Home Blog Pagina 332

In het eerste elftal van SSC gaan jong en oud dit seizoen uitstekend samen

In het eerste elftal van SSC gaan jong en oud dit seizoen uitstekend samen. Aanvoerder Rob van Kuijk zag zijn elftal dit seizoen flink verjongd worden en geniet van de frisse wind die door de selectie van de vierdeklasser waait. 

Of de jonkies de ouderen in de selectie aan het verdrijven zijn? Nee, allesbehalve. “Laatst kwamen die jonge gasten juist naar ons toe om te vragen of we alsjeblieft nog een jaar door wilden gaan. Ze merkten dat het voor hen nog te vroeg was om de leiding te nemen in de groep, dat ze nog veel van ons kunnen leren. Het is mooi om die gasten bij de hand te kunnen nemen en hen te helpen bij hun ontwikkeling. Dat doe ik heel graag.” 

Het is nodig ook voor SSC, want veel jonge spelers werden dit seizoen voor de leeuwen gegooid in het eerste elftal. “De afgelopen jaren zijn er heel veel selectieleden gestopt vanwege hun leeftijd”, vertelt Van Kuijk. “Gelukkig zijn er de laatste jaren wat jonge gasten naar de vereniging gekomen. Daarvan is een groot deel nu de selectie ingestroomd en aangehaakt bij het eerste elftal. Dat is een goede ontwikkeling.”

Natuurlijk was het voor de jonge spelers een grote stap. “In eerste instantie moesten ze wennen aan het seniorenvoetbal. Het gaat er net wat harder en sneller aan toe”, weet Van Kuijk. “Daar hadden we aan het begin van het seizoen nog moeite mee, ook al hadden ze in de jeugd best op een hoog niveau gespeeld. De laatste maanden hebben ze zich goed aangepast en doen ze het goed.”

Van Kuijk is als dertiger flink ouder dan een groot deel van zijn ploeggenoten. “Het houdt je jong, hè”, grijnst hij. “Dat is hartstikke leuk. Aan het beginners het nog wel even wennen, maar al snel werden we een team. De jongens kunnen het onderling goed met elkaar vinden. Die samensmelting van jong en oud is op een goede en gezonde manier gegaan.” De aanvoerder droeg daar zijn sterntje aan bij. “Ik probeer de jongens te helpen en bij elkaar te brengen. Het is heel knap dat we voor elkaar hebben gekregen dat we een hecht team zijn. Dat is ook iets waar SSC altijd voor heeft gestaan.”

Toch nadert Van Kuijk zijn voetbalseizoen. Hij plakt er nog één jaar aan vast en stopt na volgend seizoen met voetballen. “Dan ben ik 34, dan is het wel mooi geweest. Natuurlijk zal ik het best gaan missen. Ook al spelen we vierde klasse, het gaat toch ergens over. Samen zijn we continu bezig met presteren. Dat is mooi.”

Komend seizoen wil SSC de vruchten plukken van de verjonging. “Dit jaar stond volledig in het teken van opbouwen en een team creëren”, aldus Van Kuijk. “Dat hebben we inmiddels goed voor elkaar. Als we onze inzet en ons voetballend vermogen nog meer gaan belonen, dan kunnen we komend seizoen denk ik meestrijden om een plek in de top vijf. Daar hebben we echt de kwaliteiten voor.”

Klik op S.S.C. ’55 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op S.S.C. ’55 voor meer informatie over de club.

Stefan van den Boom roemt collectief bij historisch kampioenschap Vrederust

In het zicht van de haven leek het Vrederust-schip lastig het einddoel (de titel in de vierde klasse C) te kunnen bereiken. Een 4-4 gelijkspel tegen directe concurrent VVC’68 en ook de kampioenswedstrijd kwam de ploeg van assistent-trainer Stefan van den Boom nog eerst op achterstand. Twee snelle goals na rust zorgde voor een historisch kampioenschap. Komend seizoen mogen de mannen van assistent Van den Boom (34) en hoofdtrainer Wil Raats zich laten zien in de derde klasse.

“Het was de laatste weken inderdaad niet onze beste periode, maar sommigen hadden echt last van de spanning. We waren er in het verleden al een aantal keren dichtbij, maar nu helemaal. Tegen VVC’68 was ongekend. Het scoreverloop, meer dan zevenhonderd man publiek… Zij moésten, wij hadden graag gewild. Gelukkig is het tegen Alliance alsnog gelukt, al was het daar ook niet goed van onze kant. Maar dit kampioenschap is er echt eentje van het collectief. De spelersgroep is gretig en heeft kwaliteit, wij als technische staf hebben er altijd in geloofd en bovendien hebben we hier heel veel vrijwilligers die allemaal hun aandeel hebben in dit succes. En dat in het jaar dat we ook nog eens 90-jaar bestaan. Geweldig toch?!!”, zegt Van den Boom.

