Home Blog Pagina 27

Het is nooit saai bij energiek RKC Waalwijk

VoetbalJournaal
-
0
Het is nooit saai bij energiek RKC Waalwijk

RKC Waalwijk heeft dit seizoen in de Keuken Kampioen Divisie de ambitie om te strijden voor promotie. Het is nooit saai bij de wedstrijden die het team van hoofdtrainer Sander Duits speelt.

Of het nu de zinderende acties en spetterende schoten van revelatie Jordi Altena zijn, de bekeken kopballen van de talentvolle Jesper Uneken, de indrukwekkende reflexen van doelman Mark Spenkelink of de bijna voor spektakel garant staande invalbeurten van Tim van der Leij: er is bij RKC Waalwijk dit seizoen altijd wel wat te beleven.

Voor naar het stadion

De ploeg van Sander Duits, die in Waalwijk debuteert als eindverantwoordelijke, presenteert zich sinds de eerste speelronde van de competitie als een team dat speelt met lef. Aanvallend, opportunistisch: echt zo’n elftal waarvoor je naar het stadion komt. Dat doen tweewekelijks dan ook heel wat duizenden voetballiefhebbers uit Waalwijk en omstreken. RKC Waalwijk heeft voor het seizoen 2025/2026 meer seizoenkaarten verkocht dan ooit, in een jaargang waarin de club uitkomt op het tweede niveau. ‘Wij vormen tezamen’. Het blijkt niet alleen het credo te zijn van de Geelblauwen, het is daadwerkelijk aan de orde in het Mandemakers Stadion.

Volop derby’s

Daar is sinds de komst van Technisch Directeur Bernard Schuiteman, eerder dit jaar, zorgvuldig gewerkt aan de samenstelling van een sterke technische staf en een energieke spelersgroep. Routiniers als Michiel Kramer en Richard van der Venne delen de kleedkamer met aanstormende talenten. De mix tussen gelouterde Eredivisie-spelers en gretige jongelingen blijkt een goede formule, met regelmaat worden er mooie overwinningen behaald tegen sterke tegenstanders.

Zo werd SC Cambuur zowel in de beker (4-2) als in de Keuken Kampioen Divisie (3-2) verslagen en werden Almere City FC (2-0) en Roda JC (1-4) geklopt. Een plek in de subtop van de Keuken Kampioen Divisie is vooralsnog het resultaat, maar de competitie duurt nog lang. Na de winterstop, dán vallen de beslissingen. RKC Waalwijk speelt in de tweede helft van het seizoen nog negen keer thuis. Op het programma staan in Waalwijk onder meer vier Brabantse derby’s, tegen respectievelijk FC Den Bosch, TOP Oss, Jong PSV en FC Eindhoven. Na een spectaculair eerste deel van het seizoen, is het tweede blok van de voetbalkalender er dus één om nu al reikhalzend naar uit te kijken.

Klik op RKC Waalwijk voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RKC Waalwijk voor meer informatie over de club.

Jan Smulders: ‘We doen het vooral voor het feestavondje’

VoetbalJournaal
-
0
Jan Smulders: ‘We doen het vooral voor het feestavondje’

Voetballen in een vriendenteam, is voor veel liefhebbers van het spelletje misschien wel het leukste wat er is. Dus als je dan op vrijdagavond ook nog mee kunt doen met de 35+, dan doe je dat. Dachten ze ook bij het vijfde van Blauw-Wit’81. “We doen het vooral voor het feestavondje”, vertelt Jan Smulders.

Want hoewel de club al een team voor de 35+ ingeschreven had staan, zagen Smulders (45) en zijn teamgenoten dat ook wel zitten. Mede door Jeroen Brouwers. “Die heeft vroeger ooit een keer zijn kruisband afgescheurd, en sindsdien wilde hij niet bij ons in het team. Maar de 35+ moet volgens hem wel lukken, dus hij heeft zich aangemeld. Dat maakt het extra leuk!” En daarnaast. “Het is maar vijf keer én er zit een feestavond bij.” Vooral dat laatste, kon het vijfde van Blauw-Wit’81 wel bekoren, lacht de inwoner van Kaatsheuvel. “Het draait met name natuurlijk om de gezelligheid, maar het is ook leuk om lekker bezig te zijn. En zeven tegen zeven, is toch een heel ander spelletje.” Minder intensief? “Juist intensiever! Je hebt minder mensen, dus moet meer lopen.”

