Home Blog Pagina 417

Stefan de Krijger geeft ambities BSM vorm

sv BSM
-
0
Stefan de Krijger geeft ambities BSM vorm

BSM heeft op weg naar het 100-jarig jubileum in 2023 naast veel activiteiten in het komende jaar ook haar pijlen op de toekomst daarna gericht. Naast gezelligheid is er de ambitie om de selectieteams een klasse omhoog te brengen door de jeugdspelers zich beter te laten ontwikkelen. Stefan de Krijger is als technisch jeugdcoördinator één van de motoren achter de verwezenlijking van die ambitie in Bennebroek.

De 60-jairge De Krijger kwam drie jaar geleden bij Sport Vereniging Blijf Steeds Moedig terecht via zijn zoon. “Hij had van augustus tot en met december in Singapore gestudeerd en vrienden van hem vroegen of hij het resterende half jaar in het eerste elftal van BSM mee wilde voetballen. BSM is een kleine club en als supporter raakte ik aan de praat met diverse betrokkenen. Ik werd gevraagd om technisch jeugdcoördinator te worden. Mijn zoon is inmiddels gestopt maar ik ben blijven plakken,” lacht De Krijger.

Ondanks de coronaperikelen heeft hij een paar leuke jaren bij BSM achter de rug. “We wilden af en toe clinics aan de jeugd laten verzorgen door eerste elftalspelers, maar door corona was dat moeilijk op te tuigen. Uiteindelijk is er een veel gunstigere situatie ontstaan, want hoofdmachtspeler Jesper Eindhoven is trainer van de jongens onder de 14-1 geworden. En zijn teamgenoten Raoul Soetbrood Piccardt en Tom Hortensius verzorgen de trainingen voor jongens onder de 14-2.”

Op de website van BSM is het uitgebreide beleidsplan voor de jeugd voor de periode 2020-2023 te lezen. Het plan is door De Krijger geschreven. “Ik heb gekeken bij de Koninklijke HFC waar ik zelf gespeeld heb, maar ook hoe beleidsplannen van andere vierdeklassers eruit zagen. Ondanks twee ingekorte seizoenen wegens corona zie je dat de resultaten beter worden. Waar vroeger tegen de jeugdteams van Hoofddorp, UNO en RCH standaard werd verloren, lukt het nu om tegen hen gelijk te spelen of te winnen. Dat is zeker te danken aan de andere aanpak. Die resultaten zijn trouwens minder relevant, het is het allerbelangrijkste dat team en individuele spelers zich goed ontwikkelen.”

Partner van Ajax

Sinds dit voetbalseizoen is BSM partnerclub van Ajax. De Krijger: “Dit houdt in dat als we een zeer talentvolle jeugdspeler binnen onze club zien, wij zijn naam doorspelen naar Ajax. In ruil daarvoor kunnen we op diverse manieren gebruik maken van de expertise van Ajax. We krijgen bijvoorbeeld tips over de opbouw van een training. Daarnaast hebben we online-sessies gehad over voedingsadvies, medische zaken zoals blessurepreventie en -behandeling en over hoe Ajax damesvoetbal ziet.”

Beloftenteam

Eén van de andere ambities uit het beleidsplan voor de jeugd die is geformuleerd, is deelname met een beloftenteam onder de 23 jaar aan een minicompetitie in een poulesysteem met andere clubs uit de Haarlemse regio. “Het is goed dat ons beloftenteam hieraan mee kan doen,” stelt De Krijger. “Door corona hebben veel spelers bijna twee jaar stilgestaan en nu zijn ze ineens van een team onder de 19 jaar eerste- of tweedejaars senior. Die overgang is voor sommige spelers groot. De wedstrijden met het beloftenteam bieden een mooie tussenstap.”

Klik op BSM voor de laatste artikelen over de club.
Klik op BSM voor meer informatie over de club.

Bestseller: Familie, voetbaldieren en een dosis winnaarsmentaliteit

sv De Valleivogels
-
0
Bestseller: Familie, voetbaldieren en een dosis winnaarsmentaliteit

De familie Van Eem heeft een hechte familieband en zijn echte voetbaldieren. Stuk voor stuk mensen met een winnaarsmentaliteit waar je trots op kan zijn. We gaan in gesprek met drie voetballers die bij SV de Valleivogels in de A-selectie spelen, namelijk Erik, Alex en Rob van Eem.

Na de training op donderdagavond druppelen de spelers van de A-selectie het gezellige clubhuis van Valleivogels binnen. Zoals elke donderdagavond is het nu ook weer druk en zijn alle tafeltjes bezet. Ook de gebroeders van Eem doen de deur open en geven een knikje dat ze mij gezien hebben. Echter eerst even een drankje om de dorst te lessen en dan stationeren we ons in de businessruimte om nader kennis te maken met Erik, Alex en Rob van Eem.

De familie Van Eem staat in de regio bekend als een echte voetbalfamilie. Vader Frans maakte in vroegere tijden furore bij DVSA te Amerongen. En als we deze club noemen, dan is ook gelijk de club genoemd waar de voetballers gestart zijn met voetbal. ,,Gestimuleerd werd het zeker” aldus Erik van Eem. De spits van Valleivogels vertelt met enthousiasme over die tijd bij DVSA. En daarmee is ook gelijk de liefde voor voetbal geboren. Al op vroege leeftijd starten de drie broers met het spelletje. Rob doet er nog een schepje bovenop. ,,Wanneer ik begon met voetbal? Dat is direct toen ik kon lopen, ik kreeg direct een bal mee”.

