Pagina 1422 – VoetbalJournaal

Breedijk en Janssen beleven fraaie entree bij FC Dordrecht

FC Dordrecht

-

6 juni 2018

Breedijk en Janssen beleven fraaie entree bij FC Dordrecht

FC Dordrecht begon de aanloop naar de tweede seizoenshelft met twee nieuwe gezichten. De ex-Spartanen Bryan Janssen en Daniël Breedijk moesten er na de korte winterstop (mede) voor gaan zorgen dat de aanhoudende stroom tegentreffers van de eerste seizoenshelft zou opdrogen. En zo geschiedde.

DORDRECHT – Onafhankelijk van elkaar hakten centrale verdediger Daniël Breedijk en doelman Bryan Janssen vlak vóór de jaarwisseling de knoop door: hun voetbaltoekomst lag niet langer bij Sparta, maar de komende anderhalf jaar aan de Dordtse Krommedijk. ,,Ik was enkele weken al met FC Dordrecht in gesprek over een eventuele overgang’’, doet Breedijk het relaas van zijn overgang. ,,De club had me nauwlettend gevolgd en wilde structureel om een hogere positie spelen in de competitie. Dat sprak me aan. Nee, het vertrek van Alex Pastoor en de komst van Dick Advocaat en daarmee de te verwachten veranderingen in de selectie bij Sparta hebben me toen niet op andere gedachten gebracht. En mijn keuze werd ook niet bepaald door die van Bryan, met wie ik al lange tijd samenspeelde bij Sparta en die ik wel een vriend mag noemen.’’ Voor Janssen verliep het allemaal net even anders. ,,Inmiddels ex-trainer Alex Pastoor en keeperstrainer Frank Kooiman hadden eerder door laten schemeren dat er voor mij geen toekomst was bij Sparta’’, geeft hij aan. ,,Ik ben om me heen gaan kijken, heb op 28 december met FC Dordrecht gesproken en daarna was het eigenlijk in anderhalve dag beklonken. Best wel gek hoor, als je twaalf jaar lang bij Sparta hebt gespeeld.’’

Tijdens de eerste helft van de lopende voetbaljaargang kwamen ex-hoofdmachtspeler Breedijk – die in mei 2014 met Sparta de promotie naar de eredivisie miste als basisspeler van de Kasteelclub door de 3-1 nederlaag bij FC Dordrecht – en Janssen in actie voor Jong Sparta. ,,Roy Kortsmit was de onbetwiste nummer één. Met drie andere keepers heb ik gerouleerd in de verschillende wedstrijden’’, aldus Janssen. Breedijk: ,,Voor mij was het weer heerlijk om veel te kunnen spelen, na jaren van knieblessureleed. Het is wel vreemd om nu zomaar opeens in een andere voetbalomgeving verzeild te zijn geraakt: vanaf de F’jes heb ik bij Sparta gespeeld.’’

De twee nieuwe aanwinsten moesten ervoor zorgen dat er nieuwe sloten op de Dordtse defensiedeur geplaatst werden. Met 47 treffers was de formatie van (eveneens oud-Spartaan) Gérard de Nooijer met afstand de meest gepasseerde defensie in de Jupiler League halverwege het seizoen. En na de winterstop kwam inderdaad de kentering, met aanzienlijk minder tegentreffers en een solide ogende defensie waarin Breedijk samen met de Zeeuwse brok Julius Bliek een hecht duo vormt. ,,Ik kan leren van de mentaliteit die Julius heeft, zijn karakter en Zeeuwse onverzettelijkheid’’, stelt Daniël Breedijk, die geniet van zijn terugkeer in het betaalde voetbal. ,,De terugkeer in het betaalde voetbal voelt uitstekend aan, net als de waardering die ik wekelijks krijg. Ik wist dat ik van waarde kon zijn op dit niveau, maar had niet durven dromen dat mijn rentree zo goed zou verlopen.

Voor Bryan Janssen hebben zich naast het mooie sportieve aspect ook in de privésfeer mooie dingen afgespeeld. Met vriendin Zoë beleefde hij de geboorte van hun eerste kind, zoon Daley. ,,Een geweldige belevenis, die me zelfs extra energie heeft gegeven in het doel want in de twee wedstrijden na de geboorte hebben we de nul gehouden. Vanaf het moment dat Daniël en ik hier bij FC Dordrecht binnen stapten, zijn we prima opgevangen en voelden we ons meteen thuis. Bij FC Dordrecht krijg ik de kans om me door te ontwikkelen en de goede prestaties tot nu toe helpen daar natuurlijk ook bij.’’

Breedijk en Janssen beleven fraaie entree bij FC Dordrecht

Niet gecategoriseerd

FC Dordrecht

-

6 juni 2018

0

FC Dordrecht begon de aanloop naar de tweede seizoenshelft met twee nieuwe gezichten. De ex-Spartanen Bryan Janssen en Daniël Breedijk moesten er na de korte winterstop (mede) voor gaan zorgen dat de aanhoudende stroom tegentreffers van de eerste seizoenshelft zou opdrogen. En zo geschiedde.

