Home Blog Pagina 337

Rik Verschuren begint voor het eerst aan avontuur op eigen benen bij Right’Oh

Na drie jaar als assistent-coach begint Rik Verschuren na dit seizoen voor het eerst aan een avontuur op eigen benen. De pas 31-jarige oefenmeester kreeg op jonge leeftijd een harde klap te verwerken, waarna hij zich vol op het trainersvak stortte.

Verschuren neemt na dit seizoen het stokje over van Arno Gabriels, die aan het begin van het jaar aangaf zijn aflopende contract bij Right’Oh niet te willen verlengen. Al snel kwam Verschuren, die bezig is aan zijn derde seizoen ala assistent, in beeld als vervanger. “Het begon al meteen te kriebelen bij mij”, aldus Verschuren, die de trainerscursus volgt. “Ook de spelersgroep zag het zitten. Dat was heel belangrijk voor mij, uiteindelijk moet ik fijn met hen kunnen samenwerken. Anders had ik het niet gedaan.”

En dus is de innovation engineer vanaf komend seizoen niet meer de rechterhand, maar de eindverantwoordelijke in Geertruidenberg. Het is zijn eerste klus als hoofdtrainer. “Eerlijk gezegd denk ik dat het hoofdtrainerschap mij meer op het lijf geschreven is dan het werk als assistent. Ik heb de laatste jaren veel geleerd, maar ik ben iemand die graag verantwoordelijkheden pakt. Het zal best schakelen worden, ik zal dingen anders moeten gaan bekijken. Maar ik ben heel blij met deze kans en ik ben benieuwd of het me zo goed gaat bevallen als ik denk.”

Het trainersvak kwam op zijn pad nadat hij al op jonge leeftijd moest stoppen met voetballen. Verschuren speelde tot zijn twintigste bij Right’Oh en droeg daarna de shirts van Veerse Boys en Baardwijk, tot een zware heupblessure een abrupt einde aan zijn voetbalbestaan maakte. “Dat heb ik inmiddels verwerkt, maar dat was een keiharde klap. Voetbal was mijn lust en mijn leven, ik vond het verschrikkelijk. Dat deed me ongelofelijk veel pijn. Ik heb er wel een paar jaar mee geworsteld, moet ik eerlijk zeggen.”

Als trainer raakte hij alsnog betrokken bij het voetbal. Inmiddels is het zijn nieuwe passie. “Ik vind het leuk om spelers beter te maken en alles uit de groep te halen. Ik kan ervan genieten als ik merk dat het team zich ontwikkelt en presteert.” Zelf had hij met zijn leeftijd nog prima tussen de spelers kunnen lopen. “Ja, ik ben relatief jong voor een trainer”, geeft hij toe. “Het is zaak om erboven te staan, dat gaat me goed af. Op het veld zet ik de knop om. Wie je ook bent of wat je hebt bereikt, iedereen is voor mij gelijk. Ik denk dat de spelers dat ook waarderen aan mij.”

Hij hoopt Right’Oh komend seizoen te laten schitteren in de vierde klasse. “Ik wil fantastische successen bereiken met de club.” Concrete ambities heeft hij niet. “Maar ik denk dat we altijd hoger willen eindigen dan dit seizoen, dat is een mooie doelstelling. Als we een periode zouden kunnen pakken, zou dat al geweldig zijn. Ik wil het uiterste uit mijn eigen loopbaan als trainer halen, ik heb nog flink wat jaren te gaan. De komende jaren wil ik echter eerst bouwen aan Right’Oh.”

Klik op FC Right-Oh voor de laatste artikelen over de club.
Klik op FC Right-Oh voor meer informatie over de club.

Voor René van Elswijk is er maar één cluppie en dat is Verburch

Betrokken geraakt door zijn zoon, jarenlang trainer geweest en nu technisch coördinator van de bovenbouw. Want ondanks dat René van Elswijk zelf nooit voetbalde bij derdeklasser Verburch, is er voor hem maar één ‘cluppie’. “Als je wat voor me hebt, wil ik wat betekenen!”

Dat lieten ze zich bij Verburch geen twee keer zeggen én dus is de 58-jarige Poeldijker sinds dit seizoen technisch coördinator bij de club. Verantwoordelijk voor het eerste, tweede en de O23. “Ik houd van dit cluppie. Dus had ik aangegeven graag iets te willen betekenen, toen vroegen ze of ik interesse had.” En dat had Van Elswijk wel. “Vanuit mijn werk, vind ik managen en organiseren sowieso al leuk!” Na jaren als jeugdtrainer en vier seizoenen bij het tweede, dus een heel andere rol voor de vrijwilliger die in het bezit is van zijn UEFA C. Sowieso is zijn avontuur bij Verburch een bijzonder verhaal. “Ik heb hier zelf nooit gevoetbald, wel bij ADO Den Haag. Op mijn 29ste ben ik gestopt, vanwege fysieke ongemakken.” 

