Home Blog Pagina 1115

Voorzitter Jan Hoppen: ‘Bij Beek Vooruit maak je vrienden voor het leven’

Jan Hoppen (56) heeft een druk bestaan. Hij is ondernemer, maar vindt het ook belangrijk om iets terug te doen voor de maatschappij. Daarom is hij al sinds zeven jaar voorzitter van Beek Vooruit. Daar combineert hij die drang met zijn grote passie: voetbal.

Het gaat goed met Beek Vooruit, is de enige conclusie die getrokken kan worden na een gesprek met voorzitter Jan Hoppen. Oké, de kantine, tribune en kleedkamers zijn aan een renovatie toe, maar dat komt vast goed. In de afgelopen jaren heeft de club al zo veel stappen gezet. “Toen ik begon, hadden we een hoofdveld van natuurgras en verder drie velden en een trainingsstrook. Dat was veel te weinig capaciteit voor ons ledenaantal. Daardoor moesten we een ledenstop instellen, maar dat is natuurlijk ontzettend gevaarlijk voor de club. We hebben een paar cafévoetbalvelden bij het Liesbos gehuurd en zijn vervolgens de gemeente continu lastig gaan vallen. Dat heeft geleid tot een mooi hoofdveld met kunstgras en kurk, een extra natuurgrasmat erbij en ledverlichting op ons sportpark. We hebben alles rondom de velden goed voor elkaar.”

Samen
Hoppen is van mening dat iedereen moet kunnen genieten van wat een leven als lid van een voetbalclub je biedt. “Ik heb zelf lang in Breda gevoetbald, maar we zijn later verhuisd naar Prinsenbeek. Mijn zoon Tim is op zijn zevende lid geworden van Beek Vooruit en ik ben leider, trainer, scheids- en grensrechter geweest bij zijn team. Ik heb in die jaren gezien wat voor mooie vriendschappen Tim opbouwde bij de club. Je doet samen dingen, maakt dingen samen mee. Je maakt vriendschappen voor het leven en dat gun ik iedere jongen of meisje. Het kan niet zo zijn dat Jantje wel bij Beek Vooruit kan voetballen, maar Keesje niet omdat er een ledenstop is. Dat is slecht voor het dorp, voor de club en eigenlijk overal voor.”

En daarom is Hoppen zo blij met het grote sportpark waar Beek Vooruit nu over kan beschikken. De teller staat bijna op duizend leden. “Sinds ik voorzitter ben, zie ik pas hoeveel tijd en mankracht het kost om alles in goede banen te leiden.” De trainers van zowel selectie- als niet-selectieteams bij Beek Vooruit hebben inmiddels allemaal opleidingen kunnen doen. Het volgende doel is het aanpakken van de kleedkamers, kantine en tribune. Ook zou Hoppen graag over nog een veld willen beschikken. “Het werk blijft komen, maar gelukkig zijn we in het bestuur inmiddels op volle oorlogssterkte. We hebben vanochtend een vergadering gehad met elf man, dat is een unicum. Willem Vermeulen (wedstrijdleiding), Resi Beentjes (evenementen, Jacques de Craen (communicatie), Ton de Peijper (secretaris) en Ella Snoek (intredend penningmeester) zijn toegetreden. Die geven ons weer heel veel nieuwe energie. We hebben weer alle expertise in het bestuur.” Daarnaast zitten Hans van Wolven, Kees Mol, Han Buijsse (aftredend penningmeester), Silvain van de Wiel en Diane Frijters in het bestuur.

Dikke buiken
Hoppen noemt zijn functie ‘vrijwilliger, maar niet vrijblijvend’. Hij vindt het zijn taak om zo goed als elke zondag Beek Vooruit 1 te vertegenwoordigen bij zowel thuis- als uitwedstrijden. “Wat het van mijn sociaal leven vergt, leg ik graag uit met dit voorbeeld. Ik zit in een midlifecrisisfietsclub. Dat zijn oude mannen met dikke buiken op een mountainbike, omdat het er op een mountainbike nog net beter uitziet dan op een wielrenfiets. Eens per jaar gaan wij op fietsweekend, in 2019 was dat in Limburg. Op zaterdagavond kreeg ik een discussie met mijn fietsmaten, zij begrepen er niets van dat ik de volgende dag per se om 11.00 uur bij Beek Vooruit moest zijn. Ik vond het geen probleem om de trein vanuit Valkenburg naar Breda te pakken, maar dat snapte niemand. Ik sla het heus weleens over, als er bijvoorbeeld iets in de familie is, maar vind eigenlijk dat je er als voorzitter altijd hoort te zijn.”