Van den Boom begon een aantal jaar geleden aan zijn rol als assistent-trainer samen met hoofdtrainer Eric van de Watering en toen was de weg omhoog als ploeg al danig ingezet. Jarenlang gingen teams naar Vrederust met de zekerheid dat ze met drie punten van het idyllisch gelegen voetbalveld in de Halsterse bossen zouden aflopen. “Die omslag hebben we de afgelopen seizoenen wel weten te maken. De laatste seizoenen waren we een ploeg om rekening mee te houden. Misschien niet de beste voetballers, maar wél een ongekend sterk collectief. Vanuit de club was en is er totaal geen druk om te moéten promoveren of presteren. Dat is heerlijk werken, al proberen we natuurlijk wel om de lat steeds wat hoger te leggen. En als ik kijk naar onze selectie, dan denk ik zeker dat we ook in de derde klasse ons prima moeten kunnen meten. In de voorbereiding en beker hebben we ook tegen derdeklassers gespeeld en zijn we nooit weggespeeld. Deze groep bij elkaar houden en misschien nog met een paar versterkingen, dan gaan we ons zeker laten zien.”

Zelf speelde Van den Boom in het verleden voor FC Bergen en MOC’17, maar na een blessure koos hij ervoor om in een vriendenelftal, de ‘Stiftboys’, te gaan spelen. “Dat was onder de vlag van Vrederust en zodoende kwam ik bij de vereniging terecht. Er werd toen ten tijde van Hans Derwort en later Jan Broeren een tienjarenplan gemaakt, waarbij de club stilaan structureel bovenin de vierde klasse wilde meedoen. Ik heb daarna Eric van de Watering getipt als trainer. Hij wilde wel komen, maar alleen als ik assistent werd. Dat heb ik toen gedaan en zo ben ik erbij betrokken geraakt. Toen Eric uiteindelijk dat ongeluk kreeg heb ik het daarna tijdelijk overgenomen. Dat beviel wederzijds en toen Wil Raats hoofdtrainer werd ben ik op verzoek van de spelers er als assistent bijgebleven.”

Dat de ‘cultclub’ Vrederust zichzelf tot kampioen mocht kronen in een ijzersterke competitie, daar is Van den Boom onverminderd trots op. “Zeker weten! Als je ziet dat er toch geduchte clubs als VVC’68, Alliance, Steenbergen, Baronie en Boeimeer in onze klasse zaten, dan maakt het misschien nog wel knapper dat wij daarin de beste zijn gebleken. De titel pakken tijdens dit jubileumjaar is de kers op de taart. En als je ziet hoe het ons is gegund, dat zegt ook dat we met deze kleine club ons prima op de kaart hebben gezet.”

Klik op v.v. Vrederust voor de laatste artikelen over de club.
Klik op v.v. Vrederust voor meer informatie over de club.

‘Er zijn ons al zoveel mensen ontvallen…’

Een soort jubileum, maar dan een paar jaar later. Want nadat het vieren van het 60-jarig bestaan vanwege corona in het water viel, konden ze bij DVO’60 nu echt niet meer langer wachten. En dus was het 27 mei, dan eindelijk zo ver. “Het was geweldig leuk!”

Noem het een reünie, begint de 71-jarige Piet van Osta met vertellen. “De mensen worden allemaal een dagje ouder én er zijn er ons al zoveel ontvallen… Daar wilden we niet langer mee wachten.” En dus werd eind december vorig jaar, de knoop doorgehakt. “Laten we het gewoon naar voren halen en een leuk feestje geven, dat hoort er toch bij?”

Eerbetoon
Zogezegd, zo gedaan. En dus was het 27 mei, één groot feest. Maar waar, was een speciale commissie al drie jaar lang mee bezig? “We hebben een wedstrijd gespeeld, van een vertegenwoordigend elftal van DVO’60 tegen een team van oud-spelers. Op het hoofdveld, gewoon lekker een partijtje.” Want bij een jubileum, hoort natuurlijk het eren van oude helden. Én niet alleen op het veld. “In de bestuurskamer hadden we een tentoonstelling ingericht, met de complete geschiedenis van DVO. Van de jaren ’60 tot nu. Met fotoboeken, oude shirts en natuurlijk bekers.” Een flinke klus, weet Van Osta. “De club had drie mensen voor het archief, maar Jan van den Oever is onlangs overleden. Nu doen Jan Aarts en ik het samen. We hebben allemaal boeken bijgehouden.” En dus was de tentoonstelling, ook meteen een soort eerbetoon, aan Jan. “De weduwe van Jan deed de opening, dat was heel mooi.” Vooral dus samen mooie herinneringen ophalen, ook al tijdens het organiseren vertelt clubman Van Osta. “Van sommige oud-leden wist je echt niet waar die waren gebleven. Twee leden waren er in 1960 tijdens de oprichting al bij, die hebben we proberen over te halen.” Met de animo, zat het sowieso wel goed, vertelt hij. “Bijna 200 man!”

