Home Blog Pagina 424

S.V. Capelle verliest bij Sleeuwijk

0

S.V. Capelle voetbalde zaterdag weer de eerste competitiewedstrijd na de winterstop en ging op bezoek bij Sleeuwijk. Capelle begon niet attent aan de wedstrijd: gelijk in de eerste minuut bracht Andor van Andel de gastheren op 1-0.

Hierna mogelijkheden voor beide partijen, maar het was Capelle dat in de 29e minuut het net wist te vinden: een steekpass van Tygo de Jong bereikte Quinten van Caem, die eerst de keeper omspeelde en hierna de 1-1 aantekende.

Na de rust kreeg Sleeuwijk meer veldoverwicht en ging het op zoek naar de voorsprong. In de 57e minuut volgde deze ook: uit een corner wist Jesse Rombouts de 2-1 binnen te werken. Een kwartier voor tijd bracht Jeffrey Molhoek Sleeuwijk op 3-1 en leek de wedstrijd beslist. Toch wist S.V. Capelle in de 82e minuut nog de aansluitingstreffer te maken: Daryll-Lee Maasland veroverde de bal en legde af op Quinten van Caem, die de 3-2 op het scorebord zette. In de slotfase wist S.V. Capelle niet meer de gelijkmaker af te de dwingen en bleef de 3-2 staan.

A.s. zaterdag 4-2 is S.V. Capelle vrij voor de competitie en oefent het thuis tegen het Zevenbergse Seolto (14.30 uur). De week er op wordt er op zaterdag 11-2 voor de competitie thuis gevoetbald tegen Sparta’30 (14.30 uur).

foto’s: MW fotografie

Klik op SV Capelle voor het laatste artikel over de club.
Klik hier voor meer informatie over SV Capelle

Van Veen laat de jeugd van GDC nog niet los

0

Zelf gevoetbald bij NOAD’32 en inmiddels al vijftien jaar lang jeugdtrainer namens GDC. Want met voetballende kinderen, kan Arie van Veen er voorlopig nog lang geen genoeg van krijgen. “Er werd een meisjesteam opgericht, mijn dochter wilde voetballen, dan gaan ze je vragen…”

En met als schoonvader Toontje Branderhorst, toen een icoon bij GDC, was dat antwoord eigenlijk niet zo moeilijk. “Die heeft hier tot zijn 69ste gevoetbald en deed allemaal klusjes, dus via hem kende ik de club natuurlijk wel.” En andersom ook. “Tot de dames ben ik met mijn dochter(s) meegegaan, daarna ben ik gestopt.” Maar helemaal van hem af, waren ze in Eethen natuurlijk niet. “Daarna kreeg ik nog een zoontje en ben ik opnieuw begonnen bij de mini’s. Een jaar of vijf, zes geleden.”

Bekende namen

Heel wat seizoenen later, is de 54-jarige Van Veen er als trainer van de JO13 dus nog steeds. “Voetbal blijft een mooi spelletje; spelertjes beter maken. Met die kids werken, is het allerleukste”, weet hij inmiddels uit ervaring. “Als ik nu iemand van die meiden tegenkom, die zijn nu in de twintig, kennen ze je nog allemaal.” Van Veen, weet dan ook van geen ophouden. “Voor mijn gevoel kan ik ze nog zoveel leren, dan is het zonde om ze los te laten. Heel eerlijk? Dat vind ik best moeilijk, haha!” Heel gek is dat overigens niet. “Je ziet ze gewoon groeien, dat geeft zoveel voldoening. Het begint spelenderwijs met trucjes, dan wordt het dribbelen, passen en positiespel.” Steeds een beetje moeilijker. “Twee keer raken, positiegericht. Dat soort dingen.” Maar dat gaat niet vanzelf, vertelt de fanatieke trainer. “Ik houd van duidelijkheid en discipline, verbaal ben ik best wel aanwezig. Ze weten precies wat de grenzen zijn.” Juist in die omgeving, leren ze het snelste. “We zijn nu onder meer bezig met elkaar coachen. Hoofd omhoog en kijken waar je heen moet. Kaatsen, strak inpassen en opendraaien. Dat komt altijd wel terug.” Voor oefeningen haalt Van Veen inspiratie uit meer dan bekende namen. “Pep Guardiola of Ruud van Nistelrooij. Dan kijk ik gewoon online, wat zij doen en wat wij daar dan mee kunnen.”

