Vv Quintus heeft in Ramon Hageraats een opvolger gevonden voor de vertrekkende trainer Richard Langeveld.
Hageraats nu nog verbonden aan cvc Reeuwijk keert volgend seizoen dus terug naar het Westland waar hij eerder vv Maasdijk en Lyra onder zijn hoede had.
Vv Quintus verheugd zich op een vruchtbare samenwerking met de nieuwe hoofdtrainer.
Klik op vv Quintus voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Quintus voor meer informatie over de club.
Hoofdtrainer van een eerste elftal? Marinus van der Pijl moet er eigenlijk niet aan denken. En dus zit de inwoner van Werkendam bij het tweede van Altena meer dan uitstekend op zijn plek. “Je hebt minder druk en het is lekker relaxed, een bewuste keuze.”
Eentje die de 55-jarige Van der Pijl al in een vroeg stadium maakte. “Ik ben vijf jaar lang trainer geweest van het tweede bij Kozakken Boys, maar wilde eens wat anders. Op een gegeven moment kwam Altena.” Al was ook dat geen toeval. “Mijn vader is hier al zijn hele leven lang lid, dus ik ging altijd met hem mee. Zelf heb ik ook nog twee jaar in het eerste gevoetbald.” Dus toen hij eenmaal werd benaderd, was de keuze snel gemaakt. “Ik ben een keer gaan kijken; daar zat wel uitdaging in! Vervolgens had ik maar weinig bedenktijd nodig.”
Compliment
Nu, begonnen aan zijn vierde seizoen, is dat zelfde gevoel er nog steeds. “Het bevalt heel goed, ook sportief. We willen graag kampioen worden en naar die eerste klasse, vorig jaar verloren we in de nacompetitie maar deden wel lang mee voor de titel.” Heel erg is dat, zo blijkt achteraf, niet. “Ongeveer vijftien spelers zijn vetrokken, mede door de leegloop bij het eerste. We spelen nu met veel jonge jongens uit de eigen jeugd, aangevuld met spelers van het derde en vierde. In totaal zijn er bij ons maar drie of vier overgebleven van vorig jaar.” Het zegt veel over de club Altena, vindt Van der Pijl. “Onderling werken we heel goed samen, ook de teams onder mij. Veel spelers zijn bereid om mee te doen, dat is een compliment.” Toch was het begin best even lastig, maar de oefenmeester zit absoluut niet bij de pakken neer. “Spelers die naar een andere club zijn gegaan, hebben die keuze gemaakt, de situatie is nu eenmaal zo. Nu moeten we met elkaar eruit halen wat erin zit.” Dat lukt tot nu toe, meer dan aardig. “Ik sta echt verbaasd te kijken! Je verwacht elke week misschien een flinke nederlaag, maar we doen het hartstikke goed als team. Een plekje in de middenmoot én de minste goals tegen, daar ben ik enorm blij mee.” Het tekent Van der Pijl als mens en als trainer. “Het is een grote uitdaging, maar die pakken we met beide handen aan. Je probeert er, ook nu, gewoon weer alles uit te halen. We moeten vooruitkijken, niet terug.”
Ontspannen
En nog belangrijker, plezier houden. “Alleen als je dat hebt, kun je presteren. Hopelijk spelen we dan straks ook weer bovenin mee.” Dat allemaal zonder acht van zijn beste spelers. “Die zijn allemaal naar ‘één’ gegaan, dat maakt me dan natuurlijk ook wel weer trots.” Helemaal uit de lucht, valt die goede ontwikkeling dan ook niet. “Als tweede zit je een beetje tussen het eerste en de lagere elftallen in. Samen overleggen we veel. Iedere donderdag hebben we een gesprek, het is soms een flinke klus om de teams vol te krijgen. Maar iedereen moet kunnen voetballen.” Hoe dan ook, zijn aanpakt lijkt te werken. “Ik ben meer een mensenmens, sta tussen de groep. Prestatie in combinatie met plezier.” Al gaat dat natuurlijk niet vanzelf. “Op de training doen we veel pass- en trappen, vooral om die jongens met elkaar te laten wennen en het samenspel te verbeteren.” Allemaal met bal. “Vroeger liep je nog veel zonder, dat is er nu wel uit. Goede oefenstof, is een goede conditie.” Van der Pijl, die in het verleden ook Hoofd Jeugdopleiding was bij Kozakken Boys, geniet toch het meeste op het veld. “Met spelers omgaan, contact maken en het over van alles en nog wat hebben. Het moet vooral ontspanning zijn. Ik ben liever trainer van een tweede, dat spreekt me meer aan. Minder druk en lekker je hoofd leegmaken, voor mij is dit ontspannen!”
