveel. “Het voetballen stelde maar weinig voor, dat was geen succes. Om eerlijk te zijn, kon ik er niet veel van.” Verder dan een lager elftal kwam de 73-jarige Boezer dan ook niet. “Mijn positie? Waar ik niet in de weg liep…”

Laatste benen

Genoeg over dat onderwerp. Als vrijwilliger loopt de inwoner van Wijk en Aalburg namelijk allesbehalve in de weg. In het bestuur, voor het onderhoud en nu bij het clubblad. Boezer doet of deed het allemaal. “Al tientallen jaren, ook als secretaris. Nu doen we klusjes op het complex; schade op het veld herstellen. Vaak op maandag of dinsdag, even die pollen terugtrappen.” Maar vooral de vrijdagmorgen, is favoriet. “Met een mannetje of acht, ons werkploegje, doen we van alles. Kantjes steken of bladeren opruimen, dat soort dingen.” Een voorbeeld voor de jeugd, vertelt Boezer. “We zitten bij de club goed in de vrijwilligers, hoor. Op zaterdagmorgen komen de jongere mensen, die doen het zware werk!” Al doet hij dat zelf ook, maar dan voor clubblad ‘De Loods’. “Iedere week, vol met achtergrondinformatie, de stand en het programma.” Toch, is dat niet altijd makkelijk. “Het loopt wel een beetje op zijn laatste benen. Iedere ploeg moet eigenlijk elke week een verslagje aanleveren, maar daar is niet altijd evenveel animo voor. Dan is het moeilijk vol te krijgen. Tegenwoordig communiceert iedereen via Facebook en weet ik veel wat. Een clubblad is nog een beetje uit de ouderwetse tijd, jammer genoeg. Ouderen willen dat graag lezen.” De vraag is nog voor hoelang. “Ik doe het nu samen met Anton (de Waal), maar er moet natuurlijk wel ooit opvolging komen. Anders houdt het een keer op.”

Rommelen

Iets wat nooit op zal houden, is zijn liefde voor de club. Want NOAD’32 zit bij Boezer in het hart. “Het is leuk om te doen, vooral ook omdat je met de vereniging bent meegegroeid. Dan rol je er ook vanzelf in.” Het leukste? “De vrijwilligers en de sociale contacten. Daar draait het natuurlijk wel allemaal op.” En dat merkt hij ook zelf vaak genoeg. “Als je dan complimentjes krijgt, dat het complex netjes is. Of je staat zondagochtend op de dijk en ziet hoe mooi het erbij ligt, dan ben je daar trots op.” Al doet hij dat natuurlijk niet alleen. “Het is bij veel clubs lastig om aan vrijwilligers te komen, maar bij ons mogen we echt niet klagen. Dat vind ik wel mooi om te zien.” Ook zelf gaat hij geregeld even ‘tussendoor’. “Naar het veld, om wat te rommelen of om dingen rond te brengen. Als ik kan, dan ga ik. De ene week wat meer dan de andere.” Want stiekem, is er eigenlijk geen plek waar Boezer liever is. “De club betekent veel voor mij, dus het is leuk en fijn als het goed draait.” Maar dat niet alleen. “Van de oudere generatie ken je natuurlijk bijna iedereen!” Dat brengt hem als vanzelf terug in de tijd. “Toen we begonnen met het clubblad, ging dat nog met een ‘Stencil machine’, zat je helemaal onder de inkt. Nu sturen ze alles via de mail, dat scheelt een hoop tijd.” En dus houdt de vrijwilliger, als zijn gezondheid het toelaat, het allemaal nog wel een tijdje vol. “Op het fietsje of lopend, ik ben er zo!”

Klik op NOAD’32 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op NOAD’32 voor meer informatie over de club.