Supermarkt
Hoe hij dan toch in Poeldijk terechtkwam? Via zijn zoon! “Die is nu 31, dus 25 jaar geleden ben ik hier begonnen. Vervolgens heb ik heel de jeugdopleiding doorlopen, als trainer.” Een bijzondere tijd. “Toen wij kwamen, was het heel dorps, echt Poeldijks. Nu heb je veel meer mensen van buitenaf, de club staat echt goed aangeschreven.” Of, zoals Van Elswijk het noemt: een ‘sleeping giant’. “Qua accommodatie, aantal leden en kantine, is het hier gewoon divisiewaardig.” Toch, hoe groot ook, blijft het altijd ons kent ons. “Je komt elkaar tegen in de supermarkt, dan is het toch altijd even praten over de voetbal. Dat maakt het zo leuk.” En sinds dit seizoen, heeft hij dus meer dan genoeg te vertellen, als technisch coördinator van de bovenbouw. “Ik moet eigenlijk het selectiebeleid bewaken. Je voert gesprekken met trainers, over de manier van trainen. Hoe doe je dat, hoe communiceer je en wat voor discussies voer je?” Want, zo is Van Elswijk van mening. “Je moet goed trainen, om goed te kunnen spelen.” En dus hebben ze bij Verburch een duidelijke visie. “Daarvoor heb je een goede communicatie nodig. Organiseren, overleggen en met het spelletje bezig zijn, is voor mij het mooiste wat er is.” Dit jaar voor het eerst met een O23-selectie. “We hebben nu geen JO19, dus dat is een behoorlijk jonge groep.” 

Klaarstomen
Met het idee om de stap naar de senioren soepeler te laten verlopen. Als ervaren jeugdtrainer, weet Van Elswijk namelijk als geen ander hoe groot die vaak is. “Meer duelkracht, meer prestatiegericht. De O23 is nu een opleidingselftal voor het eerste, na één of twee jaar, kunnen die jongens hopelijk de overstap maken.” Sneller klaarstomen voor het vlaggenschip van de club, met als ultiem doel: “Binnen drie jaar een vrij jonge groep kweken, die kwalitatief mee kan in de tweede klasse.” In de toekomst moet die nieuwe werkwijze Verburch een hoop op gaan leveren én dus steekt Van Elswijk er met alle liefde en plezier veel tijd in. “Je moet weten wat er speelt in de senioren. Zoveel mogelijk wedstrijden bekijken, luisteren, aankloppen en overleg voeren.” Een functie die hem op het lijf geschreven is, denkt hij. “Mijn kracht zit hem in het organiseren en verbinden, een soort ‘peoplemanager’. Dat is hartstikke leuk!” Want een club op de kaart zetten, doe je niet zomaar. “Hoe ga je selecteren? Het belangrijkste is dat iedereen speelminuten maakt. Wij praten zelf over één selectie, met drie teams. Die gaan ook samen op trainingskamp. Daardoor heb je verschillende belangen: met het eerste naar die tweede klasse, het tweede moet zich handhaven en de O23 willen we naar de derde divisie.” Toch staat persoonlijke ontwikkeling natuurlijk altijd voorop. “Soms moet je spelers sneller mee laten trainen of misschien zelfs wel doorschuiven. Om ze uit te kunnen blijven dagen.” Met een nieuwe JO19 in aantocht, loopt alles in ieder geval op rolletjes. “Ik ben een controlfreak, die houdt van het spelletje. Ik ben hier nog lang niet klaar!”

Klik op vv Verburch voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Verburch voor meer informatie over de club.

Shaktar maakt CWO ‘steenrijk in beleving’

CWO is ook deze zomer gastheer voor FC Shaktar Donetsk. De Oekraïense topclub verblijft tussen 4 en 23 juli op het sportpark in het Nieuwelantpark. In die periode speelt de huidige nummer één van Oekraïne ook een oefenwedstrijd tegen een andere betaald voetbalclub.

CWO had dit jaar niet lang nodig om ja te zeggen tegen het verzoek van PR Sport, dat trainingskampen organiseert voor betaald voetbalclubs uit buiten- en binnenland in heel Europa.

Vorig jaar was Shaktar ook al te gast bij CWO, dat begin juni een belletje kreeg van directeur Jaco Jansen van PR Sport met de vraag of de Vlaardingse club open stond om de Oekraïense topclub tijdens de voorbereiding op het seizoen drie weken onderdak te verlenen. “Ik ben zelf niet echt thuis in het voetbal, dus toen ik werd gebeld door Jaco over Shaktar heb ik niet meteen een vreugdedansje gemaakt”, bekende voorzitter Bianca Post onlangs toen CWO en PR Sport een samenwerkingscontract tekende voor de komende drie jaar. “Toen ik hier op de club de andere bestuursleden vertelde dat we Shaktar konden krijgen, geloofden ze me eerst niet om vervolgens heel enthousiast te worden.”

