Home Blog Pagina 1185

De voorbeschouwing met Mitchell de Rooij van The White Boys

Mitchell de Rooij (23) speelt als centrale middenvelder bij RKSV The White Boys 1.
Hij begon op zijn 6de met voetballen bij Veerse Boys in Raamsdonksveer. Er bleek talent aanwezig te zijn, want hij werd gescout door RBC. Daarna speelde hij een tijd in de jeugd van Willem II waar hij zich in de kijker speelde van PSV. Helaas liep dit op niks uit, waardoor hij terugkwam bij de O19 van Veerse Boys.

Bij Veerse Boys mocht de middenvelder zijn debuut maken op zijn 16de. Nu speelt Mitchell bij The White Boys, waar hij ook training geeft aan JO14-1, wat tot nu toe een goede stap blijkt te zijn voor zijn carrière. “Toen The White Boys op mijn pad kwam heb ik hiervoor gekozen. Het niveau op de trainingen met jongens die op een soortgelijk niveau hebben gespeeld als ik in de jeugd is voor mij een groot pluspunt. Ik ben zelf 23 en heb ook zo mijn ambities en doelstellingen, ik merkte dat ik dat bij mijn vorige clubs niet kon behalen”.

Dit seizoen wilt Mitchell zich verder ontwikkelen met behulp van zijn teamgenoten en coach. “Graag zou ik door de ervaring die jongens uit mijn team met zich mee nemen en een coach die bij iedereen bekend is, Theo Lucius, nog rustiger willen worden in mijn spel. Ik ben iemand die graag de aanval zoekt en veel drang naar voren heeft, soms misschien wat te gehaast. Ik denk dat ik dat dit jaar zeker kan gaan verbeteren”.

The White Boys heeft een uitgesproken ambitie en dat is hogerop gaan voetballen. Mitchell sluit zich ook volkomen aan bij deze gestelde doelstelling. “Iedereen kent inmiddels onze plannen, we willen hogerop. Met deze selectie zijn wij denk ik verplicht om kampioen te worden. De verwachtingen liggen hoog en heel de regio houdt ons in de gaten. Dit is voor ons als team een extra drive om deze doelstelling te behalen”.

Afgelopen wedstrijd werd er thuis met flinke cijfers gewonnen van Advendo. Toch vindt Mitchell dat er verbeterpunten zijn voor komende wedstrijd. “We begonnen slapjes, waren zoekende en we kregen de juiste mensen niet aan de bal. Bij de afronding waren we ook erg onrustig en niet geconcentreerd. Pas 10 á 15 minuten na rust begonnen we los te komen, de ene na de andere goal vloog in het netje. Waardoor er aan het eind 17-0 op het scorebord stond. Ik heb zelf ook nog drie keer gescoord wat ook persoonlijk lekker is natuurlijk”.

Mitchell vond Harrie Hesselberth de beste man op het veld. “Als je er 8 scoort lijkt het me logisch dat hij man of the match is. Echter vond ik onze laatste linie bestaande uit Ronnie, Stefan, Daan en Melvin ook erg sterk en zakelijk spelen”.

Aankomend weekend staat er een lastige uitwedstrijd tegen Neerlandia’31 op het programma. “Ik denk dat Neerlandia één van de sterkste teams uit de klasse is. Toch moeten wij met de ambitie die wij hebben ook deze wedstrijd winnen. We hebben een goede ploeg met erg veel kwaliteit. Daarbij beginnen we steeds beter op elkaar ingespeeld te raken en dit merk je terug in het spel. Ik verwacht een fit en gedreven Neerlandia. Het zal niet dezelfde wedstrijd worden zoals afgelopen weekend. Toch denk ik dat we met een 0-2 overwinning van het veld lopen”.

Als u benieuwd ben geworden kan u de wedstrijd komen kijken tussen The White Boys en Neerlandia’31. Deze zal plaatsvinden op sportpark Neerlandia’31. Daar zal scheidsrechter H. Van Rijswijk om 14:30 zijn fluitje laten horen voor de aftrap.

John van Aert: ‘Een club als DIOZ past goed bij me’

Vorig seizoen speelde hij nog tweemaal tegen DIOZ, maar vanaf dit seizoen is John van Aert de nieuwe trainer van de club uit Zegge. De oefenmeester met een liefde voor dorpsclubs voelde zich direct op zijn gemak bij de vereniging, die hij wil laten uitgroeien tot een stabiele middenmoter in de vierde klasse.