DORDRECHT – Onafhankelijk van elkaar hakten centrale verdediger Daniël Breedijk en doelman Bryan Janssen vlak vóór de jaarwisseling de knoop door: hun voetbaltoekomst lag niet langer bij Sparta, maar de komende anderhalf jaar aan de Dordtse Krommedijk. ,,Ik was enkele weken al met FC Dordrecht in gesprek over een eventuele overgang’’, doet Breedijk het relaas van zijn overgang. ,,De club had me nauwlettend gevolgd en wilde structureel om een hogere positie spelen in de competitie. Dat sprak me aan. Nee, het vertrek van Alex Pastoor en de komst van Dick Advocaat en daarmee de te verwachten veranderingen in de selectie bij Sparta hebben me toen niet op andere gedachten gebracht. En mijn keuze werd ook niet bepaald door die van Bryan, met wie ik al lange tijd samenspeelde bij Sparta en die ik wel een vriend mag noemen.’’ Voor Janssen verliep het allemaal net even anders. ,,Inmiddels ex-trainer Alex Pastoor en keeperstrainer Frank Kooiman hadden eerder door laten schemeren dat er voor mij geen toekomst was bij Sparta’’, geeft hij aan. ,,Ik ben om me heen gaan kijken, heb op 28 december met FC Dordrecht gesproken en daarna was het eigenlijk in anderhalve dag beklonken. Best wel gek hoor, als je twaalf jaar lang bij Sparta hebt gespeeld.’’

Tijdens de eerste helft van de lopende voetbaljaargang kwamen ex-hoofdmachtspeler Breedijk – die in mei 2014 met Sparta de promotie naar de eredivisie miste als basisspeler van de Kasteelclub door de 3-1 nederlaag bij FC Dordrecht – en Janssen in actie voor Jong Sparta. ,,Roy Kortsmit was de onbetwiste nummer één. Met drie andere keepers heb ik gerouleerd in de verschillende wedstrijden’’, aldus Janssen. Breedijk: ,,Voor mij was het weer heerlijk om veel te kunnen spelen, na jaren van knieblessureleed. Het is wel vreemd om nu zomaar opeens in een andere voetbalomgeving verzeild te zijn geraakt: vanaf de F’jes heb ik bij Sparta gespeeld.’’

De twee nieuwe aanwinsten moesten ervoor zorgen dat er nieuwe sloten op de Dordtse defensiedeur geplaatst werden. Met 47 treffers was de formatie van (eveneens oud-Spartaan) Gérard de Nooijer met afstand de meest gepasseerde defensie in de Jupiler League halverwege het seizoen. En na de winterstop kwam inderdaad de kentering, met aanzienlijk minder tegentreffers en een solide ogende defensie waarin Breedijk samen met de Zeeuwse brok Julius Bliek een hecht duo vormt. ,,Ik kan leren van de mentaliteit die Julius heeft, zijn karakter en Zeeuwse onverzettelijkheid’’, stelt Daniël Breedijk, die geniet van zijn terugkeer in het betaalde voetbal. ,,De terugkeer in het betaalde voetbal voelt uitstekend aan, net als de waardering die ik wekelijks krijg. Ik wist dat ik van waarde kon zijn op dit niveau, maar had niet durven dromen dat mijn rentree zo goed zou verlopen.

Voor Bryan Janssen hebben zich naast het mooie sportieve aspect ook in de privésfeer mooie dingen afgespeeld. Met vriendin Zoë beleefde hij de geboorte van hun eerste kind, zoon Daley. ,,Een geweldige belevenis, die me zelfs extra energie heeft gegeven in het doel want in de twee wedstrijden na de geboorte hebben we de nul gehouden. Vanaf het moment dat Daniël en ik hier bij FC Dordrecht binnen stapten, zijn we prima opgevangen en voelden we ons meteen thuis. Bij FC Dordrecht krijg ik de kans om me door te ontwikkelen en de goede prestaties tot nu toe helpen daar natuurlijk ook bij.’’

Hans van Venrooij maakt bij SVS de dertig jaar vol

SVS

-

6 juni 2018

0

Hans van Venrooij maakt bij SVS de dertig jaar vol

Na deze jaargang nog één seizoen en dan zit het dienstverband van Hans van Venrooij er bij SVS op. Als de nu 69-jarige Capellenaar in de zomer van 2019 afzwaait, is hij maar liefst dertig jaar voorzitter geweest van de Capelse club.

“Het feit dat ik zo lang ben blijven zitten, vind ik zelf geen prestatie op zich, hoor”, reageert Van Venrooij, die in het bestuur van SVS zich in een goed gezelschap bevindt qua langzitters. Ook secretaris André Nijmeijer en penningmeester Rob Wink gaan al een tijdje mee. “We zijn een aardig ingespeeld team”, zegt hij over zijn bestuur.

Van Venrooij meldde zich als vrijwilliger aan bij de start van de club in 1983. “Toen mijn zoon ging voetballen heb ik mij beschikbaar gesteld als leider. Daarna ben ik in de jeugdcommissie gekomen. Toen de club een voorzitter zocht, ben ik dat gaan doen”, somt hij op.

De ‘plichtsgetrouwe’ Van Venrooij trad in 1990 aan als voorzitter. SVS had op dat moment ongeveer vierhonderd leden. “Er kwam in die tijd veel op ons af”, kijkt hij terug. “De start was redelijk dramatisch verlopen. Ik weet nog goed dat de gemeente had uitgerekend dat wij als derde club in Capelle maximaal 168 leden zouden kunnen halen. Nou, in het eerste seizoen hadden we er al tweehonderd.”