Gegroeid
Een mooie en gezellige dag, schetst het manusje-van-alles van de club. “Het is gewoon leuk om oude verhalen te horen en elkaar weer te zien. DVO staat voor ‘Door Vrienden Opgericht’, dat is niet voor niks. Lekker buurten.” Maar ook, laten zien hoe mooi de club is. “Als leden van vroeger zien, hoe het hier gegroeid is. De kantine is misschien wel 40 keer zo groot, die schrokken zich kapot, haha!” Terwijl het voor hemzelf, de normaalste zaak van de wereld is. Geworden dan tenminste. “Ik ben er bijna elke dag nog. De JO17 trainen, zorgen voor het onderhoud, Walking Football en projectleider voor stages of werkzaamheden. Een beetje de sociale contacten.” Dus als iemand de vereniging kent, dan is hij het wel. “Het gaat heel goed met de club.

We hebben inmiddels elf senioren, de jeugd groeit, er komen steeds meer teams bij en ook de kantine leeft. Op vrijdagavond twee teams 35+, twee G-teams en dus Walking Football. Het is hier enorm gegroeid sinds 1960, kun je wel stellen!” En dat wil de trotse Roosendaler maar wat graag laten zien aan de mensen. “Het gaat erom, dat ze het hier naar hun zin hebben. DVO is altijd een aparte vereniging geweest, en dat zal het ook altijd blijven.” Maar in ieder geval met hem, aan het roer. “Volgend seizoen is mijn laatste jaar als trainer, de rest blijf ik lekker doen!”

Klik op DVO’60 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op DVO’60 voor meer informatie over de club.

Zijlmans: ”Er is geen beter gevoel dan de bal lekker uit de hoek tikken”

Keepers zijn gek, zo luidt het cliché. Reinout Zijlmans, sluitpost van het eerste elftal van Waspik, is er vooral gek op. Zijlmans hoopt nog jarenlang het doel van zijn club VV Waspik te verdedigen. “Er is geen beter gevoel dan de bal lekker uit de hoek tikken.”

Een aantal jaar geleden verhuisde Zijlmans naar Utrecht, waar hij een nieuwe woning vond. Een transfer naar een andere club in de buurt van zijn nieuwe woonplaats lag voor de hand, maar Zijlmans besloot Waspik trouw te blijven. “Natuurlijk, er zijn echt wel nadelen. Het kost best veel reistijd. Het is soms best wel een opgave, maar ik vind het niet erg om te rijden. Ik zou het lastig vinden om ergens anders te gaan voetballen, want ik heb het echt naar mijn zin bij de club.”

Zijlmans behoort dan ook inmiddels tot het meubilair van de club. Vanaf zijn achttiende behoort de keeper al tot de eerste selectie. In zijn eerste seizoenen pendelde hij tussen de bank en de basis, maar de laatste vijf seizoenen is hij vaste waarde onder de lat. Daarmee doorliep hij met succes de route langs alle jeugdelftallen van Waspik naar het eerste elftal. “Maar ik heb nooit echt gedroomd van het eerste, daar ben ik niet echt mee bezig geweest. Ik was altijd wel fanatiek, maar heb het altijd van dag tot dag bekeken. Nu ik in het eerste sta, ben ik daar wel trots op.”

Zijlmans maakte de laatste jaren van alles mee tussen de palen van Waspik. “We hebben om promotie gestreden, maar ook tegen degradatie moeten vechten. Eigenlijk is Waspik in mijn ogen een klassieke middenmoter, met af en toe pieken en dalen. Ik denk dat wij gewoon thuishoren in de derde klasse. Daar moeten we de komende jaren blijven spelen, met misschien ooit nog eens een stapje omhoog.”

En dat moet dan gebeuren met Zijlmans op doel. “Ik heb van jongs af aan in het doel gestaan en ben er nooit meer uitgehaald. Vanaf het begin vind ik keepen echt geweldig. Het lekker zweven naar de bal, dat is voor mij het mooiste wat er is. Er is geen beter gevoel dan de bal lekker uit de hoek tikken. Dat is er de laatste jaren ingeslopen, inmiddels weet ik niet meer beter. Ik haal nog altijd evenveel voldoening uit de nul houden als vroeger.”

Wat dat betreft komt hij dit seizoen aan zijn trekken. Zijlmans hield nog nooit zo vaak zijn doel schoon als dit seizoen. “En dat in een lastige competitie. Het is gaaf dat je als keeper altijd aan moet staan, altijd alert moet blijven. Er kan een hele wedstrijd niets gebeuren, maar één moment kan bepalend zijn. Je moet iedere minuut scherp zijn om je ploeg op de been te houden. Dat is misschien wel het lastigste kunstje.”