Leuke tijd

Iets wat ze liever, ook als vijfde elftal op zondag, niet al te veel doen. “We spelen nu inmiddels alweer een jaar of tien samen. Trainen doen we niet meer. Het is echt een vriendenteam.” Nadat, Smulders eerst furore maakte bij het vlaggenschip. “Tot mijn 21ste heb ik bij DESK gespeeld, daarna ben ik naar Blauw-Wit’81 gekomen.” Waarom hij die overstap maakte? “Veel vrienden van mij voetbalden hier én ik kende de trainer. Die had mij al heel vaak gevraagd.” En dus besloot Smulders het na lang aandringen, toch maar te doen. “Sportief gezien was het misschien niet de beste keuze, want Desk speelde hoger, maar spijt heb ik er nooit van gehad. Het was een heel leuke tijd!” Zowel in het veld. “Ik bestreek heel de linkerflank, van linksback tot linksbuiten.”

Als daarbuiten. “Blauw-Wit’81 is een klein clubje, dat merk je aan de gezelligheid. Het is echt een warme vereniging.” Waar het om meer draait dan alleen het spelletje. “We worden allemaal een stukje ouder en hebben minder tijd voor elkaar, dan is het heel mooi dat je elkaar toch nog ziet op de voetbal.” Al loert daar ook het gevaar, lacht Smulders. “Soms denken we nog dat we achttien zijn…” En dus liggen blessures op de loer. Maar of dat echt erg is? “De voetbalhumor en het met elkaar in de kleedkamer zitten, blijft toch het leukste.” Dat laatste, nemen ze dan ook behoorlijk serieus. “Vaak zitten we er twee uur na een wedstrijd nog. Dat is toch dat sociale.”

Voetbalgenen

Zoals ook de jaarlijkse weekendjes weg, geregeld door Smulders, in het teken staan van hun vriendschap. “We zijn al in België, Riga en natuurlijk Nederland geweest. De laatste paar jaar, gaan we vooral vaak naar Antwerpen.” Hoe zo’n weekend eruitziet? Hij neemt ons graag mee. Figuurlijk dan tenminste. “Meestal gaan we op zaterdagochtend weg, dan hebben we ‘s middags een activiteit en daarna gaan we uiteten.”

Om vervolgens de kroeg in te duiken. “En de volgende dag gaan we weer naar huis.” Vanaf april komen daar straks dus ook nog vijf avonden 35+ voetbal bij. Kortom, voetbal genoeg voor Smulders. “Ik hoop dat ik dit nog heel lang kan blijven doen!” In combinatie met het training geven aan zijn zoontje. “Die is nu vijf en zit bij de mini’s. Ze spelen nog geen wedstrijden, dat komt later pas.” De voetbalgenen worden wat dat betreft, in ieder geval alvast doorgegeven, lacht Smulders. “Het is heel leuk om met die gastjes bezig te zijn en te kijken naar die kleine. Hopelijk heeft hij net zo’n onbevangen voetbaljeugd als ik!”

Klik op Blauw-Wit’81 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Blauw-Wit’81 voor meer informatie over de club.

MOC’17 heeft voor de JO19 ambitieuze trainer met Tim van der Ree

VoetbalJournaal
-
0
MOC’17 heeft voor de JO19 ambitieuze trainer met Tim van der Ree

BERGEN OP ZOOM – In de zomerperiode moest er bij MOC’17 even geschakeld worden toen door omstandigheden de overeenkomst met een trainer voor de JO19 niet kon worden ingevuld. Uiteindelijk werd er in Tim van der Ree een geschikte trainer aangesteld. Een trainer ook met ervaring bij senioren én met trainersambities. De Steenbergenaar wil zich graag doorontwikkelen  en hoopt uiteindelijk in het seniorenvoetbal als hoofdtrainer aan de slag te gaan.

“Die ambitie heb ik inderdaad. Ik heb de afgelopen jaren op verschillende niveaus en bij een aantal clubs in de keuken kunnen kijken en in diverse rollen ervaring kunnen opdoen. Ik was actief als jeugdtrainer bij de JO19 en JO17 bij Steenbergen, was actief bij de O23 en als assistent bij het eerste elftal. Dat was voor mij een leerzame reis en daar probeer ik nu als trainer mijn voordeel mee te doen.”

Van der Ree was ook nog enkele maanden interim-trainer bij het eerste elftal van SC Welberg en het afgelopen seizoen was hij ‘stagiair’ bij de eerste elftallen van IFC en derde divisionist v.v. Kloetinge. “Bij die twee clubs heb ik echt alle facetten mogen meemaken, veel trainingen bekeken en ook in de kleedkamer er vaak bij geweest. Dan zie je hoe ervaren trainers bepaalde zaken aanpakken en oplossen. Hoe ze hun speelwijze overbrengen en op wat voor manier ze spelers ontwikkelen. Daar heb ik veel van opgepikt en dat hoop ik in mijn verdere loopbaan als trainer te kunnen gaan toepassen.”