Na vier jaar trok Corné Willemsen de deur afgelopen zomer achter zich dicht bij DIOZ en dat betekende het einde van een tijdperk voor de club. Begin augustus wandelde zijn opvolger John van Aert door dezelfde poorten op sportpark De Linden om zich te melden voor de eerste training van de club. Dat was voor hem even wennen. Van Aert werkte daarvoor namelijk maar liefst vijf seizoenen bij VV Achtmaal. De oefenmeester leidde die club voor het eerst in zijn bestaan naar de vierde klasse, maar degradeerde afgelopen seizoen tot zijn teleurstelling na drie jaar uit die competitie. “De verschillen op de ranglijst waren klein en in de nacompetitie verloren we van de sterke amateurs van FC Dordrecht”, zo blikt de coach terug op vorig seizoen. “Het was ook een beetje ongelukkig allemaal. Na vijf jaar waren beide partijen toe aan iets anders, ik vond het mooi geweest bij Achtmaal. Ik koester de vele mooie momenten die ik daar heb beleefd en hoop dat ze direct terugkeren in de vierde klasse. Dat zit er ook gewoon in met de versterkingen in dat elftal.”

DORPSCLUBS
DIOZ bood Van Aert een nieuwe uitdaging. Door Inspanning Ontspanning Zegge verloor vorig seizoen weliswaar tweemaal van Achtmaal (0-3 en 1-0) maar handhaafde zich wel in de vierde klasse. “In mijn eerste teambespreking zei ik nog: aan jullie heeft het niet gelegen vorig jaar voor mijn team. Daar konden de jongens wel om lachen”, zegt Van Aert. In de winterstop van het seizoen 2018/2019 kwam hij tot overeenstemming met DIOZ. Van Aert trainde eerder Wernhout en DEVO en heeft met DIOZ wederom een club gevonden die aan zijn gewenste profi el voldoet. “Een club als DIOZ past goed bij me. Het is een leuke dorpsvereniging met vriendelijke mensen. De sfeer is uitstekend en de selectie bestaat uit kwalitatief goede spelers, die samen een hechte eenheid vormen. Ik werk sowieso graag bij dorpsclubs. En ook mooi meegenomen: DIOZ is niet te ver van mijn huis in Achtmaal.”

STABIELE VIERDEKLASSER
DIOZ eindigde achtereenvolgend op de tiende, tiende, negende en elfde in de vierde klasse. Het team van Willemsen eindigde vorig seizoen slechts één puntje boven Achtmaal en Van Aert wil er alles aan doen om een nieuwe degradatiestrijd te voorkomen met zijn team. “Ik ken DIOZ als een prettige club en de eerste weken zijn me goed bevallen. De organisatie staat goed, de spelers zijn ambitieus en ik bespeur genoeg potentie bij de jongens. Het bestuur is blij als we er opnieuw in blijven, maar ik hoop op iets meer. We spelen wederom in een pittige competitie, maar ik hoop dat we kunnen verrassen met een hoge klassering. We gaan er een mooi seizoen van maken.”

De voorbeschouwing met Robin van Esch van VV Haarsteeg

Robin van Esch (27) is de centrale verdediger van VV Haarsteeg. Hij speelt nu al ruim 9 jaar bij de selectie waar hij op zijn 20ste zijn debuut mocht maken. Daarnaast speelt Robin al vanaf zijn zevende bij de club en hij is niet van plan te vertrekken. “Ik speel al heel mijn leven bij VV Haarsteeg en dat zal ook altijd zo blijven”.

De verdediger moet er nog even inkomen dit seizoen, maar wilt dit jaar slimmer gaan voetballen. “Ik ben nog niet echt goed uit de startblokken gekomen. Dit moet komende weken beter! Verder moet ik meer de wedstrijden gaan lezen en makkelijker gaan voetballen achterin”.

Robin aast op een plek bovenaan de middenmoot. “Na enkele jaren onderin te hebben gestaan hoop ik dat we nu laten zien wat we kunnen. Dan is uit de onderste zone blijven voor mij al voldoende en de rest is dan allemaal mooi meegenomen”.