Martijn Jochems eist veel van zichzelf bij VCW

Voor Martijn Jochems is er dit seizoen bij VCW veel veranderd. De 21-jarige inwoner van Wagenberg heeft niet alleen een nieuwe positie in het veld, maar is door de nieuwe trainer Tijs van Bragt ook gebombardeerd tot aanvoerder.

Jochems nam deze zomer de aanvoerdersband over van de gestopte Bram SchouwenRKVVaars. “Ik vind het eer en het is ook een verantwoordelijkheid, maar ik voel me er goed bij.”

Jochems speelde vorig seizoen voornamelijk in het tweede elftal. “Het boterde niet zo met de vorige trainer”, verklaart hij. “We waren het oneens met elkaar over bepaalde zaken. Dat zorgde voor een vervelende sfeer op de training. Op een gegeven moment ging het zo tegenstaan om te trainen dat ik er voor gekozen heb om in het tweede te gaan spelen. Dat was geen straf, omdat veel vrienden van mij in dat elftal spelen.”

Jochems maakte aan het einde van het seizoen zijn comeback in de hoofdmacht. VCW had zijn hulp nodig in de nacompetitie. “Voor VCW hebben wij, de trainer en ik, onze geschillen aan de kant gezet. Het belang van VCW stond voorop. Ik ben blij dat ik nog een steentje heb kunnen bijdragen aan het goede slot van het seizoen.”

Onder Van Bragt vertolkt Jochems een belangrijke rol. De oefenmeester zette de linkspoot vrijwel meteen op ‘tien’. “Ik heb bijna altijd op acht gespeeld, linksback of linksbuiten”, zegt Jochems. “Daarom is het wel even wennen deze positie. Je bent veel directer betrokken bij de aanval. Omdat we met drie spitsen spelen, wordt er van mij ook het nodige verdedigende werk verwacht.”

Hij is niet ontevreden over zijn start. “Maar er is nog behoorlijk ruimte voor verbetering. Ik eis meer van mezelf.” Hij haalt zijn cijfers erbij. “Ik moet meer gaan scoren en meer assists geven.”

Jochems speelt al sinds zijn zeventiende in de selectie. “Ik ben begonnen bij HZ’75. Toen we verhuisden ben ik lid geworden van VCW en daar heb ik op mijn zeventiende mijn debuut gemaakt in het eerste. Dit is dus al weer mijn vijfde seizoen in de selectie.”

Hij heeft er vertrouwen in dat VCW dit seizoen een rol van betekenis kan spelen in de vierde klasse. “Ik heb het idee dat we volwassener zijn geworden, maar of dat leidt tot een hoge positie zullen we zien.”

Zeker is dat VCW de nodige teams onder zich moet houden om nieuwe degradatieperikelen te voorkomen. “Pittig”, zegt hij over de versterkte promotie. “Ik heb geen idee hoeveel punten we moeten halen om ons direct veilig te spelen, maar ik heb wel het gevoel dat ieder puntje nog harder telt.”

Klik op de link voor meer artikelen over VCW
Klik op de link voor meer informatie over VCW

Focus’07 geeft de jeugd een stem

0

Focus’07 is bezig om ‘samen één Focus’07 te zijn’ steeds meer handen en voeten te geven. De jeugd heeft een belangrijke stem gekregen met de oprichting van de jeugdraad en er wordt gewerkt aan de invulling van het ambassadeursschap van de selectie.

De fusieclub zette vorig jaar een traject in met als doel één vereniging te zijn en om dat te bereiken wordt gezocht naar verbinding tussen de diverse geledingen. “We hebben inmiddels 725 leden”, zegt voorzitter Giel Smits. “We willen niet per se een grote vereniging zijn, maar vooral een leuke om zo de leden voor de club te behouden.”

Om dat te realiseren is gekozen voor een aantal speerpunten. Eén daarvan is de oprichting van een jeugdraad. In de raad zitten negen spelers in de leeftijd van twaalf tot en met achttien jaar plus twee ouders die een begeleidende rol hebben. “We willen graag weten wat de jeugd van bepaalde zaken vindt”, reageert Smits. “Tot de jeugdraad was opgericht, hadden ze ook geen stem bij de ledenvergadering, nu hebben ze die wel.”