Klik op Altena voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Altena voor meer informatie over de club.
De bekendste speler die ooit in het shirt van RVV Rhelico speelde, was Erik Pieters. De linkspoot speelde in de eredivisie voor onder meer FC Utrecht en PSV. Pieters maakte in 2010 zijn debuut voor het Nederlands elftal.
Regionale Voetbalvereniging Rhelico werd opgericht in 1969 en is ontstaan door het samengaan van de voetbalclubs VIOS Rhenoy en Lingeboys.
VIOS (Vooruitgang Is Ons Streven) stamt nog van voor de Tweede Wereldoorlog. Lingeboys was al eerder gefuseerd vanuit verschillende verenigingen: RSV uit Rumpt, SNC uit Enspijk en NEP uit Deil.
In het eerste jaar na de oprichting speelde Rhelico (Rhenoy Linge Boys Combinatie) de thuiswedstrijden nog op het veld van Lingeboys in Enspijk, daarna verhuisde de club naar sportpark Boutenstein in Rumpt dat tot de dag van vandaag nog de thuisbasis is van Rhelico. De leden van Rhelico komen vooral uit Acquoy, Deil, Enspijk, Gellicum, Rhenoy en Rumpt.
Beesd begon in de Real Madrid-kleuren. VV Beesd werd officieel opgericht in 1959, maar de club had toen al een aantal voorlopers gehad in het dorp. Voor de oorlog waren er zelfs twee voetbalclubs in Beesd. De katholieke bevolking voetbalde bij De Egelantier en de protestanten kwamen uit voor Blauw-Wit.
Beide verenigingen waren echter geen lang leven beschoren. Nog voor de Tweede Wereldoorlog begon had zowel De Egelantier als Blauw-Wit de laatste adem uitgeblazen.
Twee jaar na de oorlog werd de Beesdse Sportvereniging opgericht, maar ook dit initiatief om tot een stabiele voetbalclub te komen mislukte. BSV had maar een paar elftallen en gingen ook ten onder aan het gebrek aan leden.
In 1959 volgde de geboorte van het huidige VV Beesd. De nieuwe club kende een droomstart, want in de eerste twee jaar werden meteen twee kampioenschappen veroverd. Nog belangrijker was dat VV Beesd al snel een prominente plaats in de samenleving in het dorp wist te verwerven.
Bij de oprichtingsvergadering in 1959 werd door de leden gekozen voor een opmerkelijk outfit: wit shirt, witte broek en witte kousen, naar voorbeeld van Real Madrid dat in de jaren vijftig bij de invoering van de Europa Cup vijfmaal het beste clubteam van Europa was.
Klik op Rhelico voor de laatste artikelen over de clubs.
Klik op Rhelico voor meer informatie over de clubs.
Wat ze bij Feyenoord doen, kunnen wij ook maar dan net iets anders moeten de creatieve geesten bij de Mijnsheerenlandse voetbalvereniging GOZ gedacht hebben. Zij introduceerden tijdens de open dag een spectaculaire introductie van de nieuwe spelers, die de verwachtingen flink oppookte.
Bij de traditionele open dag van Feyenoord is het een vast gebruik: de ‘aankomst’ van de nieuwe aanwinsten van de Rotterdamse club geschiedt tijdens de open dag steevast per helikopter. Bij vierdeklasser GOZ kwamen de organisatoren van de open dag met een ander lumineus idee. De nieuwe spelers in de selectie van trainer Pascal van den Hoek gingen niet de lucht in, maar werden wel met een speciaal vervoermiddel verplaatst: de aanwinsten werden in een originele limousine het veld opgereden en mochten zich één voor één presenteren nadat zij het bijzondere voertuig hadden verlaten. Met alle andere spelers in de buurt kregen de nieuwelingen derhalve een prachtig onthaal op sportpark De Erve. Een onthaal dat ook verwachtingen wekte bij de club die al jarenlang tegen een stap omhoog naar de derde klasse aanhikt.