Als hem wordt gevraagd wat voor type trainer hij is heeft hij een heldere analyse. “Ik was in het begin een heel felle trainer en probeerde dan gaandeweg wat meer rust in te bouwen. Nu bij de JO19 heb ik het de eerste periode juist omgekeerd aangepakt. Ik kwam vrij laat bij de club en heb niet helemaal de voorbereiding gehad die ik had gewild en gewend ben als trainer.”

“Nu ben ik toch als trainer wat meer ‘aanwezig’, vooral omdat ik het gevoel kreeg dat de groep dat nodig heeft. Van nature ben ik erg benaderbaar, maar waarschijnlijk omdat ik van buitenaf kom moeten we elkaar daarin nog meer gaan vinden. We maken als groep progressie al geven de sportieve prestaties nog niet altijd diezelfde indruk. Maar ik heb er vertrouwen in, want nu pas begin ik de groep steeds beter te kennen en zij mij. Dat is een proces en heeft gewoon tijd nodig.”

Van der Ree geniet wel van het werken met deze talentvolle groep en in een omgeving waar alle elementen aanwezig zijn om te kunnen presteren. “Ik heb de beschikking over een prima selectie. Maar wel een nette en lieve groep. Te lief ook soms en dat is iets wat ze moeten durven loslaten. Het doel is om gaandeweg het seizoen zoveel mogelijk jongens te laten proeven aan het eerste elftal. Als dat lukt zou dat mooi zijn. Maar belangrijker is misschien nog wel om met elkaar een mooi en vooral leerzaam seizoen kunnen hebben waarin plezier en presteren hand in hand kunnen gaan.”

De jonge oefenmeester is in het bezit van een VC2-diploma, het voormalige Uefa-C, en hoopt dat er uiteindelijk een kans komt om als hoofdtrainer aan de slag te gaan. “Dat is wel iets waar ik naartoe werk als trainer. Het maakt dan niet persé uit welk niveau het is, als er maar een uitdaging ligt voor mij als trainer. Nu is het zaak om vooral ervaring op te blijven doen en mijn rugzak verder te vullen. Waar het uiteindelijk toe leidt dat zal de toekomst uitwijzen.”

Klik hier voor meer artikelen over MOC ’17
Klik hier voor meer informatie over MOC ’17

Erwin van den Heuvel is WVV’er in hart en nieren

VoetbalJournaal
-
0
Erwin van den Heuvel is WVV’er in hart en nieren

WOENSDRECHT – Jarenlang was Erwin van den Heuvel doelman bij het eerste elftal. Inmiddels verdedigd hij het doel bij het derde van WVV’67. Maar sinds acht jaar is hij ook voorzitter en daarbij is hij ook als (jeugd)trainer actief.

Ondanks dat hij inmiddels woonachtig is in Hoogerheide stroomt er wel groenzwart bloed door de aderen. Van den Heuvel is WVV’er in hart en nieren en hij doorliep er ook de gehele jeugd als speler. “Het is een prachtige club met betrokken leden en heel betrokken vrijwilligers. Daarbij hebben we ook een heel jong jeugdbestuur dus wat betreft de toekomst zie ik het voor de club ook heel positief tegemoet. Het voorzitterschap is leuk omdat we de club gezond houden en alles regelen met veel betrokken clubmensen. Je staat er nooit alleen voor en dat is prettig. Als je de taken goed verdeeld dan blijft het voor iedereen behapbaar. En daar slagen we gelukkig goed in.”

Toen hij een jaartje of negentien was bekleedde hij bij zijn club al de rol van jeugdvoorzitter en in het dagelijks leven is Van den Heuvel werkzaam als interim-manager. “Het is ook gewoon leuk om te doen. Iets doen voor je club en voor de leden vind ik fijn. Zo was mijn vader binnen de biljartwereld bestuurslid en is mijn broer voorzitter bij de tafeltennisvereniging. Het zit blijkbaar wel in de genen. Ik vind het een heel dynamische rol die je moet invullen op een manier zodat je jezelf kan blijven. Een ‘rol’ spelen heeft geen zin. Binnen ons bestuur zijn alle posten bezet en weet iedereen prima wat daarbinnen zijn of haar deelgebied is. Iedereen is een waardevolle schakel in een draaiend geheel.”

Jarenlang was hij de vaste man onder de Woensdrechtse lat bij het eerste elftal en dus bestuurlijk betrokken. Maar sinds enkele jaren staat hij op dinsdagavonden als trainer bij het damesteam voor de groep. “Ik ben op dinsdag en donderdag toch altijd op de club en en dat uurtje extra een team ondersteunen is voor mijn zeker geen probleem. Net zoals ik ook heel veel energie haal uit het trainen en coachen van onze JO12. De week is dus aardig gevuld met WVV’67 taken maar dat doe ik graag.”

