Nick van der Bosch is 31 jaar oud en is woonachtig is Zevenbergen, de plek waar v.v. SEOLTO ook te vinden is. Hij was 17 toen hij voor het eerst betrokken raakte bij de club, en is sindsdien onafgebroken lid. ‘’Bij ons staat plezier boven alles, prestaties zijn ook belangrijk maar plezier blijft het belangrijkst, we zijn een echte familieclub’’, aldus Nick.

Hij kwam als eerstejaars A-junior bij de club, en heeft daarna de stap naar het eerste elftal gemaakt. Een paar jaar later is hij er een tijdje tussenuit geweest vanwege verhuizing naar Hoofdorp. Zelf voetbalt hij nu niet meer, vanwege een blessure aan zijn enkel.

Als toernooi coördinator en junioren coördinator van de O16 en O19 is hij veel op de club te vinden. Bij het organiseren van de thuistoernooien krijgt hij gelukkig bijval van een groep enthousiaste vrijwilligers, en ook jongens van het eerste en tweede elftal die altijd klaarstaan. Voor elke categorie, van de jeugd tot de senioren, is er aan het eind van het seizoen een toernooi. Als jeugd coördinator zorgt hij ervoor dat alles loopt zoals het moet lopen bij de jeugd.

Eigenlijk worden alles klusjes die binnen de club gedaan moeten worden samen opgelost. ‘’Het maakt niet uit of het de voorzitter is of een ouder van een lid, we doen het gewoon samen’’, zegt hij. Ze zijn met een groep van 40 mensen die er altijd weer staan, van kledingcommissie tot de barcommissie, ze zijn allemaal even hard nodig. Hij doet het eigenlijk maar voor een doel, en dat is de kinderen en volwassenen, een plezierige dag hebben. Ze moeten volgens hem gewoon lekker kunnen voetballen en bezig kunnen zijn.

Volgens Nick maakt de kleinte van de club, de club ook zo mooi: ‘’Het is gewoon een warme club, ik hoor weinig mensen negatief praten over SEOLTO en dat zegt wel iets. We zijn een kleine vereniging, en we moeten ook niet te groot worden. Dan raak je dat familiegevoel kwijt, de binding wordt dan minder.

Vorige week heeft de club ook het internationale toernooi voor de jeugd op de club gehad. Hij mocht zelf het kwalificatietoernooi daarvoor organiseren, en dat vindt hij de leuke dingen van het vrijwilligerswerk. ‘’Het toernooi was schitterend, dat hebben ze goed neergezet. Als je Ajax en Manchester City op je veld hebt staan, dan is dat alleen maar mooi’’, zegt Nick. Hij vindt het geweldig om te zien hoeveel vrijwilligers er weer stonden voor zo’n kleine club, iedereen droeg zijn steentje bij en dat vindt hij gewoon fantastisch.

Het mooiste moment wat hij beleefd heeft met de club is het kampioenschap van twee jaar terug. Hij was dat jaar vlagger bij het eerste elftal, en maakte alles dus mee. Het kampioenschap was ook speciaal vanwege het feit dat de erevoorzitter voor de kampioenswedstrijd overleed. De wedstrijd werd toen verplaatst naar vrijdag, en kreeg toen een hele andere entourage.

Voor aankomend seizoen hoopt hij dat de club het linker rijtje kan behalen. Vorig jaar is de ploeg tiende geworden, dus een paar plekken omhoog zou hij mooi meegenomen vinden. ‘’Als alles meezit, misschien een periodetitel, maar dat kan je niet verwachten’’, zegt hij. Hij in ieder geval kijkt uit naar weer een mooi seizoen.

Tom Mensen en Stef Daemen zijn niet alleen vrienden en spelers van het eerste elftal van voetbalvereniging Rijsbergen, maar ook samen verantwoordelijk voor de JO19-1 van de club. 2017-2018 was een mooi seizoen voor ze, met eindelijk de promotie naar de derde klasse als resultaat.