Technisch Team
Dat verwachtingspatroon was al gecreëerd tijdens de overschrijvingsperiode, waarin de technische commissieleden van Gemengd Oranje Zwart er blijk van gaven dat zij in de periode ervoor niet bepaald stil hadden gezeten. Het kersverse ‘Technisch Team’ van de Mijnsheerenlandse club had voor het eerst in jaren nadrukkelijk gekeken naar versterkingen van buitenaf, waar de aanvulling in de afgelopen seizoenen vooral uit de jeugd afkomstig was geweest.
Het Technisch Team bestaat uit Martijn Viergever, Jilles Bouter en Dirk Boere, aangevuld met de ‘scouts’ Nikki Korpel en Ferry de Heer. Dit vijftal had in de fase voor de afloop van de overschrijvingsperiode veel spelers aan het werk gezien, gesproken en benaderd. Naast de kwaliteiten van de spelers, was ook heel specifiek bij de desbetreffende speler gekeken of hij wel in de cultuur van GOZ past.
Het lijstje met nieuwkomers loog er niet om, want onder de slogan ‘Here we GO[Z]’, referend aan de zin van transferspecialist Fabrizio Romano, presenteerde het Technisch Team de volgende namen als aanwinsten van de spelersgroep: Wouter Ridderbos (Smitshoek), Sven Louter (Barendrecht), Youri Bakker (NSVV), Rick Wijntje (SHO), Mike de Koning (SHO), Leroy Brand (SHO), Ryan Frederiks (SHO), Donny Koot (BZC Zuiderpark) en Wessel ‘t Hoen (keerde terug bij de club).
Jeugdspelers
Bij het aantrekken van deze spelers maakte het ‘TT’ wel een aantekening. ,,Het is goed om te benoemen dat we als club ons nog steeds inzetten om zoveel mogelijk jeugd naar de selectie door laten stromen. Door het vertrek van veel basisspelers en de beperkte doorstroom vanuit de jeugd in de afgelopen twee seizoenen in combinatie met de nieuwe opzet van de selectie, zijn externe versterkingen noodzakelijk bevonden. Het is gezond om de selectie aan te sterken met kwalitatief sterke spelers die onze jeugdspelers ook weer beter maken. Door het gebrek aan inkomende transfers van de afgelopen jaren hebben we deze zomer een ‘inhaalslag’ moeten maken.’’
De kwaliteitsimpuls was bovendien noodzakelijk om het vertrek van sterkhouders op te vangen. Zo vertrok Maurice Zuidijk naar de overige senioren van SSS, ging Valentijn Verweij studeren en voetballen bij het Rotterdamse Antibarbari en hing Ryan Wemmers zijn handschoenen aan de wilgen. Met het arrangeren van nieuwe spelers werd de krapte van de selectie, die in het seizoen 2021/2022 duidelijk voelbaar was geweest, ondervangen. Het tweede elftal werd zelfs opgeheven. Door de veldwerk van het Technisch Team en het doorschuiven van de O19 heeft GOZ in het huidige seizoen vier overvolle seniorenteams en een veteranenelftal.
De kwaliteitsimpuls schiep niet alleen verwachtingen maar ook verplichtingen, want van de selectie van trainer Pascal van den Hoek werd in de vierde klasse F veel verwacht. De eerste vier speeldagen maakten de oranje-zwarten dat in ieder geval waar: met acht punten uit die eerste reeks duels en een ongeslagen status is de Mijnsheerenlandse ploeg prima onderweg naar het gestelde doel: de opmars naar de derde klasse.
Klik op de link voor meer artikelen over GOZ
Klik op de link voor meer informatie over GOZ
Bestuur en Technische Commissie van v.v. Olympia’60 Dongen hebben overeenstemming bereikt met Nick van Vugt (35) als trainer-coach voor het seizoen 2023-2024.
De in Tilburg woonachtige oefenmeester staat dit seizoen nog aan het roer bij 4e klasser v.v. Riel waar hij bezig is aan zijn vijfde seizoen. Met zijn ervaring en enthousiasme ziet Olympia’60 Nick als de ideale persoon om met de jonge selectie van Olympia’60 volgende stappen te maken.
Klik op de link voor meer artikelen over Olympia’60
Klik op de link voor meer informatie over Olympia’60
Op zondag is het bikkelen voor de punten met de hoofdmacht van SJC, op zaterdagmorgen vroeg begeleidt Jordy Groot de JO8-2 van de Noordwijkse club. “Het plezier van die jongens is puur”, zegt Groot.