Ontwikkelen

Met een talentvol groepje, kan de jeugdtrainer zichzelf helemaal uitleven. Ook zijn ervaring bij de dames helpt hem nog steeds. “Bij meiden is de motoriek vaak wat anders, daar moet je rekening mee houden.” En dus ging Van Veen daar eens extra goed opletten. “Je gaat er meer over nadenken: hoe zet je bijvoorbeeld je standbeen neer, wat doe je bij kappen? Dat soort dingen. Dat pas ik nu toe, daardoor pikken die spelertjes het nog sneller op.” Kennis die hij kan delen met zijn collega’s bij GDC. “Het zou goed zijn om bijvoorbeeld welwillende ouders te ondersteunen. Dat we een trainer mee laten lopen, om ze zo te helpen met de oefenstof en het leren van de basis.” Maar dat niet alleen. “Soms geeft de hoofdtrainer van het eerste een training bij ons. Dat is leuk voor die gasten en het zorgt voor binding binnen de club. Dat zijn goede ontwikkelingen.” Toch ziet de inwoner van Genderen nog ruimte voor verbetering. “We selecteren nu vaak op leeftijd, soms moet je dat op kwaliteit doen. Doorselecteren om jongens uit te dagen en beter te maken. Het gaat niet om winnen, maar juist om ontwikkelen. Dat staat voorop en moet het doel zijn.” Aan stoppen denkt Van Veen dan ook voorlopig nog niet, of toch wel? “Vorig jaar dacht ik daar heel even aan, maar ik vind het nog steeds zó leuk. En zolang die jongens willen dat ik blijf, ga ik nog een paar jaar door!”

Klik op GDC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op GDC voor meer informatie over de club.

Jarden van Ek speelt 100e duel voor vv Papendrecht

Op zaterdagmiddag 28 januari kwam Jarden van Ek voor de 100e keer in actie voor het eerste elftal van VV Papendrecht. Hij ontving uit handen van voorzitter Hans Jonker een fraaie herinnering aan deze mijlpaal.

We feliciteren Jarden van Ek met het spelen van zijn 100e officiële wedstrijd en hopen hem nog vaak in de rood-zwarte kleuren te kunnen bewonderen.

Bron: VV Papendrecht

Klik op VV Papendrecht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Papendrecht voor meer informatie over de club.

Papendrecht lijdt eerste nederlaag

Op een zonovergoten Slobbengors heeft Papendrecht de eerste nederlaag moeten slikken. Roda Boys/Bommelerwaard was met 0-1 te sterk. Het eerste deel van de wedstrijd had Papendrecht het overwicht tegen de fysiek sterke bezoekers.

Beide ploegen creëerden weinig tot niets. Het hobbelige veld was daar mede schuldig aan. Een kopbal over het doel uit een corner was de beste kans voor Roda Boys. Een rollertje na een prima actie van Jay Luciano was dat voor Papendrecht.

Na de rust was Roda Boys de betere ploeg. Een schot van de uitstekend spellende Toby Tan ging net voorlangs het doel van Papendrecht-doelman Roy Rijntjes. De grootste kans voor Papendrecht ontstond uit een vrije bal van jubilaris Jarden van Ek. De linksbuiten speelde zijn 100e wedstrijd in het eerste van VV Papendrecht. Zijn scherp aangesneden bal viel voor de voeten van Jillroy Ruiz die hard uithaalde maar Rob de Groot kon redding brengen. De rebound was voor Jay Luciano maar zijn inzet verdween naast het doel. Uit de daaropvolgende corner pikte Job van der Werff de bal op waarna hij met een prima solo het strafschopgebied inging. Zijn verwoestende schot scheerde langs de kruising. Ook Roda Boys/Bommelerwaard liet zich regelmatig zien. Diverse schietkansen van de rand van de zestien verdwenen echter allemaal ver naast of over.

De wedstrijd, die eigenlijk geen winnaar verdiende, kreeg die toch. In de 77e minuut belandde een voorzet van de rechterkant tussen keeper Roy Rijntjes en het centrale verdedigingsduo van Papendrecht. Via de kluts viel de bal voor een aanvaller van de gasten die de bal simpel binnen kon lopen. Papendrecht ging het laatste kwartier op zoek naar de gelijkmaker. Door een combinatie van onzorgvuldigheid en het slechte veld lukte het de koploper niet om een punt te redden tegen de naaste achtervolger.

Papendrecht: Rijntjes, Van Rooijen, Baars, Ruiz, Van der Werff, Tilroe, Saffignani, Bravenboer, Van Wijk (Stewart), Van Ek, Luciano.

Bron: VV Papendrecht

Klik op VV Papendrecht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Papendrecht voor meer informatie over de club.

