Begonnen als jeugdcoördinator, is Marco van Roon bij IFC inmiddels bezig aan zijn tweede seizoen als Hoofd Jeugdopleiding. En in die tijd, heeft de club uit Hendrik-Ido-Ambacht grote stappen gezet op het gebied van jeugdvoetbal. Merkt ook de voormalig keeper, nog wekelijks aan het aantal aanmeldingen. “Af en toe moeten we echt even op de rem trappen.”
Want waar de vereniging een jaar of twee geleden zo’n 116 voetballende leden bij de jongens had, zijn dat er nu meer dan 400, vertelt Van Roon (46) vol trots. “We hebben de stijgende lijn te pakken, maar we komen van ver! Terwijl ik nu soms wel zestien aanmeldingen per week krijg.” Aan hem om zoals gezegd, zo nu en dan op de rem te trappen. “Daardoor hebben we ook weer meer trainers, materialen en velden nodig. Al is dat natuurlijk een luxeprobleem.”
Goed verhaal
Hoe anders was dat een jaar of vijf geleden, neemt Van Roon ons mee terug in de tijd. “Toen riep onze voorzitter een aantal (oud-)leden bij elkaar, met een heel duidelijke boodschap: als we zo doorgaan, zijn we op sterven na dood. Vervolgens hebben we een plan gemaakt.” Een plan, om te zorgen voor meer aanwas. “Veel kinderen mogen pas op voetbal, als ze hun zwemdiploma hebben gehaald. Dus zijn we destijds actief gaan werven, door een foldertje van IFC, bij het afzwemmen te stoppen. Naast de clinics die we hebben gegeven. Dat heeft zijn vruchten afgeworpen!” Al is het natuurlijk meer dan dat, beseft ook Van Roon. “Je moet als club, wel een goed verhaal hebben.” En een goed verhaal, dat hebben ze inmiddels bij IFC. “Ik ben als Hoofd Jeugdopleiding verantwoordelijk voor het jeugdbeleidsplan. Daarin staat eigenlijk de route, die we voor onze jeugd hebben uitgestippeld.” Zoals het niveau, waarop de selectieteams in uiterlijk 2028, actief moeten zijn. “Uiteindelijk willen we dat die dan allemaal minimaal eerste klasse spelen. Maar vooral, dat het verschil tussen de verschillende teams, zo klein mogelijk is.” Onder meer door trainers op te leiden. “Dat doen we door opleidingen vanuit de KNVB aan te bieden. Ook dat is één van onze speerpunten.” Al draait het volgens Van Roon, uiteindelijk om veel meer dan dat. “Iedereen moet zich veilig voelen bij de club. Dat is het belangrijkste.” Of, zoals zijn mantra luidt: “Niemand is groter dan de club.”
Leden behouden
Ook niet, als het aankomt op het fluiten van wedstrijden. “Daarom hebben we een scheidsrechtersplan opgesteld. Dat wil zeggen dat jongens en meiden vanaf de JO17 en de MO17, om de beurt op zaterdag een wedstrijdje fluiten van een ander jeugdteam.” Daarmee slaan ze bij de Ambachtse club twee vliegen, in één klap, vertelt Van Roon. “We lossen het scheidsrechtersprobleem op én de jeugd krijgt meer respect voor scheidsrechters. Omdat ze zelf ook ervaren dat het niet leuk is als er zo tegen je gedaan wordt.” Alles met maar één doel: om leden te behouden. “Je merkt vanaf de JO17 dat dat steeds moeilijker wordt. Vaak omdat de jeugd dan liever gaat werken.” Hoe ze dat bij IFC proberen te voorkomen? “We zijn gestopt met de O21 en hebben nu een O23-1 én een O23-2. Daardoor heb je een soort vangnet voor jongens die eigenlijk nog te jong zijn voor de senioren, maar op deze manier toch op een jeugdige manier, op hun eigen niveau kunnen blijven voetballen.” Een aanpak, die lijkt te werken. “We hebben een aanwas waar je ‘u’ tegen zegt. We kunnen bijna beginnen met een derde team.” Maar dat is niet het enige, legt hij uit. “Die leeftijdscategorie vindt het leuk als er iets op de club te doen is, dus hebben we de activiteitencommissie in het leven geroepen. Om bijvoorbeeld een feestje, darttoernooi of FIFA-avond te organiseren.”