De voetballende broers zouden eigenlijk een bestseller moeten hebben met al hun verhalen vanuit de wereld van het amateurvoetbal. Clubs als GVVV, FC Lienden, DOVO, Spakenburg, SVL en SDV Barneveld zijn gerenommeerde voetbalverenigingen die een Van Eem binnen de lijnen hebben gehad. En dan natuurlijk Valleivogels. Al deze verhalen zijn wel een boek waard. Als er gevraagd wordt naar de titel van deze bestseller, moet er toch even nagedacht worden. De oudste broer neemt het voortouw en geeft aan dat de woorden familie, strijd, voetbaldier en winnaarsmentaliteit wel een titel zou kunnen zijn.

Natuurlijk bestaat zijn er in dit boek hoofdstukken die zeker niet mogen ontbreken. De jongste vertelt enthousiast over het seizoen 2021/2022 toen hij met SDV Barneveld, met Dick Schreuder aan het roer, promoveerde. Een promotie die niemand had verwacht. Alex heeft zelfs twee hoofdstukken die zeker niet mogen ontbreken. ,,Mijn eerste jaar bij SVL, seizoen 2014/2015, zijn we kampioen geworden. Maar vergeet zeker ook niet dinsdag 17 mei 2011 toen we met Valleivogels de beslissingswedstrijd tegen Woudenberg wonnen en hierdoor werden we kampioen van de derde klasse”. Erik is duidelijk over zijn hoofdstuk. ,,Het seizoen 2014/2015 wonnen we alles met FC Lienden. Kampioen van de Topklasse, algeheel kampioen van Nederland en ook de Super Cup werd gewonnen”.

Kijkend naar de persoonlijke karakters van de drie voetballers, dan start Alex met het woord mentaliteit. Altijd er zijn, altijd willen gaan, nooit willen verliezen. Rob is ook duidelijk in zijn woorden: ,,Zeiken, zeuren en doorgaan”. Erik noemt ook het woord mentaliteit, maar de aanvaller is ook eerlijk naar zichzelf toe. ,,Ik kan wel eerder mijn koppie laten hangen dan mijn broers. Dat het even niet loopt en dat ik eerder kan zeggen nu even niet”. Maar verliezen willen we alle drie niet. Daar moet alles voor wijken”.

Voetbalplezier hebben de broers zeker in het voetbalspelletjes. Waar je dat vandaan haalt? Rob heeft maar één woord “winnen!” Erik zegt ,,het is de club, de spelers om je heen, de supporters, de vrijwilligers. Allemaal elementen voor het voetbalplezier”, aldus de spits van Valleivogels. Alex onderstreept dit onmiddellijk, maar noemt ook nog even “de derde helft”. ,,Gezelligheid is ook van groot belang”! Alle drie de voetballers hebben een andere rol binnen het vlaggenschip van Valleivogels. Erik geeft aan dat hij ervaring en rust wil brengen in het elftal. En spits Rik Vermeij helpen om nog beter te worden, de groep bij elkaar te houden. ,,Ik heb niet zoveel ervaring als mijn broers”, aldus Rob.
,,Maar de communicatie in de verdediging is belangrijk. Iedereen scherp houden en de koppen de goede kant ophouden”. Alex ziet voor zichzelf niet echt een rol. ,,Natuurlijk doe je het met elkaar en dan is het belangrijk om ervoor elkaar te zijn”.

De gebroeders Van Eem hebben het goed naar hun zin bij Valleivogels. De drukte op de donderdagavond in het clubhuis. ,,Dit maak je bij geen één club mee”, aldus Erik en Alex van Eem. Er is veel jeugd en Alex is duidelijk in zijn woorden: ,,nooit opgeven en je doel altijd proberen te halen”. Erik knikt bevestigd, maar heeft nog wel een aanvulling. ,,Tot de JO15 loopt het allemaal wel, maar dan komt er een periode waar andere dingen ook belangrijk zijn. Met name kijkt hij naar de JO17 en de JO19. Dat zijn de jongens voor de toekomst. Zij moeten voor ogen houden dat het voetballen in een eerste elftal een geweldige ervaring is. En daar moet je inderdaad een aantal dingen voor laten”.

Ook zijn de vrijwilligers binnen de sportvereniging van grote waarde. Daar zijn de drie broers het roerend met elkaar eens. ,,Zonder deze mensen heeft de club geen bestaansrecht. En dat is niet anders bij andere voetbalclubs. Waardevol werk: hartelijk dank”!

door Martin Veenendaal

Klik hier voor meer artikelen over SV De Valleivogels
Klik hier voor meer informatie over SV De Valleivogels

Theo Ducaneaux fietst in acht minuten naar SV Heinenoord

sv Heinenoord
-
0
Theo Ducaneaux fietst in acht minuten naar SV Heinenoord

Zijn zoektocht naar een nieuwe club begon Theo Ducaneaux dicht bij huis. En aangezien zijn huis sinds twee jaar in Hoeksche Waard staat, is het helemaal niet gek dat hij uitkwam bij Heinenoord. De club ook waar hij als voetbalvader al over de vloer kwam. ,,Het voelde al enigszins vertrouwd.’’