SVS had in de negentiger jaren vooral last van groeipijnen. “Ik was toen een andere voorzitter dan nu. Ik trok de lijnen op het veld en maakte ook de boel schoon. De club is nu veel beter georganiseerd, met meer vrijwilligers en een betere takenverdeling. Ik moet ook zeggen: dat wat ik toen deed, zou ik de laatste jaren ook niet meer hebben gekund. Lichamelijk ben ik niet meer je van het. Ik kan gelukkig terugvallen op een goed bestuur en vele vrijwilligers.”

De felheid en scherpte heeft hij behouden en zeker als ‘zijn mensen’ worden aangevallen, komt hij in het verweer. Zoals onlangs bij een anonieme reactie op de clubwebsite bij het bericht dat Wout Ooms ook volgend seizoen trainer zou zijn van de selectie. “Dat mensen kritiek hebben, daar kan ik goed tegen, maar doe dat dan niet anoniem. Dat vind ik zó laf.”

Dat iedereen van zijn reactie kon ‘meegenieten’, doet hem in dat geval niets. “Weet je”, vervolgt hij. “Er zullen altijd mensen zijn in een club die vinden dat je het niet goed doet en dat er, in dit geval, een andere trainer moet komen. Honderden leden betekent ook honderden meningen. Maar wij zijn hartstikke blij met Wout. Hij heeft ons van de vierde naar de tweede klasse gebracht, zonder dat er ook maar één cent aan een speler is betaald. Dat vind ik best een prestatie. En daarnaast is hij een prima vent. Dat is ook wat waard.”

Met achthonderd leden en tweehonderd vrijwilligers ligt er bij SVS, dat al jarenlang een grote vrouwen- en meisjestak heeft, een stevige basis voor de toekomst, beaamt Van Venrooij. ‘”We zijn ook financieel gezond. Er zijn vier nieuwe kleedkamers bijgebouwd en we krijgen straks twee nieuwe kunstgrasvelden. Graag hadden we nog een derde gewild, maar daar wil de gemeente niet aan. Broodnodig hebben we een schuur of ruimte om het materiaal op te slaan. Wensen hou je altijd.”

Tijden veranderen, mensen ook. Leden zijn mondiger geworden. “Je moet meer uitleggen, maar voor de rest valt het reuze mee.”

CvdW: Marjola Girls – Tessa van Egeraat

VoetbalJournaal

-

6 juni 2018

0

Tessa van Egeraat is inmiddels alweer drie jaar de voorzitster van Marjola Girls. De damesvereniging uit Lepelstraat dreigde enkele jaren geleden te gaan stoppen, aangezien het gehele bestuur had aangegeven om hun taken binnen de club neer te gaan leggen. Zodoende heeft Van Egeraat besloten om in het bestuur te stappen en het ‘stokje’ over te nemen.

Tessa van Egeraat wilde al voetballen vanaf het moment dat zij kon lopen, maar dit mocht niet van haar ouders. ‘’Tot het moment dat mijn ouders erachter kwamen dat er ook een echte vrouwen-/ meidenvereniging was.’’ Zodoende is Tessa van Egeraat terechtgekomen bij Marjola girls en is nooit meer weggegaan bij de club uit Lepelstraat.

Uiteindelijk heeft zij zelf 17 jaar bij Marjola Girls gevoetbald. Tessa van Egeraat was dus al een actief lid binnen de vereniging, voordat zij het voorzitterschap overnam. ‘’Als je al zolang bij de club voetbalt, dan krijg je een echt Marjola Girls-hart zoals wij dat noemen.’’

Na het overnemen van het voorzitterschap heeft Van Egeraat nog even zelf gevoetbald, maar moest helaas haar carriere beëindigen vanwege meerdere knieblessures.

Afgelopen drie jaar als voorzitster
In het eerste jaar als voorzitster is Van Egeraat voornamelijk bezig geweest om de rug te rechten met de club en om alles weer op een rijtje te krijgen. Er werd dit jaar ook gekeken naar wat de speerpunten en doelstellingen voor de komende jaren zouden worden. In het tweede en derde seizoen is het bestuur voornamelijk bezig geweest met het terugbrengen/ verbeteren van de naamsbekendheid van Marjola Girls en is er veel aandacht voor de opbouw van de jeugdafdeling.

‘’Voor de jeugdafdeling ben ik ongeveer twee seizoenen gestart voor de opbouw. De jeugd begon bij ons met slechts zes meiden die in de zomer erg enthousiast waren en uiteindelijk heb ik die zomer twee avonden per week op het veld open trainingen gehouden en verzorgd. Uiteindelijk is hier een volwaardig elftal uitgekomen en dat team speelt nu al twee seizoenen bij ons in de jeugd.’’

Visie voor de aankomende jaren
Van Egeraat gaf aan dat zij de komende tijd bezig blijven met de opbouw van de jeugd en daarnaast ook de opbouw van de senioren. Momenteel heeft Marjola Girls nog maar één Dames seniorenelftal, die komend seizoen uitkomt in de Vierde Klasse. Het streven is wel om weer terug te gaan naar wat zij vroeger ook hadden, namelijk een tweede seniorenteam erbij te krijgen. Maar het allerbelangrijkst voor nu is dat het huidige damesteam goed op voetballen terecht kan. ‘’Wij willen er alles aan doen om ervoor te zorgen dat dit team binnen onze vereniging actief kan blijven, want het zijn allemaal meiden die hier al jaren actief zijn.’’