Afgelopen weekend werd er thuis gevoetbald tegen VV Baardwijk. Deze werd met 3-1 gewonnen. “Na een moeizame eerste helft gingen we met een 0-1 achterstand de rust in. Tijdens de rust zijn er bepaalde dingen besproken en dat heeft geholpen. We waren feller en wonnen meer duels. Daardoor kwamen wij beter in het spel wat we willen spelen. Matthieu Schellekens maakte een zuivere hattrick en bracht de stand op 3-1”.

Door zijn hattrick was Matthieu Schellekens de man van de wedstrijd, aldus Robin.
“Door zijn 3 doelpunten in de tweede helft bezorgde hij ons uiteindelijk de overwinning. Maar wij moeten naast Matthieu ook de spelers die de assist gaven bedanken”.

De eerstvolgende wedstrijd is tegen ODC, een bekende tegenstander voor VV Haarsteeg.
“ODC is al jaren een zeer lastige tegenstander en iedere wedstrijd wordt er veel gescoord. Op dit moment hebben ze veel stugge spelers met veel loopvermogen en veel kopkracht bij dode spelmomenten. Het wordt een pittige uitwedstrijd, daarom gok ik op een 2-2 gelijkspel”.

De nieuwsgierige lezer kan komende zondag komen kijken bij de wedstrijd Haarsteeg – ODC.
Deze zal om 14:30 plaatsvinden op Sportpark de Molenwijk bij ODC.

Pieterman van Kooten moet weer opnieuw bouwen bij SSW

Door de promotie van de amateurs van FC Dordrecht naar de vierde klasse is SSW nog de enige vijfdeklasser die de Merwestad rijk is.

DORDRECHT – In de Brabantse poule moet het elftal van trainer Pieterman van Kooten trachten om een rol van betekenis te gaan spelen. Voorzitter Jan Pruymboom beseft op voorhand dat dat een lastig karwei wordt. ,,In de afgelopen maanden zijn er toch weer verschillende spelers bij ons vertrokken. Jongens die het verderop in de stad op een hoger niveau willen proberen en ook trachten om er nog een centje aan over te houden. Dat is het lot van een club als SSW, waar voetbal om gezelligheid draait en waar je moet hopen dat de jongens die je hebt ook trouw aan de vereniging zullen blijven. Het afgelopen seizoen hebben we een tijdlang leuk meegedaan, maar kwam er vervolgens de klad in. Onze trainer Pieterman zal weer opnieuw moeten bouwen aan een team, dat hopelijk om een prijsje kan gaan spelen als alles meezit.’’

Pieterman van Kooten moet weer opnieuw bouwen bij SSW

Door de promotie van de amateurs van FC Dordrecht naar de vierde klasse is SSW nog de enige vijfdeklasser die de Merwestad rijk is.

DORDRECHT – In de Brabantse poule moet het elftal van trainer Pieterman van Kooten trachten om een rol van betekenis te gaan spelen. Voorzitter Jan Pruymboom beseft op voorhand dat dat een lastig karwei wordt. ,,In de afgelopen maanden zijn er toch weer verschillende spelers bij ons vertrokken. Jongens die het verderop in de stad op een hoger niveau willen proberen en ook trachten om er nog een centje aan over te houden. Dat is het lot van een club als SSW, waar voetbal om gezelligheid draait en waar je moet hopen dat de jongens die je hebt ook trouw aan de vereniging zullen blijven. Het afgelopen seizoen hebben we een tijdlang leuk meegedaan, maar kwam er vervolgens de klad in. Onze trainer Pieterman zal weer opnieuw moeten bouwen aan een team, dat hopelijk om een prijsje kan gaan spelen als alles meezit.’’

Laurens Lingen na grote verbouwing terug bij Schelluinen

De 25-jarige Laurens Lingen werd in juni 2017 door zijn medespelers verkozen tot ‘Speler van het Jaar’. Het was voor even het laatste dat Lingen voor Schelluinen kon betekenen. Hij nam een sabbatical, omdat de Ridderkerker in Hendrik-Ido-Ambacht een huis had gekocht dat een drastische verbouwing verdiende.

SCHELLUINEN – Hij vertelde toen dat hij zeker op Scalune zou terugkeren. Lingen noemt het een tussenjaartje. ,,Ik hoopte eigenlijk dat ik vorig seizoen, tijdens de winterstop, weer kon aansluiten, maar dat lukte niet. De verbouwing kostte meer tijd dan verwacht.”