Van mini’s tot OldStars: iedereen wil scoren bij WDS’19

De een traint de allerkleinsten bij WDS’19 en de ander is speler van de OldStars. Ondanks de enorme verschillen is er volgens Maries Geerssen (58) en Luis Silva (64) een belangrijke overeenkomst tussen de teams. Zodra spelers een doel zien, ligt hun focus maar op één ding: scoren.

Goed gemutst schuiven Maries Geerssen en Louis Silva aan in de kantine van WDS’19. Dat is logisch te verklaren. Het is zaterdagochtend en dat is voor beiden een van de mooiste momenten van de week. Geerssen start straks met zijn zogeheten ‘Berenvoetbal’, de titel voor speciale trainingen van kinderen van vier tot zes jaar oud. Silva gaat op zijn beurt voetbal kijken op het sportpark en moet daarna als coach aan de bak, want zijn MO15-1 speelt tegen Sc ’t Zand. “Het is heerlijk om op de club te kijken naar alle jeugdelftallen”, zegt Silva. “De kinderen stralen enorm veel plezier uit. En velen van hen kunnen ook nog eens behoorlijk voetballen.”

Allerkleinsten
Silva traint op maandag en woensdag de JO9-2 en de MO15-1 en ook op zaterdag is hij betrokken bij beide elftallen. Geerssen traint de MO9 van WDS’19 en is op zaterdagochtend degene die de allerkleinsten onder zijn hoede neemt. “Van 10.00 tot 11.00 uur heb ik kinderen van vier jaar oud en van 11.00 tot 12.00 uur komen de kids van vijf en zes jaar oud aan de beurt”, zegt Geerssen. “Ik leer kinderen de beginselen van het voetbal en natuurlijk draait dat vooral om plezier maken. Mijn spelertjes genieten van de trainingen en dan natuurlijk met name van het partijtje. Dat onderdeel mag nooit ontbreken.”

OldStars
Niet alleen voor de allerkleinsten is het partijspel heilig. Silva is naast jeugdtrainer al jarenlang speler van de WDS’19 OldStars. Ze spelen soms wedstrijden tegen andere clubs en trainen elke woensdagochtend bij hun eigen club. Ook in de maar liefst 23-koppelige selectie wil iedereen graag partijtjes spelen. “Ook oude mannen blijven kleine jongetjes”, zegt hij als ervaringsdeskundige. “Pass- en trapvormen vinden we leuk, maar het draait vooral om het afsluitende wedstrijdje. Zodra spelers een doel zien, ligt hun focus maar op één ding: scoren.” Volgens Silva zijn de mannen in zijn team fanatiek. De OldStars spelen Walking Football en in die sport is fysiek contact en tackelen verboden. “Daar hebben sommige spelers moeite mee”, zegt Silva grinnikend.

Zowel Silva als Geerssen ziet dat het goed gaat met de club. Er hangt en positieve sfeer bij de vereniging in Haagse Beemden en de jeugd weet de weg te vinden naar sportpark Het Paradijs. Laatstgenoemde begon pas dit seizoen met Berenvoetbal en WDS’19 plukt daar nu al de vruchten van. “De groep die ik train blijft alsmaar groeien”, zegt een trotse Geerssen. Het OldStars team van WDS’19 is ook vrij groot. Is het iets voor Geerssen om teamgenoot te worden van Silva? “Ik richt me liever op de jeugdtrainingen, maar misschien is dat over een paar jaar anders.”

Van Veen wil bij GDC wennen aan het seniorenvoetbal

De selectie van GDC kreeg afgelopen zomer een kwaliteitsimpuls met de komst van Jurre van Veen (19). De verdediger was na drie seizoenen in de jeugdafdeling van Kozakken Boys toe aan een nieuwe uitdaging en wil bij de derdeklasser uit Eethen zo veel mogelijk ritme opdoen in het seniorenvoetbal.

Als vijftienjarige had Jurre van Veen net een paar duels in het eerste van zijn club VV Zuilichem achter de rug, toen Kozakken Boys aanklopte voor de talentvolle verdediger. “Kozakken Boys is de grootste amateurclub in de regio en ik vond het een gave uitdaging om daar te gaan voetballen”, zegt Van Veen. “Ik speelde daar in de JO17-1 en later in de JO19-1 op hoog niveau en trainde twee of drie keer in de week. Alles bij die club is goed geregeld, het was heel gaaf om mee te maken en ik heb er veel geleerd.”