Jens Verschuren zit op zijn plek bij Achilles Veen

Hij maakte afgelopen zomer de overstap van Madese Boys naar Achilles Veen, kwam van de tweede klasse terecht in de vierde divisie en veroverde binnen de kortste keren een basisplaats. Kortom, het nieuwe avontuur van Jens Verschuren bevalt hem tot nu toe prima.

Een leuke groep, met veel nieuwe jongens en een flinke stap omhoog. De 21-jarige Verschuren heeft tijdens zijn eerste maanden in Veen maar weinig te klagen. “Het bevalt heel goed. Sportief gaat het beter dan verwacht. In het begin had ik wat moeite om aan te passen, vooral qua handelingssnelheid.” Maar al vrij vlug, eigenlijk na de voorbereiding, kreeg de aanvallende middenvelder de smaak te pakken. “Uiteindelijk ga je dan ook mee in het niveau. Ik had sowieso wel het vertrouwen dat ik het aan zou kunnen.” Aan zelfvertrouwen dus geen gebrek, maar Verschuren beseft één ding maar al te goed: “Er wordt nu een stuk meer van je gevraagd.” Op allerlei gebieden. “Vooral het tactische gedeelte was even zoeken. Hoe moet je lopen én op welk moment? Dat soort dingen moeten automatismen gaan worden, maar dat waren ze in eerste instantie natuurlijk nog niet.”

Liefhebber

Heel gek is dat gezien zijn verleden ook niet. “Ik ben begonnen bij VCW in Wagenberg, daar ging ik op mijn zeventiende weg, naar Prinsenland. Dat was toen derde klasse.” Via Prinsenland kwam Verschuren vervolgens terecht bij Madese Boys, drie jaar later zit hij dus bij vierdedivisionist Achilles Veen. “Na een goed seizoen daar, had ik contact met Dennis (van der Steen), hij was eerst trainer bij Sliedrecht, zo kende hij mij. In de winter op gesprek, toen wist ik eigenlijk al dat ik zou gaan.” Want zijn ambitie is duidelijk. “Ik wil gewoon het hoogst mogelijke.” Voor nu is dat de ploeg in het groen met wit, geen onbekende voor de inwoner van Wagenberg. “Samen met mijn vader ben ik een echte voetballiefhebber, dus regelmatig gingen en gaan we ergens een wedstrijdje kijken. Niet alleen bij Achilles, maar bijvoorbeeld ook bij Kozakken Boys. Dan krijg je vanzelf een beeld van het niveau en de sfeer.” En dus was Verschuren ook in staat om voor het seizoen, al een duidelijk plan voor zichzelf te kunnen maken. “Zoveel mogelijk minuten, leren van de ervaren jongens en belangrijk zijn voor het team.” Bij zijn basisdebuut kwam hij tot scoren, de teller staat inmiddels op vier en dus moet de jongeling eigenlijk nieuwe doelen gaan stellen. “Het gaat veel sneller dan verwacht, ik voel dat ik aan het groeien ben.”

Mentaal

Ook qua vertrouwen. “Bij ‘Made’ speelde ik altijd als creatieve middenvelder, maar het was lastig om dat hier ook te doen. Ik kon niet helemaal mijn eigen spel spelen, dat gaat dan in je hoofd zitten, daardoor had ik moeite met mezelf.” Inmiddels lijkt dat achter de rug. “Het belangrijkste wat ik heb geleerd, is toch wel het mentale.” Een overwinning op zich én op zichzelf. “Mentaal was ik altijd een beetje zwak. Kan ik het niveau aan? Is het een goede keuze geweest? Dat soort dingen. Daar denk ik nu niet meer over na.” En dus kan Verschuren zich nog meer gaan richten op het team, want ook daar zit nog voldoende ruimte voor verbetering. “Onze doelstelling was en blijft top vijf. De start was wat teleurstellend, met een nieuw team, dus wennen. Inmiddels gaat het beter, hopelijk zijn we die drempel over.” Als ‘nummer 10’ kan hij daar mede voor gaan zorgen. “Fysiek sterk, iemand met loopvermogen, een goed schot en creativiteit. Ik heb wel het gevoel voor die steekpass.” Maar Verschuren is nog jong en dus valt er ook voor hem nog genoeg te verbeteren. “Zeker op dit niveau, is het drukzetten heel belangrijk. Voetballen zonder bal, daar kan ik nog wel stappen in maken.” Helemaal als hij uiteindelijk die stap naar de echte top van het amateurvoetbal wil zetten. “Eerst hier ontwikkelen, veel leren en dan verder kijken. Stiekem hoop ik ooit op Kozakken Boys, alleen al voor die sfeer!”