Het leven van Groot bestaat uit zo’n beetje twee dingen: werken en voetbal. Er zijn weinig dagen dat hij zich niet bij SJC aan de Lageweg begeeft. Op dinsdag en donderdag traint hij zelf, op maandag geeft hij training aan het team van zijn zoon Fedde. “In het weekeinde ben ik op zaterdagmorgen op pad en op zondag voetbal ik zelf. Daarom is het wel lekker dat een andere vader de training van de JO8 op woensdag doet. Heb ik naast de vrijdag een avondje rust”, zegt Groot.
De JO8-2 speelt deze zaterdag vol mist tegen FC Oegstgeest. Als in de rust trainer Groot alle spelertjes om zich heen heeft verzameld, gaan alle blikken verwachtingsvol naar de Noordwijker. “Ik ben niet het type trainer dat ze overlaadt met opdrachten:, reageert hij. “Ik ben van mening dat ze op deze leeftijd lekker vrij moeten voetballen. Ze moeten het spel nog leren te ontdekken. Dribbelen prima. Hoe meer ze met de bal kunnen hoe beter.”
“Natuurlijk proberen we als trainers ze wat te sturen. Nog niet zo lang geleden kregen we drie doelpunten tegen doordat we de bal dicht bij het eigen doel te verliezen. Dan probeer te trainen op hoe we dat de volgende keer beter gaan doen.”
“Die jongens bevinden zich in een andere belevingswereld. Ik moet soms wel lachen. Pas geleden legde ik iets uit en de spelers moesten tussen de pionnen gaan staan. ‘Op die lijn’, zei ik. Dat was een denkbeeldige lijn. Je begrijpt dat daar een reactie op kwam. ‘Er is geen lijn!”
Groot maakt al vier seizoenen deel uit van het trainerskorps van SJC. Drie jaar trainde hij de Toppers, de allerkleinste jeugd van de club. “Vorig seizoen hebben we als JO7 al in toernooivorm wedstrijden tegen teams van andere clubs gespeeld. Zo konden de jongens en ook de ouders vast wennen aan het spelen van een soort competitie.”
Zelf herbeleeft hij met zijn zoontje zijn eigen jeugdtijd. “Ik vind het mooi om het nu zo mee te maken. Fedde hobbelt lekker mee. Of hij talent heeft? Geen idee.”
Zelf schopte hij het tot de eerste elf van grootmacht Quick Boys, maar hij is er vooral trots op dat hij al jaren speler is van de hoofdmacht van zijn eigen SJC. Hij behoort inmiddels tot het oudste deel van de eerste selectie. “Natuurlijk voel ik dat ouder wordt, maar ik ben nog goed fit. Ik voel nog niet de dwang om te stoppen. Ik ben 34 jaar en dat is nog niet de leeftijd waarop je afgeschreven bent. Binnenkort geef ik de club mijn jawoord voor volgend seizoen.”
Als linksback houdt hij zich goed staande in de vierde divisie. “We spelen 4-3-3 dus ik ben geen wingback die je tegenwoordig zo vaak ziet. Ik richt me vooral op mijn verdedigende taken en probeer ook in de opbouw niet te verzaken. We spelen in een mooie competitie waarbij de top8 dicht bij elkaar staat. We staan vijfde maar hebben slechts drie punten minder dan de nummer twee RKAVV.”
Klik op SJC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SJC voor meer informatie over de club.
Waar de hoofdmacht bij de mannen een trage start beleefde, daar zijn de vrouwen van FC Binnenmaas met de snelheid van Usain Bolt uit de startblokken gedenderd. Met zeven overwinningen in de eerste acht wedstrijden onderstrepen de vrouwen hun ambities om naar de tweede klasse te willen promoveren.
Promotie naar de tweede klasse was vorig seizoen al het streven, maar dat lukte toen net niet. Met de ervaringen van het voorbije jaar begonnen de vrouwen aan het huidige seizoen met de intentie om mee te doen voor het kampioenschap of de promotie naar de tweede klasse.