Zijlmans merkt aan zichzelf dat zijn ervaring hem begint te helpen op doel. “Ik denk wel dat keepen toch een soort ervaringsvak is. Dat is op mij in ieder geval wel van toepassing. Ik zie nog steeds een stijgende lijn. Die wil ik de komende jaren voortzetten.”

Klik op VV Waspik voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Waspik voor meer informatie over de club.

‘Gewoon even na schooltijd in een andere modus’

Jachtseizoen spelen, bubbelvoetbal doen of koekjes bakken. Het klinkt als een gemiddeld kinderfeestje, maar gaat in werkelijkheid over de Sport BSO in Zegge. Sinds inmiddels alweer bijna een jaar. “De kinderen vinden het geweldig.”

Was getekend, Janneke Veraart. En als pedagogisch coach, beleidsmedewerker én leidinggevende bij Stichting Kinderopvang Mariadonk, kan zij het natuurlijk weten. “Oudere kinderen zijn vaak een beetje het ondergeschoven kindje bij de opvang, bij ons niet. Wij richten ons daar juist op!” Want, zo vertelt ze. “Daardoor ligt het niveau hoger, dus kun je veel sneller naar de volgende stap: wat lukt er al?” Bijvoorbeeld bij de activiteiten zelf. “Op een groter veld of met bepaalde spelregels. Bij een reguliere BSO ben je meer afhankelijk van de samenstelling van de groep.”

Enthousiast
Meer beweging en kennismaken met sport en spel. Hét doel van de Sport BSO, sinds september vorig jaar. “We draaien nu twee middagen, op dinsdag en donderdag. Voor een stuk of twintig kinderen.” Met kinderen vanaf zeven jaar. “Gewoon even na schooltijd in een andere modus. Op school zijn ze vooral met zichzelf bezig om daar goede resultaten te kunnen halen, hier juist met elkaar.” En met succes. “De kinderen vinden het geweldig, maar de ouders ook. Als ze dan een foto zien van een blij kind, worden ze natuurlijk enthousiast.” Hoe ze dat voor elkaar krijgen? Vooral door heel veel verschillende dingen te doen, vertelt de 36-jarige Veraart. “Die variatie maakt het zo leuk. Van honkbal, hockey of voetbal, tot jachtseizoen of een speurtocht.” Maar ook als het minder weer is, zoals bijvoorbeeld in de wintermaanden, hebben ze natuurlijk een programma. “Laatst hebben we ‘Stratego’ gedaan, dat vinden ze dan toch ook stiekem wel heel erg leuk. Of schaken.”

Meer diversiteit
Wat ze bij Stichting Kinderopvang Mariadonk ook doen, Veraart is er op de velden van DIOZ negen van de tien keer bij. “Eén collega heeft een sportachtergrond, ik zorg voor de pedagogische ondersteuning.” Voor dus steeds meer enthousiaste kinderen. “De kinderen die straks aan mogen gaan sluiten, staan al te springen. Dat zijn nu vooral veel jongens, dus het aantal meiden mag wel omhoog. Dan krijg je meer diversiteit én dus ook ander soort spellen, dat komt de variatie weer ten goede.” Want dat blijft voor Veraart, na één jaar Sport BSO en acht jaar dienst bij Stichting Kinderopvang Mariadonk, toch het allermooiste. “Eigenlijk vind ik alles leuk. Maar als ik moet kiezen? Dan toch vooral lekker buiten; actieve spellen waar samenwerking belangrijk is!”

Nouri el Jilali ziet meer potentie bij SC Welberg dan er nu is uitgekomen

Zijn gehele jeugdopleiding genoot Nouri el Jilali (22) bij buurman v.v. Steenbergen. Maar toen de stap naar de senioren gemaakt moest worden, koos de Steenbergenaar samen met een groep vrienden voor de oversteek naar het naastgelegen Steenbergen. Eerst met z’n allen in Zaterdag3, maar sinds twee jaar is hij aanvoerder van het eerste elftal. Daar ziet hij nog altijd de nodige potentie voor de toekomst.

Want de resultaten zijn bij de zaterdag vierdeklasser dit seizoen zeker niet om de loftrompet over te steken. Eind februari was de ploeg zelfs nog puntloos en werd er besloten om per direct de samenwerking met trainer Koos Kortland te beëindigen. Tim van der Ree nam begin maart de rol van interim-trainer op zich tot eind van dit seizoen. “De komst van Tim als nieuwe trainer is zeker wel een impuls geweest voor ons als spelersgroep, al zit er in mijn ogen zeker nog veel meer potentie in onze selectie dan er tot op heden is uitgekomen. De trainerswisseling heeft zeker de nodige impact gehad op de ontwikkeling van de groep. Hopelijk dat we volgend seizoen weer een paar stappen voorwaarts kunnen zetten met z’n allen.”