Klik op Achilles Veen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Achilles Veen voor meer informatie over de club.

7-tegen-7 onder leiding van Kees en Arie Schalk bij FC Lisse al jaren topmodel

0

Lisse draait al jaren met succes een interne 7-tegen-7 competitie. Tien teams spelen op regelmatige basis met dik plezier hun wedstrijden op Ter Specke. “Maar er kunnen altijd meer liefhebbers bij”, zeggen Kees (55) en Arie Schalk (60), de mannen achter de competitie.

De twee broers maken al heel wat jaartjes deel uit van de zeven-tegen-zeven familie bij FC Lisse. “Walking football is het eindstation, daarvoor zitten wij”, grinnikt Kees in de fraaie kantine van het nieuwe clubgebouw van FC Lisse.

En serieus: “Nee hoor, zeven tegen zeven is voor 35-plussers. We hebben vijftigers rondlopen, maar ook jongens die eind dertig zijn. Die kunnen in fysiek opzicht nog prima mee in het reguliere voetbal, maar vinden het vanwege sociaal oogpunt fijner om aan de interne competitie mee te doen.”

“Het voordeel van onze competitie”, vult Arie aan, “is dat we altijd thuis spelen. Je hoeft niet die auto in om ergens anders te gaan voetballen. En je bent bij ons ook niet elke week aan de beurt om te spelen. We spelen per speelronde twee wedstrijden, dus vier teams komen in actie. Op dit moment hebben we tien teams in competitie. We spelen op zaterdag om twee uur en half vier. Er wordt altijd een veld voor ons vrij gehouden.”

De broers, die het voetballen leerden bij LIsserBoys, zijn al jaren verbonden aan FC Lisse. Arie speelde  een seizoen of acht in de hoofdmacht van de FC.

Kees speelde jarenlang in het gezellige vierde elftal, waar ook de derde Schalk-broer, Peter, deel van uitmaakte. “Peter is als eerste een team begonnen in de 35-plus competitie”, vertelt Arie. “Op een gegeven moment hebben ook wij de stap gemaakt.”

Het zeven-tegen-zeven voetbal heeft een lange geschiedenis in Lisse. “Leo Broekhuizen en Gerrit Valk zijn er ooit mee begonnen. Die zagen al in dat het goed was een interne competitie te beginnen om zo je leden te behouden. Het aantal teams dat meedoet is de afgelopen twintig jaar heel stabiel geweest. Onze top was veertien, een paar jaar geleden hadden we er acht. Dit seizoen hebben we er tien, maar we hebben nog plaats voor een aantal teams.”

Lisse diende jarenlang als voorbeeld voor andere clubs. Kees: “We hebben teams uit de hele regio voetballen. Zo hebben we ook een team uit Abbenes. Er voetbalden ook een paar jaar teams uit Hillegom mee, die club is echter zelf een competitie gestart. Ze hebben ons model met succes gekopieerd”, lacht Arie.

Spelplezier en gezelligheid (de beroemde derde helft), daar draait het om, zeggen de broers. “Maar dat willen winnen haal je natuurlijk niet uit een voetballer, al zijn ze 45 of 55 jaar. We vinden het wel belangrijk dat het gezellig blijft, in en buiten het veld. We letten er goed op dat er ‘clean’ wordt gepeeld, volgens de zaalvoetbalregels.”

Voor als het krachtsverschil tussen twee teams te groot is, heeft FC Lisse ook wat gevonden. Een ploeg mag bij een grote achterstand een extra speler inbrengen. “Op deze manier proberen we leuke wedstrijdjes te houden”, zegt Arie. “Aan het einde van het seizoen is bij ons iedereen kampioen, want we zijn een paar jaar geleden opgehouden met het bijhouden van de uitslagen en standen. Natuurlijk weet je als speler best dat je verloren hebt, maar daar hoef je toch niet aan herinnert te worden?”

Klik op FC Lisse voor de laatste artikelen over de club.
Klik op FC Lisse voor meer informatie over de club.

 

Remco Hartland is van de oplossingen als scheidsrechter coördinator bij SV Hillegom

0

Zorgen dat er bij elke wedstrijd een scheidsrechter staat: Remco Hartland heeft bij SV Hillegom niet de makkelijkste en eenvoudigste klus. Creativiteit en improvatievermogen kan de scheidsrechter coördinator bij de senioren daarom niet ontzegd worden.