De dubbelrol die de ervaren Demi van der Heiden daarbij vertolkt is opmerkelijk. De voormalig speelster van SSS maakt niet alleen onderdeel uit van de huidige succesformatie van FC Binnenmaas maar is als trainer dit seizoen aan het MO20-team dat voor het eerst in KNVB-verband kan uitkomen. ,,Wij willen dit seizoen gebruiken om ervaring op te doen. Dit willen we het liefste in de eerste klasse doen’’, liet Van der Heiden doorschemeren. Van der Heiden, die zelf ooit bij voetbalvereniging Puttershoek startte voordat zij de overstap maakte naar SSS dat als een vrouwenvoetbalbolwerk in de Hoeksche Waard bekend staat, begon als trainster bij de meiden van FC Binnenmaas en begeleidde jarenlang dezelfde speelster waarmee een mooie basis werd gelegd voor de toekomst. ,,Het leuke daarvan is dat ik op dit moment met het grootste gedeelte in het eerste team voetbal. Vervolgens heb ik de keuze gemaakt om een ander meidenteam te gaan trainen en dat doe ik tot nu toe nog steeds met plezier. We zijn op dit moment de MO20-1.’’
Met de huidige successen van het eerste team is de wetenschap mooi dat meteen daarachter hard gewerkt wordt aan de doorstroming naar de hoofdmacht toe. Het ziet ernaar uit, dat als de promotie naar de tweede klasse (eventueel) een feit wordt dat er dan inmiddels een nieuwe lading speelsters klaar staat die het vrouwenvoetbal bij FC Binnenmaas verder kan opstuwen.
Klik op de link voor meer artikelen over FC Binnenmaas
Klik op de link voor meer informatie over FC Binnenmaas
Op ieder moment van de week ligt het complex aan de Bosstraat-West er spic en span bij. De stoep is bladvrij, de bar is schoon en de kleedhokken ruiken naar lavendel. Wij zochten de onzichtbare pilaren van v.v. SEC eens op.
Het is vrijdagmorgen 08:30 en er wordt hard gelachen onder het genot van een kop koffie door een kwartet mannen: Pierre Hogers, Jos Kramer, Willem van den Deijssel en Henk van de Hoef. Het zijn oer-vrijwilligers van het eerste uur. Of zoals ik het zelf als dertiger durf te noemen: ‘de oude generatie’.
Vrijwilligers die zich wekelijks belangeloos inzetten voor hun ‘cluppie’. Ze zijn dienstbaar aan hun club en gaan onvermoeibaar door, door weer en wind. Je kan áltijd op ze rekenen. De vier mannen hebben de taken structureel verdeeld. Met de humor onderling zit het wel snor, zo blijkt al snel. Henk geeft wekelijks zijn koffie automaat een grote beurt, Willem – alias de Schrobber – heeft de eervolle taak om de schrobmachine te bedienen en Jos begint steevast met het aanvegen van de kleedhokken. Volgens deze drie heeft Pierre de belangrijkste taak, namelijk die van opzichter. Het ‘zooitje ongeregeld’ heeft immers ook aansturing nodig, aldus het goedlachse lid van Verdienste.
Saamhorigheid
Het is de saamhorigheid en de gezelligheid die de mannen iedere week weer bij elkaar brengt. Pierre Hogers verwoordt vrijwilligerswerk op een bijna-poëtische-manier: ‘’Als vrijwilliger ben je vaak onzichtbaar. Dat zorgt ervoor dat je zaken vrijwillig doet, waarbij je er vanuit moet gaan dat dit voor de ander normaal is. Je moet het dan ook zeker niet doen voor de erkenning of waardering, daar ben je zelf verantwoordelijk voor’’. Willem vult aan: ‘’Kijk, het lijkt vanzelfsprekend dat de kleedhokken altijd schoon en opgeruimd zijn. Daar hoor je in principe nooit iets over, totdat het een keer niet gebeurd is. Dan is de vraag waarom het in godsnaam nog niet schoongemaakt is. Daar moet je wel tegen kunnen en dat moet je vooral in het juiste daglicht kunnen plaatsen. Relativeren.’’
200 jaar lidmaatschap
De vier mannen zijn samen goed voor bijna 200 jaar lidmaatschap. Terwijl die rekensom gemaakt wordt lijkt Jos te schrikken: ‘’Ik begon uit te rekenen hoeveel geld ik in al die jaren besteed heb aan mijn biertje hier, daar kun je een aardig huis van kopen hoor, haha.’’
Toch blijft het soms lastig om de veranderende maatschappij onder ogen te komen. En dat wordt iedere vrijdagmorgen weer duidelijk. ‘’Vroeger trok de laatste speler de kleedkamer aan. Dat was gewoon zo. Daar waren geen lijstjes voor nodig, dat deed je gewoon. Dat is tegenwoordig niet meer, en dat kan soms lastig zijn om te accepteren’’, aldus Jos.
