Home Blog Pagina 1290

Hans van Leerdam is altijd in de weer voor VVA

Driekwartier nadat hij al zijn functies bij voetbalvereniging Asperen heeft opgesomd komt Hans van Leerdam erachter dat hij er eentje heeft vergeten. “Oh ja, ik zit ook nog namens de jeugd in het bestuur. Zat eigenlijk, want bij de laatste ledenvergadering vorige maand ben ik eruit gegaan.”

“Hij doet en deed stiekem heel veel voor de vereniging”, reageert Asperen-voorzitter Hans van Meeuwen. “Bij voorkeur dus achter de schermen.”

Tien jaar geleden al werd hij door zijn club, door hemzelf VVA genoemd, benoemd tot Erelid. Het is een titel die je niet zomaar krijgt, ook niet in Asperen. “Dit is mijn club en wat ik gedaan heb of doe, heb ik altijd gezien als de normaalste zaak van de wereld.”

Zo kort zijn actieve carrière was – Van Leerdam voetbalde zelf bij Asperen van de C- tot en met de A-junioren – zo lang is zijn vrijwilligersloopbaan aan de Leerdamseweg. “In 1973 was ik al leider van een jeugdelftalletje, van een F-team. Jeugd heeft me altijd getrokken. Ik vond het leuk om kinderen dingen te leren. Hoe ouder ze worden hoe minder ze luisteren.”

Hij was er eind jaren tachtig begin jaren negentig vijf jaar tussenuit, maar in 1993 werd Van Leerdam, die als montagemedewerker werkzaam is bij een houthandel, wedstrijdsecretaris van de jeugd. “Wedstrijdformulieren moest je met de hand invoeren. Alle contacten met andere clubs en de KNVB verliepen met de telefoon. Tegenwoordig heb je het digitale wedstrijdformulier. Dat is een geweldige verbetering. Vroeger zat je de hele morgen te bellen bij afgelastingen, tegenwoordig kijk je op je app en je weet het. Ik krijg vaak op vrijdag van onze consul al door welke velden niet bespeelbaar zijn en die informatie verwerk ik nog dezelfde dag in de wedstrijdapp.”

“Een nadeel is wel dat de contacten wat vluchtiger zijn geworden. Alles verloopt via de mail of sms en soms via de telefoon. Ik heb wel contact met andere secretarissen en de voetbalbond, maar heb sommige nog nooit in levende lijve gezien.”

Hij tobt de laatste tijd wat met zijn gezondheid en is daardoor wat minder vaak op de club als hij zelf zou willen. Hij weet dat zijn aanwezigheid wordt gemist, zeker op de zaterdagmorgen als het volle bak is met jeugdwedstrijden. “We hebben er regelmatig veertien op zaterdag”, zegt hij om er trots aan toe te voegen dat Asperen 107 pupillen en 74 junioren heeft. Zorgen maakt hij zich over het afnemende vrijwilligerswerk. De ruimte, waar op zaterdag de gastheren en -vrouwen zitten, is vaak akelig leeg. “We hadden er vorig seizoen nog vier, nu nog maar twee”, vertelt hij met een zorgelijke blik. “Eigenlijk moeten we er tien hebben die dan om toerbeurt een ochtend- en middagdienst kunnen draaien.”

Ook in de ouderhoud en achter de bar komt Asperen ‘handjes tekort’. “Vandaar dat de club begin dit jaar een besluit heeft genomen dat per lid acht uur vrijwilligerswerk gedaan moet worden. Die acht uur is een kleine moeite, lijkt me.” Zijn tweede liefde op voetbalgebied heet Kozakken Boys. “Ik ga regelmatig kijken. Het voetbal en de mensen in Werkendam spreken mee aan. Ze draaien minder dan vorig seizoen, maar dat is voetbal, hé.”

Zijn oorspronkelijke plan om op zijn zestigste bij Asperen te stoppen, is van tafel. “Zolang ik het nog leuk vind, ga ik door.”

Jeugd krijgt de kans bij Dussense Boys

Dussense Boys loopt over van jonge talenten. Met aanvaller Harry Sassen en zijn trainer Antoine Hoevenaren blikken wij vooruit naar de toekomst van de Kasteelclub.