Van Veen maakte regelmatig minuten bij het tweede elftal van Kozakken Boys en trainde enkele keren mee bij het vlaggenschip onder Danny Buijs, die huidige coach van FC Groningen. Maar een doorbraak in het eerste zat er niet in voor de tiener.

“Het niveau bij Kozakken Boys is ongelooflijk hoog, voor jeugdspelers zoals ik was de stap naar het eerste veel te groot. Ik kampte vorig jaar bijna het hele seizoen met een liesblessure en wist dat ik niet in beeld was bij het eerste: een vertrek leek me afgelopen zomer het beste.”

VERHUIZING
Zijn nieuwe club GDC kende Van Veen niet heel goed, maar door zijn verhuizing naar Genderen leek het hem een mooie stap om zich aan te melden bij de derdeklasser. “Mijn doel is om zo snel mogelijk wedstrijdritme op te doen in het seniorenvoetbal en dat kan gelukkig hier bij GDC, waar ik het goed naar mijn zin heb. Ik speel tegen fysiek sterke, sluwe spitsen.

Daar heb ik vaak mijn handen vol aan, maar dat is niet erg: ik zie dit als een mooie kans om snel veel te leren. Bovendien vind ik GDC een ontzettend leuke club. De jongens hebben me goed opgevangen en de sfeer in de kantine is goed. Bij Kozakken Boys draaide het puur om het voetbal. Hier staat ook het voetbal op plek een, maar het is hier gezelliger.”

Genderen Drongelen Combinatie eindigde vorig seizoen als derde en onder leiding van Edin Curic wil de club opnieuw dit seizoen bovenin meedraaien in de derde klasse. Zit dat er ook dit seizoen in volgens de nieuweling? “Ik ga niet zeggen dat we kampioen worden, maar het zou mooi zijn als we een periode pakken. Dan moeten we wel beter gaan spelen, want in de eerste paar duels van de competitie kregen we onnodig veel tegengoals.”

Behoorlijk wat spelers belanden na een carrière bij Kozakken Boys bij verenigingen die eveneens hoog spelen, bijvoorbeeld in de hoofdklasse of eerste klasse. Gaat Van Veen ook nog die stap zetten? “Dat durf ik nog niet te zeggen, ik ben pas negentien jaar en kan nog alle kanten op. Ik wil er eerst voor zorgen dat ik een heel seizoen een belangrijke basiskracht ben bij GDC en zie dan wel weer verder.”

Foto: GDC

Wil je meer informatie over de club GDC? Klik hier.
Lees hier de krant van Altena.

Plezier en prestaties gaan hand in hand bij het bruisende vierde van WDS’19

Zondag 4 van WDS’19 geniet van een bijzondere status binnen de club uit Haagse Beemden. Elke zomer weer zijn er voldoende nieuwe jongens die graag willen aansluiten bij de hechte spelersgroep, die plezier koppelt aan prestaties.

Terwijl Maikel van Alphen, Tom van Ierland en Gilby Dekkers honderduit vertellen over hun elftal, staat er achter hen in de kantine een mooie trofee te glimmen in de prijzenkast. Het is de beker die het vierde van WDS’19 vorig seizoen in de wacht sleepte door Baronie 4 te verslaan in Rijen. “De finale was schitterend, mede door de vele fans die ons kwamen aanmoedigen”, zegt verdediger Dekkers. “Bij WDS’19 hebben we daarna met z’n allen nog een feestje gebouwd, het was een hele gave ervaring.”

Altijd trainen
De bekerwinst vormt het hoogtepunt in het zesjarige bestaan van het elftal, opgericht door aanvoerder, coach en spits Maikel van Alphen. De oud-speler van BSV Boeimeer trommelde jaren geleden kameraden op, klopte aan bij het bestuur van WDS’19 en kreeg groen licht om een elftal te starten. “Bij oprichting hadden we een mannetje of veertien, inmiddels hebben we twintig jongens op de lijst staan”, zegt Van Alphen. “Ook qua voetbal is het team gegroeid. We startten in de zesde klasse en inmiddels spelen we altijd bovenin mee in de vijfde klasse.” Die prestaties staan waarschijnlijk niet los van de zeer goede trainingsopkomst. Elke donderdagavond gaat het vierde met gemiddeld vijftien man het veld op en ook bijzonder: het team doet niet aan een zomer- of winterstop. Ook halverwege juli of begin januari traint het vierde op sportpark Paradijs.