HEINENOORD – Met zijn aanstaande komst naar Heinenoord keert Theo Ducaneaux ook terug in de Rotterdamse regio. Daar waar het voetballen voor hem begon. Via DRL belandde hij in de jeugdopleiding van Excelsior, waar hij vier jaar doorbracht bij de A-junioren en in de beloftenploeg. Via toenmalige bvo SVV Schiedam volgde een loopbaan bij Rijsoord, DRL en Rozenburg. Als 39-jarige zwaaide hij af bij Lombardijen. Zijn trainersloopbaan begon eveneens bij Excelsior, maar daarna voerden zijn werkzaamheden hem van Utrecht naar Brabant en Zuid-Holland. Nu is hij nog actief als hoofd jeugdopleiding bij Voorschoten’97, waar Ducaneaux afgelopen winter het hoofdtrainerschap neerlegde omdat het niet boterde met de nieuwe technische mensen. Sinds afgelopen najaar is hij ook werkzaam bij FC Dordrecht. Eerst als veldtrainer bij de beloften, maar sinds begin dit jaar verricht hij ook enkele werkzaamheden als hoofd jeugdopleiding en als coach van de JO18.

,,Straks kan ik voor het eerst in mijn loopbaan op de fiets naar de club toe’’, blikt Ducaneaux vooruit op zijn komst naar Heinenoord. Een route die hij al eens verkende: ,,Acht minuutjes is het fietsen. Toen ik afgelopen winter op zoek moest naar een nieuwe club, wilde ik eerst dicht bij huis kijken. Toen kwam ik al snel in contact met Heinenoord en voerde een prettig gesprek met voorzitter Arie van den Berg. Mijn zoon heeft daar in de jeugd gespeeld en je weet hoe dat dan gaat als voetbalvader: je pakt een keer de vlag of neemt een training over. Zodoende kende ik dus al mensen bij de club, waardoor het al enigszins vertrouwd voelde.’’

Afscheid

Naast het eerste elftal zal Ducaneaux bij Heinenoord ook oog hebben voor de jeugdafdeling. ,,Als hoofdtrainer ben je de best betaalde of soms zelfs enige betaalde kracht bij een club. Dan is het je morele plicht om breder te kijken. Het wordt gewaardeerd als je ook aandacht hebt voor de jeugd’’, legt Ducaneaux uit. ,,Dus ga ik helpen bij de ontwikkeling van de jeugd en gaat volgend seizoen gewerkt worden aan de oprichting van een elftal voor spelers onder 23 jaar.’’

Zijn komst naar Heinenoord betekent wel dat Ducaneaux in principe na dit seizoen afscheid neemt bij FC Dordrecht, al is hij nog wel in gesprek over een andere functie. ,,De huidige werkzaamheden zijn niet te combineren met mijn werk bij Heinenoord. Vanwege de zaterdagen, maar bij een bvo gaat het werk ook 24 uur per dag door. Je hebt te maken met eigen spelers, stagespelers, scouts, zaakwaarnemers, noem maar op’’, vertelt Ducaneaux. ,,Een coördinerende rol zou wel te combineren zijn. Maar als dat er niet in zit, dan richt ik mij volledig op Heinenoord.’’

Overigens zal de oefenmeester zijn overgebleven tijd dan niet wijden aan een boek, zoals hij eerder deed. Tijdens de eerste corona lockdown bundelde hij voetbalverhalen in het boek ‘Afgelast’. In de tweede lockdown zette hij zich aan een roman. ,,Dat eerste boek kreeg best wat publiciteit. Die roman was meer een experiment, om te kijken of ik dat kon. Dat is gelukt. Maar als onbekende schrijver word je er niet rijk van. Op dit moment heb ik geen nieuwe ideeën in mijn hoofd. Misschien komt het er nog eens van als ik met pensioen ben, maar nu wil ik vooral nog graag voetbaltrainer zijn.’’

Klik op sv Heinenoord voor de laatste artikelen over de club.
Klik op sv Heinenoord voor meer informatie over de club.

SSS Klaaswaal vrouwen blijft stabiel voetbalbolwerk

vv SSS
-
0
SSS Klaaswaal vrouwen blijft stabiel voetbalbolwerk

SSS is al sinds jaar en dag toonaangevend als het over vrouwenvoetbal in de Hoeksche Waard gaat. Het eerste vrouwenteam speelt op een goed niveau. Geruime tijd in de subtop in de topklasse. Sinds dit seizoen een stapje lager in de hoofdklasse. Joska Stokkers heeft zelfs ervaring op eredivisieniveau en is aanvoerder van het team.