Harry Sassen – hij is derdejaars student aan het CIOS in Goes – voelt zich in de vierde klasse meer thuis dan in de beginperiode toen hij een half jaar met Dussense Boys in de vijfde klasse uitkwam. ,,Nu zijn tegenstanders voetballend wat beter en komt er voor ons aanvallend wat meer ruimte.”

De 18-jarige Sassen (foto) was lang de jongste van het stel, maar dat is nu niet meer het geval. ,,Joeri van Heel is erbij gekomen, die is een jaar jonger dan ik.” Sassen proeft dat Dussense Boys veel potentie heeft en voetballen op zondag is voor hem geen bezwaar. ,,Soms denk ik wel eens dat voetballen op zaterdag voordelen heeft, maar dan alleen omdat je dan na de wedstrijd gezellig naar de stad kan. Dat is voor ons op zondag anders, want een dag later is het wel maandag.”

Talenten

Dussense Boys-trainer Antoine Hoevenaren kreeg in de winter van 2016 -2017 een groepje talentvolle junioren tot zijn beschikking. ,,Naast Harry Sassen kwamen ook Lars Stevens, Lars Branderhorst en Alexander Sevenhuijzen tussentijds over naar de senioren.” Hoevenaren licht Sassen er even tussenuit. ,,Zijn ontwikkeling was in het begin stormachtig. Hij scoorde veel voor ons en had een stevig aandeel in het kampioenschap. In de vierde klasse werd het taai voor Harry. Daarom was ik onlangs zo blij voor hem dat hij drie goals tegen WDS maakte. Dat bracht hem in dit seizoen op vijf doelpunten. Hij is zich op dit moment weer aan het door ontwikkelen.”

Dit jaar kwam ook Joeri van Heel erbij en sluiten de junioren Joris de Kok en Jacco de Graaf regelmatig bij. ,,Het is goed dat wij in 2017 naar de vierde klasse zijn teruggekeerd. Dat is voor die jonge gasten veel beter. Zij hebben een half jaar in de vijfde klasse meegedaan. Daar was ik wel eens bang dat die jonkies doormidden zouden worden geschopt.”

Hoevenaren proeft wel dat spelers als Lars Branderhorst en Harry Sassen voor zichzelf kunnen opkomen. Dussense Boys staat na tien wedstrijden net boven de degradatiestreep en gaat voor handhaven. ,,Dat blijft onze eerste doelstelling, maar ik kijk ook naar vorig seizoen en wil een stapje vooruit, dus mik ik op plaats zes of zeven.” Dat noemt Hoevenaren niet onrealistisch, want de competitie-indeling is vrijwel gelijk gebleven en er zijn geen sterke ploegen uit de derde klasse bijgekomen.

,,De huidige klassering valt mij nog niet mee”, roept Hoevenaren na de 8-1 thuisoverwinning tegen Boeimeer. ,,Wij hebben verloren van Berkdijk en VCW en dat zijn de ploegen waar wij eigenlijk van hadden moeten winnen.’’ De wedstrijd op 16 december tegen SC Hoge Vucht vervalt. ,,Dat de KNVB die vereniging heeft geliquideerd, daar ben ik blij mee. Wij hebben twee seizoenen met die club in de competitie gezeten. Dat zijn zulke vervelende wedstrijden. De ziektes die ik van spelers en supporters van die club naar mij toegeroepen heb gekregen, dat is echt niet normaal. Wegwezen met die lui, prima.”

Harry Sassen verwacht dat het vertrek uit de competitie wel enig effect heeft, maar dat de spelers toch weer bij andere clubs gaan opduiken. ,,Die komen wij wel weer ergens tegen”, verwacht de jonge aanvaller van Dussense Boys, die blij is met geroutineerde medespelers als André Segeren, Martin Blom, Bob Leemans en Bart van Dongen. ,,André is zo belangrijk voor ons, die kunnen wij absoluut niet missen.”

Smitshoek naar ‘s-Gravenzande

In het onwaarschijnlijke geval dat de weergoden nog gaan meewerkenmag Smitshoek a.s. zaterdag aantreden tegen de FC ‘s-Gravenzande. Een team voor het 2e  achtereenvolgende jaar in de hoofdklasse acteert, en dat bijzonder goed doet. Vorig jaar eindigde men als 7e en nu staat het ook weer op een keurige 5e plaats.

In het begin van deze competitie stond het team van trainer Richard Elzinga zelfs nog even boven aan. Maar in de 2periode werd nog maar 1 wedstrijd gewonnen waardoor het verschil tussen beide teams nog maar 1 punt is.  

De eerste wedstrijd op Smitshoek eindigde in een 2-4 overwinning voor de westlanders, dus Smitshoek is gewaarschuwd, en het heeft nog wat recht te zetten na het slappe optreden afgelopen zaterdag tegen Jodan Boys.

Door de uitslagen van afgelopen week is de middenmoot alleen maar breder geworden.

Het verschil tussen de nummer 4 en de nummer 13 (promotie degradatie plaats) is slechts 8 punten.

Zaak dus om elke week voor de punten te strijden 

Mocht er afgetrapt kunnen worden zal scheidsrechter Mathijs Jobse dat aan de Julianaweg in ‘s-Gravenzande om 14.30 laten doen.

Ton Heijstek terug op het veld bij Peursum

Onverwacht stond Ton Heijstek in augustus van dit jaar, bij Peursum, toch weer op het veld. Het leek gedaan met de trainersloopbaan van de Hardinxvelder. 

Geheel onverwacht stond Ton Heijstek in augustus van dit jaar, bij Peursum, toch weer op het veld. Het leek gedaan met de trainersloopbaan van de Hardinxvelder. De geboren Nieuwendijker voetbalde bij Altena, Groot-Ammers en nog eens Altena. Als trainer was ‘mister Hardinxveld’ actief bij uiteraard Hardinxveld, Almkerk, Sliedrecht, nog eens Hardinxveld en als laatste bij VVAC. Daar had hij in zijn derde seizoen het gevoel dat hij bij de spelers de juiste snaar niet meer kon raken en gooide in maart 2017 de handdoek. Eigenlijk met maar één doel: met de hoop dat zijn opvolger VVAC in de derde klasse kon houden. ,,Ik was er echt helemaal klaar mee. Talloze clubs hebben nog geprobeerd mij aan de gang te krijgen, maar ik koos voor andere dingen naast het voetbal. Zo is fietsen inmiddels mijn passie geworden.” Zijn visie op een terugkeer op het veld veranderde toen hij werd benaderd door Michel Roza. Zijn voormalige aanvoerder bij Hardinxveld, waarmee hij zes jaar samenwerkte, wilde een vervolgstap in het trainersvak maken.

,,Toen hij mij in maart belde en uitlegde dat hij mij als zijn mentor voor de toekomst zag, ben ik gaan twijfelen. Als ik ooit nog eens terug in het voetbalwereldje wilde kunnen komen, was dit een leuke instap en ik heb er nog geen seconde spijt van gehad. Ik help Michel waar mogelijk. Hij pakt het goed op. Ik sta weer twee keer in de week op het veld, op zaterdag ben ik er natuurlijk bij en ik heb het ongelooflijk naar mijn zin.”

RVVH – Kloetinge voorbeschouwing

Wie gedacht had dat na de laatste gewonnen wedstrijd voor de winterstop tegen De Meeuwen RVVH de opgaande lijn zou doortrekken kwam zaterdag j.l. bedrogen uit. Weer veel kansen en weer (te) weinig doelpunten.

Als je het verslag van SHO kant leest proef je de verbazing over het feit dat ze nauwelijks kansen kregen en toch met de drie punten aan de haal gingen. Weer een ‘gestolen overwinning’ maar deze wordt in de sport niet bestraft. Als voetbal een jurysport was zouden we zeker in het befaamde ‘linker rijtje’ bivakkeren. Maar in dit spel gaat het om de kille (doel)punten en niets anders. Jammer want het begint nu toch echt wel zorgelijk te worden. Aan de manier van spelen ligt het niet, misschien is zelfvertrouwen wel het toverwoord.

Zaterdag a.s. komt er weer een sterke tegenstander vanuit Zeeland naar Ridderkerk want dan begroeten we de vv Kloetinge. De heenwedstrijd op 3 november 2018 ging in de vijfde minuut van de blessuretijd verloren met 2-1.

De laatste keer dat de twee ploegen elkaar in een vorige competitie tegenkwamen was in 2014-2015 toen we uit met 0-0 gelijkspeelden en thuis met 3-0 wonnen. Dat geeft hoop. In dat jaar eindigden we op de derde plaats, waarna we via de nacompetitie promoveerden naar de Topklasse.

Op dit moment neemt Kloetinge met 25 punten een derde plaats in in de 1e Klasse B. Afgelopen zaterdag wonnen ze met 3-2 van Forum Sport. Samen met SHO hebben de Zeeuwen met 16 tegendoelpunten de minst gepasseerde achterhoede in onze klasse. Trainer is Marcel Lourens die onlangs zijn contract met twee jaar verlengde.

Iedereen bij RVVH begrijpt dat het inmiddels twee voor twaalf is en dat nu de knikkers belangrijker zijn dan het spel. De wedstrijd begint zaterdag om 14.30 uur en zal geleid worden door scheidsrechter J. Knetsch.

 

Beek Vooruit kan niet meer zonder Dre

Beek Vooruit kan niet meer zonder Dre Aarts. De 81-jarige kastelein zorgt er alleen met zijn aanwezigheid achter de bar al voor dat iedereen zich op donderdagavond thuis voelt bij de club. Maar ook op andere dagen verricht hij flink wat klusjes op sportpark De Heikant.

Dre Aarts staat voor het 20ste jaar op rij achter de bar bij Beek Vooruit op de donderdagavond. Het begon als een tijdelijke invalklus, maar hij is nooit meer weggegaan. Sterker nog, de Bekenaar is alleen maar meer en meer gaan doen.

Zo verzorgt hij tegenwoordig ook de inkoop en staat hij altijd klaar voor de club wanneer er iets gedaan moet worden. “Gisteren heb ik de deur nog even opengedaan omdat iemand het water opnieuw kwam aansluiten en morgen moet ik even terug voor de reparatie van het koffiezetapparaat. Ik zit anders toch thuis en het is maar een kwartiertje van hier. Ik doe het gewoon heel graag voor de club.”

Hij werd door wat familieleden benaderd, twintig jaar geleden. “De club had plotseling niemand meer in de kantine op donderdagavond en mijn neven wisten dat ik in gemeenschapshuis Het Eikenbos acht jaar lang achter de bar had gestaan. Ik zei dat ik het wel tijdelijk wilde doen, maar niet structureel.” Dat is nu dus twee decennia terug en Aarts doet de deuren van de kantine nog altijd iedere donderdagavond open, waarna de spelers die getraind hebben een voorschot op het weekend komen nemen. “Ik ben nooit voor 00.00 uur thuis, maar dat vind ik helemaal niet erg.” Aarts heeft hard gewerkt, bezorgde jarenlang brood in de regio. “Ik ging om 05.30 uur weg en was pas om 20.30 uur klaar. Daarnaast heb ik nog drie kinderen. Ik ben niet veel thuis geweest, nee, en heb door dat drukke leven ook nooit gevoetbald.” Thuiszitten is nog steeds niet zijn ding. “Voor geen goud. Mijn vrouw vindt het ook prima dat ik regelmatig bij Beek Vooruit ben. ‘Als ik maar niet mee hoef’, zegt ze dan.”

De 81-jarige barman voelt een hechte band met de spelers van Beek Vooruit. “Ze groeten me altijd vriendelijk, wachten op hun beurt en laten de kantine heel netjes achter. Als ze weggaan, roepen ze ook altijd nog iets van ‘Dreeke bedankt’. Die waardering doet me goed. Als ze me als ‘die oude, grijze man achter de bar’ gaan zien, ben ik weg.” Hij zorgt graag voor een feestje op donderdagavond. “Met een nootje en wat muziek.”