El Jilali wilde een paar seizoenen geleden niet persé prestatief voetballen en koos daarom weloverwogen voor een overstap naar SC Welberg. “We zijn daar een vriendenteam begonnen bij Zaterdag3. Maar de situatie bij de club zorgde ervoor dat we vanuit het bestuur de vraag kregen of we niet wilden doorschuiven om van ons elftal, waarin toch veel jonge jongens speelden, het nieuwe eerste elftal te maken. Die handschoen hebben we toen opgepakt en sindsdien zijn we in het standaardvoetbal actief. Dat bevalt overigens heel goed, al zouden enkele klinkende resultaten zeker meer dan welkom zijn. Maar geduld is daarvoor een schone zaak, want ik ben overtuigd dat die absoluut zullen komen.”

De selectie van SC Welberg herbergt volgens de aanvoerder, die als centrale verdediger de lijnen uitzet en de boel probeert wekelijks op sleeptouw te nemen, zeker wel kwaliteit. Maar het is vooral de onervarenheid die binnen het seniorenvoetbal opbreekt. “Als je kijkt in welke klasse wij spelen tegen teams zoals Alliance, Steenbergen, VVC’68 en Vrederust… Die zijn van een totaal ander niveau dan wij natuurlijk. Het is vooral zaak om speelminuten op te doen en ‘vlieguren’ te maken voor iedereen. Want het is toch wel even anders om tegen de spitsen van Vrederust te spelen of tegen een willekeurige spits bij de JO17 of JO19.”

Bij Steenbergen was El Jilali onder meer centrale middenvelder, voorstopper en laatste man en had dus altijd wel een rol in de as van het elftal. “Ik ben van nature wel een speler die zich nadrukkelijk met het spel bemoeit en ook verbaal zichzelf wel laat horen. Dat we nu zo laag staan, dat hadden we eigenlijk ook weer niet verwacht. En al zeker niet gehoopt, maar soms lopen zaken nu eenmaal niet zoals je vooraf denkt en daar is dit seizoen een voorbeeld van.

We hadden de ambitie om richting het linkerrijtje op te schuiven en ik denk ook zeker dat dit realistisch is. We moeten proberen om de boel nu bij elkaar te houden en misschien nog links en rechts er wat jongens bij te halen. We scoren dit seizoen gewoon moeilijk en hebben ons niet altijd weten te belonen op de momenten dat het kon. Dus als we die elementen weten toe te voegen aan ons spel, dan denk ik zeker dat we in het nieuwe seizoen beter voor de dag gaan komen.”

Klik op SC Welberg voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SC Welberg voor meer informatie over de club.

Unitasser in Oranje

Frank Wels kwam als voetballer van Unitas liefst 36 keer voor het Nederlands team uit. Opmerkelijk, want de Gorcumse club reikte in die periode nooit hoger dan de tweede klasse.

Anno 2023 is het ondenkbaar dat een speler die niet uitkomt in de toplaag van de (inter)nationale competitie(s) voor Oranje uitkomt, maar Frank Wels had wel die status. Wels probeerde het wel kort bij Feijenoord, maar het reizen naar Rotterdam beviel hem niet en hij keerde snel weer terug naar Unitas.

Wels speelde op de positie van rechtsbuiten. Met zijn lengte van 1,63 meter is hij op Manus Vrauwdeunt na de kleinste speler die ooit uitkwam voor Oranje. Wels maakte in 1931 zijn debuut als international in een met 2-0 gewonnen wedstrijd tegen Denemarken. Hij was tot in 1938 een vaste waarde voor het Nederlands elftal en speelde op het wereldkampioenschap van 1934 en 1938. In 1934 gaf hij in een wedstrijd tegen België een voorzet op Beb Bakhuys, die vervolgens met een vallende kopbal zijn beroemdste goal ooit maakte. Zelf scoorde Wels vijf keer voor Nederland.

Eigenlijk was het een kwestie van toeval dat Frank Wels ging voetballen en tussen 1931 en 1938 de beste rechtsbuiten van Nederland werd. Hij groeide namelijk op in een streng gereformeerd gezin. Vader Adriaan verbood zijn kinderen te voetballen. Via kleine partijtjes in Gorinchem was echter opgevallen dat Frank Wels veel talent voor het spel had. Slager Brobbel Dorsman, een vurig supporter van Unitas, had de kleine balgoochelaar aan het werk gezien en maakte hem warm voor zijn club. Adriaan Wels werkte in de winkel van Dorsman en toen de baas met ontslag dreigde wanneer de zestienjarige zoon van de knecht geen lid van Unitas mocht worden, werd de weg naar het voetbalveld geopend voor Frank Wels. Zes jaar later was de kleine aanvaller international en had hij zijn naam definitief aan de geschiedenis van Unitas verbonden. 