Spelers van het derde elftal van Hillegom en hun tegenstanders wachten in de gang van de kleedkamers ongeduldig op de scheidsrechter van dienst. In scheidsrechterskamer 2 trekt Hartland (55) zijn scheidsrechterskloffie aan. Een hemelblauw shirt gaat over het hoofd van de in Noord-Holland opgegroeide Hartland. “De scheidsrechter van het derde elftal, van de KNVB, belde vanmorgen ziek af. Ik heb meteen de weekdienst van de bond gebeld. De dame aan de lijn kon gelukkig zorgen dat er een vervanger komt. Die moet echter uit Pijnacker komen, dus die jongens moeten nog even wachten.”

Zelf fluit hij op een ander veld de kraker tussen de lagere elftallen van Hillegom en EMM. “Ik heb altijd zin om een wedstrijdje te fluiten”, zegt hij, terwijl hij de toss doet en daarbij een muntstuk hoog de lucht ingooit en ook weer netjes vangt.

Dat doet hij met links. “Ik speelde naast voetbal vroeger ook waterpolo”, zegt Hartland. “Mijn hele familie zat in het zwemmen. Mijn oudste zoon speelt nog in het eerste team van DAW in Alkmaar. Zelf heb ik tot mijn 24ste gespeeld. Ik was linkshandig en voordat de tegenstanders dat wisten lag de eerste er al in”, lacht hij.

Zijn vader en opa waren vroeger ook voetbalscheidsrechter en dus heeft Hartland het niet van een vreemde. “Mijn vader heeft jarenlang de aanstellingen gedaan voor scheidsrechters van West I.”

Zelf werd hij op zijn twintigste scheidsrechter. Hij floot jarenlang voor de KNVB. “Tot mijn 37ste,38ste. Ik floot al een paar jaar op het niveau van de derde en tweede klasse. Ik had het idee dat ik niet meer kon promoveren. Voor de jonge jongens werd de rode loper uitgerold.”

Hij leerde zijn huidige partner kennen en verhuisde naar Hillegom. “Haar zoons voetbalden bij Hillegom en zo ben ik weer betrokken geraakt. Je begint eerst als grensrechter, al snel fluit je een wedstrijdje. Op een gegeven moment was er een vacature voor scheidsrechtercoördinator voor de senioren. Die heb ik opgevuld. Dat is inmiddels al weer vijf, zes jaar geleden.”

Hartland is in zijn functie belast met het indelen van scheidsrechters voor de thuiswedstrijden van de seniorenelftallen die geen KNVB-scheidsrechter hebben. “We hebben op zaterdag vier en op zondag zeven elftallen, maar één tot en met vier op zondag heeft een KNVB-scheidsrechter. Daar hoef ik in principe niet naar om te kijken, al gebeurt het regelmatig dat er ook voor die teams een clubscheidsrechter geleverd moet worden. De KNVB voelt ook het tekort.”

Zelf is de ‘pool’ waaruit Hartland kan putten ook niet al te groot. “Er wordt van mij de nodige creativiteit en improvisatievermogen verwacht. Zo heb ik één scheidsrechter van een andere club die regelmatig beschikbaar is om bij ons te komen fluiten. In de meeste gevallen lukt het wel om de wedstrijden dicht te krijgen, maar soms ook niet. Dan moet ik de aanvoerders of leiders de boodschap brengen dat ze zelf voor een scheidsrechter moeten zorgen.”

Hartland houdt altijd zijn ogen open voor nieuw scheidsrechterstalent. “Ik hou het goed in de gaten of er jongens gaan stoppen. Vaak kunnen ze het dan fysiek niet meer aan, als scheidsrechter kunnen ze nog lekker bezig blijven.”

Klik op SV Hillegom voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SV Hillegom voor meer informatie over de club.

Jaap van Duijn fluit nog altijd zijn wedstrijden bij VV Katwijk

0

Hij is al meervoudig opa en gepensioneerd, maar Jaap van Duijn (70) fluit nog elke zaterdagmorgen zijn wedstrijdje als verenigingsscheidsrechter bij Katwijk. “De jeugd is tegenwoordig meer gebekt.”

Van Duijn laat niets aan het toeval over. Als hij een wedstrijd fluit is hij totaal, maar dan ook totaal voorbereid. Voor de confrontatie tussen de JO15 van Katwijk en de leeftijdsgenoten van Rijnsburgse Boys heeft hij aan zijn rechterpols twee fluitjes hangen en aan zijn beide polsen prijkt een horloge en om eentje een bandje met roze en paarse kralen voorzien van de tekst van opa. “Dat bandje heb ik van mijn kleindochter gehad”, zegt Van Duijn. “Ze vonden het zielig dat opa was overgeslagen door de Sint.”

