HOOGERHEIDE – Hij heeft al heel wat spieren gemasseerd, enkels ingetaped en kilometers met de waterzak heen en weer gerend. Maar nu houdt Gerrit van der Meer het voor gezien. Hij hangt zijn verzorgingstas aan de wilgen.

“Aan het eind van het seizoen slinger in mijn fles massageolie de boom in, het is mooi geweest zo. Ik heb het hier bij RKVV Meto zeventien jaar gedaan en ook daarvoor nog twaalf seizoenen bij Cluzona. Het is prima zo, ik ga ‘vakantie’ vieren”, zegt de 73-jarige Van der Meer die in 1988 vanuit het oosten van Nederland neerstreek in Hoogerheide.

Het kantelpunt voor de Meto-verzorger kwam toen hij in januari van dit jaar een knieoperatie moest ondergaan en een nieuwe knie kreeg. Tijdens zijn herstelperiode kreeg hij te maken met hartklachten, waarna een zware open hartoperatie volgde. “Toen dacht ik toch wel eventjes van ‘poeh’, ik ben dat ik er nog ben. Nu wordt het tijd om toch ‘een bietje van de kleinkinders en samen met moeders nog wat te genieten’. Vandaar dat ik de knoop heb doorgehakt er het voor gezien houd. Hoe jammer ik dat ook vind hoor, want het onderdeel zijn van een team en dollen met die mannen dat vind ik geweldig.”

De fysieke ongemakken zorgden ervoor, dat Van der Meer de laatste weken weinig voor zijn cluppie heeft kunnen betekenen. Af en toe kwam hij er even kijken, en tegen het eind van de competitie stond hij weer in aan de massagetafel. “Ik ben heel blij dat ik er überhaupt nog ben. Mijn vrouw heeft me overigens niet gezegd te moeten stoppen, die beslissing heb ik wel zelf genomen. Ik ben nu ook eigenlijk wel op een leeftijd dat het welletjes geweest is. Al is er nog altijd geen opvolger gevonden, maar dat zullen ze wel weten te regelen denk ik.”

Toen Van der Meer jaren geleden in Duitsland woonde ging hij er een cursus sportmassage volgen, waarna hij bij diverse verenigingen actief als verzorger aan de slag ging. Bij METO had men qua verzorging dit seizoen overigens de handen meer dan vol. De ziekenboeg telde enkele langdurig geblesseerden zoals de spelverdeler en de trefzekere spits. “Dat merk je ook in de resultaten. De groep is jeugdig en dan merk je snel wanneer bepalende jongens wegvallen. Dat zie je in de resultaten dan ook terug he. Maar ze doen het hier als club vrij aardig hoor. Het is een mooie groep gasten bij elkaar, dat ga ik zeker missen. Dat potje bier na afloop en de gezelligheid.”

Hoe Van der Meer zijn dagen en vrije tijd gaat invullen, daar heeft hij wel een idee van. “Ik golfde ook een paar keer per week, maar door de gezondheidsklachten is dat nog even niet aan de orde. Maar wellicht straks wel. En dan natuurlijk wandelen, fietsen en af en toe een vakantie boeken. En toch ook wedstrijdjes blijven kijken, want supporter van METO dat zal ik zeker blijven natuurlijk.. Ze gaan me zeker nog langs de lijn kunnen zien.”

WOENSDRECHT – De beste ploeg worden uit de Zuidwesthoek in de 4e Klasse A, dat was wat WVV’67 wilde realiseren dit seizoen. Door de nederlaag tegen buurman ODIO drie speelrondes voor het einde kon er een dikke streep door dat streven. “Zonde, want dat was niet nodig geweest.”

Het zijn de woorden van Youri van der Meulen, naar eigen zeggen ‘balafpakker’ van dienst op het Woensdrechtse middenveld. “Het is mijn kracht dat ik vooral zorg voor de balans door middel van mijn duelkracht. Daarnaast moet ik groeien in de communicatie op het veld, zodat het voor mijn medespelers ook makkelijker wordt. Het is alleen jammer, dat ik te wisselvallig daarin ben geweest dit seizoen. Net als ons gehele team eigenlijk, dat heeft ons toch de nodige punten gekost.”

REALISTISCHE POSITIE
De 22-jarige Van der Meulen is een echte WVV’er die vanuit de jeugd is doorgestroomd richting het eerste elftal. Met een plek in de middenmoot handhaaft het elftal van trainer Gerard Lazarom (die ook volgend seizoen overigens voor de groep staat) moeiteloos als vierdeklasser. “Op dit moment denk ik dat wij op een realistische positie op de ranglijst staan. Als club is het nooit eerder voorgekomen dat wij de beste van de Zuidwesthoek zijn geworden, dus het is jammer dat we de kans daarop hebben laten lopen. Maar dat geeft dan wel direct weer een doel voor het aankomende seizoen… Ik hoop dat de gehele Zuidwesthoek, met dus ook Vivoo en Grenswachters, weer in dezelfde competitie kan spelen. Om dan opnieuw te proberen de titel ‘Beste club van de Zuidwesthoek’ wél te realiseren.”