Er was met recht sprake van een haastklus, want toen CWO intern het licht op groen had gezet, moest er nog van alles worden geregeld voor de komst van de Oekraïners, die ook dit jaar overnachten in het Van der Valk-hotel.

“Het betekent nogal wat voor je club als je drie weken lang een profclub als Shaktar over de vloer krijgt. Normaal gesproken is de maand juli een periode dat de club gesloten is en dat de mensen op vakantie zijn. Wij moesten opeens van de laagste naar de hoogste versnelling schakelen.”

“We hebben snel in kaart gebracht wat er nodig was en een rolverdeling gemaakt. Iedereen had zijn eigen specifieke taak. De voorwaarde was wel dat de gemeente meewerkte. Dat heeft ze ook gedaan. Er is in een paar weken een vergunning gekomen waar normaal zes weken voor staat. Er moest namelijk ook een evenement worden georganiseerd, namelijk de oefenwedstrijd tussen Shaktar en Fortuna Sittard.”

En dan het veld. Dat lag er na een seizoen veel voetballen enigszins vermoeid bij en was toe aan een zomer met rust. Post: “Dat was ook schrikken voor onze vaste onderhoudsman Peter Prins. Daarnaast zijn meteen twee grasmeesters van AZ ingevlogen. Die hebben echt een wondertje verricht en in korte tijd het veld een geweldige upgrade gegeven.”

“Iedereen had verder zo zijn rol. We hebben onze trainer Jeff Stans gevraagd om als contactpersoon op te treden met de staf van Shaktar tijdens het trainingskamp. Jeff weet uit zijn eigen ervaring wat profvoetballers nodig hebben.”

Het contract, dat onlangs in het businesshome van CWO onder grote belangstelling werd ondertekend door Post, verzekert CWO ook na komende zomer voor nog zeker twee jaar van een grote profclub. “Dat is dit jaar Shaktar, maar dat kan daarna een andere club zijn”, verduidelijkte Marco van Vugt, projectleider namens PR Sport op de CWO-locatie. Dat Shaktar terugkeert in Vlaardingen gebeurt volgens hem op verzoek van de spelers. “Ze konden kiezen tussen een trainingskamp hier of in Duitsland. Dat ze voor CWO hebben gekozen zegt wel hoe ze het hier gehad hebben.”

Rijk wordt CWO niet van de deal. benadrukte Post. “De exposure die we er door krijgen is enorm. We worden steenrijk in beleving. Voor de club en vrijwilligers is het een geweldig compliment dat Shaktar hier weer drie weken gaat trainen.”

Klik op sv CWO voor de laatste artikelen over de club.
Klik op sv CWO voor meer informatie over de club.

Martine van Vliet is spil in DCV-organisatie

Ze was in het eerste jaar een ouder die zich niet wenste te bemoeien met de gang van zaken bij DCV, maar inmiddels is Martine van Vliet niet meer weg te denken uit de organisatie van de Krimpense club. Ze vertolkt een ‘spilfunctie’. “Ik zie mezelf als verenigingsassistent.”

Van Vliet is deze zaterdagmorgen net terug van een uitwedstrijd van haar jongste zoon bij Zwervers. “Het was niet zo best”, zegt ze over het uitduel in Capelle. “Snel vergeten maar.” Toen haar oudste zoon een paar jaar geleden ging voetballen was Van Vliet (40) aanvankelijk enthousiast toeschouwer. “Er was een klik tussen de ouders van het team waarin mijn zoontje speelde. Nog steeds overigens. Er zaten ook ouders in die actief waren voor de club. Je helpt eens een keer en zo word je erin meegezogen.”

Intussen heeft Van Vliet, gezegend met een groot portie verantwoordelijkheidsgevoel, een veelvoudig ‘takenpakket’, wat haar een spilfunctie geeft bij DCV. “Een vereniging als de onze is net een bedrijf. We hebben negenhonderd leden”, zegt ze. “Ik vind het belangrijk dat de zaken op orde zijn.”

Zo zorgt Van Vliet voor de ledenadministratie, een precies werkje. “Ik ben er dagelijks mee bezig. Nieuwe leden inschrijven, maar ook de afzeggingen in sportlink registreren. Het is een kwestie van goed bijhouden. Piekmomenten zijn aan het einde en het begin van het seizoen.”

Daarnaast neemt zij, wat zij zelf noemt ‘contributiebeheer’, voor haar rekening. “Ik assisteer de penningmeester. De dagelijkse financiële zaken, dat is zijn ding. Ik kom in actie als er achterstanden zijn bij leden. Ik hou in de gaten of de contributie tijdig wordt betaald. Als dat niet zo is, app, sms of mail ik naar het desbetreffende lid of naar de ouders. Die persoonlijke benadering vinden we als DCV heel belangrijk, op die manier komen we er ook achter of een achterstand komt doordat men vergeten is de contributie te betalen of dat er andere redenen zijn. Ik ben met Luke Verkerk ook financieel vertrouwenspersoon binnen de club. Als mensen in geldproblemen komen, gaan wij met ze om tafel zitten om een oplossing te vinden.”