Teamapp
De mannen van het vierde hebben een speciale teamapplicatie. Daarin kunnen spelers hun beschikbaarheid voor trainingen en wedstrijden opgeven en ook staan er wat afspraken in. Er staat bijvoorbeeld dat jongens die te laat komen een grote kans hebben om op de bank te starten. Ook hebben de spelers zwart op wit gezet dat ze presteren hoog in het vaandel hebben staan. “Plezier en prestaties gaan bij ons hand in hand”, zegt Van Ierland. “Iedereen respecteert elkaar. Omdat de sfeer in ons team zo goed is, presteren we in het veld wellicht wat beter dan andere teams”, legt de middenvelder uit. “We hebben de intentie om iedereen evenveel te laten spelen. Maar als dat er niet inzit, accepteert iedereen zonder morren die beslissing. Dat maak ons team sterk.”

Elke zomer kloppen jongens van zowel buiten als binnen de club aan bij het vierde. Zij willen zich graag aansluiten bij het elftal. Het team is zeker zo populair als het eerste, toch het vlaggenschip van de vereniging. “We zijn een belangrijk team voor WDS’19”, stelt Van Alphen. “We zorgen voor sfeer, een volle kantine en een goede baromzet. Want ook de derde helft vinden we erg belangrijk”, zegt de aanvoerder en zijn kameraden knikken instemmend.

Kozakken Boys leeft echt in Werkendam

Leon Bot is bezig aan zijn tiende seizoen bij Kozakken Boys. De 30-jarige middenvelder geniet enorm van het spelen in de top van het amateurvoetbal. Aan een vertrek heeft hij nooit gedacht, het Werkendamse sportpark De Zwaaier voelt als thuis.

Leon Bot is inmiddels wel gewend aan het samenspelen met oud-profvoetballers. Maar met een voormalige Galáctico op het veld staan, dat is wel even andere koek. “Ik krijg de afgelopen maanden vaak de vraag hoe dat nou is, voetballen met Royston Drenthe. In het begin denk je soms wel: zo, daar loopt iemand die bij Real Madrid heeft gespeeld. Maar nu is dat er wel af, het is gewoon een superleuke gozer die heel goed binnen onze spelersgroep past.”

DECENNIUM
Bot is zelf bezig aan een jubileumjaar in Werkendamse dienst: zijn tiende. Hij maakte geweldige hoogtepunten mee bij de tweededivisionist. “Het algeheel amateurvoetbalkampioenschap in 2015 was het allermooist. We hadden zo’n goed team in die tijd, dat was echt geweldig. We waren voor niemand in het amateurvoetbal bang, ook qua mentaliteit zat het bij ons goed. Op dat moment ben je daar niet zo mee bezig, maar nu kijk ik vol trots terug op die tijd.” Dit seizoen zou Bot tekenen voor een plek in de top vijf met Kozakken Boys, dat steevast hoort tot de beste amateurploegen van het land.

Het is inmiddels alweer ruim negen jaar geleden dat de 30-jarige middenvelder voor het eerst door de poort van sportpark De Zwaaier liep. Hij is een Zuid-Hollander, komt uit Sliedrecht. Bij de lokale en gelijknamige voetbalclub begon hij ook met voetballen, hij debuteerde daar op zijn zeventiende in het eerste. “Ik heb ook nog een paar jaar in de jeugd van FC Dordrecht gespeeld.” Een jaar voor zijn vertrek naar Werkendam, maakte Bot de overstap van Sliedrecht naar LRC in Leerdam. “Michel Langerak was daar toen trainer, vervolgens ben ik samen met hem naar Kozakken Boys vertrokken.”

LEEFT
Vanaf het eerste moment voelde Bot zich thuis in Brabant, de afstand vanaf woonplaats Sliedrecht is met 20 minuten ook prima te overbruggen. “Het is een geweldige club. Kozakken Boys leeft echt in Werkendam, vergelijkbaar met een Spakenburg of Katwijk. De aanhang is fanatiek, ik ken alle mensen binnen de club en geniet enorm van de sfeer. Als het laatste fluitsignaal heeft geklonken, kijk ik al uit naar de derde helft in de kantine. Daar begint mijn weekend.” Hij heeft dan ook geen moment aan een vertrek gedacht. “Waarom zou ik ook? Ik speel bij een van de beste amateurvoetbalclubs van Nederland en ben realistisch genoeg om in te zien dat ik het niet ga redden in het profvoetbal. Hier kan ik mijn maatschappelijke carrière ook nog eens prima met de sport combineren. En ik ben vrijwel altijd basisspeler geweest.”