De jeugdraad mag volgens Smits over van alles iets te vinden en meepraten. “Dat kan over de kantine gaan – gezondere snacks of iets dergelijks – maar ook over de manier waarop de club is georganiseerd en wat zij leuk vinden wat er georganiseerd zou kunnen worden.”

Het blijft niet alleen bij meepraten en ideeën opperen, verduidelijkt Smits. “Het is ook de bedoeling dat zij zelf samen activiteiten gaan organiseren. Op die manier krijg je binnen de club een groter draagvlak en we hopen uiteraard ook dat we door het bevorderen van deze betrokkenheid we de vrijwilligers van de toekomst binnenhalen.”

Eén van de plannen die zeker tot uitvoer komt is het organiseren van een jeugd-ALV, naast de bestaande ledenvergadering van de club. “Het bestuur gaat daar, in Jip- en Janneke-taal uitleggen wat we doen en wat we willen voor de toekomst. Ook daar hopen we weer ideeën op te halen.”

Smits vindt het heel normaal om de stem van de jeugd te laten horen. “Tweederde van onze club is jonger dan achttien jaar.”

Waar de club ook hard aan werkt is het ambassadeursschap van de selectie. Spelers van het eerste en tweede elftal gaan in duo’s een team adopteren. “Ze gaan gasttrainingen en clinics geven aan jeugdteams. We willen daarmee een band creëren tussen die jeugdteams en de selectie. Aan de ene kant kan dat kwaliteitverhogend werken – er wordt aan kennisoverdracht gedaan aan de trainer van het jeugdteam – en aan de andere kant hebben we de hoop dat jeugdspelers op zaterdagmiddag gaan kijken bij het eerste elftal omdat zij spelers kennen.”

“We hebben de spelers van de selectie allemaal een fitnessabonnement gegeven en als tegenprestatie verlangen wij dat zij zich inzetten voor dit ambassadeursschap.”

In lijn van het project is tevens de aankleding van het clubgebouw. Smits: “We hebben een paar maanden geleden een terras gebouwd waar we in november ook Sinterklaas hebben ontvangen. Daarnaast zijn we bezig om de kantine een nieuwe look te geven. Het doet nu wat klinisch aan en we willen de kantine een wat warmere uitstraling geven. Een soort huiskamergevoel. Ook daarvoor vragen we de input van de leden.”

Klik op Focus’07 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Focus’07 voor meer informatie over de club.

Kevin van Esch voetbalt vooral op intuïtie bij Wilhelmina ’26

In zijn negende seizoen als speler van het eerste, hoopt Kevin van Esch nóg nadrukkelijker zijn stempel te kunnen gaan drukken. Want met een uitdagend jaar voor de boeg, kan Wilhelmina’26 zijn doelpunten en assists meer dan goed gebruiken. “Als je meer levert, krijg je uiteindelijk ook meer respect.”

Helemaal als captain, weet de 32-jarige ‘nummer tien’. “Die rol past wel bij me, helemaal naast het veld. Spelers goed opvangen, dingen organiseren.” Maar daarbinnen ziet de middenvelder bij de tweedeklasser dus nog wel ruimte voor verbetering. “Ik moet vooral meer gaan scoren, helemaal als oudgediende”, lacht hij. “Dit is mijn negende seizoen bij het eerste, mijn zesde als aanvoerder. Via Haarsteeg en de jeugd van FC Den Bosch, kwam ik hier.” Dat laatste klinkt logischer, dan het daadwerkelijk is. Of was. “Van de zondag naar de zaterdag. Mijn vriendin komt uit het dorp en Johan van der Werff, toen de trainer, had een mooi plan.”