Ook in de kantine speelt Van Vliet een belangrijke rol. Ze maakt roosters voor de bezetting en zorgt voor de bestellingen. “Het is bij elke club lastig om aan genoeg vrijwilligers te komen die achter de bar en in de keuken willen staan. Daarom ook zijn we dit seizoen ook overgegaan naar een systeem waarbij teams een dag of dagdeel een dienst draaien, anders krijgen we het niet meer rond.”

“Ik zorg samen met Luke Verkerk voor de bestellingen. Hij heeft veel horeca-ervaring, dus zijn hulp is handig. We proberen in de keuken wel eens wat nieuws, maar over het algemeen wil de jeugd na hun wedstrijd een patatje, kroket of frikandel. Bovendien moet je altijd rekening houden met je vrijwilligers als je iets nieuws wil gaan doen.”

Van Vliet zorgt daarnaast ook voor het draaiboek als de vrouwen van Excelsior thuis spelen in de eredivisie. “Dat is ongeveer vijf keer per seizoen. Aan eredivisiewedstrijden zijn allerlei eisen verbonden. Je moet genoeg stewards hebben, er zijn eisen voor de kleedkamers. Naar het veld moet een lint gespannen zijn. Daar is een heel team aan vrijwilligers voor nodig. Inmiddels zijn we er aardig aan gewend.”

Klik op DCV voor de laatste artikelen over de club.
Klik op DCV voor meer informatie over de club.

De Noormannen viert 90 jarig bestaan met jubileumweekend in juni

WESTKAPELLE – Toen in 1933 een aantal voetballiefhebbers uit Westkapelle het idee hadden om een voetbalvereniging op te richten, trokken ze de stoute schoenen aan en klopten aan bij burgemeester Casembroot. Daarmee stonden Kees Roelse, Aarnout Lievense en Joos Huibregtse aan de basis van de oprichting van v.v. De Noormannen.

Uiteindelijk werd de club op 27 maart 1933 officieel opgericht en bleek uit oude raadsverslagen van B&W Westkapelle, dat in eerste instantie werd gekozen voor het voetballen op zondag. Dit omdat het animo om op zaterdagen te voetballen te laag was vanwege werkzaamheden. In het begin werd er gevoetbald op het Zuidervroon, later werd een locatie op Noordervroon het nieuwe ‘thuis’ waar de eerste officiële KNVB-wedstrijden werden gespeeld. Na de oorlog ging de club, ook op Noordervroon, dichterbij het dorp voetballen. In 1967 werd een nieuw sportpark in gebruik genomen op de hoek van de Prelaatweg/Domineeshofweg waar de hedendaagse accommodatie is. Sinds de aanleg is dit uitgebreid met een derde veld en een nieuwe kantine met bestuurskamer welke met vereende krachten is gebouwd door de leden. 

In de clubgeschiedenis behaalde het twaalf kampioenschappen op verschillende niveaus en degradeerde negen keer. De laatste vijf seizoenen is De Noormannen actief in de derde klasse van het zaterdagvoetbal. Van de negentig jaar dat de club uit Westkapelle bestaat, is Marco Verburg al ruim veertig jaar lid. Begonnen in de jeugd, later bij de senioren en momenteel ook nog actief als bestuurslid en tal van commissies . Eén daarvan is de jubileumcommissie, waarin nog vijf andere (bestuurs)leden zitting hebben. “Het is gewoon geweldig om dingen te kunnen doen voor de vereniging en dat doe ik met veel plezier. We hebben hier sowieso te maken met een hele trouwe groep vrijwilligers en die zetten zich allemaal met hart en ziel in om deze club al jarenlang bruisend te houden. En als je negentig jaar bestaat, dan is iedereen daar in de loop der tijden hier bij De Noormannen prima in geslaagd.”

Zelf voetballen zit er voor de 44-jarige Verburg niet meer in vanwege kapotte kniebanden. “Hand- en spandiensten verrichten op verschillende manieren doe ik op meerdere vlakken. Als bestuurslid, bij de jeugd, de evenementencommissie, een rommelmarktcommissie. Maar bezig kunnen en mogen zijn om het jubileum vorm te geven is helemaal te gek. Met z’n zessen zijn we nu aan het kijken om voor de leden, zowel jeugd als senioren, iets leuks te kunnen bieden. “

Het weekend van 23 juni 2023 moet het gaan gebeuren voor De Noormannen en wordt er nu achter de schermen een jubileumprogramma opgetuigd. “Op vrijdagavond zal het geheel in het teken staan van de jeugd. Dan zullen er onder meer ouder-kindwedstrijden worden gespeeld door onze jeugdteams. Tussendoor gaan we met z’n allen eten in de grote feesttent die op het sportcomplex zal komen te staan. Dat zijn altijd wel leuke en speciale toernooitjes en daar zie je vaak iedereen genieten op het veld, maar zéker ook de familieleden en andere dorpelingen die komen kijken.”

