Elke zaterdagmiddag en zondagochtend is Ludo Matheusen in de bestuurskamer van RKVV Roosendaal de man die tegenstanders en scheidsrechters ontvangt. De vrijwilliger vervult met veel plezier al enige jaren de rol van wedstrijdcoördinator. “Het clubgevoel zit in me en dat zal ik niet snel loslaten.”

Het is zaterdagmiddag en er is genoeg te beleven bij RKVV Roosendaal. Vaders, moeders, opa’s, oma’s en uiteraard heel veel voetballers dartelen over sportpark Hulsdonk. Er worden hier veel wedstrijden gespeeld, op het terras verkoopt een jeugdteam taarten en binnen in de kantine genieten veel mensen van een hapje en een drankje. Er is één binnen de club waar het erg rustig is en dat is de bestuurskamer. Ontsnapt aan alle drukte drinkt Ludo Matheusen hier in zijn eentje een bakje koffie, terwijl hij aandachtig het wedstrijdschema voor vandaag bestudeert. “Kijk mee”, zo gebaart hij. “De eerste wedstrijden zijn om 08.45 uur begonnen. Dat zijn de pupillenwedstrijdjes en dan is Rinus Buys hier als coördinator, samen met enkele ‘gastheren’, die de teams naar hun kleedkamers brengen en naar het veld wijzen. In de middag neem ik het van hen over. De laatste duels starten pas om 15.15 uur. Dat vergt behoorlijk wat planning. En dan is het nog een rustige dag. Ga lekker zitten, ik schenk eerst koffie in en vertel dan meer”, zegt de vriendelijke Roosendaler.

Puzzelen
RKVV Roosendaal telt zo’n 1400 leden en is met afstand de grootste voetbalclub van de stad. De vereniging leunt op behoorlijk wat vrijwilligers, die ervoor zorgen dat al die teams wekelijks kunnen trainen en wedstrijden spelen op sportpark Hulsdonk. “Zonder deze vrijwilligers kan een club als de onze nooit bestaan. De KNVB maakt het schema, maar wij moeten ervoor zorgen dat de indeling van velden, kleedkamers en clubscheidsrechters wekelijks geregeld is”, zegt Matheusen. “Sommige jeugdteams spelen 6 tegen 6 en andere weer 8 tegen 8 en hier moet je telkens goed rekening mee houden. Dat is soms best wel wat gepuzzel”, zegt de Roosendaler De verdeling van de kleedkamers en de speelvelden komt voor rekening van terreinmeester Adrie Braat, die er wekelijks in slaagt deze zaken goed te verdelen. Voor de aanstelling van de clubscheidsrechters beschikt de club over twee scheidsrechterscoördinatoren: voor de zaterdag Roel van der Heijden en voor de zondag Jan van Wijk. Verschillende malen wordt het gesprek onderbroken omdat de deur van de bestuurskamer open zwaait. Vrijwilligers, scheidsrechters en coaches; ze melden zich allemaal bij Ludo, die op al hun vragen een antwoord heeft. “Dat mag ook wel, ik vervul deze taak al eventjes hoor”, glimlacht hij.

Clubgevoel
Dat ‘eventjes’ is een understatement: De 65-jarige Matheusen loopt al 40 jaar rond bij RKVV Roosendaal. Hij vervulde er onder meer de rol van leider zowel bij de jeugd als de senioren, en was 25 jaar wedstrijdsecretaris en toernooiorganisator. Nu neemt hij elke zaterdag en zondag trouw plaats in de bestuurskamer, waar hij altijd met plezier de zaken coördineert voor zijn club. De koffi e staat daar klaar en de goedgemutste vrijwilliger is altijd in voor een praatje. “Ik haal er mijn voldoening uit als ik mensen kan helpen en als alles hier op rolletjes loopt”, zegt Matheusen, die merkwaardig genoeg zelden buiten is om een wedstrijdje te kijken. “Ik zie bijna nooit voetbal, maar dat vind ik niet erg: deze taak neem ik serieus en die vervul ik met veel plezier. Ik loop al zeer lang rond bij de vereniging: het clubgevoel zit in me en dat laat ik niet meer los.”

Bij NSV Nispen geen ouder of enthousiaste vrijwilliger in de verzorgingsruimte, maar twee jonge professionals. Erwin van Wezel (24) en Nicole Elsten (34) delen de vrijwilligersfunctie van verzorger/fysiotherapeut bij de vierdeklasser en doen dat met veel plezier.

Erwin van Wezel en Nicole Elsten komen niet uit Nispen, maar hebben allebei wel een nauwe familieband met de club en steken daarom met veel plezier hun handen uit de mouwen op sportpark De Wallen. Van Wezel is twee tot drie keer per week aanwezig om de selectiespelers te behandelen, verzorgen en masseren, Elsten staat hem bij voor en tijdens de wedstrijden op zondag.

Van Wezel is inmiddels al een jaar of vijf verzorger in Nispen. “Ik speelde bij de Kabouters al even bij NSV, mijn ouders hebben hier ook gevoetbald, maar ging weg om bij RBC te voetballen. Daarna heb ik nog even bij Alliance gespeeld, maar in de A-jeugd ben ik teruggekeerd. Toen ik 18 jaar was, moest ik noodgedwongen stoppen: ik had een blessure en doorgaan was niet verstandig. Juist op dat moment gaf de verzorgster van NSV aan het te druk te hebben met haar baan om die nog met een vrijwilligersfunctie te combineren.” Van Wezel studeerde fysiotherapie en dus klopten zijn voormalige ploeggenoten bij hem aan. “Maar ik had daar eerst niet zo’n trek in, dacht: dan moet ik vanuit de dug-out gaan zitten kijken naar dat spelletje, terwijl ik zelf niet meer mee mag doen.”

Uiteindelijk besloot hij het voorstel toch te accepteren. “Het was wel een goede praktijkervaring.” Hij heeft het overigens nog even geprobeerd als keeper, maar dat was geen succes: Van Wezel bleek niet zo’n denderende balstopper en blesseerde zich al snel weer.

Elsten kwam bij de club via haar oom. “Dat is Jan Gommers, een echte NSV’er in hart en nieren. Hij is hier nu voorzitter en probeerde mij als voetbalster al naar NSV te krijgen. Dat is hem niet gelukt, maar ik vond het wel leuk om de verzorging te gaan doen toen Erwin een half jaar in het buitenland zat. Ik combineer dat nu met mijn rol als verzorgster bij HSC’28, daar ben ik doordeweeks.” Elsten heeft een opleiding tot sportmasseuse afgerond.

Zo boffen de NSV’ers maar: ze krijgen twee tot drie keer per week verzorging van twee professionals. “Ik vind het gewoon heel leuk om te doen. Ik haal er echt voldoening uit als ik een speler weer op de been heb kunnen brengen na een vervelende blessure, als ik echt wat heb kunnen betekenen voor hen”, vertelt Elsten. Van Wezel deelt die mening. “Daarnaast ging ik toch altijd bij het eerste kijken, omdat mijn tweelingbroer daarin speelt.”

Van Wezel en Elsten behandelen, tapen en masseren de spelers en geven advies of het verstandig is om te gaan trainen of spelen. “Ik merk dat de jongens hier een goede zelfreflectie hebben, ze voelen aan wanneer het niet verstandig is om mee te doen.” Is er dan niks vervelend aan hun functie? Ook op deze vraag antwoorden de twee eensluidend: “Dat rennen met die waterzak over het veld vinden wij nooit zo leuk. Het is ten eerste vaak ijskoud om met je hand in die zak met water en ijs te gaan en je kunt op het veld toch niet veel voor de speler betekenen.”

Het kan ‘best een kippenhok zijn’ als de vrouwen van FC Moerstraten trainen, maar de prestaties liegen er niet om: het gaat beter en beter. Waar de voetbalsters voorgaande jaren vaak in de staart van de kelderklasse stonden, mogen ze nu hopen op een plaatsje in de top 3. Bovenal is het reuzegezellig.

Vivian Maas (23), Femke Veraart (22), Ilse Aarts (18) en Suzanne Potters (18) zitten op deze donkere donderdagavond in de verder lege kantine van FC Moerstraten. Ze hebben een plekje aan de bar gevonden: “Onze favoriete plaats.” Toch is de derde helft niet zo spetterend als ze doen geloven. “Meestal blijven er maar vijf dames hangen. We spelen vaak ook al om 11.00 uur, daarna hebben veel meiden iets gepland met familie of gaan ze naar hun vriendjes. We kunnen niemand iets verplichten hè.”

De kantine van FC Moerstraten symboliseert de mentaliteit in het dorp. Ze voelen weinig steun van de gemeente en steken daarom zelf maar de handen uit de mouwen voor een mooi clubgebouw. Die plek dient tegelijkertijd als dorpshuis en locatie voor andere verenigingen. “Je hebt in Moerstraten twee keuzes qua sport: voetbal of koersbal. Dat laatste is voor bejaarden en dus gaan veel jongeren voetballen.” Ze komen elkaar overal tegen. “De mensen met wie je zondags voetbalt, staan zaterdagavond ook samen met je in de kroeg. We zien elkaar overal”, vertelt Maas, terwijl de andere drie instemmend knikken. Veraart: “Iedereen heeft weleens nagedacht over de overstap naar een club waar je wat hoger kunt voetballen, maar niemand doet het: FC Moerstraten is te gezellig en zó dichtbij.

Je kent iedereen en komt hier al van kleins af aan.” Potters, een van de grotere talenten in het team, is de afgelopen jaren verschillende keren benaderd, maar blijft ook veel liever in Moerstraten spelen.

Mede dankzij de toevoeging van Aarts en Potters gaat het de dames van FC Moerstraten inmiddels voor de wind. “We hebben een groep van 21 speelsters voor het team, moeten er soms zelfs thuislaten. Je weet dat je moet komen trainen, anders sta je er op zondag naast. Met Frank Bierbooms (zelf aanvoerder van het eerste mannenteam, red.) hebben we ook een fanatieke trainer, die ons hard laat werken. Dat helpt wel.” De dames waarderen de inzet van Bierbooms, zeker omdat ze weten hoe lastig het kan zijn om iemand te vinden die hen wil leiden: Veraart heeft met haar ploeggenotes jaren geleden nog eens een bord in elkaar geflanst en op de rotonde van het dorp gezet, waarop stond dat ze een trainer zochten. “Zonder trainer gaat het niet.”

Het team is gevuld met dames van tussen de 17 en 25 jaar, in de oudere leeftijdscategorie zijn überhaupt weinig mensen te vinden in het dorpje dat om en nabij de zeshonderd inwoners telt. De prestaties zijn dit jaar opperbest en de motivatie daarmee ook, vertelt het viertal. “We willen veertig punten halen en op de derde plek eindigen.” Maas: “Dan regel ik een platte kar.”