Hij weet niet beter dan dat hij het blauw en wit van RVVH om zijn schouders draagt. En als komende zomer de volksverhuizing onder de voetballers plaatsvindt, blijft het stil rond hem. Jesse Eggers geniet van de dagen dat hij bij RVVH in het eerste elftal speelt. “Zelfs nu we onderin staan.”

Hij laat zijn toekomst niet afhangen van het lot van de Ridderkerkers, die in de eerste klasse in een hevige doodstrijd zijn verwikkeld. De kans bestaat dat RVVH voor de tweede keer op rij degradeert. “Ik loop niet weg als we degraderen”, zegt de 25-jarige verdediger, die eraan toevoegt dat het wat hem betreft nog lang niet zeker is dat RVVH naar de tweede klasse zakt. “Het schip is nog steeds te keren. Ik geloof er heilig in dat we ons kunnen redden.”

Hij vindt het verbazingwekkend dat RVVH opnieuw in degradatienood verkeert. “We hebben een goed elftal. Ons probleem is het scorend vermogen. We scoren zó ontzettend moeilijk. We hebben vaak al twee, drie grote kansen gehad voordat de tegenstander 1-0 maakt. Als jezelf niet scoort op dit niveau dan doet de tegenstander het wel. Dat zijn oude voetbalwetten die nog steeds opgaan.”

Eggers zette zijn eerste stappen op het voetbalveld een kleine kilometer verderop, bij de overburen van RVVH, Slikkerveer. In de B-jeugd besloot hij over te stappen. “Vanaf het eerste moment heb ik me hier thuis gevoeld. RVVH voelt inmiddels als een tweede huis.”

Zoals veel RVVH-spelers werd hij groot onder Giovanni Franken. Onder de trainer maakte hij ook zijn debuut in het eerste elftal. “2013, Zwaluwen uit”, herinnert hij zich. RVVH speelde destijds nog in de hoofdklasse, maar werd de resultaten werd het daarna rap minder. “Je kunt het ook van de andere kant bekijken, dat het razend knap was RVVH de Topklasse heeft gehaald. Andere clubs hebben een veel hoger spelersbudget.”

Hij kan zich vinden in de huidige koers van de club om voor eigen talent en spelers van buitenaf met RVVH-roots te kiezen. “Een herkenbaar elftal is belangrijk voor je supporters. Als er elk jaar weer een elftal staat met veel nieuwe gezichten is dat niet goed voor de band met je achterban. Voor mij als speler maak ik geen onderscheid in de kleedkamer. Het is natuurlijk niet zo dat we met de eigen RVVH-jongens in een hoekje zitten of zo”, aldus Eggers, die over de huidige spelersgroep nog kwijt wil dat de sfeer nooit onder de mindere prestaties heeft geleden. “We hebben het gezellig met elkaar. Dat is veel waard en wat mij betreft de basis om tot betere prestaties te komen.”

Zelf beleefde hij zijn ‘finest-hour’ een paar seizoenen geleden in het KNVB-bekertoernooi toen hij scoorde in het thuisduel met eredivisionist Vitesse (1-3). “Ik had destijds nog geen basisplaats, maar mocht wel starten. Ik zie mijn vrije trap er nog invliegen. Piet Velthuizen was toen nog keeper bij Vitesse. Ik zag hem een stapje naar binnen doen en dacht: korte hoek. Scoren in zo’n wedstrijd, dat is voor een voetballer een droom.”

Wie de centrale verdediger ziet lopen, valt meteen zijn lichtvoetigheid op. “Net een springveertje, hé”, zegt hij lachend. “Ik loop altijd op de voorkant van mijn voeten. Ik kan me voorstellen dat dat er eigenaardig uitziet.”

Scheidsrechterscoördinator, scheidsrechter en leider van een jeugdelftal (JO15-3), Jeroen Heijboer hoeft niet bang te zijn dat hij op een zaterdag niets om handen heeft bij RVVH. “Het is vaak puzzelen met tijd, maar het past bijna altijd.”