Op zaterdag is het de dag voor de senioren, waarbij er een wedstrijd zal worden gehouden tegen een ploeg met gerenommeerd/ bekende namen. “Dat zal niet een wedstrijd worden met oud-leden van de club, maar we zullen voetballen met een afspiegeling van spelers en speelsters uit alle vertegenwoordigende teams die we als vereniging rijk zijn. Dus vanuit onze drie heren- én ons damesteam zullen er voldoende mensen aantreden die avond. En er zal zeker ook nog wel geproost, getoast en gefeest gaan worden.”

”De komende maanden zal voor iedereen stilaan duidelijk worden wat er nog voor festiviteiten op de rol staan en zullen er ook namen bekend worden gemaakt. Nu zitten we nog in de verkennende fase, maar dat het voor de club en al zijn leden een happening gaat worden, daar mag je zeker van zijn. Het is een bijzondere mijlpaal voor de club, voor de leden én voor het dorp. En dat zijn zaken die je zonder enige twijfel moet vieren met z’n allen. En om daar dan als vrijwilliger een bijdrage aan te kunnen leveren, daar ben ik wel trots op.”

Klik hier voor meer artikelen over VV De Noormannen
Klik hier voor meer informatie over VV De Noormannen

Succesvolle technische staf NAC Breda verzekert zich van langere samenwerking

NAC Breda heeft goed nieuws te melden over de samenstelling van de technische staf voor het komende seizoen. Assistent-trainers Ton Lokhoff en Rogier Molhoek hebben hun contracten met één jaar verlengd, terwijl keeperstrainer Gabor Babos zich voor minstens twee jaar aan de club heeft verbonden. Dit betekent dat het trio Lokhoff, Molhoek en Babos ook volgend jaar weer actief zal zijn bij de Parel van het Zuiden.

Peter Maas, technisch directeur van NAC Breda, is verheugd over de contractverlengingen. Hij benadrukt het belang van de technische staf in de ontwikkeling van het team en heeft alle vertrouwen in de voortzetting van de positieve lijn onder de huidige staf.

Babos, de ervaren keeperstrainer, gaat zijn vierde seizoen in bij NAC Breda. Zijn expertise en toewijding zijn van onschatbare waarde gebleken voor de keepers van het team. Molhoek, die vorig jaar de overstap maakte vanuit de jeugdopleiding, begint aan zijn tweede seizoen als assistent-trainer. Hij heeft zijn waarde bewezen en zal samen met Lokhoff een belangrijke rol blijven spelen in de technische staf. Lokhoff, die in het verleden al diverse functies heeft bekleed binnen de club, gaat eveneens zijn tweede opeenvolgende seizoen in als assistent-trainer.

Met de contractverlengingen van Lokhoff, Molhoek en ook Babos is de technische staf van NAC Breda voor het komende seizoen compleet. De club kijkt vol vertrouwen uit naar de verdere ontwikkeling van het team onder leiding van deze ervaren en toegewijde trainers.

Bron: NAC Breda

Klik op NAC Breda voor de laatste artikelen over de club.
Klik op NAC Breda voor meer informatie over de club.

Yassin el Gauadi hoopt bij VC Vlissingen vaste basiskracht te worden 

VLISSINGEN – Momenteel pendelt Yassin el Gauadi nog tussen bank en basis bij VC Vlissingen, maar toch hoopt de 18-jarige verdediger uiteindelijk dat trainer Thomas Ragut hem wekelijks in de basis opstelt. ‘Dat is wel het doel en daar probeer ik naartoe te blijven werken hier bij Vlissingen.’

Bij de derdeklasser is de jonge verdediger één van de zesentwintig selectiespelers en is het dus knokken voor een plaatsje bij de eerste elf. “Normaal ben ik eigenlijk een centrale verdediger, maar bij het eerste speel ik meestal rechts- of linksback. Voor mij geen probleem, want ik vind het vooral belangrijk om minuten te maken. Op die manier kan ik ervaring opdoen en hoop ik er op termijn mijn voordeel uit te halen. Het is erg leerzaam om te kunnen trainen en spelen met jongens die al zoveel ervaring hebben en waarvan er veel ook al jarenlang op een heel hoog niveau hebben gespeeld.”

Doordat hij eind vorig seizoen een blessure had opgelopen, begon hij het huidige seizoen in het tweede elftal. Al snel werd hij weer overgeheveld naar het eerste en sindsdien traint en speelt hij er wekelijks mee. Basisplaatsen heeft hij nog niet zoveel gehad, maar dat deert hem voorlopig nog niet.