Na een kwartier kletsen is het mooi geweest zodra Willem op zijn horloge kijkt. ‘’We zijn hier niet alleen om te ouwehoeren met een bak koffie, hè.’’ En zo verdwijnt een ieder richting zijn eigen plek in het complex om hun steentje bij te dragen aan hun ‘cluppie’.
Voor vele leden zijn deze vrijwilligers onzichtbaar. De maatschappij verandert inderdaad. Waar het vroeger normaal was dat je een vrijwillige bijdrage leverde zodra je lid was van een vereniging, is dat tegenwoordig helemaal niet meer. Het wordt veel meer ‘consumeren’ want daar betaal je immers toch contributiegeld voor? Het is tegenwoordig zelfs zo dat de contributie bij bepaalde verenigingen verhoogd wordt met zomaar €50. Dat geld kun je terugverdienen door een aantal keer per jaar jouw bijdrage te leveren aan de vereniging. Komt het clubgevoel – dat nog sterk leeft onder de oudere generatie – ooit nog terug?
De belangrijkste vraag van vandaag de dag is: Wat heb IK eraan? Dat antwoord is eenvoudig te geven, je vindt er ouderwets kameraadschap, plezier en voldoening. En wat de intentie dan ook moge zijn: doe het eens niet voor jezelf, doe het voor de ander, doe het voor jouw ‘cluppie’.
door Marco Valkenburg
Klik hier voor meer informatie over SEC
We spraken af met de 42-jarige Kevin de Liefde op de mooiste plek in Utrecht, natuurlijk bij de Dom, die op ons fotomoment wel helaas in de steigers stond. De Zeistenaar is momenteel hoofdtrainer bij VV Hees.
Wat typeert de trainer Kevin de Liefde?
”Ik hou ervan om duidelijke afspraken te maken, daar ben ik wel rechtlijnig in. Wat dat betreft kun je wel zeggen dat ik principieel ben. Ik denk dat ik een trainer ben die prima in de groep kan functioneren en indien nodig ook erboven kan staan. Daarnaast denk ik dat ik het ‘spelletje” redelijk goed zie en kan overbrengen aan een groep. Ik ben wel een trainer die vaak nadenkt over de lange termijn, daar hoort winnen natuurlijk ook bij, want spelers willen natuurlijk altijd winnen. Daarnaast probeer ik altijd mijn trainingen in een bepaalde cyclus te stoppen om goed voorbereid te zijn om onze wedstrijden te spelen”.
Wat vindt je nou echt leuk aan het trainersvak?
”Het werken en omgaan met spelers van de oude en huidige generatie, zowel op als naast het veld. Het houd mezelf ook jong van geest. In mijn hoofd ben ik nog steeds speler en het wereldje waar ik nu als trainer nog steeds in zit voel ik mij prima bij. Ik vind het leuk om als team een plan te maken zodat we samen iets kunnen creëren. Samen met de afspraken die we overeen komen maakt dat het trainersvak voor mij interessant. Als we dat kunnen combineren met veel plezier en de prestaties zijn goed maakt dat voor mij het trainersvak net iets leuker. Wat daar aan bijdraagt is gevarieerde oefenstof aanbieden aan een selectie. Het is best wel lastig om effectieve en doelmatige trainingen te geven aan een groep. Ik zit niet elke dag op sites naar trainingen te zoeken, maar ik kijk en lees wel veel en schrijf dan interessante nieuwe ontwikkelingen op om “bij te blijven”. Maar mijn ervaringen in het trainingsvak neem ik natuurlijk ook mee en vormen mij als trainer”.
Wat is dit seizoen je doelstelling bij Hees?
”We gaan gewoon voor promotie, we hebben met elkaar afgesproken dat het beter moet als vorig seizoen. Dat wordt zeker geen abc’tje gezien de ontwikkelingen bij Hilversum onder andere. En om kampioen te worden moet alles ook een beetje meezitten, dat je met de selectie fit blijft, er weinig schorsingen zijn, dat je weinig blessures hebt en dat je iedereen binnenboord houdt”.
Paspoort
Beroep: 20 jaar sportleraar geweest in de gevangenis in Nieuwegein, sinds kort nieuwe functie om ex gevangen te helpen met hun re-integratie.
Thuissituatie: Woonachtig in Zeist en getrouwd en 3 kinderen.