Lingen was een laatbloeier. Hij ging in Ridderkerk pas op 12-jarige leeftijd bij RVVH voetballen. ,,Tot dan voetbalde ik op de pleintjes en schopte deuken in garagedeuren.” Later vertrok hij naar Rijsoord omdat zijn maatjes daar actief waren. ,,Daar kreeg ik de ruimte. Ik was zeventien toen trainer Gijs Zwaan mij al bij het eerste elftal haalde hoewel ik later weer naar het tweede elftal verhuisde. Rijsoord was toen top eerste klasse.” Het ritme van twaalfde man bij Rijsoord beviel Lingen niet helemaal en toen zijn ex-trainer Wout Lems oefenmeester van Schelluinen werd en hem benaderde, vertrok hij naar sportpark Scalune. ,,Een nieuwe omgeving paste mij wel hoewel ik even moest zoeken waar het plaatsje precies lag. Ik hoorde wel dat Schelluinen subtop van Nederland had gespeeld, maar dat was voor mijn tijd. Ik ben toen in 2016 bij de club heel warm ontvangen. Ik hou van de verbondenheid bij een kleinere club, die leeft door de vele vrijwilligers.” Met Lingen keerden ook uitgedienden als Stefan Walhain, Dico de Jong en Johnny Wijnbelt terug. Aan het einde van het seizoen wachtte een presentje van de KNVB waardoor Schelluinen door een beslissingswedstrijd in Zevenbergen, onder leiding van trainer Philip den Haan, naar de derde klasse terugkeerde. ,,Het seizoen daarop verliep moeizaam omdat de selectie zo smal was.”

In de periode van juli 2018 tot augustus 2019 volgde Lingen Schelluinen vooral via de media. Toen zijn maatje Erik Kerkhoven (ex-Sparta, RVVH en Rijsoord) aangaf weer te willen gaan voetballen, besloot Lingen in mei 2019 komend seizoen samen met hem weer bij Schelluinen aan te sluiten. ,,Heerlijk om weer tegen een balletje te trappen. De eerste wedstrijden in het toernooi om de Rob Colijn Memorial verliepen goed. Wij wonnen dat toernooi en dat is voor Schelluinen een historisch feit. Er staat een goede en vooral brede selectie. We zijn scherp op de trainingen. Hiermee moeten wij een rol van betekenis kunnen gaan spelen. Ik verwacht dat ik rechts op het middenveld zal worden geposteerd.”

Lingen durft zelfs de stelling aan dat de Philip den Haan-formatie voor de titel in de derde klasse C moet gaan. ,,Het gaat erom dat het Philip lukt om er een echt team van te maken. Dan kunnen wij met de beste mee, daar ben ik van overtuigd. Het was mooi hoe de trainer zich na zijn knieoperatie presenteerde. Lopen kon hij niet, maar gaf de eerste trainingen vanuit een scootmobiel. Dat kreeg landelijke aandacht. TV Rijnmond zond er beelden van uit.”

Vader, dochter én kleinzoon van Osta zijn verknocht aan DVO’60

DVO’60 vormt de rode draad in het leven van Piet van Osta (67), zijn dochter Cindy van Osta (42) en zijn kleinzoon Daan Bogers (12). Alle drie hebben ze een enorm sterke band met de Roosendaalse club, waar ze met veel liefde actief zijn als jeugdtrainer.

Nadat de vrouw van Piet van Osta bevallen was van dochter Cindy, bleef zij nog twee dagen langer dan nodig was in Bravis. Dat kwam gelukkig niet door gezondheidsklachten, maar dit had alles te maken met de voetbalclub die gelegen is pal achter het ziekenhuis. “Er was niemand thuis die voor haar kon zorgen. Het was weekend en ik was bij DVO’60 te vinden”, zegt Piet van Osta met een grote glimlach op zijn gezicht in de bestuurskamer van de voetbalclub. De andere tafelgasten, zijn dochter Cindy en kleinzoon Daan, moeten ook grinniken om de anekdote. Zij weten beiden niet beter dan dat het in de familie altijd over DVO’60 gaat. Net als hun vader en opa zijn de twee bovendien ook verslingerd aan de Roosendaalse vereniging, die een belangrijke rol speelt in hun leven.