Nu hij de 30 is gepasseerd, denkt Bot weleens na over zijn toekomst. “Hoe lang ik nog doorga? Dat is een lastige vraag. Het zou kunnen dat ik er over twee jaar klaar mee ben, maar misschien duurt dat nog wel vier seizoenen. Ik ben een clubman geworden en wil zo lang mogelijk doorgaan bij Kozakken Boys.”

Foto: Marcel van Dorst

Wil je meer informatie over de club Kozakken Boys? Klik hier.|
Lees hier de krant van Altena.

Meidenteam van GRC’14 in actie voor Villa Pardoes

Sinds dit seizoen prijkt de naam van Villa Pardoes op de shirts van alle jeugdteams van GRC’14.

Om de maatschappelijk partner te bedanken voor de samenwerking zet de club benefi etacties op touw. De meiden van de MO11 verzorgen de aftrap met de verkoop van kerstkransjes.

Op zaterdagmorgen gaan de fanatieke meiden van de MO11 van GRC’14 altijd samen voor de winst en ook buiten het veld vormen ze een goed team. De club benaderde de elftalleiders met de vraag of zij de eerste benefi etactie wilden opzetten voor de kersverse maatschappelijk partner Villa Pardoes en die klus werd serieus aangepakt. De MO11 had het plan bedacht om kerstkransen van chocolade te verkopen en twee weken later had het team al honderden euro’s opgehaald. “Opa’s en oma’s, clubleden en directe buren kopen graag de lekkere chocolade voor het goede doel. En de meiden gaan zelfs langs de deuren om de chocolade te verkopen”, zegt Pedro Wijnbelt, de trotse jeugdvoorzitter van GRC’14.

GRC’14 draagt Vila Pardoes een warm hart toe. Daarom haalt de club graag geld op voor het vakantiepark nabij De Efteling, waar ernstig zieke kinderen door schenkingen een week lang gratis vakantie mogen vieren. “Als vereniging hebben we een maatschappelijke functie en daarom steunen we goede doelen”, legt Wijnbelt uit. “Onze sponsoren doen jaarlijks donaties in ons jeugdfonds en een deel van dat bedrag gaat rechtsreeks naar Villa Pardoes. Het contact met het vakantiepark is goed en de eerste benefi etactie gaat als een speer. De meiden van de MO11 hebben in de herfstvakantie een rondleiding gehad bij Villa Pardoes en dat heeft diepe indruk op ze gemaakt. Ze zijn erg gemotiveerd om zo veel mogelijk chocolade te verkopen.”

Na het bezoek aan Kaatsheuvel is er binnenkort hoog bezoek bij GRC’14. Vrijwilligers van Villa Pardoes komen dan langs bij een wedstrijd van de MO11. Het bedrag op de cheque wordt dan ook bekendgemaakt. De defi nitieve datum wordt vermeld op de website van GRC’14.

Wil je meer informatie over de club GRC’14? Klik hier.
Lees hier de krant van Altena.

Appels en broodjes gezond vliegen over de toonbank bij GRC’14

De finale van de allereerste Altena Cup in augustus werd verloren, maar gastheer GRC’14 won wel een andere prijs. Tijdens het toernooi kreeg de club het stempel ‘gezonde kantine’ en een aandenken van die benoeming hangt nu pontificaal boven de bar in het clubgebouw op sportpark Almbos.

De Altena Cup draaide niet alleen maar om voetbal. De organisatie wilde voorafgaand aan het toernooi de deelnemende clubs uitdagen om het eten en drinken in de kantines gezonder te maken. De clubs kregen een aantal maanden voor het toernooi een kantinescan aangeboden door Irene Walk van Team:Fit, die met tips kwam om het assortiment aan te passen. Bij GRC’14 nam Sjanie Bolink deze klus uiterst serieus. “Ik zorgde ervoor dat de worstenbroodjes niet meer zichtbaar zijn, de AA-drankjes boordenvol suiker staan niet meer massaal uitgestald op de toonbank en we serveren volkorenbroodtosti’s”, zegt de kantinebeheerder. “Ook kan iedereen hier gratis appels krijgen.”