In het weekend springt hij heel af en toe nog eens bij, maar hij mist het liefst geen enkele minuut van de wedstrijden van Beek Vooruit. Dat terwijl hij vroeger niet zo veel met het voetballen had. “Nu vind ik dat heel belangrijk, het bierke na afloop smaakt toch een stuk minder lekker als we verliezen.”

Hij haalt ook graag de veertig andere vrijwilligers aan die de kantine draaiende houden. Het is wel duidelijk, Aarts geniet met volle teugen van het leven achter de bar bij Beek Vooruit. “Het is hier een echte vriendenclub, anders waren de Schalkjes ook allang weggeweest. Ik voel me hier thuis.”

Bristol dames verslaan de koploper ZVG

Vandaag stond de kraker tegen de koploper op het programma. De dames van Bristol hebben dit seizoen nog niet kunnen winnen van ZVG. Zij waren extra gebrand om de 3 punten mee naar Roosendaal te nemen.

Een uitmuntende keepende Jade Massing stond haar mannetje in de goal. Bristol voelde dit en kreeg vertrouwen in de wedstrijd. Verdedigend stond het extra compact zodat we vanuit daar verder konden voetballen. Met Griffith in de punt was zij een ijzersterk balvaste spits. De 0-1 werd dan ook door haar gemaakt. Net voor de rust werd helaas de
1-1 binnengeschoten door ZVG.

2e Helft
Na de rust pakte Bristol het weer op. Ashley de Bie gaf een prachtige lange bal op Naomi Pesman die de bal uit de lucht in een keer klaar legde voor Colinda van der Steen, die helaas het net niet wist te vinden. Doordat een aanval van Colinda van der steen geblokt werd, kreeg Bristol een vrije trap op. Ashley de Bie schoot snoeihard de bal in de flipperkast van ZVG, en zo stond het 1-2. Vanuit hier werd de Roosendaalse de Groen bus geparkeerd en werd de wedstrijd binnen gesleept.

Halve Finale
De dames zijn o.a. te bewonderen in de halve finale van de districtbeker op woensdag 13 februari in sporthal de Roos. Aanvang 20:00.

Noordeloos heeft de organisatie goed staan

De 24-jarige Mark Maasland werd in 2017 voorzitter van de jeugdafdeling van SV Noordeloos. Hij heeft als eerste elftalspeler zelf pech met blessures. Als hij fit is, traint hij eerst een jeugdteam en sluit dan aan bij de training van het eerste elftal. Een druk programma.

Het is prettig werken bij de v i e rd e – k l a sse r. Naast het splinternieuwe kunstgras-hoofdveld zijn de kleedkamers en de overige gebouwen vernieuwd. Maasland – hij volgt de opleiding voor leraar lichamelijke opvoeding – praat na de training van het JO17-team even met ons bij. ,,Mogelijk door mijn achtergrond heeft oud voorzitter Gijs Moerings mij benaderd om betrokken te raken bij de jeugdopleiding van Noordeloos.”

Natuurlijk is het druk voor Maasland. ,,Maar ik heb heel veel steun van de jeugdcommissie. Zij verrichten echt het meeste werk. Wij hebben ook veel ondersteuning van trainers. In een dorp als Noordeloos heb je snel medewerking.”

Maasland vervolgt: ,,Wij volgen vanaf 2014 een jeugdbeleidsplein en dat heeft haar vruchten afgeworpen. Natuurlijk dient een dergelijk plan geoptimaliseerd te worden. Daar wordt nu aan gewerkt en in januari zal het nieuwe plan gepresenteerd worden.”

Zoals bekend is vooral bij het pupillenvoetbal door de KNVB veel veranderd. Daar dient ook Noordeloos het beleid op aan te passen. De voetbalclub zit sinds de vernieuwing van de accommodatie in de lift. ,,Met de komst van het kunstgrasveld kan door alle teams altijd getraind worden.”

Groei
Noordeloos groeit tegen de klippen op. Naast de vijf seniorenteams beschikt de club over maar liefst drie vrouwenteams. Bij de senioren de grootste vrouwengroep uit de regio. Bij de mannen zijn twee vriendenteams actief, waarvan veel spelers niet uit Noordeloos komen.