Verfrissend

Spijt, heeft Van Esch dan ook zeker niet. “Het is een soort familie. Alles is een beetje ouderwets, maar dat heeft ook wel wat. Ik heb altijd een lekker gevoel als ik hier kom.” En dat is maar goed ook, vertelt hij. “Presteren, maar het ook gezellig hebben. Dat is heel belangrijk hier.” Dat viel vorig seizoen een beetje tegen, moet de routinier eerlijk bekennen. “Een lastig jaar. We kregen een andere trainer, verschillende types. Zoiets kost tijd.” Uiteindelijk kregen ze het bij Wilhelmina’26, met handhaving in de tweede klasse, toch net op het juiste moment op de rit. “Je begint op het einde wel een beetje te twijfelen… Maar de laatste wedstrijden hebben we echt goed gespeeld. Uiteindelijk mogen we tevreden zijn.” Met een elfde plek dus. “Als team waren we te wisselvallig. Een tijdje stonden we vierde, haalden we veel punten, daarna ineens zes weken niks. Als je het zo bekijkt, zat er misschien wel wat meer in.” Met oud-prof Ömer Kaya als nieuwe trainer voor de groep, moet die potentie er nu wel uit gaan komen. “Hij komt niet uit de regio en wil iets anders voetballen, dus dat is verfrissend. Ook zijn oefenstof is leuk.” Maar de lat ligt hoog, weet Van Esch. “Ömer wil voetballen, opbouwen en is alleen maar bezig met het spelletje. Hij zei laatst: Jullie betalen allemaal contributie, waarom zouden we dan zomaar ballen wegschieten?”

Aanvalsdrift

Toch spelen ze in Wijk en Aalburg, als het echt niet anders kan, de lange bal. Maar dan wel eentje met een idee. “Veel ploegen doen dat op de spits, wij juist op de middenvelder. Een middenlange bal dus eigenlijk!” Het idee daarachter? “Middenvelders kunnen de bal doorkoppen naar de spits en daar dan weer omheen bewegen. Dat zijn vaste patronen.” Na drie keer een 3-1 voorsprong weg te hebben gegeven, is het vertrouwen bij Van Esch nog altijd groot. “Onze eerste doelstelling is veiligspelen en ik verwacht wel dat we dat gaan halen. Tot nu toe scoren we veel, daar hadden we altijd moeite mee.” Maar: “We moeten beter gaan verdedigen. Zeker als je voor staat, moet je misschien wat slimmer gaan spelen. Dat heeft ook met ervaring te maken.” Al weet Van Esch wel een klein beetje waar die aanvalsdrift vandaan komt. “Achterin staan nu ‘aanvallers’, die denken toch automatisch aanvallend.” Dat doet hij zelf overigens ook, maar dan als ’10’. “Ik moet het echt hebben van mijn inzicht en trap, weten waar je moet lopen. Niet van de slidings of de duels, maar voetballen op intuïtie.” Soms, heel soms, laat die intuïtie hem in de steek. “Dan laat ik mijn mannetje lopen, in de hoop daarna zelf vrij te komen. Als dat mislukt, krijg je natuurlijk op je flikker.” Na al die jaren bij de club, hoopt Van Esch nog op een laatste hoogtepunt in de herfst van zijn carrière. “Tijdens mijn eerste seizoen werden we meteen kampioen, maar in de tweede klasse zijn we eigenlijk een beetje een grijze muis. Stiekem hoop ik nog een keertje op het linkerrijtje en nacompetitie, dat zou mooi zijn om mee te maken!”

Klik op Wilhelmina ’26 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Wilhelmina ’26 voor meer informatie over de club.

Guus Verbeek geeft met gerust hart stokje over bij OVV’67

Guus Verbeek zwaait eerdaags af als voorzitter van OVV’67. Dat doet hij met een gerust hart, want de opvolging staat klaar. “OVV’67 moet vooral OVV’67 blijven, een vereniging waar prestatie belangrijk is, maar het sociale element nóg belangrijker.”