Het doel voor WVV’67 als vereniging heeft de voorzitter goed voor ogen. “We willen graag een stabiele vierdeklasser zijn met ons eerste team. En als dan allen andere teams op een passend niveau en vooral met plezier kunnen trainen en wedstrijden spelen, dan ben ik tevreden. Je hebt altijd te maken met golfbewegingen maar we moeten vooral realistisch blijven. Als de basis op orde is binnen de club dan kan al de rest daarna vanzelf.”

Het allerbelangrijkste is volgens de clubman dat er goed wordt gekeken naar het belang van de leden en naar de mogelijkheden die een club heeft, zonder gekke sprongen te maken. “We moeten altijd met elkaar blijven kijken hoe je het per seizoen zo goed mogelijk kunt organiseren allemaal. Voldoende kader bij de teams, kleding op orde, een goede onderhoudsploeg, sponsoring geregeld, kantine draait en er naast het voetbal ook voldoende wordt georganiseerd. Als in alle geledingen de boel op orde is dan kan je als voorzitter niet meer dan tevreden zijn. En ik denk dat we het op al die vlakken bij WVV’67 momenteel goed op orde hebben en daar ben ik als voorzitter uiteraard dankbaar voor en trots op.”

Klik hier voor meer informatie over WVV’67
Klik hier voor meer artikels van WVV’67

Peter Wijnands is de ene dag bestuurslid en de andere keer mascotte

VoetbalJournaal
-
0
Peter Wijnands is de ene dag bestuurslid en de andere keer mascotte

Zaterdagmiddag, FC Rijnvogels tegen Jong Ajax. De tribune vol, muziek aan, kinderen op de foto met de mascotte van de club. Niemand die weet dat in dat pak Peter Wijnands (39) zit Penningmeester, bestuurslid en aanspreekpunt voor het vrouwenvoetbal. “Ik vond het geweldig om te doen” lacht Peter. “Dat is Rijnvogels: iedereen helpt, en soms kruip je gewoon in een pak.”

Voetbal was niet vanzelfsprekend in huize Wijnands. “Mijn stiefvader zat in de beveiliging en vertelde altijd verhalen over voetbalrellen bij ADO. Daardoor stond voetbal bij ons thuis niet bepaald hoog aangeschreven. Zelf heb ik gekickbokst. Op school voetbalde ik wel, maar nooit bij een club.”

Toch kwam hij uiteindelijk bij FC Rijnvogels terecht. “Mijn ex-vrouw voetbalde hier, en mijn ex-schoonvader zat in het vrouwenbestuur. Zo ben ik erin gerold. Eerst keek ik wat wedstrijden, en voor ik het wist hielp ik mee.”

De sfeer sprak hem meteen aan. “Rijnvogels is gewoon een gemoedelijke vereniging. Als je weleens bij Katwijk of Quick Boys bent geweest, dan weet je dat het daar allemaal net wat groter en harder is. Hier is het vriendelijk, dorps. Dat past bij mij.”

Omdat hij in zijn werk als finance director bij een bloemenexportbedrijf met cijfers werkt, lag de link snel. “Er was destijds een aparte penningmeester voor de vrouwenafdeling nodig. Ik dacht: dat kan ik wel doen. Zo is het begonnen.”

Inmiddels is hij penningmeester van de hele vereniging én onderdeel van het dagelijks bestuur. “Bij een club kom je binnen, voelt je thuis en dan komt er een moment dat je zelf wat wilt bijdragen. Vrijwilligers vinden die verantwoordelijkheid willen dragen is niet makkelijk. Dus als niemand anders opstaat, doe ik het gewoon zelf.”

Dat werk doet hij niet in z’n eentje. “We hebben een klein team dat zich bezighoudt met de financiën. Het is best veel, maar het gaat goed. En je krijgt er veel voor terug: gezelligheid, betrokkenheid, waardering.”

Aanspreekpunt voor de vrouwen

Naast zijn rol als penningmeester is Wijnands vanuit het bestuur verantwoordelijk voor het vrouwenvoetbal. “Ik ben het aanspreekpunt voor de trainers en speelsters. Bij FC Rijnvogels spelen de vrouwen in de Topklasse, de hoogste amateurklasse. Dat vraagt wat van een club. Je moet gecertificeerde trainers hebben, de organisatie moet kloppen, de randvoorwaarden moeten goed zijn.”