‘’Wij willen ons graag ontwikkelen als een platform voor de meiden en dames, die niet meer bij een mannenvereniging terecht kunnen of willen, dat die zich bij ons aansluiten en voelen dat zij bij ons op de eerste plaats staan.’’

De kracht van Marjola Girls
Dat vrouwen op één staan is een van de belangrijkste aspecten die de club zo mooi maken, gaf Van Egeraat aan. Daarnaast vindt zij de saamhorigheid binnen de vereniging een doorslaggevende factor. ‘’Wij zijn maar een kleine vereniging, waardoor je al snel erg met elkaar betrokken bent. Je wordt goed op de hoogte gehouden van alles wat er binnen de club plaatsvindt.’’

Afgelopen seizoen bij Marjola Girls
De Meiden Onder 17, het elftal wat twee jaar geleden is opgezet, begint steeds beter te lopen. Zo heeft de MO17-1 dit seizoen al drie wedstrijden gewonnen. ‘’Dit is een hele prestatie, aangezien zij vorig seizoen nog alles met dubbele cijfers verloren.’’ Dit is in de ogen van Tessa een mooi hoogtepunt voor de jeugd.

‘’Naast deze prestatie blijft de jeugd ook groeien en wij blijven ons volledig inzetten om uiteindelijke een tweede team te kunnen opzetten en in te schrijven. Maar momenteel zijn wij nog flink aan het timmeren binnen dit team.’’

VV Goes moet zich nog twee keer maximaal opladen

vv Goes

-

6 juni 2018

0

VV Goes moet zich nog twee keer maximaal opladen

©Foto: VV Goes

Ternauwernood schakelde VV Goes het Gelderse Silvolde uit in de nacompetitie om promotie naar de derde divisie. Twee wedstrijden is de Bevelandse hoofdklasser nog verwijderd van promotie. Aan het woord rechtsachter Klaas van Hecke (20).

‘’We draaien de laatste tijd echt super en zitten in een flow’’, zegt Van Hecke monter. De vleugelverdediger staat symbool voor het Goes van dit seizoen. Van Hecke is jong, energiek en ambitieus. Al vloeit de energie langzaamaan weg bij het keurkorps van Rogier Veenstra. ,,Ik moet zeggen dat ik ‘m ook aardig begin te voelen’’, bekent Van Hecke.

,,Afgelopen donderdag kreeg ik al een tik tegen m’n bovenbeen. Meerdere jongens voelen die verzuring.’’ Maar verslappen? Nee, dat is uit den boze. ,,Dit zijn de mooiste wedstrijden’’, stelt Van Hecke. ,,Iedereen beseft dat we ontzettend dichtbij zijn. Nu wil je het afmaken ook.’’

Tegen Silvolde wankelde Goes, maar hield het stand. Doelman Brian Meulmeester vertolkte een hoofdrol door onder meer een strafschop te stoppen. ,,Brian speelde inderdaad een hele grote rol’’, blikt Van Hecke terug. Mede door het uitstekende optreden van Meulmeester speelt VV Goes nog twee potjes. Be Quick 1887 is de tegenstander.

Donderdag is het heenduel in Goes, zondag valt de beslissing in Groningen. ,,Ergens had ik het liever andersom gehad’’, baalt Van Hecke. ,,Dan hadden we het thuis kunnen afmaken.’’ Desondanks is het vertrouwen in een goede afloop groot. ,,We hebben dit seizoen bewezen een goede ploeg te zijn. Het is gelijk een mooie meting om tegen een derde-divisionist te spelen. Be Quick heeft afgelopen seizoen al aardig wat tikken gehad.’’

VV Goes wil de laatste tik aan Be Quick 1887 maar wat graag uitdelen. ,,Promoveren we niet, dan zal het toch hard aankomen en voelen als een teleurstelling’’, stelt Van Hecke. Met de talentvolle Arnemuidenaar voorop in de strijd, trapt Goes donderdag om 19:45 uur af tegen de formatie uit het hoge noorden. ,,We maken zeker wel kans’’, besluit Van Hecke.

Hans Schelvis legt zijn focus op de toekomst van V.V. Zuidland

VoetbalJournaal

-

6 juni 2018

0

Hans Schelvis legt zijn focus op de toekomst van V.V. Zuidland

De 53-Jarige Hans Schelvis is momenteel coördinator Vrouwen en meidenvoetbal en trainer van vrouwen 3 bij V.V. Zuidland. Na een lange carrière in het vrouwenvoetbal achter de rug te hebben, focust hij zich nu op de toekomst van Zuidland en zet hij daar zijn schouders onder. Hij vertelt VoetbalJournaal meer over zijn tijd bij zijn oude clubs, het trainen van vrouwen 3 en de binding van de club met de plaats.