KLAASWAAL – Het laatste seizoen bij het Rotterdamse Excelsior zit nog in haar geheugen. Zij speelde in de eredivisie vrijwel alles en trainde dagelijks. ,,Vijf jaar geleden heb ik gekozen voor SSS. Toen ik mijn studie had afgerond, werd het tijd om aan mijn maatschappelijke carrière te gaan werken”, verklaart de speelster de transfer van destijds. In haar jeugdjaren kwam Joska Stokkers (inzet) ook uit voor vertegenwoordigende elftallen van de KNVB. Nu liggen de prioriteiten wat anders. ,,De topklasse was een leuk niveau om te combineren met een baan. Jammer dat wij vorig seizoen daaruit zijn gedegradeerd.’’ Stokkers werkt veertig uur in de week als manager algemene zaken in de noodstroombranche. Zij is verantwoordelijk voor HRM, ICT en facilitaire zaken, organisatie en kwaliteit. ,,Wij zijn specialist op het gebied van noodstroomvoorzieningen in de Benelux”, vertelt zij enthousiast over haar werk. Zij maakt lange kantoordagen en als die voorbij zijn, leeft ze zich doordeweeks uit op de trainingen van SSS en op zaterdag met een wedstrijd in de hoofdklasse.

Aansluiting

Bij SSS (Sport Staalt Spieren) spelen drie vrouwenteams wekelijks in de competitie. Het eerste team dus in de hoofdklasse. Het tweede team, bestaande uit veel jongere meiden, heeft aansluiting, want komt knap uit in de eerste klasse. Het derde team speelt de wedstrijden in de vierde klasse. ,,Dat ons tweede elftal op goed niveau acteert, is voor ons belangrijk. Als wij om welke reden in de problemen komen, kan er zo een speelster uit het tweede team doorschuiven. Met name door corona moesten wij vaker een beroep op die meiden doen. Goed dat het kan.”

De 25-jarige Joska Stokkers – ze voetbalt al twintig jaar – kan door haar ervaring goed inschatten hoe het niveau van het vrouwenvoetbal evalueert. ,,Er is voor het eerst een competitie voor Jong Teams. Daardoor schiet het niveau in Nederland verder omhoog. Nadeel kan zijn dat de grote clubs in deze regio, zoals Feyenoord, Excelsior en ook RVVH en Barendrecht, de clubs afromen om talenten aan te trekken.”

SSS, waar de vrouwen deze zomer de nationale titel in het beachsoccer (foto) behaalden, had geen goede start dit seizoen. ,,Het is voor ons even aftasten hoe wij het beste kunnen spelen. De hoofdklasse vraagt toch weer wat anders dan de topklasse. Het gaat met ons wel goedkomen hoor, want op de trainingen werken wij aan een tactiek die beter aansluit bij deze wedstrijden”, vertelt Stokkers, die in de wedstrijden als een moderne linkerverdediger acteert.

Klik op SSS Klaaswaal voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SSS Klaaswaal voor meer informatie over de club.

Technisch manager Ruud Nijenhuis bewaakt de lange termijn bij Hoogland

vv Hoogland
-
0
Technisch manager Ruud Nijenhuis bewaakt de lange termijn bij Hoogland

Ruud Nijenhuis (64) bewaakt als kersvers technisch manager van vierdedivisionist Hoogland de lange termijn. Op sportpark Langenoord moet de Utrechter het technische beleid uitzetten en bewaken. ,,Ik laat me niet snel uit het veld slaan als er emoties zijn of intuïtieve beslissingen worden genomen.”

Op de middag van het gesprek met Ruud Nijenhuis krijgt Hoogland het slechte nieuws dat Oskar van Logtestijn zijn voorste kruisband heeft gescheurd. De spits zit voor de rest van het seizoen in de lappenmand. ,,Dramatisch voor Oskar, maar dit zijn de momenten waarop de radars direct gaat draaien”, vertelt Nijenhuis aan zijn Utrechtse keukentafel. ,,Binnen de huidige selectie kunnen we schuiven, maar ook in O23 lopen jongens die het kunnen.”

Officieel is Nijenhuis sinds dit seizoen technisch manager van Hoogland, maar sinds eind januari draait hij al mee in de coulissen. Zijn eerste maanden gebruikte hij om te leren hoe de hazen lopen binnen de vereniging. Nijenhuis werd benaderd door René van der Kooij die al een technische functie bekleedde bij de club. Eigenlijk zat Nijenhuis helemaal niet meer te wachten op een rol in de voetballerij, maar toen René van der Kooij hem het technische beleidsplan toestuurde, ging het toch kriebelen.

Nijenhuis kreeg het gevoel dat hij bij de hechte dorpsvereniging iets kan neerzetten. Na gesprekken met het dagelijks bestuur en een afvaardiging van de technische commissie bleek er een klik te zijn. ,,Voor mij is het belangrijk om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen, maar ik ga niet als een olifant door een porseleinkast. Zoiets moet je met beleid doen. Je moet iedereen achter je plannen krijgen. Vorig jaar kreeg Hoogland al een KNVB-certificering voor de jeugdopleiding. Veel jeugdselectieteams spelen op een hoog niveau, maar tussen O17 en O23 moet er een gat worden gedicht.”

Proces
Om dat proces vorm te geven, stelde Hoogland Nijenhuis aan. Het tweede team werd geen selectie-elftal meer, de O23 is de kweekvijver voor het eerste elftal. ,,De doorstroming van O23 naar het eerste team is mijn belangrijkste taak”, vertelt Nijenhuis. ,,Ik werk daarin nauw samen met het technische hart van Hoogland, hoofd jeugdopleiding Sam Rutten en bestuurslid voetbalzaken Marco Hadders. Ook met voorzitter Nico Terschegget heb ik veel overleg. Die samenwerking is prettig. Deze club wil voor tachtig, het liefst negentig procent, jongens uit Hoogland in het eerste. Die potentie is er, want O23 speelt in de tweede divisie. Zo krijg je het niveau omhoog.”