Hij is ook de schakel tussen het bestuur en de Normen- en Waardencommissie. “Als er iets speelt tussen mensen, komt dat vaak eerst bij de N&W-commissie terecht. Meestal wordt het daar opgelost, maar soms moet het bestuur een beslissing nemen. Het gaat meestal om misverstanden, ruzies met een trainer, dat soort dingen. Belangrijk is dat iedereen zich gehoord voelt.”

Topklasse vrouwen

Het vrouwenvoetbal bij Rijnvogels is ambitieus. “Onze selectie is sterk. Bijna alle speelsters hebben op een hoog niveau gespeeld, sommigen in het buitenland of in de Eredivisie. We doen het goed in de beker. 13 december spelen we de achtste finale uit bij PSV. Dan zijn we de enige amateurclub tussen vijftien profteams. Dat is natuurlijk geweldig.”

De stap naar betaald voetbal is volgens Wijnands niet realistisch. “Dat kost gewoon te veel geld. Dan moet je speelsters op de loonlijst zetten en aan allerlei eisen voldoen. Maar we willen wél zo dicht mogelijk tegen het Eredivisieniveau aan functioneren. En eerlijk: we doen het knap.”

Wat hem drijft, is simpel. “Ik doe dit omdat ik het leuk vind. Je zit bij een club met fijne mensen, je voelt je thuis, en dan wil je iets terugdoen. Dat geeft voldoening.”

Klik op FC Rijnvogels voor de laatste artikelen over de club.
Klik op FC Rijnvogels voor meer informatie over de club.

Project met gratis Water en fruit voor de jeugd slaat ook bij RKVV METO aan

VoetbalJournaal
-
0
Project met gratis Water en fruit voor de jeugd slaat ook bij RKVV METO aan

HOOGERHEIDE – De pilot ‘Water en Fruit’, een initiatief van de gemeente Woensdrecht, slaat goed aan bij de deelnemende Zuidwesthoek-verenigingen. Ook bij RKVV METO merkt men dat het aanbod steeds vaker gekozen wordt door de jeugd.

De kick-off vond begin september plaats bij Grenswachters in Putte. Verder doen ODIO, Vivoo en METO mee aan het project, waarbij jeugdleden gratis fruit en gekoeld water krijgen.

“Het project is onderdeel van JOGG, Jongeren Op Gezond Gewicht,” vertelt METO-voorzitter Fon van Zunderd. “Samen met BWI, JOGG-Teamfit en leverancier Melsen Groenten en Fruit draaien we een pilot van twaalf weken. We merken dat het steeds meer leeft binnen de club, en dat is een mooie ontwikkeling.”

Het doel is sportverenigingen te helpen bij het creëren van een gezonde sportomgeving. “Niet iedereen heeft altijd toegang tot gezonde keuzes. Door fruit en water gratis aan te bieden, maken we het laagdrempelig én toegankelijk,” vult Van Zunderd aan.

Wethouder Arjan Buijsen reageerde eerder dat de pilot noodzakelijk is, zeker gezien de groeiende zorgen over overgewicht onder jongeren.

Bij METO wordt het fruit zowel in de kantine aangeboden als actief uitgedeeld aan jeugdteams, vertelt jeugdbestuurslid Corina de Bats. “In het begin was het wat aftastend, maar nu pakken kinderen het steeds vanzelfsprekender. Ouders zijn ook erg positief.”

Ook de senioren profiteren mee: “Hebben we op zaterdag fruit over, dan zien we dat het op zondag bij de senioren zo op is,” aldus De Bats. “Gezondere keuzes worden steeds populairder.”

Volgens Van Zunderd en De Bats heeft een dergelijk project tijd nodig om volledig ingebed te raken. “Maar als club willen we een voorbeeld zijn. Gezonde leden beginnen bij gezonde keuzes. Na de evaluatie bekijken we in welke vorm METO hiermee doorgaat.”

Klik op rkvv Meto voor de laatste artikelen over de club.
Klik op rkvv Meto voor meer informatie over de club.

Sem Mast hoopt komende jaren zich verder door te ontwikkelen

VoetbalJournaal
-
0
Sem Mast hoopt komende jaren zich verder door te ontwikkelen

PUTTE – Door het vertrek van meerdere spelers in het tussenseizoen kreeg Sem Mast, rechtstreeks uit de jeugd, sneller dan verwacht de kans om aan te sluiten bij het eerste elftal van RKVV Grenswachters. Inmiddels is hij bezig aan zijn tweede seizoen en is de jonge linkspoot nauwelijks nog weg te denken uit de basis van de Putse vijfdeklasser.

“Het ging allemaal veel sneller dan gedacht,” vertelt Mast. “Er stopten veel ervaren jongens en daardoor moesten wij als onervaren jonkies direct instromen. We kregen meteen een basisplaats, zonder echt tijd te hebben om rustig te wennen. Ik debuteerde in 2023 onder Peter van Oirschot, speelde ook onder Bram Kot, en bleef telkens in de basis. Nu onder trainer Jan Lemmens is dat niet anders.”