In januari van komend jaar is het precies acht jaar geleden dat de voormalige Poeldijker uit het Westland voorzitter werd van de club in Oosteind. “Ik was nieuw in het dorp en mijn vriendin en haar zoon speelden bij de club”, zegt Verbeek (59). “Ze kregen er lucht van dat ik ooit voorzitter was geweest bij een tennisvereniging. Die moeten we hebben, dachten ze waarschijnlijk, haha.”

Het was de bedoeling dat Verbeek ‘even een paar jaar’ voorzitter zou zijn, maar dat even werd dus bijna acht jaar. Mede door de coronaperiode en alle perikelen daaromheen bond Verbeek er nog een termijn aan vast. “Ik wilde de club niet verlaten in die lastige periode”, zegt hij. “Dat gold overigens voor nog twee andere bestuursleden. Een wisseling van de wacht is prima, maar op dat moment leek het ons beter om even te wachten.”

Toen hij in 2013 aantrad, had OVV’67 moeite om de financiële touwtjes aan elkaar te knopen. Er moest een wat steviger financieel beleid worden gevoerd, noemt hij dat. “De club schreef elk jaar rode cijfers. Het ging weliswaar niet om grote bedragen, maar we kregen de begroting niet sluitend. We zijn er wat steviger in gaan zitten en zijn met de hele club ook goed naar onze uitgaven gaan kijken. Wat is echt nodig en wat niet. We hebben ook geprobeerd om wat meer vat te krijgen op het bestellen van nieuwe spullen. Voorheen werden we als club daardoor wel eens verrast.”

Het nieuwe beleid heeft ervoor gezorgd dat OVV’67 een gezonde financiële huishouding heeft en een spaarpotje. En dat spaarpotje is volgens Verbeek altijd handig, zeker met wat OVV’67 nog te wachten staat. Al enkele jaren wordt gesproken over woningbouw in Oosteind en sportpark Uilendonck is aangewezen als één van de mogelijke locaties. “Het speelt, maar het heeft nog geen concrete vormen aangenomen”, zegt Verbeek over een mogelijke verplaatsing. “Het is afwachten wat er gaat gebeuren. Als club staan we niet onwelwillend tegenover een nieuw complex, mits dat aan het centrum van het dorp grenst.”

Woningbouw in Oosteind wordt door OVV’67 toegejuicht. Verbeek: “Het kan zorgen voor extra leden, vooral aan de onderkant. Die nieuwe aanwas kunnen wij gebruiken.”

Want OVV’67 is als club de afgelopen jaren wel een stukje ouder geworden, stelt Verbeek. “Toen ik voorzitter was hadden we jeugdspelers die nu spelen in de JO17 en MO17. Dat zijn onze jongste teams.”

Nog wel. “Toevallig hebben we onlangs een verzoek gehad van een opa die zijn kleinzoon graag wilde opgeven. Met één jeugdspeler kunnen we niet zo veel. Kom terug als jullie met meer zijn, hebben we gezegd. Dat is gebeurd. We hebben een stuk of negen spelertjes.”

Van de grote getallen heeft OVV’67 het nooit moeten hebben. Wél  van het sociale. Verbeek: “Het sociale is minstens zo belangrijk als het sportieve. Die waarden moeten we koesteren. Zoals ook het feit dat we een ‘echte’ voetbalkantine hebben. Gedateerd, maar wel supergezellig.”

De onzekere toekomst zorgt er ook voor dat OVV’67 goed kijkt naar investeringen op het sportpark. “We houden altijd in het achterhoofd dat we op den duur hier moeten vertrekken. Aan de andere kant leven we wel in het hier en nu. Je kunt niet alles gaan uitstellen. Vandaar dat we twee oude kleedkamers inmiddels hebben gerenoveerd. We hebben een tijdje geleden vier kleedkamerunits gekregen. Het dak daarvan ligt vol met zonnepanelen.”