Op zijn negende stapte Hans Schelvis de voetbalwereld in bij V.V. Oliveo in Pijnacker. Toen speelde hij nog met de E’tjes (toen nog Welpen) op een heel veld, 11 tegen 11 en met grote doelen met deklat. Bij Oliveo is hij blijven spelen tot zijn 29^e en zat vanaf zijn 21^e al in het bestuur van de club als wedstrijdsecretaris. Ondertussen was Schelvis verhuisd naar Vlaardingen, maar na een aantal jaar heen en weer rijden besloot hij zich aan te sluiten bij V.V. Zwaluwen voor het komende jaar. Onder trainer Piet Romeijn (oud Feyenoord 1, red.) speelde hij in het 3^e op “redelijk niveau” 1 hele bekerwedstrijd in heren 1 van Zwaluwen was een niet verwacht hoogtepunt.

Trainerscarrière
Na dat jaar bij Zwaluwen werd hij benaderd door zijn buurman, dames en meisjes coördinator V.V. Zwaluwen, om trainer van het Damesteam te worden. ‘’Toen ben ik een keer gaan kijken en dacht ik bij mezelf: Hier kan ik niet veel kapot maken. Dus ben ik maar begonnen.’’

Toen Schelvis begon als dames trainer, had de club slechts 26 dames en meisjes en bij zijn vertrek na 10,5 jaar liepen er alweer 175 rond. ‘’Wij waren toen de 2^de grootste verenging voor vrouwen in Nederland, wij hadden echt een naam toen. Ook waren we vier keer gepromoveerd, dus speelde we landelijk 1^e klasse bij de vrouwen. Toen had je nog geen eredivisie vrouwen en/ of topklasse, dus was hoofdklasse het hoogst. Daar zaten wij toen daar dus net onder en hadden we het 2^eniveau te pakken van Nederland.’’ In zijn tijd bij Zwaluwen heeft hij het TCIII senioren diploma gehaald.

Na jaren bij de club uit Vlaardingen actief geweest te zijn, stapte hij over naar RVVH uit Ridderkerk. ‘’Daar kwam ik als trainer bij Vr1 terecht, dat echter op de slotdag net naar de hoofdklasse was gepromoveerd, maar dat bleek na een paar maanden net een stapje te hoog voor mij. Een aantal speelsters was (jeugd) international en verwachtte meer. Ik ben wel blijven hangen en ben eerst het 3^e en later het 2^e gaan trainen. Dat ging wel prima en leverde 3 kampioenschappen op, ook weer tot de 1^e klasse landelijk.’’ Na 6 jaar heen en weer reizen tussen Zuidland, waar hij inmiddels was gaan wonen, en Ridderkerk was het mooi geweest.

Overstap naar Zuidland
Inmiddels speelde zijn dochter bij V.V. Zuidland en werd hij uiteindelijk ook door de club benaderd om daar de meiden te gaan doen. Inmiddels is hij alweer 6,5 jaar vrouwen en meidencoordinator. Ook maakt hij namens de vrouwen en meiden deel uit van het Algemeen Bestuur van de club. ‘’Toen ik bij de club begon, hadden we 65 meiden en na aankomende zomer waarschijnlijk tegen de 160. Met 4 vrouwenteams zijn we dan behoorlijk uniek in de regio Rijnmond.’’

Overal waar Schelvis aan de slag gaat lijken de cijfers van het aantal meiden fors omhoog te schieten. ‘’Dat mag je nooit van jezelf zeggen, maar andere zeggen het wel: als jij bij een meidenafdeling aan de slag gaat wordt het groot. Als je er veel tijd in steekt en een goede visie hebt dan lukt het overal om zaken op de rails te krijgen.’’

Trainer van vrouwen 3
Dit jaar traint Schelvis de vrouwen 3 van Zuidland. ‘’Ik train dit team bewust, ik vind dat zeker in het vrouwenvoetbal het van belang is dat het onderste gedeelte goed draait. Iedereen vindt vrouwen 1 belangrijk, maar ik zeg zonder een goed georganiseerd vrouwen 2 en 3, heb je geen goed vrouwen 1. Daarnaast moet je breed zijn en zorgen dat meiden die naar de club komen, kunnen instromen op hun eigen niveau. Wat dat betreft hoop ik dat ons Vr1 de stap naar de tweede klasse nu snel kan gaan maken, is het niet dit seizoen dan maar volgend seizoen’’

V.V. Zuidland is nog steeds een redelijk dorpse vereniging waar de zaken goed geregeld zijn. Het bestuur achter de club probeert zo veel mogelijk spelers en speelsters uit het Zuidland bij de club te krijgen en te houden. ‘’We zijn een paar jaar geleden met de heren een goede ontwikkeling in gegaan, waardoor nu de helft van het eerste (2^e klasse) uit jongens uit het Zuidland bestaat.”

”Dat is iets wat heel plezierig is, want dat geeft veel meer binding met je plaats. Supporters herkennen zich in de jongens en weten wie het zijn. Bij de vrouwen en meidenafdeling hebben we de visie dat we de vereniging op Voorne Putten willen zijn. Zuidland zelf is als plaats uiteraard te klein om zoveel meiden uit het eigen dorp te hebben. We moeten dus wel aantrekkelijk zijn voor de meiden uit omliggende gemeenten, en dat lukt op dit moment prima.”

Terheijdens droom: moderne kleedkamers

sv Terheijden

-

5 juni 2018

0

Jan Tempelaars is al 25 jaar een vast gezicht in het bestuur van SV Terheijden. Hij komt niet uit het dorp, maar voelt zich inmiddels wel een Terheijdenaar. “Ik zie zwart-wit”, zegt hij lachend, verwijzend naar de clubkleuren van de sportvereniging.