“De trainer geeft me veel vertrouwen en is veel met me bezig. Ook de andere ervaren spelers voorzien mij van tips en aanwijzingen hoe ik mijn spel kan verbeteren. Dat is erg leerzaam, want het is toch wel een mooi niveau waarop we spelen. Bovendien willen we zelf altijd mooi voetballen en dat vraagt ook van verdedigers meer dan alleen maar je tegenstander uitschakelen of een bal diep naar voor wegtrappen. De manier van spelen bij het eerste past ook wel goed bij mij als voetballer, want ik ben een verdediger die over het algemeen wel rust heeft aan de bal.”

De concurrentie bij VC Vlissingen is stevig, zeker ook in de verdediging waar er voor El Gauadi dus een flinke uitdaging in het verschiet ligt om wekelijks zichzelf in de basisopstelling terug te zien. “De stelregel die de trainer hanteert is, dat je twee keer moet trainen om écht zeker te zijn van een basisplek. Een paar keer kreeg ik complimenten van trainer en spelers en zeiden ze dat ik het echt had verdiend. Dat is wel leuk om te horen, maar het zegt me ook gelijk dat ik nóg harder wil werken om beter te worden. Ik speel al heel mijn leven bij de club en het lijkt me dan ook echt geweldig om hier wekelijks als basiskracht het hoofdveld op te kunnen stappen.”

Als klein ventje kwam El Gauadi dus terecht op Sportpark Irislaan en is er sindsdien veelvuldig te vinden. De club is voor hem meer dan een plek om te voetballen. “Zeker weten! Ik heb er vrienden gemaakt en er komen heel veel culturen samen. Nederlanders, Marokkanen, Surinamers, Antillianen. Het is een bonte mix en daar voel ik me fijn bij. Het is een soort familie voor me, waar ik me gewaardeerd en thuis voel. Ik word op een zodanige manier gecoacht, dat ik sinds ik ben overgestapt van de JO17 naar de senioren, ook echt een betere speler ben geworden. Maar ik heb zeker het besef, dat ik in alles nog veel beter kan en moet worden. Die drive heb ik absoluut en daar ga ik alles aan doen om waar te maken.”

De verdediger merkt dat hij fysiek, conditioneel en ook voetballend nog altijd stappen maakt. “Om fysiek mezelf op dit niveau nog beter te kunnen wapenen ga ik nu extra naar de sportschool. Want naast een hoger tempo dan bij de JO17 is het fysieke stuk in onze klasse ook heel belangrijk. Er zitten veel sterke ploegen bij en we willen graag proberen om toch een prijs te pakken. Als dat lukt dan hebben we ons doel voor dit seizoen zeker bereikt.”

Klik op VC Vlissingen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VC Vlissingen voor meer informatie over de club.

Colin Fenijn van VV IJzendijke speelde in de jeugd tegen Feyenoord en PSV

Colin Fenijn is 25 jaar oud en voetbalt al sinds zijn vijfde. In zijn jeugdjaren heeft hij bij veel clubs gespeeld op een hoog niveau. Destijds heeft hij onder andere tegen clubs als Feyenoord en PSV gespeeld. Inmiddels speelt hij bij VV IJzendijke in het eerste elftal. Dit elftal kende een moeilijke start van het seizoen, maar is inmiddels bezig aan een opmars.

 Even voorstellen
Colin Fenijn is geboren in Breskens, maar verhuisde op jonge leeftijd naar IJzendijke. Hij woont momenteel samen met zijn vriendin en hun twee zoons. “Ik heb twee jonge kinderen, waardoor het thuis vaak lekker druk is. Ik vind het erg leuk om tijd door te brengen met mijn zoons als ik vrij ben van werk. Ook hou ik ervan om af en toe te tennissen of een stuk te fietsen.”

Carrièreverloop
De carrière van Colin begon al op jonge leeftijd bij de mini’s van VV IJzendijke. Na een aantal succesvolle jaren en een sterke selectie, waarin ze lange tijd in de eerste klasse speelden, maakte Colin op zijn twaalfde de overstap naar JVOZ. Hij speelde daar zes seizoenen, waarvan de eerste twee in de eerste divisie met tegenstanders als Feyenoord en PSV. Op zijn achttiende keerde Colin terug naar VV IJzendijke, waar hij direct deel uitmaakte van het eerste elftal. Na drie seizoenen bij IJzendijke speelde hij nog een jaar bij Philippine, maar vanwege zijn reizen naar Chilli heeft hij hier slechts een half seizoen mee gespeeld. Inmiddels is hij terug bij IJzendijke in het eerste elftal.