Gespeelde clubs: Jonathan (jeugd) – 3 seizoenen FC Utrecht(jeugd) – UVV (hoofdklasse) – Jonathan (2e klasse) en nog 3 seizoenen Quick Amersfoort (1e klasse).
Clubs als hoofdtrainer: Jonathan (jeugd) – DESTO (4 seizoenen) – SVM Maartensdijk (1 seizoen) – Saestum (2 seizoenen) – Quick Amersfoort (2 seizoenen) en momenteel 1e seizoen hoofdtrainer bij Hees in Soest.
Type speler: Beetje luie speler, met goed inzicht en veel scorende spits. Na twee gescheurde kruisbanden naar de achterste linie verhuisd en geëindigd als centrale verdediger.
Hobby’s: Elk jaar met vrienden op wintersport en carnaval.
door Rob Zomer
Klik hier voor meer artikelen over Hees
Klik hier voor meer informatie over Hees
Een goede mix van ervaring en jeugdig talent. Zo omschrijft Emiel Heefer (47) Waspik 1. De hoofdtrainer van het vlaggenteam staat voor het tweede jaar aan het roer en doet dat heel graag. “Plezier staat bij mij altijd voorop.”
Ze gaan dit seizoen voor lijfsbehoud, de mannen van het eerste. Niet per se sexy, wel reëel. “We hebben een goed team vol talentvolle jongens. Wel zijn twee goede spelers vertrokken en is een aantal voetballers gestopt. De anderen hebben grote schoenen te vullen.”
Het vertrek van talent en ervaring is niet de enige reden dat coach Heefer voor handhaving in de derde klasse gaat. “Er sinds dit seizoen een nieuwe promotie- degradatieregeling. Dit houdt in dat meer teams degraderen. Als we op nummer 8 eindigen zijn we pas veilig. Dat is ons doel.”
Heefer geeft aan dat Waspik is ingedeeld in een andere en tot nu toe zwaardere competitie. “We spelen tegen drie teams die gedegradeerd zijn uit de tweede klasse. Ach, met voetbal moet je ook een beetje geluk hebben.”
Skills
Hoewel Heefer graag leiding geeft aan een team, staat hij als het even kan ook zelf met voetbalpatta’s op het veld. “Ik kom uit Tilburg en speel zelf in FC Tilburg 10. Daar laat ik op zondagochtend mijn eigen voetbal skills zien”, grapt hij. ‘Voetbal is een deel van wie ik ben. Ik ben ermee opgegroeid.”
Toen Heefer vorig seizoen startte bij Waspik leerde hij een grote selectie kennen. “Maar met veel talent en kampioensambities. We hebben dan ook lang in top 3 gestaan. Toen volgde een aantal blessures en ging de keeper op wereldreis Hoewel we goed bleven spelen, pakten we te weinig punten na de winterstop. Dat was zonde en maakte dat we in de middenmoot eindigden.” Maar ik kijk terug op een succesvol seizoen. De jongens hebben zich ontwikkeld.”
De voorbereiding van het nieuwe seizoen was lastig. “We spelen een ander spelsysteem omdat we een nieuwe selectie hebben. Maar de jongens hebben het goed opgepakt. We staan we er in de competitie goed voor. Natuurlijk hebben we met ons nieuwe team een lange weg te gaan. Maar we hebben wel veel strijdlust, dat is de helft.”
Jong Team
Het team van Heefer is jong. “We hebben elf jongens die jonger zijn dan 20 jaar, tien jongens zijn wat ouder. Het is een goede mix van ervaring en jeugd. En er is een goede onderlinge chemie. Daar ben ik als trainer heel blij mee.”
Dat de start van het seizoen voortvarend was, heeft de hoofdtrainer mede aan assistent-coach Rob IJpelaar te danken. “Rob is een kind van de club. Hij heeft zelf jarenlang in het eerste gespeeld en was coach toen JO19-1 kampioen werd. Veel van deze jongens spelen nu in het eerste. Ik vind Rob en mij een goede mix, we vullen elkaar goed aan. En daarnaast: Ik ga elke keer met een grote glimlach en veel plezier naar de club.”
De club is ook tevreden over haar hoofdcoach. “De klik is er vanuit de club en de spelersgroep en ook vanuit mij. Als deze er niet is, vertrek ik. De club heeft aan de start van het seizoen aangegeven twee jaar door te willen gaan, Ik ga daar vol voor. Ik zie genoeg potentie in de groep.”
Klik op VV Waspik voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Waspik voor meer informatie over de club.