We spreken af in de kantine van de club. Een gezellige ruimte midden op het sportpark, met tafels gebouwd op kratten bier en een gemoedelijke opstelling. Die kant van het clubgebouw is nog niet zo lang geleden verbouwd, de kleedkamers zijn eigenlijk ook al jarenlang aan een renovatie toe, vertelt voorzitter Jan Tempelaars. “Ze zijn echt aan het verslijten. Het tegelwerk is gescheurd, de plinten vervuild en de douches zijn niet van deze tijd.” Dat de kleedkamers nog steeds niet vernieuwd zijn, ligt aan de financiering en het gebrek aan vrijwilligers. “We hebben momenteel zelfs maar vier bestuursleden en echt een tekort aan vrijwilligers. Daarnaast kost die verbouwing heel veel geld, we hebben de gemeente hard nodig om mee te betalen.” De club wil negen kleedkamers en een multifunctionele ruimte in het gebouw hebben. “Alles wat we nodig hebben.” Ze zouden graag een energieneutrale club worden, zich aansluiten bij het Traais Energie Collectief in Terheijden.

Over de rest van het sportpark is Tempelaars dik tevreden. De club heeft twee natuurgrasvelden, een kunstgrasmat en een trainingshoek. Meer dan genoeg ruimte om de 650 leden op kwijt te kunnen. Ook over de jeugdafdeling is hij te spreken. “We werken volgens de POP-methode: Plezier, Opleiden en Presteren. In de jongste lichtingen staat plezier voorop, bij de ouderen kijken we steeds meer naar de prestaties. Dat gaat de laatste jaren goed, de B-jeugd werd vorig jaar met een gigantisch verschil kampioen en sommige jongens uit dat team lopen nu al in het eerste rond.”

Het vlaggenschip van SV Terheijden speelt momenteel in de vierde klasse. Volgens Tempelaars is het eerste elftal superjong. “Het heeft veel potentie, er kan meer uitgehaald worden dan er nu uitkomt.” Hij hoopt dan ook op een promotie in de toekomst. “Het is niet makkelijk, aangezien een aantal belangrijke jongens de afgelopen seizoenen zijn gestopt vanwege hun werk, maar ik denk dat we de derde klasse kunnen halen.”

Tempelaars zelf geniet nog altijd van zijn rol als voorzitter. Hij is inmiddels aan zijn tweede termijn in die functie bezig, nadat hij eerder al zes jaar met de scepter zwaaide bij Terheijden. In de tussentijd heeft hij bijna in alle commissies wel een taak vervuld, zo zat hij in het verleden in de jeugd-, toernooi-, sponsoring-, evenementen- en seniorencommissie. “Ik heb altijd vrijwilligerswerk gedaan, het helpen van de maatschappij is pure ontspanning voor mij”, vertelt de preses ter afsluiting.

Len Eversdijk: “Duels zal ik nooit meer vol ingaan”

VoetbalJournaal

-

5 juni 2018

0

Len Eversdijk: “Duels zal ik nooit meer vol ingaan”

“Het is niet meer zoals het vroeger was en dat zal het ook nooit meer worden.” Het zijn de woorden van Len Eversdijk (26), sinds dit seizoen speler van zaterdag-derdeklasser SV Walcheren. Desondanks wil de door blessures geteisterde aanvaller de komende jaren nog genieten van het voetbalspelletje.

Bij veel Zeeuwse voetballiefhebbers geniet Eversdijk vooral bekendheid vanwege zijn rake vrije trappen en strafschoppen voor Groene Ster Vlissingen, waardoor hij een gevreesde speler werd in de Eredivisie van het zaalvoetbalvoetbal. Enkele jaren terug zette Eversdijk, bevriend met Manchester United-speler Daley Blind, een punt achter zijn zaalvoetballoopbaan. Met name ingegeven door zijn fysieke gesteldheid. ,,Ik ben al drie keer geopereerd aan m’n knie. Twee keer scheurde ik m’n meniscus af en één keer m’n kruisband. Daar blijf je toch last van houden. Duels zal ik nooit meer vol ingaan.”

Kok
Eversdijk speelde de afgelopen jaren aan ‘de overkant’. Bij Terneuzense Boys kende hij pieken en dalen, al ziet hij ‘De Boys’ als zijn club. ,,Ik was dus niet altijd fit. Dat is nu gelukkig anders, al moet ik echt op m’n voeding letten aangezien ik best snel aankom. Voor een kok is dat best lastig. Op m’n werk moet ik veel proeven”, lacht Eversdijk. ,,Ik werk bij een strandtent in Dishoek en eet onregelmatig. Maar ik probeer er echt rekening mee te houden.”

Kwaliteitsinjectie
Etienne Mallie, ook een speler met een Groene Ster-verleden, haalde Eversdijk vorig seizoen over om bij Walcheren te gaan spelen. ,,Hij stuurde mij een appje. Of ik het niet zag zitten om weer lekker in de buurt te gaan voetballen. Dat wilde ik wel ja.” Ook Maarten van Rosevelt (onder andere ex-NAC-jeugd, Hoek, Goes en Kloetinge) sloot zich aan bij de geelhemden, waardoor de derdeklasser een kwaliteitsinjectie kreeg. ,,Ook Maarten kende ik al. Hij woonde vroeger een straat achter me. We staan nu in het linkerrijtje maar ik ben er zeker van dat we beter kunnen.”