DVO-VIRUS
Piet van Osta kreeg het DVO-virus met de paplepel in gegoten van zijn vader Piet. Piet junior keepte vele jaren in het eerste team van de club en na zijn lange voetbalcarrière is hij tot op de dag van vandaag vrijwilliger van de club. Naast de functie van secretaris is Van Osta trainer van de JO14-1, het elftal waar zijn kleinzoon Daan Bogers in speelt als centrale verdediger. Volgens de trainer is het een ‘talentvol en gezellig team, dat over vele jaren DVO’60 1 vertegenwoordigt’. Daan vormt op zijn beurt samen met een bevlogen ouder het trainersduo van de JO8-1 en daarmee is hij een van de jongste trainers van DVO’60. “Vorig jaar, toen ik de JO7-1 had, deden we veel speelse oefeningen, maar nu zijn de jongens oud genoeg om wat te leren over tactiek”, zo vertelt Daan, die klinkt als een volleerde eredivisiecoach.

MEISJESTEAMS
Cindy van Osta is trots op haar twee mannen, die beiden zowat elke dag op de club te vinden zijn. Zelf is ze ook veelvoudig present op sportpark Hulsdonk. Haar man Bas Bogers is trainer van het derde van DVO en zijzelf heeft de mini’s op woensdagmiddag onder haar hoede. “Ik heb zelf ooit in meisjesteams van DVO gepeeld en ook ik was verdediger. Door blessures ben ik al op jonge leeftijd gestopt, dus toen werd ik trainster. Dat doe ik nu nog steeds en daarnaast ben ik beheerder van de kantine. DVO’60 is één grote familie en gelukkig zijn er veel mensen die zich inzetten voor de club.”

DROOM
Piet was eigenlijk al een tijdje gestopt als jeugdtrainer, maar mister DVO vindt het erg leuk om het team van zijn kleinzoon te trainen. “Door de omgang met die kleine mannen blijf je zelf jong van geest en ik vind het leuk om hen bezig te zien.” Zijn kleinzoon heeft die hobby absoluut overgenomen. Sterker nog: hij mist zelden een wedstrijd van DVO 1 en ook de thuiswedstrijden van het damesteam laat hij amper schieten. Het is de grote droom van Daan om net zoals zijn opa het eerste van DVO’60 te halen. “De jaarlijkse voetbalquiz maakt én presenteert hij ook goed, dus wie weet schuilt er ook een toekomstig voorzitter in hem”, zegt zijn opa grinnikend. Niet voor het eerst kijkt Cindy met een trotse blik naar haar vader en zoon, die oneindig lijken te kunnen praten over DVO’60. De appel is niet ver van de boom gevallen, dat is overduidelijk.

Jan Pruymboom ‘Godfather’ van de eeuwling bij SSW

Met een oergezellige receptie zette SSW, precies op de dag dat de club 100 jaar oud werd, het jubileum luister bij. Uiteraard met voorzitter Jan Pruymboom als één van de stralende middelpunten van het eeuwfeest van de voetbaltrots van de Zeehavenlaan.

De naam Pruymboom is onlosmakelijk verbonden met Steeds Sterker Worden. Pippy Pruymboom, die furore maakte in het profvoetbal bij DS’79, FC Dordrecht en Excelsior en inmiddels een fraaie loopbaan als trainer heeft opgebouwd die hem dit seizoen naar neo-tweedeklasser Wieldrecht heeft gevoerd, begon ooit op zijn vijfde jaar als speler bij SSW. Ook spits Pedro Pruymboom schopte het tot het betaalde voetbal en John Pruymboom was jarenlang de captain van de ‘Zebra’s’.

De stamvader is van de club die met de hoofdmacht in de vijfde klasse van het zondagamateurvoetbal uitkomt is echter onbetwist Jan Pruymboom. Al drieeneenhalf decennium hanteert ‘ome Jan’, zoals hij steevast genoemd wordt, de voorzittershamer bij de eeuwling. Van stoppen is nog geen sprake: ,,Ik heb al verschillende malen bij jaarvergaderingen en andere verenigingsgebeurtenissen erop gewezen dat het tijd wordt om het bestuur te verjongen. Maar dat heeft nog geen resultaat gehad, want de jongere garde maakt nog geen aanstalten om het stokje over te nemen.’’

SOCIALE FUNCTIE
Wie binnenstapt in de kantine aan de Zeehavenlaan krijgt soms het idee dat de tijd hier soms even heeft stilgestaan. Bij SSW ademt het clubhuis nog gemoedelijkheid en gastvrijheid uit. Geen hypermodern onderkomen met technische snufjes en hi-tech apparatuur, maar oer-Hollandse (of Dordtse) gezelligheid in een ruimte die ook voor de wijk van grote betekenis is. Dat is SSW pur sang: niet alleen een sportclub waar de liefhebbers van ’s werelds populairste sport hun hart kunnen ophalen, maar een vereniging die de wijk bindt en die voor eendracht in dat kleine stukje Dordrecht zorgt. ,,Als er wat opgeknapt moet worden, dan staan de mensen hier voor elkaar en voor de vereniging klaar’’, weet Jan Pruymboom. ,,Als er wat aan de kantine moet gebeuren, dan wordt dat met inzet van de leden gedaan. Maar we hebben als vereniging ook een sociale functie: met Kerstmis staan de deuren van het clubhuis open en met elkaar luiden we hier het nieuwe jaar in. En als het noodzakelijk is, dan organiseren we hier ook dat rond een begrafenis de mensen hier terecht kunnen om bij elkaar te zijn.’’

Historie
SSW als vereniging van de meelevende buurt, als speelplek voor kinderen, als ‘huisvester’ van de jaarlijkse playbackshow waar iedereen zich al een tijd lang op verheugt. Niet in het minst de voorzitter zelf  ”Voor mij is de playbackshow een van de absolute hoogtepunten van het jaar. Daar draag ik in de organisatie graag mijn steentje aan bij, want iedereen beleeft daar enorm veel plezier aan.”

Die gezelligheid moet de Belg Twan Bruis honderd jaar geleden in het achterhoofd gehad hebben toen hij na de Eerste Wereldoorlog in Dordrecht bleef en aan de basis stond van de oprichting van SSW. Jan en René de Ruiter stonden de Vlaming bij in zijn poging om een voetbalclub van de grond te krijgen en daarmee was de rijke historie van SSW geboren. Pruymboom, die in oktober de respectabele leeftijd van 80 jaar bereikt, maakte een groot deel van die historie mee. ,,Als kleine jongen ben ik lid geworden, als tiener speelde ik in het eerste. SSW heeft een groot deel van mijn leven bepaald en zal dat doen tot ik mijn laatste adem zal uitblazen. Ik merk dat mijn gezondheid er niet op vooruit gaat, maar het wel en wee van de club houdt me mede op de been.’’

IDENTITEIT
Pruymboom heeft het allemaal meegemaakt: de enorme fusiegolf in het Dordtse voetbal die ervoor zorgde dat de clubs in de onmiddellijke omgeving – op sportpark Amstelwijck – van de denkbeeldige kaart verdwenen. Geluksvogels, Fluks, DBC, OSS, die op een steenworp afstand van de Zeehavenlaan achter het toenmalige Refaja-ziekenhuis actief waren, bestaan niet meer of leven nog voort in een fusievereniging. SSW overleefde alle stormen in het Dordtse voetbal. ”Ooit is er sprake van geweest dat we zouden samengaan met OSS, maar daar is het toen niet van gekomen omdat het vanaf de andere kant werd tegengehouden. Ik ben blij dat het zo gegaan is: wij hebben onze eigen identiteit, we zijn een klein cluppie met niet al te veel spelende teams maar wel een vereniging die zichzelf goed in stand kan houden en waar niet, zoals bij andere Dordtse clubs, over de accommodatie onzekerheid is.’’ Dat zorgt ervoor dat er absoluut toekomst is voor de eeuwling, al is ook Pruymboom benieuwd hoe die eruit gaat zien. ,,We hebben één van de oudste besturen in voetballand. Het moet echt een keer gebeuren dat er verjongd gaat worden. Maar tot dat moment blijf ik me inzetten, dat wordt van mij verwacht.’’

Jan Pruymboom ‘Godfather’ van de eeuwling bij SSW

Met een oergezellige receptie zette SSW, precies op de dag dat de club 100 jaar oud werd, het jubileum luister bij. Uiteraard met voorzitter Jan Pruymboom als één van de stralende middelpunten van het eeuwfeest van de voetbaltrots van de Zeehavenlaan.

De naam Pruymboom is onlosmakelijk verbonden met Steeds Sterker Worden. Pippy Pruymboom, die furore maakte in het profvoetbal bij DS’79, FC Dordrecht en Excelsior en inmiddels een fraaie loopbaan als trainer heeft opgebouwd die hem dit seizoen naar neo-tweedeklasser Wieldrecht heeft gevoerd, begon ooit op zijn vijfde jaar als speler bij SSW. Ook spits Pedro Pruymboom schopte het tot het betaalde voetbal en John Pruymboom was jarenlang de captain van de ‘Zebra’s’.