Hij neemt het fluiten nog steeds zo serieus als toen hij KNVB-scheidsrechter was. “Ik heb ooit een fluitje verloren tijdens de wedstrijd. En ik heb ook wel eens een horloge gehad die er tijdens de wedstrijd mee ophield. Dat is verrekte lastig.”

Van Duijn begon 32 jaar geleden met fluiten. “Ik werd toen jeugdleider van mijn zoon en daarbij hoorde ook dat je af en toe scheidsrechter was.  Ik ben ook vrij snel KNVB-scheidsrechter gaan worden. Ik weet nog goed dat je na het doen van de cursus een testtraject had van zes wedstrijden. Bij iedere wedstrijd werd je beoordeeld door een rapporteur. Blijkbaar was ik goed genoeg om echt scheidsrechter te worden.”

In de 25 jaar dat hij voor de KNVB wedstrijden leidde, floot hij louter wedstrijden bij de junioren. “In het begin heb ik ook wel seniorenwedstrijden gehad, maar ik was het commentaar van de spelers al snel zat. Ze wisten het altijd beter. Ik heb ook gezegd tegen KNVB: ze weten het zo goed, die hebben geen scheidsrechter nodig.”

Jarenlang was hij scheidsrechter bij de A- en B-junioren. “Een jaar of vijf geleden ben ik als KNVB-scheidsrechter gestopt. Ik werd een dagje ouder en kon het tempo niet meer bijbenen. Ik heb de KNVB nog gevraagd om wedstrijden voor de C-junioren, maar ik bleef aangesteld worden voor de A- en B.”

Intussen fluit hij met plezier jeugdwedstrijden bij Katwijk. “Op zondag krijgen we het schema doorgestuurd voor de zaterdag erop. Ik wacht meestal wat er overschiet. Het liefst fluit ik om een uur of elf.”

Want daarna wordt Van Duijn in de kantine verwacht om achter de frituur plaats te nemen. “Vaste prik. Er zijn dagen dat er 75 kilo patat doorgaat.”

Met zijn zaterdagactiviteiten houdt het voor Van Duijn niet op bij Katwijk. Doordeweeks ondersteunt hij zijn oudste zoon die penningmeester is van de club. “Ik doe al jarenlang de administratie en stuur facturen. Ik ben zelf ongeveer tien jaar penningmeester geweest. Mijn zoon zit er net als ik bovenop. Hij maakt maandelijks rapportages.”

Voor zijn vrijwillige inzet werd Van Duijn een jaar geleden gehuldigd: erelid. “Ik heb altijd gezegd: voor mij hoeft dat niet. Maar bij een ledenvergadering verraste ze mij toch, haha.”

Van Duijn fluit een probleemloze wedstrijd tussen de JO15-teams tussen Katwijk en Rijnsburgse Boys. Katwijk wint met 5-1. “Ik heb vandaag even wat minder gelopen”, zegt hij na afloop. “De afgelopen weken heb ik op veld 4 gefloten. Dat is gewoon gras. Daardoor heb ik een achillespeesblessure opgelopen.” Desondanks is zijn leiding feilloos. “De jongens van deze leeftijd zijn vaak minder gebekt dan die van zestien jaar en ouder.”

Als scheidsrechter is hij geen gulle strafschoppengever. “Er moet echt heel veel aan de hand zijn”, zegt hij. “Je hebt er bij: die duiken zo het strafschopgebied in en die kijken dan verwachtingsvol naar mij. Ik ken alle soorten schwalbes. Ik trap er niet in.”

Klik op VV Katwijk voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Katwijk voor meer informatie over de club.

 

Stefan de Krijger geeft ambities BSM vorm

0

BSM heeft op weg naar het 100-jarig jubileum in 2023 naast veel activiteiten in het komende jaar ook haar pijlen op de toekomst daarna gericht. Naast gezelligheid is er de ambitie om de selectieteams een klasse omhoog te brengen door de jeugdspelers zich beter te laten ontwikkelen. Stefan de Krijger is als technisch jeugdcoördinator één van de motoren achter de verwezenlijking van die ambitie in Bennebroek.

De 60-jairge De Krijger kwam drie jaar geleden bij Sport Vereniging Blijf Steeds Moedig terecht via zijn zoon. “Hij had van augustus tot en met december in Singapore gestudeerd en vrienden van hem vroegen of hij het resterende half jaar in het eerste elftal van BSM mee wilde voetballen. BSM is een kleine club en als supporter raakte ik aan de praat met diverse betrokkenen. Ik werd gevraagd om technisch jeugdcoördinator te worden. Mijn zoon is inmiddels gestopt maar ik ben blijven plakken,” lacht De Krijger.