RVVH 100 jaar: Landskampioenschap als hét absolute hoogtepunt

RVVH

-

5 juni 2018

0

RVVH 100 jaar: Landskampioenschap als hét absolute hoogtepunt

RVVH behaalde in 1967 het landskampioenschap bij de zaterdagamateurs. Dat kampioenschap staat te boek als hét absolute hoogtepunt van de club, die in 2015 nog knap naar de Topklasse, toen het derde niveau van Nederland, promoveerde.

Cees den Hartog was één van de spelers van het sterrenteam van 1967. “We hadden een geweldige lichting”, zegt de buitenspeler van weleer. “We zijn toen in een paar jaar tijd opgestoomd van de vierde klasse van de KNVB naar de tweede klasse, wat destijds het hoogste niveau was”, vervolgt hij. Als kampioen van 2A moest RVVH een kampioensvierkamp spelen met WHC (Wezep), Huizen en het Veenendaalse DOVO.

De Ridderkerkers waren oppermachtig. “We hadden een verschrikkelijke goede ploeg. Tijdens competitiewedstrijden kwamen er veel mensen kijken. We hadden wel duizend tot vijftienhonderd man publiek. Tegen Huizen, onze kampioenswedstrijd, waren er 4500. We wonnen overtuigend met 4-0, de laatste wedstrijd deed er niet meer toe.”

Den Hartog, destijds begin twintig, zat in die periode in militaire dienst. “Onze trainer had geregeld dat ik doordeweeks kon meetrainen bij NDSM, een voetbalvereniging in Amsterdam.” Na het kampioenschap maakte Den Hartog en zijn ploeggenoten een rondrit door Ridderkerk. “Overal langs de route stonden mensen ons toe te juichen. Aan het einde van de rit werden we gehuldigd op het gemeentehuis.”

Spelers uit het kampioensteam van 1967
Bekende spelers uit dat kampioensteam waren keeper Arie Rijsdijk, George in ’t Veld, Hannie van Loon en aanvoerder Cor Vlegaard. De drie thuiswedstrijden in de kampioenscompetitie leverde RVVH ruim vijftienduizend betalende toeschouwers op. Mede mogelijk gemaakt door de nieuwe staantribune die juist gereed was gekomen.

Door het kampioenschap hadden de spelers zich in de kijker gespeeld van de profclubs. George in ’t Veld, topscorer met 25 goals in het kampioensjaar, tekende in de zomer van 1967 een contract bij DOS in Utrecht. Hij speelde daar drie seizoenen, alvorens hij weer terugkeerde aan de Ridderkerkse Sportlaan, dat sinds 1962 de thuisbasis is van RVVH.

“George was een geweldige voetballer, maar hij had het niet van een vreemde”, zegt Den Hartog. “Zijn vader, Henk, was nog beter. Hij speelde enkele jaren profvoetbal bij NOAD, de voorloper van NAC.” Hoewel RVVH nog enige tijd op het hoogste niveau op zaterdag acteerde, kon het in de jaren daarna de prestatie van 1967 niet evenaren.

Debacle van Woudrichem
In 1971 waren de Ridderkerkers nog dichtbij het kampioenschap, maar volgde tegen Woudrichem ‘het debacle van Woudrichem’. “We zouden het wel even doen”, zegt Den Hartog. “Niet dus. We verloren met 1-2. Wij in zak en as en met ons tweeduizend toeschouwers.”

Twee seizoenen later verzachtte het seizoensslot van die competitie ‘het debacle van Woudrichem’ enigszins. Het door Gerard Weber getrainde RVVH behaalde het kampioenschap door een 1-2 zege bij Arnemuiden, waarmee het Zwaluwen en Spijkenisse de loef af stak. Doelman Sjaak van der Schoor ontpopte zich als de held van de Ridderkerkse ploeg, want hij stopte vlak voor tijd een omstreden strafschop.

Jaren ’80
Begin jaren tachtig zakte RVVH af naar de tweede klasse (de eerste klasse was het hoogste niveau geworden). Streekgenoot Barendrecht duwde de Ridderkerkers over de rand van degradatie. Erik den Hartog (58) en in de periode 1978-1988 speler van RVVH 1 maakte het allemaal mee. “Het seizoen later kregen we onze eerste shirtsponsor”, weet hij. “Robarco Lichters was dat.”

Met de jongere broer van Cees den Hartog (‘we hebben nooit samengespeeld’) bouwde RVVH weer aan een succesvolle ploeg. In het seizoen 1983/1984 werd in ’s-Gravenzande het kampioenschap van de tweede klasse behaald. “Ook dat was een goede ploeg”, meent de jongste Den Hartog. “Kees van ’t Zelfde, Jan Willem Verschoor, Wout Lems, Michel Dumoulin, John Fraanje en Gerard Plaisier, stuk voor stuk goede voetballers.”

RVVH speelde het jubileumduel (65 jaar) tegen Feyenoord, dat net daarvoor Johan Cruyff had gecontracteerd. “Cruyff had echter die dag griep, we hielden Feyenoord met al zijn sterren toch mooi op 0-4”, aldus Den Hartog.