Nijenhuis heeft zijn handen vol aan zijn klus als technisch manager. Op maandag bereidt hij het overleg voor dat hij vaak op dinsdag heeft met Rutten en kijkt hij de trainingen van O23 en het eerste. Donderdag volgt hij nauwlettend de 11-tegen-11-training van het eerste, omdat daar de nodige spelers van O23 aansluiten. Nijenhuis voert reguliere gesprekken met hoofdtrainer Dick Kooijman op donderdag en ziet de thuis- en uitwedstrijden van O23 en het eerste elftal. ,,Best intensief”, geeft hij toe, ,,maar het geeft me ook plezier en energie. Daarnaast kijk ik ook naar het komende seizoen. Als ik signalen krijg over spelers van regionale clubs gaan we kijken of we die kunnen gebruiken, als we ze zelf niet hebben.”

Op sportpark Langenoord moet Nijenhuis het beleid op de middellange en lange termijn bewaken. Is dat niet lastig in de voetballerij, een wereld die aan elkaar hangt van opportunisme en waar de positie van een trainer na drie nederlagen onder druk staat? ,,Ik laat me niet snel uit het veld slaan als er emoties zijn of intuïtieve beslissingen worden genomen. Mijn visie richt zich op de uiteindelijke doelstelling. Ik ben een technisch beleidsplan aan het schrijven voor de periode 2022-2027. Die periode hoop ik volledig mee te maken. Tegen die tijd ben ik 69. Een deel van het resultaat van het beleid dat is ingezet, zie je pas een paar jaar later en is niet direct zichtbaar. Bovendien heb ik nog steeds een klik met de jonge generatie. Pas als ze je als oud vuil zien, moet je jezelf achter je oren krabben.”

Nijenhuis was tien jaar hoofd jeugdopleiding en anderhalf jaar interim-trainer van de hoofdmacht bij het Utrechtse Kampong. Als hoofd opleiding stippelde Nijenhuis het beleid uit. Dat leidde onder meer tot de opmars van het eerste elftal naar de vierde divisie, hoofdzakelijk met jeugdspelers. ,,Daar ben ik best trots op”, zegt hij. ,,Met de voorzitters Peter Bootsma en Bram Kuiper had ik toppers naast me. Een goed idee mocht ik uitvoeren, zij zorgden voor draagvlak en de financiële dekking.”

door Stan Bos

Klik hier voor meer artikelen over VV Hoogland
Klik hier voor meer informatie over VV Hoogland

 

Wereldburger Simon van Rheeden scoort nu voor NSVV

vv NSVV
-
0
Wereldburger Simon van Rheeden scoort nu voor NSVV

Simon van Rheeden heeft bij NSVV zijn draai gevonden. Ook in Numansdorp weet hij het net weer te vinden. Doelpunten maken is immers zijn belangrijkste handelsmerk op het voetbalveld.

NUMANSDORP – Van Rheeden liet dat al eerder zien bij SHO, aan de overkant van de grote plas in de Verenigde Staten en in de vierde klasse bij Zinkwegse Boys. Bij NSVV zag men dat de nu inmiddels 25-jarige Van Rheeden gemakkelijk scoort en dergelijke spelers zijn schaars. ,,Het lijntje was al vroeg in het seizoen gelegd”, geeft hij nu toe. ,,Ik voerde in november 2021 al gesprekken met de mensen van NSVV en wij waren er al snel uit, maar hebben mijn overstap lang stilgehouden om in beide kampen de rust te bewaren.”

Van Rheeden wilde het bij vierdeklasser Zinkwegse Boys goed afmaken. De club had ambitie en wilde graag de stap naar de derde klasse maken. Zelf had hij uitgesproken om in het vorig seizoen dertig doelpunten te maken. Dat laatste is op één goal na gelukt. Naast de vele doelpunten was hij ook goed voor veel assists. Dat geeft aan dat Van Rheeden ook een teamspeler is. De promotie met Zinkwegse Boys lukte net niet. In de nacompetitie werden ‘de Boys’ uitgeschakeld. ,,Dat laatste vond ik écht vervelend, want ik had de ploeg graag in de derde klasse achtergelaten.”

Verenigde Staten

Terug naar het begin van deze eeuw. Simon van Rheeden trapte als jong manneke bij SHO voor het eerst tegen een bal. Hij doorliep op sportpark De Kikkershoek de volledige jeugdopleiding. Op zijn negentiende koos hij voor een 4-jarige studie in de Verenigde Staten. ,,Ik heb destijds een full scholarship gekregen. Dat wil zeggen een volledige studiebeurs. Hierdoor mocht ik ook voor een universiteitsteam uitkomen. Zij betaalden mijn school, mijn huisvesting en mijn eten. Het enige wat ik na mijn studie hoefde te doen was voetballen.” Van Rheeden kwam twee jaar uit voor de universiteit van Alabama. Daarnaast kwam de spits ook nog twee jaar uit voor de universiteit van Oklahoma. ,,Alles was top geregeld. Wij vlogen naar uitwedstrijden, sliepen in top hotels en trainden drie keer per dag. Ik heb nu veel vrienden over de hele wereld. Sommige van mijn vrienden zijn prof geworden in andere landen”, vertelt Van Rheeden. Na het behalen van zijn bachelor wilde hij eigenlijk in Amerika blijven, maar corona doorkruiste die plannen.