Ondanks de coronaperikelen heeft hij een paar leuke jaren bij BSM achter de rug. “We wilden af en toe clinics aan de jeugd laten verzorgen door eerste elftalspelers, maar door corona was dat moeilijk op te tuigen. Uiteindelijk is er een veel gunstigere situatie ontstaan, want hoofdmachtspeler Jesper Eindhoven is trainer van de jongens onder de 14-1 geworden. En zijn teamgenoten Raoul Soetbrood Piccardt en Tom Hortensius verzorgen de trainingen voor jongens onder de 14-2.”

Op de website van BSM is het uitgebreide beleidsplan voor de jeugd voor de periode 2020-2023 te lezen. Het plan is door De Krijger geschreven. “Ik heb gekeken bij de Koninklijke HFC waar ik zelf gespeeld heb, maar ook hoe beleidsplannen van andere vierdeklassers eruit zagen. Ondanks twee ingekorte seizoenen wegens corona zie je dat de resultaten beter worden. Waar vroeger tegen de jeugdteams van Hoofddorp, UNO en RCH standaard werd verloren, lukt het nu om tegen hen gelijk te spelen of te winnen. Dat is zeker te danken aan de andere aanpak. Die resultaten zijn trouwens minder relevant, het is het allerbelangrijkste dat team en individuele spelers zich goed ontwikkelen.”

Partner van Ajax

Sinds dit voetbalseizoen is BSM partnerclub van Ajax. De Krijger: “Dit houdt in dat als we een zeer talentvolle jeugdspeler binnen onze club zien, wij zijn naam doorspelen naar Ajax. In ruil daarvoor kunnen we op diverse manieren gebruik maken van de expertise van Ajax. We krijgen bijvoorbeeld tips over de opbouw van een training. Daarnaast hebben we online-sessies gehad over voedingsadvies, medische zaken zoals blessurepreventie en -behandeling en over hoe Ajax damesvoetbal ziet.”

Beloftenteam

Eén van de andere ambities uit het beleidsplan voor de jeugd die is geformuleerd, is deelname met een beloftenteam onder de 23 jaar aan een minicompetitie in een poulesysteem met andere clubs uit de Haarlemse regio. “Het is goed dat ons beloftenteam hieraan mee kan doen,” stelt De Krijger. “Door corona hebben veel spelers bijna twee jaar stilgestaan en nu zijn ze ineens van een team onder de 19 jaar eerste- of tweedejaars senior. Die overgang is voor sommige spelers groot. De wedstrijden met het beloftenteam bieden een mooie tussenstap.”

Klik op BSM voor de laatste artikelen over de club.
Klik op BSM voor meer informatie over de club.

Bestseller: Familie, voetbaldieren en een dosis winnaarsmentaliteit

0

De familie Van Eem heeft een hechte familieband en zijn echte voetbaldieren. Stuk voor stuk mensen met een winnaarsmentaliteit waar je trots op kan zijn. We gaan in gesprek met drie voetballers die bij SV de Valleivogels in de A-selectie spelen, namelijk Erik, Alex en Rob van Eem.

Na de training op donderdagavond druppelen de spelers van de A-selectie het gezellige clubhuis van Valleivogels binnen. Zoals elke donderdagavond is het nu ook weer druk en zijn alle tafeltjes bezet. Ook de gebroeders van Eem doen de deur open en geven een knikje dat ze mij gezien hebben. Echter eerst even een drankje om de dorst te lessen en dan stationeren we ons in de businessruimte om nader kennis te maken met Erik, Alex en Rob van Eem.

De familie Van Eem staat in de regio bekend als een echte voetbalfamilie. Vader Frans maakte in vroegere tijden furore bij DVSA te Amerongen. En als we deze club noemen, dan is ook gelijk de club genoemd waar de voetballers gestart zijn met voetbal. ,,Gestimuleerd werd het zeker” aldus Erik van Eem. De spits van Valleivogels vertelt met enthousiasme over die tijd bij DVSA. En daarmee is ook gelijk de liefde voor voetbal geboren. Al op vroege leeftijd starten de drie broers met het spelletje. Rob doet er nog een schepje bovenop. ,,Wanneer ik begon met voetbal? Dat is direct toen ik kon lopen, ik kreeg direct een bal mee”.