Huidige seizoen
Het huidige seizoen had het team een moeilijke start vanwege blessures en enkele spelers die op reis waren. Na de winterstop kwam het team echter weer op volle sterkte en dat is terug te zien in de resultaten. “In de afgelopen acht wedstrijden hebben we zes overwinningen en twee gelijke spelen behaald. Met nog drie wedstrijden te gaan, streven we ernaar om de vierde plaats te veroveren.”
Volgend seizoen gaat IJzendijke naar het zaterdagvoetbal. In het zaterdagvoetbal zal IJzendijke uit gaan komen in de vierde klasse. “Dit jaar hebben we veel blessures gehad, waardoor we een slechte eerste seizoenshelft draaiden. Wel hebben we normaal gesproken een team dat bovenin mee moet kunnen doen in de vierde klasse. Ons doel voor volgend jaar is dan ook om kampioen te worden.”

Hoogtepunten
De hoogtepunten voor Colin zijn vooral de wedstrijden die hij heeft gespeeld tegen profclubs als Feyenoord en PSV. Ook de toernooien tegen buitenlandse topclubs waren erg mooi voor hem.

Uniek team
Fenijn hecht veel waarde aan zijn team. “Wij hebben veel spelers die al van kinds af aan samen spelen en zijn opgegroeid. Hierdoor hebben we zowel binnen als buiten het veld een erg hechte groep. Met deze groep ondernemen we ook vaak leuke activiteiten. Zo gaan we aan het einde van het seizoen altijd een weekendje weg. Hierbij zijn we weleens naar Barcelona en Edinburgh geweest. Ook gaan we geregeld een hapje of een drankje met elkaar doen. Hierbij zijn er veel gasten die goed kunnen drinken. Als ik één iemand moet kiezen die de koning is van de derde helft kies ik toch voor onze spits.”

Voor meer artikelen over de IJzendijke, klik hier.
Voor meer informatie over de IJzendijke, klik hier.

Het 45+-elftal van Irene’58 rijgt de prijzen aaneen

Het 45+-elftal van Irene ‘58 is misschien wel een van de meest succesvolle teams van de club. De ploeg van leider en speler Richard van Geest rijgt de prijzen aaneen en geniet ook op respectabele leeftijd nog volop van het spelletje. 

Willekeurige voorbijgangers in Den Hout moeten toch even vreemd hebben opgekeken, toen een verzameling van mannen met grijze haren op het hoofd door het dorp trok op een platte kar. Een knipoog naar de manier hoe eredivisie-club PSV de landstitels vieren. Dit was niet de Eindhovense topclub die voorbijreed, maar het elftal met 45-plussers van Irene ‘58. De ploeg vierde met de grootste lol de behaalde titel. Leider en speler Van Geest zag het met een brede grijns aan. 

Irene ‘58 45+-1 is bezig aan het tweede volledige seizoen, nadat corona eerder roet in het eten gooide. De spelers stonden voorheen vaak langs de lijn om bij hun kinderen of andere teams te kijken, maar misten zelf het wedstrijdgevoel. “We wilden gewoon nog lekker bezig zijn”, zei Van Geest. “Het is een team waarbij de gezelligheid het belangrijkst is. Maar ook al zijn we wat ouder, toch blijven we super fanatiek. We gaan iedere week weer voor de winst.”

Het elftal is gevuld met spelers die zelf op een goed niveau speelden. “Dat maakt het extra leuk. We spelen vooral derby’s tegen clubs uit de regio’s, dus ook de derde helft is iedere keer weer genieten. Het komt vaak voor dat we op het fietsje naar uitwedstrijden gaan en een feestje bouwen. Juist die derby’s tegen oude bekenden maken het leuk. Dan ben je nog net even wat fanatieker. Maar het moet natuurlijk wel sportief blijven”, aldus Van Geest.

De bal bracht de spelers van het 45+-team bij elkaar. Een heftige gebeurtenis zorgde een jaar geleden echter voor een innige band tussen de voetballers. Een van de spelers, die er vanaf het begin bij was, overleed in de zomer na een motorongeluk. Een automobilist reed keihard door rood en schepte de ongelukkige speler, die overleed aan de verwondingen. “We hebben hem meteen bij de eerste wedstrijd herdacht met een indrukwekkende minuut stilte”, aldus Van Geest. “Ook zijn vrouw was daarbij. Het was een keiharde klap voor ons allemaal, een heel emotioneel moment.”

“Een paar van onze spelers waren heel goed bevriend met hem”, vervolgt Van Geest. “Dat was echt wel een dieptepunt voor ons. Hij blijft in gedachten altijd bij ons. Ons team is er voor de gezelligheid, maar dit blijft natuurlijk vervelend. Ons team is een eerbetoon aan hem.”