CvdW: Marjola Girls – Introductie

VoetbalJournaal

-

5 juni 2018

0

Deze editie is Marjola Girls de Club van de Week en zullen er meerdere interviews worden afgenomen met betrokkenen bij de club. Marjola Girls is een damesvoetbalvereniging gevestigd in het dorpje Lepelstraat en is opgericht in 1972.

Vandaag de dag is Marjola Girls één van de verenigingen in Nederland waar uitsluitend vrouwen spelen en de enigste damesvoetbalvereniging in Noord-Brabant. De club beschikt tegenwoordig slechts over één Vrouwenelftal en een MO17-team. Dit seizoen was het eerste elftal (Vrouwen 1) actief in de Derde Klasse op zaterdag en het MO17-team in de Tweede Klasse (zaterdag). In de jeugdafdeling lopen momenteel wel al 22 meiden rond in de leeftijdscategorie van 12 tot 18 jaar oud.

Marjola Girls is dus nog een kleine vereniging met zo’n 40 leden, maar binnen de club is er de visie om het ledenbestand de komende jaren aanzienlijk te vergroten (met name in de jeugd).

De oprichting van de damesvereniging
Marjola Girls is niet opgericht zoals de meeste verenigingen. Het begon namelijk allemaal een zomeravondcompetitie die jaarlijks na het reguliere seizoen werd georganiseerd. Voor deze competitie werd er door ieder café in de regio een eigen team geformeerd. Zo was ‘de Marjola Bar’ een van de cafés die jaarlijks een team inschreef voor deze competitie.

Zowel de vrouwen als vriendinnen kwamen altijd hun mannen aanmoedigen en kwamen na enkele weken, in overleg met de vrouwen van de tegenstanders, tot het besluit om tegen elkaar te gaan spelen. De eerste wedstrijden van de damesteams vonden plaats in 1971.

Na afloop van de zomeravondcompetitie, begonnen de speelsters onderling te praten over de wedstrijden en vertelden ook allen leuke verhalen. Na flink overleg en vele vergaderingen, werd besloten de dames zich in te schrijven bij de KNVB en zodoende werden de Marjola Girls op 22 februari 1972 een officiële vereniging. Doordat de Girls nu officieel lid waren van de KNVB, moest de vereniging ook in competitieverband aan de slag. Op 26 maart 1972 stond de eerste wedstrijd op het programma, namelijk een thuiswedstrijd tegen SC Welberg. Deze wedstrijd eindigde in een 1-2 nederlaag voor de Girls.

Afgelopen seizoen
Het seizoen begon voor Marjola Girls Vrouwen 1 op 23 september met een thuiswedstrijd tegen MZC’11. Deze wedstrijd bleef onbeslist bij een eindstand van 1-1. Een week later wisten de Girls het uitduel tegen Heinenoord met 0-3 te winnen. Helaas bleek het zo te zijn dat dit voorlopig de enige punten zouden blijven, want de volgende vier wedstrijden werden namelijk verloren. Zo gingen RCS uit (3-0), FC Dauwendaele thuis (3-6), Noordeloos uit (1-0) en Sleeuwijk thuis (1-3) allemaal verloren.

Op 11 november wist Marjola Girls weer de rug te rechten door het uitduel tegen HVV’24 met 2-4 te winnen. Maar de Girls konden maar kort van deze overwinning genieten, want de weken daarna gingen de wedstrijden wederom verloren. De wedstrijden die verloren gingen tot aan de winterstop, zijn: IFC thuis (1-3), Sparta/JVOZ thuis (0-8), VVAC uit (11-1). In de laatste speelronde voor de winterstop wist Marjola Girls het kalenderjaar toch op een leuke wijze af te sluiten. De Girls wonnen namelijk in eigen huis met 6-2 van Kozakken Boys.

Na de winterstop wist de ploeg deze vorm helaas niet door te trekken, want de eerste twee wedstrijden gingen beide met 7-1 verloren. De tegenstanders waren, in deze uitduels, FC Dauwendaele en Sleeuwijk. Op 24 maart mochten de Girls op bezoek bij Sparta/JVOZ, maar dit bleek achteraf een dag om snel te vergeten. De thuisploeg was namelijk met 20-0 te sterk voor Marjola girls.

In de maand april werd de eerste wedstrijd met 5-2 gewonnen van Heinenoord. De tweede wedstrijd van de maand april werd met 2-1 verloren van MZC’11 en helaas gingen ook de derde als de vierde wedstrijd van de maand verloren. IFC bleek in eigen huis met 8-1 te sterk en Noordeloos wist drie punten mee naar huis te nemen door met 3-4 te winnen.

De maand mei bleek, na wat mindere resultaten, wat gunstiger te zijn voor de club uit Lepelstraat. Zo werd er met 3-0 gewonnen van RCS en werd er ook gewonnen van HVV’24 met 3-1. De laatste wedstrijd van de competitie was thuis tegen VVAC, waar Marjola Girls in het uitduel een maatje te klein was gebleken (eindstand 11-1 voor VVAC). De laatste wedstrijd van Marjola Girls ging helaas verloren, maar de ploeg wist meer strijd te leveren dan in het uitduel en stelde de eindstand vast op 2-5.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief