Marieke van der Harst (33) begon bij CVV Be Fair in Waddinxveen met voetballen. Dit deed ze met vriendinnen, omdat ze wel een beetje was uitgekeken op atletiek en dansen. “Het was totaal iets anders.”

In 2010 verhuisde ze naar Breda, waar ze haar huis aan het verbouwen was. “Op een moment dacht ik, het zal leuk zijn om nieuwe mensen te leren kennen en weer te gaan sporten. Er was ook maar een teamsport waar ik op dat moment echt geïnteresseerd in was en waar je naar mijn mening snel sociale contacten op bouwt, en dat was voetbal. Ik was via het internet toen eigenlijk aan het zoeken naar een voetbalclub en was meteen bij Baronie uitgekomen.”

Ze sloot aan bij Dames 1, het team dat net gepromoveerd was naar de vierde klasse, waarna het team na drie jaar oprij promoveren hun opwachting mochten maken in de eerste klasse. “Na twee jaar geleden te zijn gedegradeerd, blijf ik tot aan het eind van vorig seizoen. Hartstikke leuk was dat, maar je moet ook plaats maken voor een jongere generatie, om hun de ruimte te geven.” De eerste klasse waar Dames 1 in uitkwam, is een landelijke competitie. “In het begin was dat echt wel even wennen, omdat we ver moesten reizen. De regels in deze klasse zijn ook een stuk serieuzer, dan in bijvoorbeeld een vierde klasse. Er was veel aandacht voor ons als team, zo hadden we ook veel support. Ik vond dat wel leuk om te zien.” Vooral de promoties met Dames 1, zijn momenten om nooit te vergeten, dat zal je altijd wel bij blijven. De gezelligheid naast het voetbal, was altijd belangrijk voor mij.”

Vorig jaar werd een van de laatste competitiewedstrijden in de tweede klasse, met succes afgesloten. “Ik scoorde de winnende 2-1, waardoor er door verlies van de concurrent werd gehandhaafd. Dat was wel echt een superleuk moment. Het geeft mij altijd wel een goed gevoel, wanneer ik terugdenk aan dit soort momenten.”

Na afscheid te hebben genomen van Dames 1, sloot de aanvalster aan bij Dames 3, wat vierde klasse speelt en voornamelijk uit vriendinnen bestaat. “Ik deed dit ook, omdat ik naast mijn baan nog een studie doe. Door de weeks ben ik gymdocent op een middelbare school. Als ik op leeftijd ben wil ik graag nog les kunnen geven en specifiek een theorievak, vandaar dat ik studeer voor docent biologie. Het was makkelijker te combineren dan bij het vorige team. Stel ik zou een ernstige blessure oplopen of door ouderdom geen gym meer kunnen geven, dan wil ik alsnog voor de klas staan. Ik vind het onderwijs en lesgeven gewoon hartstikke leuk!”

Het vrouwenvoetbal komt steeds meer onder de aandacht, dat is ook Marieke opgevallen. “Ik vind het leuk, om naar het vrouwenvoetbal te kijken en dan voornamelijk de Leeuwinnen. Zeker in de tijd dat er een WK of EK is ben ik nog actiever met kijken. Met het WK in Frankrijk afgelopen zomer, moest ik wel een keer lachen. Ik ging met een vriendin een wedstrijd kijken in de binnenstad van Breda, bij café Old Dutch. Wij waren enorm verbaasd over hoeveel mannen daar naar de Leeuwinnen aan het kijken waren en ze waren nog eens super fanatiek ook. De Eredivisie-vrouwen volgen is wat lastiger, omdat het niet zo veel wordt uitgezonden.”

De activiteiten met Baronie 1 zijn haar altijd bij gebleven. “We hadden veel activiteiten met het team, dit was altijd heel gezellig. We gingen af en toe op stap, teambuildings activiteiten en zo nu en dan een weekendje weg.” Het zogenaamde BDWW (Baronie Dames Weekendje Weg) werd georganiseerd door een aantal mensen uit het team. Dit waren dan vaak een wat oudere speelster, een jonge speelster en een nieuwe speelster. “Er worden in aanvang van het BWDD hints gegeven, waardoor het nog interessanter werd, om te weten waar we heen gingen. Pas wanneer we gingen rijden naar bestemming, werd bekend gemaakt waar we daadwerkelijk heen gingen. De groepsaccommodatie was wel altijd ergens in de buurt om te kunnen stappen en activiteiten erom te organiseren.”