Gedurende de competitie weet Van der Meulen wel waar de schoen heeft gewrongen als het gaat om de resultaten. “We hebben vooral veel punten laten liggen in de wedstrijden tegen de ploegen onderin. Daarnaast hebben we een paar keer onnodig een voorsprong weggegeven. bijvoorbeeld Hulsterloo thuis, waar we comfortabel met 3-0 voor staan en uiteindelijk 3-3 spelen. Onze kracht ligt in de basis van het voetbal, namelijk strijd leveren en spelen vanuit een goede organisatie. Als dat in orde is kan er gevoetbald worden en zie je ook dat we goeie resultaten halen en wedstrijden winnen.”

BLOEIENDE CLUB
“Nu is het voetbal echter nog veel te wisselvallig geweest. Een facet wat beter kan en zeker ook moet. Daarin moeten we ons als team verder doorontwikkelen. Daar wil ik zelf heel graag op een positieve manier mijn bijdrage aan blijven leveren. De sfeer is goed en er is een vaste kern van vrijwilligers die het beste met de club voorhebben. Als klein dorp in de gemeente Woensdrecht kunnen we zeggen dat we een bloeiende club zijn met een mooi aantal leden. Hogerop spelen zou ik wel willen, maar wel met mijn eigen cluppie, want ik zie mezelf niet zo heel snel in een ander shirt voetballen.”

BERGEN OP ZOOM – Voetballen voor mensen met een lichamelijke en/of verstandelijke beperking, oftewel G-Voetbal, is iets wat steeds meer behoefte vraagt. Ze maken steeds vaker deel uit van de voetbalsport. Bij voetbalvereniging MOC’17 doen ze dat echter al héél erg lang. Dit jaar maar liefst 24 seizoenen! En nog altijd genieten spelers én begeleiding daar met volle teugen van.

“Absoluut! Het is gewoon elke keer weer een feestje met die gasten. Dollen, gek doen, lekker partijtje trainen of voetballen en vooral onderling het heel gezellig hebben met elkaar”, zegt Diana Moerland, sinds vijf seizoen één van de bevlogen begeleiders van het senioren G-team van de Bergenaren.

Toen haar zoon in de jeugd speelde bij MOC’17 kwam er de vraag dat men begeleiders zocht voor elftallen, ook voor het G-elftal. “Zelf werkte ik in de kinderopvang dus had wel affiniteit met het begeleiden en ik heb een passie voor voetbal. Ik heb toen gezegd dat ik wel het G-team wilde gaan ondersteunen en daar heb ik nog geen moment spijt van gehad! Het is prachtig om te zien, dat de jongens en meisjes elkaar allemaal respecteren. Ongeacht het verschil in niveau, er is een hoop onderling respect. Daar kunnen nog veel voetballers een voorbeeld aan nemen vandaag de dag, want dat respect voor elkaar is soms wel eens ver te zoeken helaas.”

Binnen MOC’17 werd in 1995 gestart met G-voetbal en had men veertien leden die wekelijks trainden en voetbalden. Momenteel heeft de seniorenafdeling vierentwintig leden, waarvan er drie alleen maar trainen. Een aantal jaren geleden is er een team voor junioren (6 – 16 jaar) bijgekomen. Zij trainen wekelijks op de woensdagmiddag en spelen op zaterdag competitievoetbal. Daarnaast werd in 2011 een team voetballers met een beperking uit het Belgische Kapellen ‘geadopteerd door MOC’17. Zij trainen gewoon in hun woonplaats, maar spelen hun thuiswedstrijden bij M.O.C. ’17.

“Het is mooi om te zien hoe de spelers opgaan in het spelletje. Ze genieten als ze op het veld staan en alles aan hen in ‘puur’. Dat maakt het ook bijzonder en geeft veel energie, zeker ook voor mij. Ik doe de begeleiding samen met Anita Prudon, een vriendin van mij. De trainingen worden verzorgd door Ed Linders en Alkan Gül, wat ze al jaren met ongekend geduld en heel veel passie doen. Dat is schitterend om te zien.”

Waar de seniorenafdeling inmiddels wel een mooi aantal heeft, daar kunnen er bij de jeugd zeker nog wel wat spelers bij. “Die trainen op woensdag van 17.00 – 18.00 uur en al vanaf zes jaar zijn ze welkom om het G-voetbalspelletje te ervaren. Want het is ook zo, dat er binnen MOC’17 veel wordt gedaan voor onze spelers. Zoals een traditioneel oefenpotje in de winterstop tegen het eerste elftal, maar ook deelname aan een toernooi 4×4 op het hoofdveld van NAC Breda. Dat zijn prachtige evenementen en voor onze spelers elke keer opnieuw weer een belevenis.”

Diana Moerland spreekt vol passie over de G-Voetballers en voetbalsters, die binnen MOC’17 helemaal geïntegreerd en geaccepteerd zijn. “En dat merk je ook aan bedrijven die hun naam eraan willen verbinden als sponsors. Zo hebben we enkele shirtssponsors, een nieuwe sponsor van de trainingspakken én is er een taxibedrijf dat gratis voor ons busjes beschikbaar stelt om naar de uitwedstrijden te gaan. Prachtig toch dat het zo wordt omarmd? En dat verdienen ze ook. Nogmaals: je krijgt er zoveel voor terug, dat is onbetaalbaar. Die glimlach als je ze trots op het veld ziet lopen in dat MOC-tenue…. Dan maakt mijn hart altijd weer een sprongetje.”

MEER WETEN OVER G-VOETBAL BIJ MOC’17?
Kijk op de site www.moc17.nl of informeer bij coördinator Ed Linders (06 – 572 218 05)