De 53-Jarige Hans Schelvis is momenteel coördinator Vrouwen en meidenvoetbal en trainer van vrouwen 3 bij V.V. Zuidland. Na een lange carrière in het vrouwenvoetbal achter de rug te hebben, focust hij zich nu op de toekomst van Zuidland en zet hij daar zijn schouders onder. Hij vertelt VoetbalJournaal meer over zijn tijd bij zijn oude clubs, het trainen van vrouwen 3 en de binding van de club met de plaats.

Op zijn negende stapte Hans Schelvis de voetbalwereld in bij V.V. Oliveo in Pijnacker. Toen speelde hij nog met de E’tjes (toen nog Welpen) op een heel veld, 11 tegen 11 en met grote doelen met deklat. Bij Oliveo is hij blijven spelen tot zijn 29^e en zat vanaf zijn 21^e al in het bestuur van de club als wedstrijdsecretaris. Ondertussen was Schelvis verhuisd naar Vlaardingen, maar na een aantal jaar heen en weer rijden besloot hij zich aan te sluiten bij V.V. Zwaluwen voor het komende jaar.  Onder trainer Piet Romeijn (oud Feyenoord 1, red.) speelde hij in het 3^e op “redelijk niveau” 1 hele bekerwedstrijd in heren 1 van Zwaluwen was een niet verwacht hoogtepunt.

Trainerscarrière
Na dat jaar bij Zwaluwen werd hij benaderd door zijn buurman, dames en meisjes coördinator V.V. Zwaluwen, om trainer van het  Damesteam te worden. ‘’Toen ben ik een keer gaan kijken en dacht ik bij mezelf: Hier kan ik niet veel kapot maken. Dus ben ik maar begonnen.’’

Toen Schelvis begon als dames trainer, had de club slechts 26 dames en meisjes en bij zijn vertrek na 10,5 jaar liepen er alweer 175 rond. ‘’Wij waren toen de 2^de grootste verenging voor vrouwen in Nederland, wij hadden echt een naam toen. Ook waren we vier keer gepromoveerd, dus speelde we landelijk 1^e klasse bij de vrouwen. Toen had je nog geen eredivisie vrouwen en/ of topklasse, dus was hoofdklasse het hoogst. Daar zaten wij toen daar dus net onder en hadden we het 2^e niveau te pakken van Nederland.’’ In zijn tijd bij Zwaluwen heeft hij het TCIII senioren diploma gehaald.

Na jaren bij de club uit Vlaardingen actief geweest te zijn, stapte hij over naar RVVH uit Ridderkerk.  ‘’Daar kwam ik als trainer bij Vr1 terecht,  dat echter op de slotdag net naar de hoofdklasse was gepromoveerd, maar dat bleek na een paar maanden net een stapje te hoog voor mij.  Een aantal speelsters was (jeugd) international en verwachtte meer. Ik ben wel blijven hangen en ben eerst het 3^e en later het 2^e gaan trainen. Dat ging wel prima en leverde 3 kampioenschappen op, ook weer tot de 1^e klasse landelijk.’’ Na 6 jaar heen en weer reizen tussen Zuidland, waar hij inmiddels was gaan wonen, en Ridderkerk was het mooi geweest.

Overstap naar Zuidland
Inmiddels speelde zijn dochter bij V.V. Zuidland en werd hij uiteindelijk ook door de club benaderd om daar de meiden te gaan doen. Inmiddels is hij alweer 6,5 jaar vrouwen en meidencoordinator. Ook maakt hij namens de vrouwen en meiden deel uit van het Algemeen Bestuur van de club. ‘’Toen ik bij de club begon, hadden we 65 meiden en na aankomende zomer waarschijnlijk tegen de 160. Met 4 vrouwenteams zijn we dan behoorlijk uniek in de regio Rijnmond.’’

Overal waar Schelvis aan de slag gaat lijken de cijfers van het aantal meiden fors omhoog te schieten. ‘’Dat mag je nooit van jezelf zeggen, maar andere zeggen het wel: als jij bij een meidenafdeling aan de slag gaat wordt het groot. Als je er veel tijd in steekt en een goede visie hebt dan lukt het overal om zaken op de rails te krijgen.’’