RVVH kreeg de pas 20-jarige Heijboer min of meer in de schoot geworpen. Op een dag las hij op de website dat de 100-jarige Ridderkerkse club dringend verlegen zat om een scheidsrechterscoördinator. “Dat leek me wel wat. Ik heb een appje gestuurd en kon komen.”

Heijboer, eerder lid van BVV Barendrecht, was ‘clubloos’ en had dus zijn handen vrij. “Helemaal onbekend was RVVH niet. Ik floot al regelmatig wedstrijden op de club. Ik kende Reinier van Straten, die voor mij scheidsrechterscoördinator was. Ik heb in het begin een tijdje met hem meegelopen, hij heeft mij een soort wegwijs gemaakt.”

Scheidsrechterscoördinator is de niet meest dankbare taak binnen een club. Zo ook bij RVVH, dat net als bij andere vereniging geen overschot heeft aan scheidsrechters. Eerder een tekort. “Het is iedere keer weer de uitdaging om alle wedstrijden te bemannen”, reageert Heijboer, die in het dagelijkse leven remote systeembeheerder is van een ICT-bedrijf. “Gemiddeld moeten er zes wedstrijden in de B-categorie door onze eigen scheidsrechters worden gefloten. Dat valt op zich mee, maar ons scheidsrechterskorps telt niet veel meer dan tien scheidsrechters. Er zijn regelmatig afmeldingen. Daarnaast kan het gebeuren dat de KNVB eind van de week meldt dat ze voor een wedstrijd uit de A-categorie geen scheidsrechter hebben. Dan moeten wij dat als club oplossen.”

“Vaak lukt het wel om alle wedstrijden met onze scheidsrechters te laten spelen, maar soms ook niet”, vervolgt Heijboer. “Dan moeten de teams zelf een oplossing zoeken. Ik zorg er altijd voor dat die teams dat uiterlijk op donderdagavond weten. Ik heb liever ook dat alles bemand is met onze scheidsrechters, maar ik kan geen ijzer met handen breken.

Ik zeg dan altijd: ‘ik kan niet toveren’ en zo is het ook. Veel mensen realiseren zich niet dat scheidsrechters hard nodig zijn. Zonder scheidsrechters geen voetbal.” Zelf maakte hij al jonge leeftijd de keuze om scheidsrechter te worden. “Ik vond zelf voetballen leuk, maar fluiten nóg leuker”, zegt hij daarover. Hij was amper veertien jaar toen hij als scheidsrechter zijn debuut maakte bij Barendrecht. “Ze zochten iemand voor een F-wedstrijd. Ik vond het eigenlijk meteen leuk.”

“Ik heb anderhalf jaar voornamelijk F- en E-jeugd gefloten, daarna ben ik doorgestroomd naar de D.” Inmiddels fluit Heijboer ook voor de KNVB, op een zeer respectabel niveau. “Vaak krijg ik wedstrijden van de JO19 en JO17, in de hoofdklasse en soms zelfs vierde divisie.” Hij is er zelf nog niet van overtuigd dat hij het talent heeft om naar een nog hoger niveau te promoveren. “Ik vind mezelf een aardige scheidsrechter, maar moet me op sommige punten ook nog wel ontwikkelen”, is hij gezond kritisch. “Scheidsrechter zijn is vooral ook een ervaringsvak. Hoe vaker je fluit hoe makkelijker je met situaties omgaat. Je kunt wel volgens de regels fluiten, maar het aanvoelen van een wedstrijd leer je niet op de cursus.”

Hij laat zich, naar eigen zeggen, qua stijl vergelijken met eredivisiescheidsrechter Bas Nijhuis, die niet kinderachtig fluit. “Ik hou ook wel van mannelijk voetbal. Het is een contactsport. Lichamelijk contact is toegestaan en daar hoort een goed duel bij. Op dat gebied ben ik een scheidsrechter die veel toelaat.”

“Ik vermaak me wel”, reageert Tom Westerink als zijn vele functies in de voetballerij aan bod komen. Bij RVVH leidt hij niet alleen het jongste talent van de vermaarde Voetbalschool op, hij is met Willem Grootenboer ook verantwoordelijk voor de samenstelling van de vrouwenselectie van de club. “Wat ik doe is zó veelzijdig.”

Westerink (63) is een echte duizendpoot, want naast zijn werkzaamheden voor RVVH zet hij zich in voor de KNVB (als teammanager bij jeugdelftallen), vrouwenzaal-eredivisionist Pernis en eerstedivisieclub NEC. Bij de Nijmeegse club is hij sinds twee jaar scout voor de JO17 en JO19 in het westen van het land. “Ik hou eigenlijk ook de onder vijftien in de gaten. Dat zit eigenlijk niet in mijn portefeuille, maar in de regio rond Nijmegen zit in die leeftijdsklasse net even wat minder talent.”

Het is niet zo dat spelers massaal naar Nijmegen vertrekken. “Een speler uit het westen halen is voor NEC een dure business. Er moet van alles geregeld worden, zoals huisvesting. NEC hanteert het principe dat een speler van ver een stuk beter moet zijn dan een speler uit de regio Oost. Is ie dat niet, dan doet de club het niet.”

Scouten zit Westerink in het bloed. Vandaar dat hij vorig seizoen ja zei tegen RVVH om technisch coördinator van de succesvolle vrouwentak te worden. In die functie struint de inwoner van ’s-Gravendeel de velden in de regio af, speurend naar ongepolijste diamanten. “De concurrentie in deze regio is moordend”, stelt hij. “Feyenoord is een meisjestak begonnen in de hoop ooit Eredivisie te gaan spelen, Excelsior is actief en ook ADO Den Haag is niet heel ver weg.”

Onder die concurrentiedruk moet RVVH ook nieuwe speelsters naar de Ridderkerkse Sportlaan lokken. “We hebben een goede naam, dat helpt natuurlijk”, zegt Westerink. “Met RVVH spelen we al jaren in de top van het amateurvoetbal. Het eerste speelt in de Topklasse, het tweede in de eerste klasse. We hebben een goed niveau te bieden.” Vorig seizoen moesten Westerink en Grootenboer hard aan de slag. Door een uittocht van speelsters was een blik nieuwe speelsters vereist. “Er zijn achttien nieuwe speelsters gekomen”, vertelt Westerink.

“We hebben geen jeugdelftallen en daardoor moeten opengevallen plaatsen van buitenaf worden opgevuld. De ideale situatie zou zijn dat we een MO15 en MO17 zouden hebben. Dan zouden we ook eerder met opleiden kunnen beginnen. De club denkt er over na, maar vooralsnog is die wens lastig te realiseren vanwege ruimtegebrek.” Zolang er geen doorstromende jeugd is, is Westerink verplicht om de regio af te speuren naar talent. “We scouten op alle niveau’s. Een mooi voorbeeld is Vivianne Verheijen. Die hebben we opgepikt bij vierdeklasser Oranje Wit. Zij speelt nu in de basis bij het eerste.” Al een paar jaar bekommert hij zich over de spelertjes en speelstertjes van de Voetbalschool, de kraamkamer van RVVH. “Daar vallen alle kinderen van vier tot met zeven, acht jaar onder. Ik stel de trainingen samen en verzorg met vaders de training. Plezier is belangrijk en daarnaast proberen we spelenderwijs de kinderen de beginselen van het voetbal bij te brengen.” “Op zaterdagmorgen hebben we een onderlinge competitie, de Champions League. De kinderen spelen in shirts van Barcelona, Real Madrid, Chelsea en Paris Saint Germain. Iedere zaterdag spelen ze een wedstrijdje van twee keer twintig minuten. Voordat we beginnen draaien we vooraf de hymne van de Champions League.”

Over zijn rol als trainer van het derde elftal van RVVH is Marlo Bruma duidelijk: hij moet de talenten wegwijs maken in het seniorenvoetbal. “Het doel is om ze klaar te stomen voor het eerste of tweede elftal.”

Volgens Bruma waant de geest van voormalig trainer Giovanni Franken nog altijd rond aan de Sportlaan. “De voetbalvisie die we als RVVH nu hanteren is gebaseerd op het spelidee van Gio. Hij had een duidelijk beeld van de manier waarop we moesten voetballen en heeft dat ook jarenlang overgebracht op spelers en club. Bij het opleiden van jonge spelers, en daar is het tweede en derde elftal specifiek voor, staat die visie centraal.”

Hij trainde zelf onder Franken. “Weliswaar maar één seizoen, maar genoeg om ervan overtuigd te raken dat die visie de juiste is voor RVVH. Daarvoor had het spel niet echt een brandmerk. We hadden verschillende trainers. Die hadden allemaal hun gedachten, maar één lijn was het niet.”

De breed gedragen visie komt RVVH goed van pas om de doelen te verwezenlijken. Een paar jaar geleden besloot de club de koers nog meer te verleggen naar de doorstroming van de eigen jeugd. Een goede zaak, aldus Bruma, die het ook toejuicht dat voorzitter Mario Papavoine veel spelers terughaalt die hun roots bij RVVH hebben liggen. “Daar zit een duidelijk plan achter, zoals dat ook geldt voor het derde elftal”, zegt Bruma. “Tot twee seizoenen geleden was het derde een vriendenelftal. Nu vormen we met het tweede elftal de B-selectie. Het is een opleidingselftal geworden, een plek waar spelers die uit de A komen leren het seniorenvoetbal onder de knie te krijgen. Daarmee heeft de club gezorgd voor een mooie route naar het eerste elftal. De stap van jeugd naar senioren is altijd groot en in het derde elftal kunnen jonge spelers rijpen. Rick Resoort is daar een mooi voorbeeld van. Ook hij is begonnen in het derde en heeft nu een vaste plek in het eerste.”

Het houdt wel in dat Bruma aan het begin van ieder jaar veel nieuwe gezichten verwelkomd. “Ik zie dat echt als een uitdaging om met die nieuwe jongens aan de slag gaat. Afgelopen seizoen zijn er van de A negen spelers doorgestroomd, daarnaast zijn er drie jongens van buitenaf gekomen. Voor een club als RVVH is het belangrijk om zuinig met eigen spelers om te gaan. Uiteindelijk zijn zij ook de toekomst voor je kader later.”

Zelf werd Bruma als trainer ‘groot’ in de jeugdtak. “Ik ben op heel jonge leeftijd al begonnen met training geven. RVVH heeft me altijd de kans gegeven om me als trainer te ontwikkelen. Ik heb vier jaar bij de JO15 rondgelopen, totdat de voorzitter mij vroeg voor deze klus.”

Bruma, die werkzaam is als zorgondersteuner in de psychiatrie, stopte al op 19-jarige leeftijd met voetbal. “Ik had drie keer mijn enkelbanden van mijn linkervoet afgescheurd. Ik was het terugkomen van blessures zat.”

Een ‘mooi excuus’, omdat zijn interesse al meer uit ging naar het trainersvak. “Ik heb de CIOS gedaan en daar ook mijn TC3-diploma gehaald.”

Er schuilde altijd al een trainer in hem. “Bij de jeugd was ik de hele wedstrijd bezig om aanwijzingen te geven en medespelers aan te sturen. Ik was een verlengstuk van de trainer in het veld. Een kleine maarschalk.”

Zijn ambities reiken in de toekomst verder dan RVVH 3. “Maar ik ben pas 25, ik zit nog midden in het leerproces als trainer.” Zijn energie gaat nu op aan het beter maken van zijn jonge spelers in het derde. “We hebben nog kans om te promoveren naar de reserve tweede klasse. Een onderdeel van opleiden is ook het halen van resultaat.”