Mast doorliep de volledige jeugdopleiding van Grenswachters en maakte op zestienjarige leeftijd zijn debuut. “Het was aan mij om te laten zien dat ik het niveau aankon en stappen maakte. Ik weet dat ik nog veel te verbeteren heb, maar ik ben jong en wil me de komende jaren blijven ontwikkelen. De selectie ving me goed op, al was de overgang qua snelheid, tactiek en fysiek wel even wennen.”

Volgens de student fysiotherapie loopt het dit seizoen een stuk beter dan vorig jaar. “Er is rust en duidelijkheid binnen de ploeg, dat helpt enorm. Ik speel met ervaren verdedigers achter me die me coachen. Daardoor leer ik veel. Voor mij is het belangrijk om meer durf te tonen: slimmer zijn in duels, op het juiste moment acties maken en goede voorzetten geven.”

Mast staat bekend om zijn linkerbeen, inspeelpass en snelheid, maar weet dat zijn fysieke weerbaarheid nog stappen kan maken. “Ik ben niet de grootste. Van trainers hoor ik hoe ik duels kan vermijden door beter te positioneren. Met assistent-trainer Stefan Willemse werk ik soms individueel aan die punten. Dat helpt me om mijn spel verder te verbeteren.”

Net als de ploeg is ook zijn eigen vorm nog wisselend. “De ene week gaat het goed, de andere minder. Ik ben nog niet stabiel genoeg, maar het vertrouwen van de trainer helpt enorm. Mijn doel is om constanter te worden en zoveel mogelijk te spelen. Dan word ik uiteindelijk vanzelf een betere voetballer.”

Klik op vv Grenswachters voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Grenswachters voor meer informatie over de club.

Lars Steijn bezig aan 22e seizoen basiskracht bij NOAD’67

VoetbalJournaal
-
0
Lars Steijn bezig aan 22e seizoen basiskracht bij NOAD’67

SINT-PHILIPSLAND – Sommigen zijn al blij dat ze kunnen zeggen ooit speelminuten te hebben gemaakt in het eerste elftal van hun club. Maar wat als je negenendertig bent en bezig aan je tweeëntwintigste seizoen onafgebroken in de basis bij je club? Lars Steijn, middenvelder bij Noad’67 dat uitkomt in de zaterdag vierde klasse, is één van die uitzonderingen.

“Dat is inderdaad best een bijzondere mijlpaal. Het is en blijft voor mij nog altijd ondenkbaar om op dinsdag, donderdag en zaterdag iets anders te doen dan bezig te zijn met trainen en wedstrijden spelen in het eerste. Samen met onder andere Frank en Rob den Engelsman vorm ik de routine in de ploeg. En voor mezelf heb ik wel besloten om door te gaan tot het moment dat ik het niet meer leuk vind of het gevoel krijg dat ik door de jonkies eruit word gelopen. Maar daarvan is gelukkig nu nog steeds geen sprake.”

Voetballen in een prestatief elftal dat betekent ook dat het niet allemaal vrijblijvend moet zijn voor spelers. “Zeker weten van niet! Ik ben iemand die er veel voor laat. Elke dinsdag en donderdag ben ik aanwezig en de zaterdag is voetbaldag. Dat weet mijn vrouw ook en dan wordt tijdens het seizoen niet vaak iets gepland. Of ze moeten zonder mij gaan, want ik sta dan op het voetbalveld.”

Steijn is geboren en getogen in Flipland, waar het gezin nog altijd woont  en naar zijn zeggen als voetballer opgegroeid met de oudere generatie. “Vechten en keihard werken. Dat mis ik nu soms wel eens. Maar verder bevalt het me nog altijd perfect. Jong en oud gaan prima samen, op het dorp en ook op het voetbalveld. De diversiteit is groot in de selectie waar we middelbare scholieren hebben en gasten zoals ikzelf met een baan en een gezin met kinderen. Divers en dat houdt het ook dynamisch.”

Met Peter van Poortvliet heeft de middenvelder nu een trainer die hij al in een eerdere periode bij de club meemaakte. “Peter is een perfecte trainer voor deze club en zolang hij hier zit dan ga ik hoe dan ook door als speler. Hoewel ik jaren in tweede en ook derde klasse heb gespeeld zijn we nu écht een vierdeklasser. Niks mis mee, want zolang het plezier er is en we doen regelmatig mee voor de prijzen dan is het prima toch? Er is sinds dit seizoen ook weer een leuk tweede elftal wat voor de doorstroming alleen maar goed is. We willen meer als het ooit kan, maar belangrijkste is ook realistisch te blijven met z’n allen.”