Trainer van vrouwen  3
Dit jaar traint Schelvis de vrouwen 3 van Zuidland. ‘’Ik train dit team bewust, ik vind dat zeker in het vrouwenvoetbal het van belang is dat het onderste gedeelte goed draait. Iedereen vindt vrouwen 1 belangrijk, maar ik zeg zonder een goed georganiseerd vrouwen 2 en 3, heb je geen goed vrouwen 1. Daarnaast moet je breed zijn en zorgen dat meiden die naar de club komen, kunnen instromen op hun eigen niveau. Wat dat betreft hoop ik dat ons Vr1 de stap naar de tweede klasse nu snel kan gaan maken, is het niet dit seizoen dan maar volgend seizoen’’

V.V. Zuidland is nog steeds een redelijk dorpse vereniging waar de zaken goed geregeld zijn. Het bestuur achter de club probeert zo veel mogelijk spelers en speelsters uit het Zuidland bij de club te krijgen en te houden. ‘’We zijn een paar jaar geleden met de heren een goede ontwikkeling in gegaan, waardoor nu de helft van het eerste (2^e klasse) uit jongens uit het Zuidland bestaat.”

”Dat is iets wat heel plezierig is, want dat geeft veel meer binding met je plaats. Supporters herkennen zich in de jongens en weten wie het zijn. Bij de vrouwen en meidenafdeling hebben we de visie dat we de vereniging op Voorne Putten willen zijn. Zuidland zelf is als plaats uiteraard te klein om zoveel meiden uit het eigen dorp te hebben. We moeten dus wel aantrekkelijk zijn voor de meiden uit omliggende gemeenten, en dat lukt op dit moment prima.”

Hoe ontwikkel je je talenten als jong voetballertje het best? Met die vraag houdt René Kluijtmans van Kluijtmans Talentadvies zich bezig. “Het hebben van talent alleen is niet voldoende, het gaat erom wat je erin stopt. Talent bestaat uit twee componenten: aanleg en leervermogen. Aanleg zit in je genen en kun je niet beïnvloeden. Leervermogen omvat training, inzet en ontwikkeling; dit kun je wel beïnvloeden.”

Kluijtmans (23 jaar) studeerde bewegingswetenschappen en specialiseerde zich in de sportpsychologie. “Zeker in het amateurvoetbal wordt er nog weinig gebruik van gemaakt”, zegt hij. “Ik heb onlangs wel bij Sparta onder negentien jaar een aantal workshops gegeven. Dat was in groepsverband, maar ik bied ook individuele begeleiding aan.”

Kluijtmans vermijdt liever het woord ‘psycholoog’. “Dat is best wel een taboe. Bij psychologie denkt men vaak aan een probleem, zo zie ik dat niet. Ik zie mijn begeleiding en advies meer als een mogelijkheid, om beter te presteren. Daarom ook beschouw ik mezelf meer als performancemanager.”

Spelers krijgen snel het etiket van talent opgeplakt. “Dat is op zich niet erg”, vindt Kluijtmans. “Maar het schept wel verwachtingen. Van alle kanten. Van de begeleiding, maar ook van het spelertje zelf. Als hij denkt ‘ik kan het ook wel met minder’ dan zal hij dat talent nooit ten volle gaan ontwikkelen. In dit voorbeeld komt heel mooi terug dat talent alleen niet voldoende is, je moet het optimaal prikkelen om het tot volle wasdom te laten komen.”

Daarbij is het volgens Kluijtmans belangrijk dat er zelfreflectie is en doelen gesteld worden. “Dat zijn instrumenten die helpen om het talent beter te ontwikkelen.”

Kluijtmans maakt bij zijn advies gebruik van ‘groeimindset’ en ‘zelfregulatie’. “De groeimindset heeft te maken met mentale weerbaarbeid”, legt hij uit. “Maar vooral ook met de overtuiging dat talent ontwikkelbaar is. Als je de overtuiging hebt dat jouw kwaliteiten aangeboren zijn en vastliggen, is het niet onlogisch dat je bij tegenslag opgeeft. Als je de overtuiging echter hebt dat jouw kwaliteiten ontwikkelbaar zijn, zul je bij tegenslag niet snel opgeven maar juist nog meer je best doen. Sporters met een groeimindset zijn bereid om extra stappen te maken.”

“Zelfregulatie heeft te maken met de verantwoording die een sporter neemt bij zijn of haar eigen ontwikkeling. Het betekent dat je zelf nadenkt over jouw vaardigheden, gedrag en prestaties en op basis daarvan doelen stelt om beter te worden. Een aspect kan zijn dat je zelf overtuigd ben dan je bijvoorbeeld je sprongkracht moet trainen als je veel kopduels verliest.”

Trainers en ouders zijn volgens Kluijtmans een belangrijke schakel bij het stimuleren van zelfregulerend gedrag. “Vaak zijn zij, met de beste bedoelingen, geneigd om te sturen. Het is veel effectiever om, door middel van het stellen van open vragen, sporters zelf te laten inzien wat zij kunnen verbeteren en vervolgens te begeleiden om hier effectieve doelen op te stellen.”