Bij zijn terugkeer in Nederland meldde hij zich weer bij SHO, waar hij in het tweede elftal terechtkwam. De aanvaller koos uiteindelijk voor Zinkwegse Boys. Allereerst omdat zijn vader daar ook heeft gevoetbald. ,,Ik wilde graag in een eerste elftal spelen en de mensen laten zien dat ik nog steeds kan scoren.” Dat laatste is zeker gelukt en zoals gezegd gaan de ballen ook voor NSVV in het netje. ,,Ik kende gelukkig nogal wat spelers van NSVV en ben goed opgevangen.” Van Rheeden moet wel even wennen aan het niveau. De Zeeuwse competitie is vooral fysiek. ,,De wedstrijden in Zeeland lijken meer op American football. Het gaat vooral om het gevecht om de tweede bal. In de thuiswedstrijden hebben wij meer controle. Hier op het eiland zijn de duels met DBGC de échte derby’s.” Rotterdammer Van Rheeden speelt opnieuw voor een club die wil promoveren. ,,Wij gaan echt voor de titel”, weet de leraar Engels aan een middelbare school in Middelharnis.

Klik op NSVV voor de laatste artikelen over de club.
Klik op NSVV voor meer informatie over de club.

 

De dubbelrol van Bart van Ginkel bij Renswoude

vv Renswoude
-
0
De dubbelrol van Bart van Ginkel bij Renswoude

Bij Renswoude is Bart van Ginkel eerste elftalspeler. Dat is niet het enige wat hij doet bij zijn club. De 22-jarige verdediger is namelijk ook de trainer van de JO17-1. Die combinatie komt niet zo vaak voor, zeker niet voor zo’n jonge speler bij de senioren. 

Van Ginkel zit nu voor het vierde seizoen bij het eerste elftal. Hij is nog geen vaste waarde in basis, maar zit er dicht tegenaan en krijgt zijn kansen. Daarnaast traint de geboren Renswouder ook al jaren de jeugd van zijn club. ,,Ik ben volgens mij begonnen als trainer toen ik veertien was. Alweer een flinke tijd nu ik me dat zo bedenk. Destijds begon ik bij de mini’s. Dat kon je eigenlijk geen eens een trainer noemen, we deden vooral spelletjes dus meer een spelbegeleider. Daarna trainde ik een E’tjes team met kinderen van negen en tien jaar.’’

Momenteel traint Van Ginkel dus de JO17-1. ,,Maar ik begon ze al met trainen in de JO12-1. Ik wilde graag naar het grote veld toe en zij zochten een trainer. Dat bleek een hele goede match want ik ben elk jaar een stapje hoger met ze meegegaan. De groep heeft potentie en is gemotiveerd. Daarnaast doen ze het altijd leuk in de tweede klasse.’’

De combinatie trainer en speler kan wel moeilijk zijn. ,,Gelukkig is Henk Hazeleger ook bij het team. Hij is er elke training en leidt de wedstrijd als ik er niet ben. Ook regelt hij bijvoorbeeld zaken met de ouders.’’ Op trainingsavonden draagt Van Ginkel zelf al zijn trainingspullen tijdens het training geven. ,,De JO17-1 traint van 18:15-19:30 en dan start de training van het eerste direct daarna op hetzelfde veld. Dan is het voor mij broek en jas uit en door, haha.’’

Die combinatie is perfect voor de jonge trainer. ,,Vorig seizoen trainden ze nog op maandag en woensdag. Op vrijdag geef ik ook nog eens techniektraining voor de jongere leden van Renswoude met mijn eigen voetbalschooltje, dus dan was ik zes dagen per week op de club. Ik had geen avond meer vrij. Toch ben ik wel trots op wat we aan het neerzetten zijn bij de club.’’ Dat training geven heeft ook invloed gehad op de baankeuze. ,,Door het training geven merkte ik al vrij snel dat ik met kinderen werken leuk vond. Daardoor ben ik nu fulltime gymdocent geworden.’’

Spelers bij het eerste elftal kunnen Van Ginkel zijn dubbelrol wel waarderen met voetbalhumor. ,,Bij een foute aanname roepen ze weleens: ‘Ben jij nou techniektrainer?’ En dan zeg ik: ‘Kom me maar eens helpen’. Dat gaat ook gebeuren, want als iemand straf heeft voor te laat komen of spullen vergeet moet diegene ratje draaien. Mij helpen bij een training is daar eentje van, haha.’’

Door: Pjotr Pos
Foto: Brenda Dekker

Klik hier voor meer artikelen over Renswoude
Klik hier voor meer informatie over Renswoude

Teisterbanders eert zijn supervrijwilligers

vv Teisterbanders
-
0
Teisterbanders eert zijn supervrijwilligers

Ze zijn samen goed voor meer dan honderdtwintig jaar vrijwilligerswerk. Bij VV Teisterbanders zijn onlangs Wim van Baal, Gert en Marjanne van Niessen benoemd als erelid van de club. “Dit ons tweede thuis.”