De stamvader is van de club die met de hoofdmacht in de vijfde klasse van het zondagamateurvoetbal uitkomt is echter onbetwist Jan Pruymboom. Al drieeneenhalf decennium hanteert ‘ome Jan’, zoals hij steevast genoemd wordt, de voorzittershamer bij de eeuwling. Van stoppen is nog geen sprake: ,,Ik heb al verschillende malen bij jaarvergaderingen en andere verenigingsgebeurtenissen erop gewezen dat het tijd wordt om het bestuur te verjongen. Maar dat heeft nog geen resultaat gehad, want de jongere garde maakt nog geen aanstalten om het stokje over te nemen.’’

SOCIALE FUNCTIE
Wie binnenstapt in de kantine aan de Zeehavenlaan krijgt soms het idee dat de tijd hier soms even heeft stilgestaan. Bij SSW ademt het clubhuis nog gemoedelijkheid en gastvrijheid uit. Geen hypermodern onderkomen met technische snufjes en hi-tech apparatuur, maar oer-Hollandse (of Dordtse) gezelligheid in een ruimte die ook voor de wijk van grote betekenis is. Dat is SSW pur sang: niet alleen een sportclub waar de liefhebbers van ’s werelds populairste sport hun hart kunnen ophalen, maar een vereniging die de wijk bindt en die voor eendracht in dat kleine stukje Dordrecht zorgt. ,,Als er wat opgeknapt moet worden, dan staan de mensen hier voor elkaar en voor de vereniging klaar’’, weet Jan Pruymboom. ,,Als er wat aan de kantine moet gebeuren, dan wordt dat met inzet van de leden gedaan. Maar we hebben als vereniging ook een sociale functie: met Kerstmis staan de deuren van het clubhuis open en met elkaar luiden we hier het nieuwe jaar in. En als het noodzakelijk is, dan organiseren we hier ook dat rond een begrafenis de mensen hier terecht kunnen om bij elkaar te zijn.’’

Historie
SSW als vereniging van de meelevende buurt, als speelplek voor kinderen, als ‘huisvester’ van de jaarlijkse playbackshow waar iedereen zich al een tijd lang op verheugt. Niet in het minst de voorzitter zelf  ”Voor mij is de playbackshow een van de absolute hoogtepunten van het jaar. Daar draag ik in de organisatie graag mijn steentje aan bij, want iedereen beleeft daar enorm veel plezier aan.”

Die gezelligheid moet de Belg Twan Bruis honderd jaar geleden in het achterhoofd gehad hebben toen hij na de Eerste Wereldoorlog in Dordrecht bleef en aan de basis stond van de oprichting van SSW. Jan en René de Ruiter stonden de Vlaming bij in zijn poging om een voetbalclub van de grond te krijgen en daarmee was de rijke historie van SSW geboren. Pruymboom, die in oktober de respectabele leeftijd van 80 jaar bereikt, maakte een groot deel van die historie mee. ,,Als kleine jongen ben ik lid geworden, als tiener speelde ik in het eerste. SSW heeft een groot deel van mijn leven bepaald en zal dat doen tot ik mijn laatste adem zal uitblazen. Ik merk dat mijn gezondheid er niet op vooruit gaat, maar het wel en wee van de club houdt me mede op de been.’’

IDENTITEIT
Pruymboom heeft het allemaal meegemaakt: de enorme fusiegolf in het Dordtse voetbal die ervoor zorgde dat de clubs in de onmiddellijke omgeving – op sportpark Amstelwijck – van de denkbeeldige kaart verdwenen. Geluksvogels, Fluks, DBC, OSS, die op een steenworp afstand van de Zeehavenlaan achter het toenmalige Refaja-ziekenhuis actief waren, bestaan niet meer of leven nog voort in een fusievereniging. SSW overleefde alle stormen in het Dordtse voetbal. ”Ooit is er sprake van geweest dat we zouden samengaan met OSS, maar daar is het toen niet van gekomen omdat het vanaf de andere kant werd tegengehouden. Ik ben blij dat het zo gegaan is: wij hebben onze eigen identiteit, we zijn een klein cluppie met niet al te veel spelende teams maar wel een vereniging die zichzelf goed in stand kan houden en waar niet, zoals bij andere Dordtse clubs, over de accommodatie onzekerheid is.’’ Dat zorgt ervoor dat er absoluut toekomst is voor de eeuwling, al is ook Pruymboom benieuwd hoe die eruit gaat zien. ,,We hebben één van de oudste besturen in voetballand. Het moet echt een keer gebeuren dat er verjongd gaat worden. Maar tot dat moment blijf ik me inzetten, dat wordt van mij verwacht.’’