Deze jongens zijn goed geïntegreerd. Indien noodzakelijk zijn zij bereid om bij een ander team in te springen. ,,Op het hoofdveld is het JO15 team bezig tegen een sterk team van Leerdam Sport. Daar lopen een aantal nieuwe jongens van buiten het dorp bij. Via vriendjes en vriendinnetjes komt er aanwas uit Ameide, Schelluinen en Hoornaar.” Men vindt Noordeloos kennelijk een leuke club qua achtergrond.

Al die toeloop is voor de club volstrekt nieuw.” Dit seizoen lijken het JO13- en JO15-team de meeste kwaliteit te herbergen. Vorig seizoen werden beide JO13-teams kampioen. “Ik hoop dat dit de resultaten zijn van jarenlang goed trainen.”

Noordeloos heeft bij de jongste jeugd alles goed bezet. ,,Wij missen nu even het oudste jeugdteam van onder negentien. Maximaal drie spelers hebben dispensatie om bij JO17 te spelen. Soms worden zij, als zij dat zelf willen, bij de senioren ingezet. Een voordeel is dat ons eerste elftal jong is. De achterhoede is gemiddeld negentien jaar. Er zit dus geen grote kloof in leeftijd tussen die jongere gasten.

De club werkt serieus aan de opleiding van trainers. ,,Regelmatig wordt er op vrijdagavond aandacht aan die opleiding besteed. Dan is er een groep van vijftien spelers beschikbaar die door mensen van binnen de club wordt getraind. Dat gaat via vaste afspraken in blokken. Na afloop evalueren wij dat en discussiëren wij met elkaar wat eventueel beter kan. Dat bevalt ons uitstekend”, stelt Maasland.

De Ruiter staat er nog twee jaar

Als alles volgens planning verloopt, is René de Ruiter bezig aan zijn laatste periode bij De Alblas. De doelman heeft zich voorgenomen om op 30-jarige leeftijd een punt te zetten achter zijn sportieve loopbaan en dat is al over twee jaar. ,,Daarna maak ik plaats voor een jeugdige opvolger’’, vertelt de clubman die de vorige jaargang kan aanstippen als een zwarte bladzijde in zijn loopbaan.

OUD-ALBLAS – René de Ruiter is bij De Alblas terug van weggeweest. Of beter gezegd: terug van uit beeld geweest. Een groot gedeelte van het vorige seizoen werkte hij zijn wedstrijden af in het tweede elftal. Marvin Otten kreeg de voorkeur in het eerste elftal en de manier waarop de concurrentiestrijd nu meer dan een jaar geleden verliep, zinde De Ruiter niet. ,,De nieuwe trainer en assistent namen spelers van buitenaf mee, onder wie een keeper. Ik was fitter dan ooit en helemaal klaar voor een concurrentiestrijd, maar ik heb nooit een eerlijke kans gekregen’’, blikt De Ruiter terug. Uiteindelijk koos hij ervoor om zich niet meer beschikbaar te stellen voor het eerste team. ,,Ik ben een echte jongen van de club, doe ook buiten het veld van alles. Geef keeperstraining, draai bardiensten. Beleid van de club is om met eigen jongens te werken, maar toen ik mijn plek moest afstaan gaf niemand van de club thuis.’’ Inmiddels ervaart De Ruiter een frisse wind en is hij weer eerste keus onder de lat. ,,Iedereen, inclusief ikzelf, moest weer knokken voor zijn plekkie’’, vertelt De Ruiter. ,,Voor de overschrijvingsdeadline heb ik nog wel gesproken met Nieuw-Lekkerland, de enige club waarvan ik mij nog zou kunnen voorstellen dat ik daar zou spelen. Maar uiteindelijk heb ik besloten om mijn cluppie trouw te blijven. Ook omdat ik op maatschappelijk vlak een nieuwe baan heb en ik dus niet wist of ik altijd beschikbaar zou zijn voor de trainingen. Ik ben over het vorige seizoen heen gestapt, heb mijn taken weer opgepakt en kijk graag vooruit’’, aldus De Ruiter. En vooruit kijken betekent in zijn geval kijken naar, in principe, de laatste twee seizoenen van zijn voetballoopbaan. Op zijn zeventiende debuteerde De Ruiter in de hoofdmacht. ,,En daar wil ik tot mijn dertigste staan en dan geef ik het stokje door. De spelersgroep is in de loop der jaren behoorlijk veranderd en van de selectie waarin ik debuteerde zit eigenlijk alleen Richard van den Berg er nog bij’’, schetst de goalie. Een stapje terug doen na zijn dertigste ziet hij voorlopig niet zitten. ,,Voor een lager elftal ben ik te fanatiek. Dat verschil merkte ik eerlijk gezegd al in het tweede elftal, dus ik zie mijzelf niet zo snel in bijvoorbeeld het vierde spelen.’’