In januari heeft de ledenvergadering het erelidmaatschap van de drie supervrijwilligers bekrachtigd. Wim van Baal was al eerder geëerd met een eigen plein op sportpark De Woerd, terwijl Marjanne van Niessen een paar jaar geleden het hoofdveld naar zich vernoemd zag worden.

Van Baal (64) is het langste lid van de vereniging. “Ik ben als jongetje komen spelen hier en niet meer weggegaan”, zegt hij. “Ik ben scheidsrechter geweest, trainer bij de jeugd, leider en ik heb jarenlang in het jeugdbestuur en het bestuur gezeten. Met dat jeugdbestuur ben ik na meer dan dertig jaar gestopt omdat ik vond dat het leeftijdsverschil met de spelertjes steeds groter werd.”

Gert van Niessen (69) werd op zijn 22ste lid van Teisterbanders. Hij speelde zeventien jaar in het eerste elftal, was er enkele jaren trainer van het eerste elftal, maakte onderdeel uit van de lentefeestcommissie en organiseerde jarenlang de jeugdkampen. “Ik kom oorspronkelijk uit Tiel en speelde bij Theole. De toenmalig voorzitter van Teisterbanders heeft nog een goed woordje gedaan voor ons, zodat we hier een nieuwbouwwoning kregen. Het jeugdkamp heb ik gedaan totdat ik niet meer tegen die korte nachten kon.”

Zijn vrouw Marjanne (67) is al jaren wedstrijdsecretaris. “Onze zoon ging voetballer en ik ben leider van zijn elftal geworden. Van lieverlee ben ik meer gaan doen voor de club en heb het secretariaat overgenomen.”

In die functie is zij de spin in het web. “We hebben in totaal zestien teams. Ik onderhoud de contacten met andere verenigingen en de KNVB. Het werk is in vergelijking met vroeger wel enorm veranderd. Vroeger moest je de wedstrijdformulier met de hand schrijven en die van de zaterdag moesten voor zondag op de bus en die van zondag voor maandag. Het digitale wedstrijdformulier heeft het gemakkelijker gemaakt, maar het is ook wel onpersoonlijker geworden. Vroeger had je veelvuldig contact, veelal via de telefoon, met andere wedstrijdsecretarissen, nu gaat alles via de mail.”

Waar Gert van Niessen zich nog ‘een beetje’ bezighoudt met sponsorzaken, zit Wim van Baal in het bestuur. “Ik ben tegenwoordig verantwoordelijk voor de huisvesting en accommodatie”, zegt hij. “Ik denk dat we niet mogen klagen over hoe ons park er nu bij staat. Wensen heb je als club altijd. Ik zou graag zien dat de unit bij de entree wordt vervangen door een stenen gebouwtje, maar je moet prioriteit stellen. We hebben onlangs onze verlichting aangepast, er hangen nu LED-lampen in. Verdere verduurzaming wordt lastig, omdat het een grote investering is.”

Marjanne van Niessen noemt ‘haar’ Teisterbanders één familie. “We hechten aan waarden en normen.” Van Baal: “Wij verwachten dat je je peuk in de peukenbak achter laat en niet op het terras en dat je je glas bier netjes terugbrengt bij de bar.”

In het verleden leven ze niet. Van Baal: “De maatschappij verandert. De huidige generatie vult het vrijwilligerswerk anders in. We proberen als club mee te gaan met die ontwikkelingen. Zo hebben we een paar jaar geleden gekozen voor een paar vaste meisjes achter de bar die daarvoor een vergoeding krijgen. Het geeft de club zekerheid en werkt daarnaast omzetverhogend.”

De ‘Superzondag’ die Teisterbanders een paar jaar geleden in het leven heeft geroepen is een regelrechte hit. Gert van Niessen: “Het is je levensader van de club.”

Klik op Teisterbanders voor het laatste artikel over de club.
Klik op Teisterbanders voor meer informatie over de club.

FC Mini is een schot in de roos bij Madese Boys

vv Madese Boys
-
0
FC Mini is een schot in de roos bij Madese Boys

“We hebben nu alweer zestig kinderen”, zegt Arné van den Elshout met enige trots. De speler van Madese Boys 3 begon ongeveer 2,5 jaar geleden met de bekende trainer Paul van Dijk ‘FC Mini’. Doel: kinderen in de leeftijd van twee tot vijf jaar te laten bewegen.

FC Mini heeft onderdak gevonden bij Madese Boys. “De club ziet ook de meerwaarde ervan”, weet Van den Elshout (34). ‘”Er zijn inmiddels al twintig spelertjes doorgestroomd naar de jongste groep bij Madese Boys. Van de andere clubs hebben wij inmiddels de vraag gekregen of wij ook bij hun niet een FC Mini kunnen opstarten.”

In de ‘warme’ periode traint FC Mini op de velden bij Madese Boys, waar in drie groepen op zondagmorgen wordt getraind, met de kou in de lucht volgt de weg naar de sporthal. “Een les duurt driekwartier”, zegt Van den Elshout. “We doen allerlei spelletjes, de helft daarvan is voetbalgerelateerd. Kinderen komen met één ouder en het is de bedoeling dat zij samen de oefeningen doen. Wij doen als trainers de oefeningen voor.”