Als hoogtepunten in zijn bijna achtjarige voorzitterschap noemt Verbeek de viering van het 50-jarig jubileum, maar ook de promotie van het eerste vrouwenelftal naar de eerste klasse. “Op verzoek van de spelersgroep hebben we dit seizoen bewust een stapje teruggedaan. De lange reistijden begonnen tegen te staan. Vandaar dat we nu spelen in de derde klasse.”

Klik op de link voor meer artikelen over OVV’67
Klik op de link voor meer informatie over OVV’67

Leo Klerks coacht al drie jaar met plezier het vrouwenelftal

Positief en rustig coachen én de nadruk leggen op wat allemaal goed gaat. Dat is de manier waarop Leo Klerks (34) het vrouwenteam van S.C. Elshout begeleidt. Dit doet de voetballiefhebber inmiddels drie jaar, samen met collega-coach Ilse van Delft en trainer Erol Gedik. “We hebben de rollen goed verdeeld.”

Toen hij zeven jaar was, zette Klerks zijn eerste stappen op het groene gras van S.C. Elshout. Hij bleef actief tot een hardnekkige knieblessure het onmogelijk maakte nog te voetballen. “Ik ben 27 jaar lid van de club en ik heb zeventien jaar gevoetbald. Met veel plezier, dus ik vond het echt jammer dat ik moest stoppen.”

De coach heeft volgens eigen zeggen overigens geen noemenswaardig voetbaltalent. “Ik heb altijd in het laagste elftal gespeeld, maar had altijd veel lol. Dat vind ik het belangrijkste.”

Lol ziet Klerks ook bij vrouwen 1. “Genieten van het voetballen is een van onze kwaliteiten. We hebben het heel gezellig met z’n allen. Als we verliezen, wordt niemand boos. We winnen liever hoor. Maar als de tegenstander beter is, is dat oké. We drinken dan een biertje en het is weer goed. Niemand wordt persoonlijk aangesproken, je weet het zelf wel als je niet goed gespeeld hebt.”

Stille Kracht

Klerks coacht positief en laat zich weinig horen langs de lijn. “Ik laat het team voetballen. Als er echt iets is, hoor je me wel hoor. Wat voor dingen ik dan roep? Dat ze wakker moeten worden bijvoorbeeld.”

De taakverdeling tussen Klerks en de andere begeleiders verloopt prima. “We bespreken veel en zitten op één lijn qua begeleiding. Ilse regelt het meeste, wie er vlagt en wast, Erol geeft training. Als een wedstijd verplaatst moet worden, zorg ik daarvoor. Ik onderhoud ook het contact met de club.”

Lief

De coach ziet weinig verschil tussen het coachen van mannen en vrouwen. “ Je moet natuurlijk netjes kloppen als je de kleedkamer binnenkomt” grinnikt hij. “En bij mannen is er meer agressie, vrouwen zijn liever voor elkaar, de tegenstander en de scheidsrechter. Of ze me weleens voor de gek houden? Dat is nog niet gelukt.

Maar ik binnenkort voor het eerst mee op teamweekend met 27 vrouwen en drie mannen. Ik ben benieuwd of het dan lukt. Ik heb geen idee.”

Grootste ambities heeft Klerks niet. “Als we bovenaan het rechterrijtje eindigen aan het einde van het seizoen, vind ik het prima. Ik denk niet dat we kampioen worden en dat is oké. Ik kan prima tegen mijn verlies, ik heb in mijn eigen voetbalcarrière vaak verloren, meer dan dat ik heb gewonnen”, klinkt het nuchter.

“Maar, ik houd van het spelletje. Als ik langs de lijn sta vind ik het tof om samenspel te zien. Ze maken er echt wat van, onze vrouwen.”

Klik op S.C. Elshout voor de laatste artikelen over de club.
Klik op S.C. Elshout voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.