Inmiddels is hij overigens ook al jeugdtrainer geworden sinds zijn zoontje ook het geelgroen van de dorpsclub draagt. “Dat doe ik nu, samen met Rob den Engelsman nu ruim twee jaar en is prachtig. De generaties van de toekomst klaarstomen. Iets terugdoen voor de club ook. Als je ziet hoe die gastjes genieten en plezier hebben. Dat is gewoon schitterend.”

Hoelang de rechtermiddenvelder nog actief blijft in het eerste dat bekijken hij van seizoen tot seizoen. “Dat is van verschillende factoren afhankelijk. Of ik fit blijf uiteraard, maar ook hoelang de andere ervaren rotten in de selectie nog doorgaan. En daarbij telt voor mij dus ook mee wat Peter als trainer zal doen. Zolang hij trainer blijft hier dan ga ik door. En daarna zal ik hoogstwaarschijnlijk wel afzakken om in het tweede of derde nog te blijven spelen. Want helemaal zonder voetbal dat kan ik me helemaal niet voorstellen.”

Klik hier voor meer informatie over NOAD’67.
Klik hier voor meer artikelen over NOAD’67.

Nadat vriendenteam uiteen viel pakte Stijn Huijsmans kans bij ODIO 1

VoetbalJournaal
-
0
Nadat vriendenteam uiteen viel pakte Stijn Huijsmans kans bij ODIO 1

OSSENDRECHT – Jarenlang speelde Stijn Huijsmans in een lager elftal van v.v. ODIO. Van het hechte vriendenteam waarmee hij jarenlang op het veld stond, bleven uiteindelijk slechts vijf spelers over. De linkermiddenvelder wilde echter niet stoppen en greep de kans die hoofdtrainer Joost Demmers hem bood met beide handen aan. Sinds dit seizoen is de 29-jarige melkveehouder een vaste waarde in de basis van de Ossendrechtse vijfdeklasser.

“Er werden jongens ouder, sommigen kregen kinderen en anderen stopten gewoon,” blikt hij terug. “We begonnen ooit als het vierde, werden later het tweede elftal. We zijn zelfs nog kampioen geworden. Alleen wilde ik zelf graag door. Toen Joost vroeg of ik wilde aansluiten bij het eerste, besloot ik het te proberen. Ik wilde weten of ik me op dat niveau staande kon houden.”

Dat blijkt geen probleem: Huijsmans staat wekelijks in de basis en dat is opvallend voor iemand die in zijn hele loopbaan – bij RKVV Meto en later ODIO – nooit eerder in een eerste elftal speelde. “Ik debuteerde op mijn negenentwintigste, dan mag je me rustig een laatbloeier noemen,” lacht hij. “Maar met de juiste mentaliteit kun je veel compenseren. Ik voetbalde vroeger in een vriendenteam bij Meto. Toen dat samengaan met ODIO, ben ik hier blijven hangen. En dat bevalt nog altijd uitstekend.”

Zijn drukke leven op het melkveebedrijf – met 230 melkkoeien – vraagt discipline en planning. “Mijn broer en moeder runnen de kaasmakerij, ik doe samen met mijn vader de koeien. Het is pittig, maar doordat ODIO halverwege de middag speelt, is het te combineren. Soms is het even schuiven, maar het lukt.”

Door zijn werkzaamheden kan hij niet altijd twee keer per week trainen, maar dat staat zijn basisplaats niet in de weg. “Blijkbaar breng ik genoeg op de momenten dat ik er wél ben. Anders zou de trainer iemand anders opstellen. Ik probeer elke wedstrijd alles te geven.”

Na het kampioenschap met zijn oude vriendenteam hoopt hij ooit opnieuw de titel te pakken, dit keer met ODIO 1. “We willen graag bovenin meedoen. Voor mij was het in het begin wel wennen, want ik speelde altijd als linksback. Nu sta ik vooral op het middenveld of soms in de spits. Het maakt me eigenlijk niet uit – als ik mijn rol maar goed kan vervullen.”

Huijsmans voelt zich volledig thuis bij ODIO. “We hebben een fijne groep, met jongens die willen werken voor elkaar. Een mooie mix van jong en ervaren. Hopelijk is dat genoeg voor een plek in de top. Of het lukt? Dat zien we aan het einde van het seizoen.”

Klik op rkvv ODIO voor de laatste artikelen over de club.
Klik op rkvv ODIO voor meer informatie over de club.