Klik op Unitas voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Unitas voor meer informatie over de club

Het bijzondere afscheid van een échte liefhebber bij HSSC’61

Peter van Horssen bouwde een mooie staat van dienst op in de voetballerij, met onder andere periodes bij HSSC’61 in de jeugdopleiding en als trainer van het tweede team. Enige tijd geleden hoorde hij, op 56-jarige leeftijd, dat hij leverkanker heeft en dat het leven op korte termijn eindig is. Op bijzondere wijze heeft hij inmiddels afscheid genomen van de voetballerij.

HEI- EN BOEICOP – Een afscheidsduel met veel van zijn voetbalvrienden op het terrein van voetbalvereniging Streefkerk, een klaterende minuut applaus in het Philips Stadion tijdens de wedstrijd tussen PSV en SC Heerenveen en een begroeting door de hele selectie van de Eindhovense bekerwinnaar na die wedstrijd. In kort tijdsbestek beleefde Peter van Horssen twee bijzondere voetbalmomenten met een flinke emotionele lading. ,,Ik kies voor deze vorm van afscheid nemen. Dat doe ik liever nu, zolang ik iedereen kan aankijken, dan dat zij straks bij mij in het crematorium zitten.’’

Vanuit het niets kreeg het leven voor Peter van Horssen in maart van dit jaar een wending. Hij was kerngezond, tot hij opeens bloed ging ophoesten. Een longfoto bood geen uitkomst, maar een ct-scan wel: daaruit bleek dat hij levercirrose had. Ontstaan door een chronische infectie, vergiftiging of een infectie aan de lever. Een mri-scan van de lever bracht duidelijkheid: de lever bleek geheel aangetast door agressieve kankercellen en de artsen constateerden een dag na Pasen dat behandeling geen kans van slagen meer had.

Videoboodschap
Hoewel de mededeling keihard binnenkwam, schakelde Peter van Horssen meteen door. Hij nam afscheid van veel van zijn voetbalvrienden in de Gorcumse Pub10, alsmede van vrienden met wie hij de wedstrijd van zijn favoriete club PSV bezocht. Zoals de Eindhovense club ook meeleefde met de ernstig zieke supporter: na de gewonnen bekerfinale tegen Ajax in de Rotterdamse Kuip kreeg Peter een videoboodschap van aanvoerder Luuk de Jong die meldde dat hij en zijn teamgenoten de cup voor de Gorcumer gewonnen hadden.

Op 21 mei was Luuk de Jong ook één van de spelers die aan de rand van het veld kwam, op de dag van het thuisduel met SC Heerenveen (3-3), om hem de hand te drukken. Het was één van de emotionele momenten tijdens een bewogen middag. Tijdens de twaalfde minuut van het duel tussen ging iedereen in het Philips Stadion staan en kreeg Peter een staande ovatie. Na afloop gingen alle spelers van de Eindhovense club langs bij ‘Dikke Peer’ zoals zijn bijnaam luidt. Weer een bijzonder moment van afscheid voor de echte pure voetballiefhebber, die drie dagen eerder op Hemelvaartsdag een speciale erewedstrijd had beleefd met tal van bekenden uit de voetballerij.

Veertig jaar
HSSC’61 is één van de clubs waar Peter van Horssen een mooi voetbalverleden heeft. De trainer, die maar tot zijn negentiende zelf voetbal kon spelen tot een kruisbandblessure hem tot een andere keuze dwong, was vier jaar eerder al begonnen met zijn trainersloopbaan door in de jeugd bij Vuren aan de slag te gaan. Daarna volgde Brakel en de eerste gang naar HSSC’61. Bij Ameide had Peter van Horssen voor het eerst een hoofdmacht onder zijn hoede, belandde daarna even in het zondagvoetbal toen hij bij Opijnen en Raptim opdook om vervolgens weer met tweede elftallen aan het werk te gaan. Na Vuren volgde de tweede periode bij HSSC’61, een club die hem na aan het hart lag, en Peursum.

Met het zaterdagteam van Unitas beleefde hij een prachtige periode én een kampioenschap, waarna hij bij de huidige derdedivisionist SteDoCo het tweede team mocht trainen en coachen. Een tweede termijn bij Ameide eindigde met een vertrek naar eersteklasser Sliedrecht, waar hij het tweede elftal onder zijn hoede nam. Een periode van veertig jaar trainerschap, die dus nu abrupt tot een einde is gekomen.

HSSC’61 was de eerste club waar Peter van Horssen serieus trainer werd. Arnold Kooijman (50) was aanvoerder van het tweede elftal. ,,Wij hadden na een wedstrijd allebei wat op en Peter bleef bij mij slapen, in een kinderbedje. Toen ik hoorde hoe zijn situatie nu is, kon ik wel door de grond zakken.’’