Toch trainersjob voor Remko Versteeg bij SC Everstein

Eigenlijk dacht Remko Versteeg dat hij geen hoofdtrainer meer zou worden. Na een jaar als interim-trainer bij Houten veranderde hij van gedachte. Hij zag een vacature bij SC Everstein, solliciteerde en werd aangenomen. ,,Tijdens de gesprekken merkte ik dat ik in mijn hoofd er al zat. Dan kan je niet meer terug’’, aldus de 31-jarige oefenmeester.

EVERDINGEN – Maar liefst twaalf jaar was Remko Versteeg (op de foto rechts) actief bij Houten. Als jeugdtrainer en de laatste jaren als hoofd jeugdopleidingen. In het afgelopen seizoen combineerde hij die functie met het ambt van interim-trainer bij het eerste elftal. ,,De vorige hoofdtrainer stapte vroeg in het seizoen over naar hoofdklasser Papendorp en de club wilde de vacature intern invullen. Zo kwam men bij mij uit’’, vertelt Versteeg. Op dat moment dacht de op jonge leeftijd al met voetballen gestopte Houtenaar dat het trainerschap een tussendoortje zou zijn. ,,Als hoofd jeugdopleidingen was ik bezig met de begeleiding van anderen als trainer, met de ontwikkeling van spelers. Houten is een hele grote club, met jeugdselectieteams die actief zijn op divisieniveau. Als hoofd jeugdopleidingen heb je daar geen tijd om ook een team te trainen.’’

Door zijn uitstapje naar het eerste elftal ontwaakte echter weer de trainer in Versteeg. ,,Eenmaal bezig, vond ik het hartstikke leuk. Maar omdat ik direct al had gezegd dat ik het maar een jaar zou doen, had de club op gegeven moment voor komend seizoen al een nieuwe trainer aangesteld. Via Dennis van der Steen (trainer van eersteklasser Sliedrecht red.), die ik ken uit de jeugd van Houten, ben ik ooit Everstein gaan volgen omdat hij daar destijds hoofdtrainer was. Toen ik zag dat die club een hoofdtrainer zocht, besloot ik te solliciteren. In het Utrechtse is Everstein eigenlijk totaal onbekend, terwijl het maar een kwartiertje rijden is vanaf Houten. Dat zij vrijwel altijd in een competitie in Zuid I spelen, vond ik ook interessant. In West I ken ik al die complexen inmiddels wel’’, aldus Versteeg. ,,Ik wilde het gesprek ook aangaan, omdat ik als hoofd jeugdopleidingen normaal altijd aan de andere kant van de tafel zat. Om trainers aan te nemen die aan de slag wilden bij de jeugd van Houten. Maar naarmate de gesprekken vorderden, werd ik steeds enthousiaster. Ik merkte dat ik er in mijn hoofd al zat, op die bank. Dan kan je natuurlijk niet meer terug.’’

Hoewel de competitie-indeling enigszins tegenviel (Everstein belandde in een West I-poule met voornamelijk Utrechtse clubs) heeft Versteeg nog geen seconde spijt gehad van zijn besluit te solliciteren. ,,De club is totaal niet te vergelijken met Houten. Daar zijn meer Onder 17 en Onder 19-teams dan Everstein in totaal aan elftallen heeft. Maar de mensen zijn supertrots op hun club en zijn oprecht geïnteresseerd in je verhaal. De spelersgroep is bereid om hard te werken en hetzelfde geldt voor de technische staf. Dat helpt je natuurlijk wel als trainer.’’

Afgelopen seizoen eindigde Everstein als vierde in de derde klasse Zuid I. Versteeg: ,,De poule met clubs uit West I is sterker, dus we gaan geen kampioen worden. Maar er staan wel mooie derby’s gepland, waar de mensen nu al naar uitkijken. Zelf vind ik het ook wel speciaal om tegen Houten te spelen.’’

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.