Open en eerlijk
Al draait het, naast de gezelligheid, natuurlijk ook om presteren. Ook daar, hebben ze bij IFC over nagedacht. “We hebben nu een representatief selectiebeleid, waardoor veel teams al in de hoofdklasse of in de eerste klasse spelen. Dat is mede een reden, waarom we de ledenaanwas voor elkaar hebben gekregen.” Want, zo kan De Roon zich nog goed herinneren. “Dat was echt om te huilen. Daardoor werden de betere voetballers, uiteindelijk het kind van de rekening. Puur omdat we gewoon niet konden selecteren.” Hoe anders, is dat nu. “We werken met een vijfstappenplan. Dat wil zeggen de waarneming van de trainers, van de coördinatoren, de trainingsopkomst, interne scouts die anoniem zijn en een formulier. Op basis daarvan, maken we onze selecties.” Maar vanzelf, gaat dat natuurlijk allemaal niet. “Ik heb zes coördinatoren onder mij, die doen fantastisch werk! Zaken komen eerst bij hen te liggen, daardoor wordt het voor mij een stuk makkelijker.” Al weet de HJO inmiddels ook: “Soms moet je impopulaire beslissingen nemen. Er zijn een hoop leuke dingen, maar er komen ook minder leuke dingen op je bordje te liggen. Er komt veel meer bij kijken.” Maar met 28 jaar ervaring bij Defensie, weet Van Roon wel hoe hij daarmee om moet gaan. “Door open en eerlijk te zijn. Je moet geen dingen beloven, die je niet waar kunt maken.” Ook niet, bij het indelen van de teams. “We selecteren echt op kwaliteit en niet omdat een vader van iemand toevallig sponsor is.”
Geen onderscheid
Al zijn dat soort sponsoren natuurlijk wel onmisbaar. Bijvoorbeeld om het kledingplan te kunnen realiseren. “Door mijn werk als militair, ben ik gewend aan discipline en ‘hetzelfde uniform’. Daarom heb ik bij IFC een kledingplan geschreven.” Wat dat precies inhoudt? “Iedereen die bij ons komt voetballen, betaalt een kleine bijdrage en ontvangt dan een volledig kledingpakket. Inclusief een thuis- en uittenue. Dan ben je in één keer helemaal klaar!” Opnieuw, twee vliegen in één klap. “Iedereen loopt er daardoor exact hetzelfde bij, dus is er geen onderscheid. En daarnaast, trekt het leden deze kant op. Zo proberen we ons te onderscheiden.” Bij de club, waar Van Roon inmiddels alweer 23 jaar komt. “Van oorsprong ben ik een VVGZ’er, maar vanaf de selectieteams, voetbal ik hier.” Mede door het feit, dat hij doordeweeks niet altijd kon trainen. “Bij IFC was één keer in de week ook genoeg én ik woon om de hoek en mijn vrienden voetbalden hier.” En voor je het weet. “Word je dan een kind van de club”, lacht de oud-doelman. “De eerlijkheid die hier heerst, vind ik gewoon heel fijn. Doe normaal, dan doe je gek genoeg.” Een echte familieclub. “Met ouderwetse sociale controle. Mijn kinderen voetballen hier sinds ze vier zijn, die kan ik zonder zorgen alleen rond laten lopen op het sportpark. Dat maakt het voor mij zo’n fijne club.” Een club, waar Van Roon dan ook maar wat graag onderdeel van uitmaakt. “We zijn een amateurclub mét ambities. Zonder dat je per se altijd maar het hoogste moet spelen. Het is hier niet alleen maar moeten.”
Veel energie van
Toch zijn ze met het vlaggenschip, de laatste jaren aardig op weg. Zeker na de promotie naar de eerste klasse. “Ook dat, zorgt voor meer leden. Hoe hoger het eerste speelt, hoe meer aanmeldingen. Dat is toch een soort statusdingetje.” Aan de doelstelling, heeft de opmars van het eerste elftal echter niks veranderd, vertelt Van Roon. “We willen graag met 70 procent eigen jeugd in het eerste spelen. Dat is een soort regel.” Een regel, waar hij vooral heel erg trots op is. “We hebben lang over onze plannen nagedacht en het heeft bloed, zweet en tranen gekost, maar het is ons toch gelukt! Ondanks dat we daar zelf ook wel eens aan twijfelden.” Voldoening, is dan ook een understatement. “Ik krijg er heel veel energie van. Als ik die gastjes op zaterdagochtend dan met een grote glimlach zie lopen of eigen jongens maken minuten in het eerste, daar doe je het voor…” Kortom, IFC gaat wat hem betreft de goede kant op. “Het feit dat iedereen hier met plezier voetbalt, levert mij ook weer heel veel plezier op. Die koers, moeten we zien te behouden.” En verder uitbreiden. “Onze meidenafdeling was vroeger de grootste van de regio, daar willen we graag weer naar terug. Maar ook de communicatie blijft een speerpunt, daar moeten we waakzaam op zijn!”
Klik op IFC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op IFC voor meer informatie over de club.