Paul bekleedt op dit moment bij RKVV JEKA de functie als voorzitter van de technische commissie. In zijn jeugd begon Paul bij UVV in Ulvenhout waar hij ook vandaan komt. “In die tijd was het nog vrij normaal om te voetballen in het dorp waar je geboren werd. Tegenwoordig is dat allemaal anders.”

Het bestuurslid was altijd leider bij verschillende teams, voordat hij in de technische commissie terechtkwam. “Ik heb drie zoons die gingen voetballen en toen ben ik leider geworden van die teams. Ik was op een gegeven moment leider van twee teams en dat paste allemaal net op een zaterdag. Eerst bij de één in de ochtend en dan bij de ander meteen daarna. Op een gegeven kwamen ze terecht in de selectie, waardoor mijn taak werd overgenomen door de selectietrainers.”

Nadat zijn trainers carrière in het slob terechtkwam, werd er via een wervingsactie van JEKA gevraagd of Paul vrijwilligerswerk zou willen doen. “Ik werd toen gebeld of ik wat wou doen bij JEKA. Dat zag ik wel zitten, want ik was alleen nog bij mijn jongste zoon leider. Na een uitnodiging om op gesprek te komen bleek dat ze opzoek waren naar een nieuw lid voor de technische commissie. Een paar gesprekken later ben ik toen vier jaar geleden begonnen met deze functie.”

Toen Paul begon was het voor hem niet gelijk duidelijk wat de functie in de technische commissie inhield. “Ik kwam die avond thuis en mijn vrouw vroeg aan me wat ik nou eigenlijk ging doen. Eerlijk gezegd wist ik het ook niet. Dus ik zei toen voor de grap tegen haar dat het een keertje vergaderen was en dan af en toe een wedstrijdje kijken bij één.”

Toch blijkt dit in het echt heel anders te zijn, want Paul is soms wel twintig uur in de week bezig met zijn werkzaamheden voor de club. “Ik probeer bij alle wedstrijden van de selectie elftallen aanwezig te zijn. Daarnaast ben ik bezig met andere randzaken, dan moet u denken aan vergaderingen, materiaal regelen, training accommodaties die tekortschieten, vaders en moeders die iets vinden, het beleid uitzetten, programma’s uitzetten, trainers werven en nog veel meer. Dat laatste is altijd een heel circus, want ze moeten bij JEKA verplicht een diploma hebben.”

Het allermooiste wat Paul vind aan zijn functie is het terugzien van plezier bij de jeugd. “Het is maar zelden dat je een berichtje krijgt van iemand die je verteld dat je het onwijs goed doet of dat ze zo tevreden zijn. Daarom vind ik het vooral echt mooi om te zien dat de werkzaamheden die wij verrichten als bestuur terug zijn te zien bij de jeugd. Het plezier dat zij hebben met elkaar, het verenigingsleven, alles wat ze erbij krijgen is mooi om te zien.”

Bij RKVV JEKA is de ontwikkeling van de jeugd een belangrijk speerpunt, wat ook terug te zien is bij het eerste elftal.
“Met Bas Liebregts hebben we toen der tijd een hoofdtrainer binnen gehaald die veel had met de jeugd. Wat ik belangrijk vind voor de ontwikkeling van JEKA. We willen talenten echt de kans geven bij ons en hier passen wij onze doelstellingen dan ook op aan. Zo hopen we met het eerste elftal een stabiele tweede klasser te worden om ooit weer eens in de eerste klasse terecht te komen. Dit jaar hoop ik dat ze bij de eerste zes eindigen.”

Aankomend weekend speelt RKVV JEKA thuis tegen V.V. DESK. “Het is een thuiswedstrijd, dus er moet wel gewonnen worden. Daarom denk ik aan een 2-1 overwinning.”