Voordat hij afscheid neemt heeft De Ruiter overigens nog wel een duidelijke wens. Een keertje promoveren, dat lijkt hem wel wat. ,,We hebben op dit moment een goede ploeg, alleen weten die jongens zelf niet hoe goed ze zijn. Soms sta ik er op de training naar te kijken… Als dat er in de wedstrijden ook uit zou komen, zijn er mooie dingen mogelijk. De nacompetitie moet haalbaar zijn. Een keertje promoveren voordat ik stop, daar hoop ik nog wel op.’’

Den Bommel 3: Kampioen van de kelderklasse én in de kantine

Voetbalvereniging Den Bommel draait om meer dan de selectieteams. Ook de recreatieve elftallen worden gewaardeerd, als smaakmakers van de club. Het derde elftal is zo’n groep die zorgt voor een hoop sfeer in de kantine.

John Geluk (52) en Eric Wolfert (35) doen er als leiders van het derde van Den Bommel alles aan om het iedere zaterdag weer goed te regelen voor hun spelers. Daar hoort ook het organiseren van een aardig kampioensfeest bij, zoals vorig seizoen. Den Bommel 3 won de kelderklasse. “Dat hebben we wel even goed gevierd. We werden donderdag kampioen, dat was een inhaalwedstrijd, waarna we het drie dagen lang hebben gevierd. Donderdag en zaterdag bij de voetbal en op vrijdag in de kroeg.”

De kans is groot dat Den Bommel aan het einde van het jaar weer zo’n feest kan verwachten. Het derde team is namelijk niet gepromoveerd, maar heeft gekozen voor een langer verblijf in de competitie die het vorig jaar won. “We spelen hier namelijk tegen allemaal teams op het eiland, dat scheelt nogal. Van te ver reizen wordt niemand blij. Daarnaast is het altijd erg gezellig onderling in deze competitie.” Toch zijn niet alle tegenstanders even blij met de beslissing van Den Bommel 3 om te blijven. “Sommigen vinden dat wij te goed zijn, daar hebben ze misschien ook wel gelijk in. Zo wonnen we zaterdag met 15-1 en hebben we na zes wedstrijden een doelsaldo van 39 voor en 7 tegen. Maar we denken dat het dit seizoen weleens spannend kan worden, want er zijn nog een paar teams die alles winnen.”

Het derde is een verzameling oud-eerste elftalspelers en jongens die op latere leeftijd weer zijn gaan voetballen bij Den Bommel. “Wij zijn er een jaar of 6, 7 geleden bijgekomen, toen wat oudere spelers uit dit team stopten. Zo krijgt dit elftal steeds aanwas van jongens die afvallen bij het eerste.”

De twee leiders snappen wel dat het derde wordt gezien als een belangrijk team voor de club. “We zijn één grote vriendenclub en brengen aardig wat gezelligheid mee na de wedstrijd in de kantine. We blijven altijd met het hele team hangen, bouwen in de kleedkamer al een feestje. Er zijn maar weinig jongens die gelijk weggaan na de wedstrijd. Daarnaast doet 80 procent van ons team nog wat werk als vrijwilliger bij de club, de meesten binnen de jeugd.”

Donderdagavond is de vaste trainingsavond van het derde, dan wordt zowel op de grasmat als in de kantine aan de conditie gewerkt. “We spelen een partijtje van een uur en gaan dan naar binnen, de kantine in. Daar zijn we toch het allerbeste in”, besluiten de twee lachend.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.