Vrouwen Hillegom willen promoveren naar de tweede klasse

VoetbalJournaal
-
0
Vrouwen Hillegom willen promoveren naar de tweede klasse

Femke Nederstigt is al elf seizoenen onderdeel van het eerste vrouwenteam van SV Hillegom, waarvan ze inmiddels ook de aanvoerster is. “Ik heb hier praktisch mijn hele leven gevoetbald. Ik begon ooit bij SV Concordia, toen Hillegom nog drie voetbalclubs had. In 2012 fuseerden die tot één vereniging: SV Hillegom. En daar speel ik nog steeds.”

Ze begon haar voetbalavontuur in de E’tjes bij de jongens. “Toen waren er nog niet zoveel meisjes die voetbalden. Na een tijdje kwam ik bij de D’tjes bij de meiden terecht. Vanaf dat moment heb ik in alle lichtingen gespeeld: O13, O15, O17, O20. Elke leeftijdscategorie had wel één team.”

Het vrouwenvoetbal bij Hillegom heeft zich door de jaren heen ontwikkeld met pieken en dalen. “Toen ik in dames 1 kwam, hadden we nog drie vrouwenteams. Inmiddels zijn dat er twee. Je ziet dat het vrouwenvoetbal in golven groeit. Een paar jaar lang zijn er veel meiden, en dan weer wat minder. Maar de betrokkenheid is groot. Iedereen kent elkaar, dat maakt het ook zo leuk.”

Femke speelt al jaren op het middenveld. “Ik ben een verdedigende middenvelder. Ik hou ervan om het spel op te bouwen, om de bal in de ploeg te houden. Ik wil mooi voetbal spelen, maar ben ook niet bang voor het vuile werk. Sterk aan de bal, dat is denk ik mijn grootste kwaliteit.”

De ploeg maakte afgelopen seizoen de overstap van de tweede klasse zondag naar de derde klasse zaterdag. “We hadden het echt gehoopt om te promoveren naar de tweede klasse. Wat apart is aan deze competitie is dat we tegen iedere tegenstander drie keer spelen. Dat komt omdat we maar met acht teams in de competitie zitten. Er zitten een paar sterke teams tussen, maar ik denk dat wij in de top drie moeten kunnen eindigen. Vorig jaar werden we volgens mij vierde of vijfde. Nu willen we echt structureel bovenin meedraaien.”

“De aanvoerdersband zegt me niet alles”

Hoewel ze aanvoerster is, blijft Nederstigt bescheiden over haar rol. “Voor mezelf zegt die band niet zoveel. Natuurlijk is het een eer, en het is fijn dat ze mij daarvoor vragen, maar ik ben ook realistisch. Als iemand anders het zou doen, zou ik dat ook prima vinden. Ik denk dat mijn ervaring meespeelt. Ik probeer de meiden te motiveren, te peppen als het nodig is. Uiteindelijk doen we het met z’n allen.”

Die ervaring komt niet vanzelf. In 2022 scheurde ze haar kruisband, meniscus én binnenband. “Ik sprong op in een kopduel, landde verkeerd en toen was het in één klap raak. Anderhalf jaar revalideren. Dat was pittig. Afgelopen seizoen (2024/2025) was mijn eerste volledige seizoen weer terug. Je levert altijd iets in, maar ik ben vooral blij dat ik weer pijnvrij kan voetballen.”

Een hechte groep

Het team van Hillegom is een mix van jong en ervaren. “We hebben twee speelsters onder de twintig, een paar boven de dertig en de rest zit er tussenin. Zelf kwam ik op mijn zestiende al bij de selectie.”

Buiten haar rol in het veld, zet Nederstigt zich ook buiten de lijnen in voor de club. Ze is coördinator vrouwenvoetbal. “We hebben twee seniorenteams en twee teams die zeven tegen zeven spelen. Ik ben een beetje de stem van de vrouwentak richting het bestuur. Ik regel randzaken en probeer het vrouwenvoetbal binnen Hillegom verder te ontwikkelen.”

De Ladies Cup

Naast de competitie is er sinds kort het toernooi de Ladies Cup. Vorig seizoen lukte het Hillegom om de finale te bereiken van dat toernooi. “Dit toernooi wordt tijdens de competitie gespeeld, gewoon doordeweeks. Hopelijk kunnen we dit keer de eerste plaats pakken.”

Binnen de club is het vooral de gezelligheid die haar blijft trekken. “Hillegom is gewoon een fijne vereniging. Na de wedstrijden blijft iedereen hangen en we zijn met de dames ook vaak op trainingsweekend geweest, soms zelfs in het buitenland. Dat soort dingen maakt het allemaal extra leuk.”

Klik op SV Hillegom voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SV Hillegom voor meer informatie over de club.

1...262728...1.454Pagina 27 van 1.454

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.