De voetballende broers zouden eigenlijk een bestseller moeten hebben met al hun verhalen vanuit de wereld van het amateurvoetbal. Clubs als GVVV, FC Lienden, DOVO, Spakenburg, SVL en SDV Barneveld zijn gerenommeerde voetbalverenigingen die een Van Eem binnen de lijnen hebben gehad. En dan natuurlijk Valleivogels. Al deze verhalen zijn wel een boek waard. Als er gevraagd wordt naar de titel van deze bestseller, moet er toch even nagedacht worden. De oudste broer neemt het voortouw en geeft aan dat de woorden familie, strijd, voetbaldier en winnaarsmentaliteit wel een titel zou kunnen zijn.

Natuurlijk bestaat zijn er in dit boek hoofdstukken die zeker niet mogen ontbreken. De jongste vertelt enthousiast over het seizoen 2021/2022 toen hij met SDV Barneveld, met Dick Schreuder aan het roer, promoveerde. Een promotie die niemand had verwacht. Alex heeft zelfs twee hoofdstukken die zeker niet mogen ontbreken. ,,Mijn eerste jaar bij SVL, seizoen 2014/2015, zijn we kampioen geworden. Maar vergeet zeker ook niet dinsdag 17 mei 2011 toen we met Valleivogels de beslissingswedstrijd tegen Woudenberg wonnen en hierdoor werden we kampioen van de derde klasse”. Erik is duidelijk over zijn hoofdstuk. ,,Het seizoen 2014/2015 wonnen we alles met FC Lienden. Kampioen van de Topklasse, algeheel kampioen van Nederland en ook de Super Cup werd gewonnen”.

Kijkend naar de persoonlijke karakters van de drie voetballers, dan start Alex met het woord mentaliteit. Altijd er zijn, altijd willen gaan, nooit willen verliezen. Rob is ook duidelijk in zijn woorden: ,,Zeiken, zeuren en doorgaan”. Erik noemt ook het woord mentaliteit, maar de aanvaller is ook eerlijk naar zichzelf toe. ,,Ik kan wel eerder mijn koppie laten hangen dan mijn broers. Dat het even niet loopt en dat ik eerder kan zeggen nu even niet”. Maar verliezen willen we alle drie niet. Daar moet alles voor wijken”.

Voetbalplezier hebben de broers zeker in het voetbalspelletjes. Waar je dat vandaan haalt? Rob heeft maar één woord “winnen!” Erik zegt ,,het is de club, de spelers om je heen, de supporters, de vrijwilligers. Allemaal elementen voor het voetbalplezier”, aldus de spits van Valleivogels. Alex onderstreept dit onmiddellijk, maar noemt ook nog even “de derde helft”. ,,Gezelligheid is ook van groot belang”! Alle drie de voetballers hebben een andere rol binnen het vlaggenschip van Valleivogels. Erik geeft aan dat hij ervaring en rust wil brengen in het elftal. En spits Rik Vermeij helpen om nog beter te worden, de groep bij elkaar te houden. ,,Ik heb niet zoveel ervaring als mijn broers”, aldus Rob.
,,Maar de communicatie in de verdediging is belangrijk. Iedereen scherp houden en de koppen de goede kant ophouden”. Alex ziet voor zichzelf niet echt een rol. ,,Natuurlijk doe je het met elkaar en dan is het belangrijk om ervoor elkaar te zijn”.

De gebroeders Van Eem hebben het goed naar hun zin bij Valleivogels. De drukte op de donderdagavond in het clubhuis. ,,Dit maak je bij geen één club mee”, aldus Erik en Alex van Eem. Er is veel jeugd en Alex is duidelijk in zijn woorden: ,,nooit opgeven en je doel altijd proberen te halen”. Erik knikt bevestigd, maar heeft nog wel een aanvulling. ,,Tot de JO15 loopt het allemaal wel, maar dan komt er een periode waar andere dingen ook belangrijk zijn. Met name kijkt hij naar de JO17 en de JO19. Dat zijn de jongens voor de toekomst. Zij moeten voor ogen houden dat het voetballen in een eerste elftal een geweldige ervaring is. En daar moet je inderdaad een aantal dingen voor laten”.

Ook zijn de vrijwilligers binnen de sportvereniging van grote waarde. Daar zijn de drie broers het roerend met elkaar eens. ,,Zonder deze mensen heeft de club geen bestaansrecht. En dat is niet anders bij andere voetbalclubs. Waardevol werk: hartelijk dank”!

door Martin Veenendaal

Klik hier voor meer artikelen over SV De Valleivogels
Klik hier voor meer informatie over SV De Valleivogels

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.