De afgelopen jaren was VVR een vaste deelnemer aan de nacompetitie om promotie naar de derde klasse, maar steeds redden de Rijsbergenaren het niet. “Je gaat bijna geloven dat het nooit zal lukken”, aldus Stef Daemen, die jarenlang weg is geweest uit Rijsbergen en in die tijd onder meer in de jeugd van Willem II en in België speelde. Tom Mensen is wel altijd bij VVR gebleven. “Het gaat wel door je hoofd spoken: het zal toch niet weer misgaan…” Maar het ging niet mis. VVR kwam nog wel op een 2-0-achterstand tegen Breskens, maar wist die met drie doelpunten in een kwartier tijd om te buigen in een 3-2-overwinning. In de finale van de nacompetitie werd Hontenisse op eigen veld met 4-0 verslagen. “Het was echt een grote opluchting. Dit is ook wel het sterkste VVR waarin ik gespeeld heb”, aldus Mensen. Daemen: “De ontlading bij iedereen was echt supergroot.”

En dat terwijl VVR het reguliere seizoen eindigde met een teleurstelling. De ploeg van trainer Kees Daemen stond in de winterstop ver achter op koploper Schijf, maar kwam sterk terug en greep de koppositie zelfs even. Door punten te morsen in de laatste fase van de competitie ging Schijf er echter met de titel vandoor. “Het was wel balen, maar je hebt toch ook die tweede seizoenshelft in je hoofd, waarin we zo sterk terugkwamen”, vertelt aanvoerder Daemen.

Hij keerde bij VVR terug terwijl zijn vader daar trainer was. Dat was wel even wennen. “Ik was in het begin wel een beetje bang voor hoe dat zou gaan in de kleedkamer, maar ik heb er tot nu toe nog geen enkel probleem mee gehad. Bij VVR zie ik hem puur als trainer en ben ik misschien nog wel kritischer op hem dan de rest. Mijn medespelers weten ook dat ze alles over hem tegen mij kunnen zeggen.” Hij ziet zijn vader als een goede trainer. “Hij zorgt ervoor dat er hard en fel wordt getraind, iedereen aanwezig is en op scherp staat in het weekend. Dat zijn wel belangrijke zaken.”

Komend seizoen wacht dus eindelijk de derde klasse. Daemen en Mensen verwachten allebei dat VVR het goed gaat doen. “Niemand is vertrokken, dus we hebben nog steeds die hechte spelersgroep. Er is ook veel concurrentie, waarmee we elkaar naar een hoger niveau stuwen. Je moet altijd afwachten wat voor tegenstanders je krijgt, maar ik denk dat wij zelfs een paar plekken boven de streep kunnen eindigen”, aldus Mensen. Daemen: “Het doel zal in eerste instantie directe handhaving zijn, maar dat kunnen we in de winterstop altijd nog aanpassen. We moeten kijken hoe hoog het niveau ligt. Ik ben er wel van overtuigd dat wij een ideale spelersgroep hebben qua kwaliteiten en leeftijd. Verdedigend staat het gewoon goed en we hebben voorin jongens lopen die het verschil kunnen maken. Daarnaast hebben we de ideale mix tussen jonge spelers en ervaren gasten.”

Daemen ziet in de JO19-1, die hij samen met Mensen traint, zelfs spelers rondlopen die het team nog verder omhoog kunnen helpen. “Op den duur wel, ja. Daar lopen echt een paar jonge gasten bij die heel goed kunnen voetballen. Als die zich zo blijven ontwikkelen, kunnen zij uiteindelijk nog wel een hoger niveau aan dan de derde klasse.”

Mensen geniet van het trainen van een jeugdelftal. “Ik geef al training vanaf dat ik 17 jaar oud ben. Nu doen we de JO19-1 samen, dat is een mooie uitdaging. In die jongens zit wel wat pit, die durven tegen je in te gaan. Ik zie er ook wel een paar spelers rondlopen die ons over een tijdje kunnen versterken.”