Populair
Tot twee maanden geleden had Peter van Horssesn het tweede team van voetbalvereniging Streefkerk onder zijn hoede. Dat de erewedstrijd voor hem op sportpark Streveland, in het bijzijn van veel voetbalvrienden plaatsvond, was dan ook niet verwonderlijk. ,,Ik heb maar tegen iedereen gezegd: ‘tot ooit’.’’

Zijn zoons zijn nog in de voetballerij actief: Bastiaan is speler van Vuren en Fabian spant zich wekelijks in voor LRC Leerdam. Sinds kort was hij opa van kleindochter Fé, dochter van Fabian en schoondochter Michelle. Dat moment maakte hij bewust mee, net als alle dingen die voor en rond hem georganiseerd werden. ,,Ik heb geleefd en dat zal ik tot de allerlaatste seconde doen. Van dingen die ik fout heb gedaan heb ik geen spijt, want ieder mens maakt fouten in zijn leven. Oké, ik ben met een knal geboren en geloof mij, ik verlaat dit leven ook met een knal. Ik heb er alles uitgehaald. Ik wist overigens niet dat ik zo populair ben, maar nu gebeurt er toch wel wat.’’

En dat besefte hij ook op Streveland, waar hij nog één keer in de huid van de bezielende trainer-coach van Streefkerk 2 kroop, de opstelling bekendmaakte en met tactische tips kwam voor het duel met een door hem samengesteld team. Uiteraard scoorde Fabian van Horssen één van de gelijk verdeelde vier goals van de erewedstrijd, die aantoonde hoe geliefde Peter van Horssen in de regio en bij diverse club was en is. Op de klanken van ‘You’ll never walk alone’ werd hij geëerd en nog een keer uitgebreid in het zonnetje gezet.

Komend seizoen zou hij een nieuwe trainersklus oppakken, bij het tweede team van Sliedrecht. Maar die eerdere toezegging moest Peter van Horssen intrekken. 

Klik op HSSC’61 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op HSSC’61 voor meer informatie over de club.

Jeugdvoorzitter Bas van Eekelen ziet positieve ontwikkelingen bij VVC’68

HALSTEREN – Min of meer per toeval, zo rolde Bas van Eekelen bij VVC’68 een aantal maanden geleden in zijn nieuwe functie als jeugdvoorzitter bij VVC’68. Hij was er al actief als jeugdcoördinator toen hij de vraag kreeg om de vacante rol als jeugdvoorzitter op te pakken. Dat deed hij en tot op heden met heel veel plezier en de nodige ambitie.

“Dat laatste is zonder meer waar. En dan een ambitie om de jeugdafdeling weer te laten groeien en bloeien, maar niet persé omdat er op een bepaald niveau gevoetbald dient te worden. Want het is binnen VVC’68 vooral de doelstelling, dat ieder lid vooral met plezier op het trainingsveld moet staan en op zaterdag plezier moet beleven tijdens het uitoefenen van zijn of haar hobby. En gezien de tevredenheid bij het jeugdkader én toch ook het plezier wat we zien bij de leden dan denk ik dat we op de goede weg zijn.”

Ter vervanging van zijn vorige rol als coördinator heeft de nieuwe jeugdvoorzitter nu de beschikking over twee jeugdcoördinatoren die de boel op technisch vlak nu aansturen. Wat betreft de natuurlijke doorstroming van jeugdleden richting de senioren, daar heeft de komende jaren Van Eekelen en zijn jeugdkader nog zeker het nodige werk te verzetten. “We willen over een aantal jaren er graag naartoe dat er weer wat meer jongens vanuit de eigen gelederen doorstromen naar onze seniorenteams. De oudste jeugd is de JO13, dus daarin hebben we nog een aantal jaren te overbruggen voorlopig. Maar als ik zie hoe we qua leden en aanmeldingen zijn gegroeid sinds de coronaperiode, dan stemt dat wel tevreden en blijven we daarin ook werven.”

Qua randvoorwaarden is het bij VVC’68 volgens Van Eekelen binnen zijn vereniging prima in orde, getuige het feit dat er voldoende sponsoren zijn, alle jeugdspelers voorzien zijn van mooie tenues en ze allemaal twee keer per week kunnen trainen. “En natuurlijk op zaterdag ook in de competitie hun speelminuten kunnen maken. Want goed presteren en op een hoog niveau voetballen is leuk, maar gezelligheid in wat ze doen en vooral ook sámen doen met elkaar in teamverband dat vinden we veel belangrijker. Als iemand goed genoeg is, dan komt dat talent altijd wel bovendrijven.”