De initiatiefnemers zijn ook verrast over de animo. “We hebben al een keer ruim negentig kinderen gehad. We werken steeds met blokken van vijf trainingen. Daardoor leggen ouders zich niet voor een lange periode vast.”

Klik op de link voor meer artikelen over Madese Boys
Klik op de link voor meer informatie over Madese Boys

Jelle Jaspers is manusje van alles bij HZ’75

vv HZ 75
-
0
Jelle Jaspers is manusje van alles bij HZ’75

Hij is bij HZ’75 van alle markten thuis. Jelle Jaspers is behalve lid van de selectie ook assistent-trainer en sinds de terugkeer van de club uit Hooge Zwaluwe op standaardniveau ook de pinchhitter. “Ik ben de ideale dertiende of veertiende man.”

Onlangs mocht Jaspers weer eens in de basis starten bij HZ’75. Vaak komt het niet voor dat trainer Jurgen van den Broek vanaf de eerste minuut een beroep doet op zijn vaste assistent, die op dinsdag de eerste training van de selectie voor zijn rekening neemt. “Ik denk dat ik twee keer per seizoen in de basis begin”, reageert Jaspers. “Veel vaker val ik in.”

Jaspers, in het dagelijks leven strategisch adviseur op het gebied van Ruimtelijke Ordening bij de gemeente Geertruidenberg, is tevreden met de rol die hij nog kan spelen. Zeker gezien zijn moeizame verhouding met zijn rechterknie, waaraan hij op zijn twintigste zwaar geblesseerd raakte. “Ik heb destijds mijn voorste kruisbanden van mijn rechterknie afgescheurd. Daarnaast is de buitenkant van mijn meniscus er geheel uitgehaald.”

Vooral dat laatste is een probleem. Zonder meniscus slijt de knie van Jaspers veel harder dan een andere knie. “De kans op artrose is veel groter. Ik loop het risico dat ik straks mank ga lopen. Dat wil ik vermijden.”

Vandaar ook dat Jaspers voor zichzelf heeft besloten dat het na dit seizoen klaar is met actief voetballen. “De stekker gaat eruit. Het liefste was ik natuurlijk doorgegaan, maar ik vind skiën nóg leuker om te doen. En én kan niet.”

Het betekent niet dat er na dit seizoen geen toekomst meer is voor Jaspers bij HZ’75. Integendeel, de van origine middenvelder wil ook graag op sportpark Het Moerbos actief blijven, temeer hijzelf één van de initiatiefnemers was om met de bescheiden vereniging de stap naar de standaardklasse te maken.

De voormalig speler van Madese Boys, waar hij voornamelijk in het tweede elftal speelde (‘We kwamen uit in de reserve-hoofdklasse’), belandde zes zomers geleden via het vijfde elftal van Madese Boys bij HZ’75. “We hebben vier seizoenen in de reserve zesde klasse gespeeld. Dat ging best aardig. In het eerste coronajaar zouden we kampioen zijn geworden, ware het niet dat de competitie in maart werd stilgelegd. Het zou het eerste kampioenschap van HZ’75 zijn geweest. We stonden zeven punten voor en hadden onze concurrenten al gehad. Dat kampioenschap is dus nooit officieel geworden.”

Ingrijpend was de stap van de club om weer terug te keren naar de vijfde klasse, het niveau waar HZ’75 tien jaar geleden uit verdween. “De aanleiding was een mooie jeugdlichting”, legt Jaspers uit. “We hadden zeven jeugdspelers die zó konden doorstromen. Dat was het moment om spijkers met koppen te slaan. We hebben met Deni Lankhuijzen, Youri van de Biggelaar en Thijs van Iersel drie oudgedienden teruggehaald. Deni was onze keeper met zijn 56 jaar. Hij is inmiddels onze reservekeeper.”

“We wisten dat het aanpoten zou worden. In de beker speelden we tegen twee derdeklassers en een vierdeklasser, VCW Wagenberg. Tegen die derdeklassers gingen we er met 10-0 en 12-0 vanaf, maar tegen VCW wonnen we met 5-1. De start viel daarna echter vies tegen. We verloren de eerste vijf wedstrijden. Tegen De Schutters behaalden we onze eerste zege en uiteindelijk pakten we een punt of negentien, goed voor de achtste plaats.”

“Voor onze jeugd was dat een tegenvaller, maar de oudere spelers waren wel tevreden. Standaardvoetbal is heel anders dan dat we gewend waren. We zetten als team nog steeds stappen. Vooral de jeugd ontwikkelt zich razendsnel. We zijn geen kampioenselftal, maar ik vind wel dat we de kwaliteiten hebben om rond de zesde plaats te eindigen.”

Zijn eigen aandeel beperkt zich vooral tot een rol als pinchhitter. “Ik ben helemaal geen spits, maar vorig seizoen heeft Jurgen mij een keer gebruikt als extra wapen in de aanval. Ik scoorde toevallig. In de volgende wedstrijd viel ik weer in en scoorde ik opnieuw. Zo heb ik toch mijn waarde voor het team.”

Klik op de link voor meer artikelen over HZ’75
Klik op de link voor meer informatie over HZ’75

1...416417418...1.484Pagina 417 van 1.484

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.