Voorlopig gaat het 45+-team van Irene ‘58 namelijk nog door. “In principe willen we nog jarenlang lekker blijven voetballen”, aldus Van Geest. “Maar op onze leeftijd komen er steeds vaker blessures bij kijken. Het leuke is dat er nog steeds spelers uit andere teams graag bij ons willen komen voetballen. We hopen dat ons team nog jaren blijft bestaan.”

Klik op de link voor meer artikelen over Irene’58
Klik op de link voor meer informatie over Irene’58

Thom van Vliet: Een bevlogen keeperscoach en hoofdtrainer met ambitie

In het hart van het Nederlandse voetbal bevindt zich een gepassioneerde en ambitieuze man: Thom van Vliet. Met zijn uitgebreide ervaring als keeperscoach en hoofdtrainer heeft hij zijn stempel gedrukt op verschillende clubs en talentvolle spelers in het land. Met een indrukwekkende achtergrond en toekomstgerichte visie is Van Vliet vastberaden om het meisjesvoetbal een impuls te geven en de keepersopleiding naar een hoger niveau te tillen.

Op slechts zevenjarige leeftijd zette Thom van Vliet zijn eerste stappen als doelman bij Excelsior Maassluis. Na twee seizoenen maakte hij de overstap naar VDL Maassluis, waar hij het doel verdedigde tot aan de A-selectie. Al snel begon Van Vliet, geïnspireerd door zijn oom, keeperstraining te geven aan de jeugd van Excelsior Maassluis.

De liefde voor het keepersvak werd doorgegeven aan zijn zoon, Dane, die op jonge leeftijd begon te voetballen bij VFC Vlaardingen. Al snel koos Dane ervoor om, net als zijn vader, als doelman te gaan spelen. Onder de vleugels van trainer Marco van Vugt in het team Onder 9-1 van VFC, bloeide Dane op. Zijn ontwikkeling ging voorspoedig en leidde uiteindelijk tot een plek in de Onder 10 van de Soccer Academy Breda. Helaas, vanwege privéomstandigheden, moest het gezin besluiten om afscheid te nemen van de academie.

Met een gevoel van nostalgie keerde het gezin terug naar Excelsior Maassluis, de club waar het allemaal begon voor Thom van Vliet. Het is voor hem een waar genot om zijn zoon Dane in hetzelfde shirt te zien spelen, terwijl hij langzaam zijn oude niveau weer bereikt.

Thom van Vliet heeft ook een grote rol gespeeld in de ontwikkeling van de keepers van verschillende clubs. Hij was werkzaam als keeperscoach bij ADO Den Haag, NAC Breda, FC Dordrecht en de Arjan van der Kaay Keepersschool. Met zijn ervaring en expertise heeft hij bijgedragen aan de groei van getalenteerde doelmannen in het Nederlandse voetbal.

Bij Excelsior Maassluis heeft Van Vliet dit seizoen gekozen om zich te richten op het trainen van de keepers in de onderbouw, terwijl hij ook als hoofdtrainer van de MO17-1 aan de slag is gegaan. Het betreft een jong elftal bestaande uit meiden tussen de 13 en 16 jaar, een leeftijdscategorie die bekend staat als uitdagend. Als vader van een zestienjarige dochter begrijpt Van Vliet maar al te goed hoe puberteit het leven van jonge meiden kan beïnvloeden.

Geduldig en stap voor stap heeft Van Vliet aan het begin van het seizoen met de meiden gewerkt. Dit resulteerde al snel in goede wedstrijden, maar in de eerste fase gingen er veel kansen verloren. Na wat puzzelen begon het team zich in de tweede fase steeds beter te presenteren en ontwikkelden de meiden zich in rap tempo. Uiteindelijk werden ze kampioen in deze fase.

Nu, tijdens de derde en vierde fase van het seizoen, staan ze bovenaan met acht overwinningen en één gelijkspel. Het is fantastisch om te zien hoe dit team zich ontwikkelt. De doelstelling van de MO17-1 is om uiteindelijk in de eerste klasse te spelen en de opleiding voor meiden bij Excelsior Maassluis te verbeteren. Misschien kunnen er in de toekomst zelfs meer meisjesteams worden opgezet bij de club.

Naast zijn werk bij Excelsior Maassluis traint Van Vliet op zondag ook bij Fit2play Academy op hetzelfde complex. Hij heeft plannen om in de toekomst ook een meisjesacademie op te zetten en het vrouwenvoetbal een boost te geven.

Met zijn ambitie is het uiteindelijke doel van Thom van Vliet om de meisjesacademie bij Excelsior Maassluis en Fit2play op te zetten. Bovendien droomt hij ervan om de goalkeeperscoach te worden van Excelsior Maassluis 1. Met zijn bevlogenheid en toewijding zal Thom van Vliet ongetwijfeld blijven bijdragen aan de groei en ontwikkeling van het Nederlandse voetbal, met name op het gebied van meisjesteams en keepersopleidingen.

Klik op Excelsior Maassluis voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Excelsior Maassluis voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.