Was hij als jeugdcoördinator al flink wat uurtjes in de weer voor de club, als jeugdvoorzitter gaan er onbewust toch nog meer uren inzitten. Maar dat heeft hij er graag voor over. “Ik was altijd al van heel veel zaken binnen de vereniging op de hoogte en gaf ook wel mijn mening. Mede dat zijn ook de argumenten geweest vanuit de club om mij voor deze rol te benaderen.

Tot op heden heb ik het ook enorm naar mijn zin en probeer ik de functie in te vullen op de manier die denk ik het beste bij mij past. Ik krijg vanuit het bestuur en vanuit de club ook veel hulp om de boel goed neer te zetten. Want als het fundament eenmaal staat dan moeten we de boel alleen in goede banen blijven leiden met elkaar. We moeten met elkaar proberen om de trein weer volop in voorwaartse beweging te krijgen en ik ben er van overtuigd dat we daarin zeker gaan slagen.”

“Ik proberen een keer per week bij de verschillende trainingen te gaan kijken en de trainers te spreken of op hun vragen te reageren. Daarnaast ben ik elke zaterdag op de club om zoveel mogelijk wedstrijden te kijken. Daar kan ik echt heel erg van genieten als ik dan al die gasten in de rode tenues met plezier en passie op het veld te zien staan. Daar doen we het voor en dat geeft ongelofelijk veel energie.”

Klik op VVC’68 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VVC’68 voor meer informatie over de club.

SC Elshout denkt aan toekomst van de club

SC Elshout denkt aan de toekomst van de club en voert daarom een verduurzamingsslag door op het sportcomplex. Stef de Wit, die vanuit de accommodatiecommissie verantwoordelijk is voor het ‘groener maken’ van het complex, is trots op wat Elshout de laatste maanden heeft gerealiseerd. “Deze nieuwbouw komt op het goede moment.”

Verduurzamen was hoog nodig bij Elshout, vindt De Wit. “We hadden echt heel erg gedateerde voorzieningen. De kleedkamer en de kantine waren echt aan vervanging toe. Een aantal jaar geleden zijn we plannen gaan smeden voor een nieuwe accommodatie. Binnen de vereniging hebben we flink wat mensen met een bouwkundige achtergrond, zoals een werkvoorbereider en een architect. Daarom hebben we het heft in eigen handen genomen.”

De gemeente stemde toe. “Met dat ploegje zijn we tekeningen gaan maken en naar de gemeente gegaan. Inmiddels zijn we volle bak aan het bouwen. Het is gaaf om te zien hoe we dat met onze eigen mensen hebben opgepakt. Het zegt iets over hoe bereid onze leden zijn om hun steentje bij te dragen. Daar ben ik trots op.” Het complex van Elshout wordt volledig circulair gebouwd, wat betekent dat alles verplaatst zou kunnen worden. Er wordt geen staal gebruikt, er komt een warmtepomp en regenwater wordt opgevangen in grote kratten.

“Het zijn mooie ontwikkelingen”, aldus De Wit. “We gaan ook over op LED-verlichting. Onze huidige verlichting kost heel veel wattage, ik schrok er laatst van toen we een berekening maakten. Nu willen we klimaatneutraal worden.” Het is volgens De Wit noodzakelijk om het hoofd boven water te houden. “Het is een hot item nu. De rekeningen van het gas, water en licht gaan keihard omhoog. Juist daarom zijn dit mooie ontwikkelingen. Het is een extreem duur jaar voor ons. Daarom komt deze nieuwbouw op het goede moment.”

Want de energiecrisis raakt ook Elshout keihard. “De energiekosten zijn voor iedere club een doorn in het oog. Daarop zijn wij natuurlijk geen uitzondering. Bij veel verenigingen gaat de contributie een paar euro omhoog en kan er niet meer gedoucht worden op de club. Ook wij proberen in alles te minderen en moeten ieder dubbeltje omdraaien. We proberen de verlichting zo min mogelijk aan te zetten en hebben de verwarming lager gezet. Dat zijn echt noodzakelijke handelingen. Voor ons is het nu een jaartje overleven.”

“De nieuwbouw was keihard nodig”, aldus De Wit, die daarvoor vooral de goede samenwerking met de gemeente benoemt. “Ze waren heel erg gecharmeerd van onze plannen en steunen ons waar nodig. Dat maakt het voor ons alleen maar makkelijker om onze plannen te realiseren”, vertelt hij. “We hebben al jaren de droom om een nieuwe accommodatie te maken. Die droom hebben we wat groter gemaakt door een volledig energieneutraal pand neer te zetten. We hebben straks alle laatste eisen van een duurzaam gebouw. We wilden dolgraag een next level pand neerzetten en dat gaat ons lukken. Daar mogen we heel erg trots op zijn.”

Klik op S.C. Elshout voor de laatste artikelen over de club.
Klik op S.C. Elshout voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.