Gezonde kantine
De reeks van maatregelen was succesvol: tijdens de finaledag van de Altena Cup kreeg GRC’14 het stempel ‘gezonde kantine’. Bolink is trots op het vaantje, dat prominent boven de bar hangt waarachter ze elke zaterdag werkt. Maar belangrijker nog vindt ze dat ze de mentaliteit van haar clubleden langzaam ziet veranderen. “De broodjes gezond vliegen over de toonbank en we hebben ook pindakaasrepen en zakjes autodrop (die niet ongezond zijn). En omdat de worstenbroodjes niet meer prominent in de keuken liggen, worden ze ook minder besteld”, zegt Bolink.

Bolink staat al meer dan tien jaar achter de bar in de kantine, eerst bij Rijswijkse Boys en nu dus bij fusieclub GRC’14. Ze weet precies waar voetballers van houden. “Velen willen op zaterdag een broodje frikandel of kroket eten met een biertje erbij. En dat moet ook kunnen: iedereen kan hier bestellen wat hij of zij wil. Maar we bieden onze gasten graag de mogelijkheid om gezonder te eten en te drinken en die aanpak werkt.”

R.W.B.-1 en 2 beide Winterkampioen

Zondag 15 december was voor Voetbalvereniging een dag om met plezier aan terug te denken. Voorafgaand aan de laatste competitiewedstrijd van R.W.B.-1 tegen Blauw Wit’81 speelde R.W.B.-2 een inhaalwedstrijd thuis tegen HHC’09-2. Winst zou betekenen dat RWB-2 met een beter doeldaldo gelijk met Sarto-3 zou komen en zich Herbstmeister zou mogen noemen. Met 4-0 werd gewonnen van hekkesluiter HHC’09 waarna het feest kon beginnen.

R.W.B.-1 was al zeker van de titel Winterkampioen, oftewel op zijn Duits Hebstmeister. In de wedstrijd tegen Blauw Wit was RWB de betere ploeg en had de tegenstander zich daar goed op voorbereid. 

Blauw Wit liet zich vanaf het begin terugzakken op eigen helft en kon in de eerste helft zo af en toe nog iets terug doen middels een counter. Heel RWB dacht overigens dat het na 5 minuten spelen al 1-0 was, het goed uitgespeelde doelpunt werd echter door vermeend buitenspel afgekeurd. In de tweede helft kwam Blauw Wit nog maar weinig over de middenlijn en beperkte zich tot tegenhouden. RWB kreeg de ene na de andere kans maar de bal wilde er maar niet in. Ook de lat bracht zo nu en dan redding voor Blauw Wit. Toen de klok van het scorebord op 90 minuten stond kreeg RWB nog de grootste kans van de middag, keeper Brian Mateijsen kon echter zijn vingertoppen nog achter de bal krijgen waardoor deze inzet net naast ging.

Man of the Match werd jeugdspeler Bas van Helvoirt, nadat bekend werd dat Pjotr ten Berge ziek op bed lag kreef hij te horen dat hij in de basis zou starten. Zijn taak volbracht hij met verve en gaf als rechtsback menig goede voorzet, een doelpunt zat er deze middag voor R.W.B. echter niet in. Pluspunt voor RWB is dat het in deze wedstrijd wederom de nul hield en nog steeds de ongeslagen status mag koesteren. Tien van de twaalf wedstrijden wist R.W.B. winnend af te sluiten en speelde er twee gelijk, hierdoor staat R.W.B. met het ingaan van de winterstop 7 punten voor op nummer 2 Waspik. De eerste wedstrijd die R.W.B. in 2010 meteen na de winterstop speelt is 26 januari uit tegen Waspik, dat wordt voor RWB dan meteen weer een belangrijk potje. Na de wedstrijd startte de geplande Derde Helft waar naast R.W.B.-2 ook R.W.B.-1 wat te vieren hadden.

Bron: R.W.B. 

Het zit Heinenoord en Hiele nog niet mee

0

Joop Hiele is bij Heinenoord weer actief als hoofdtrainer na een sabbatical. ,,Lekker om weer bezig te zijn met datgene wat je leuk vindt’’, zegt de voormalig doelman over zijn nieuwe job. Alleen de resultaten houden nog niet over. ,,We willen een andere aanpak dan de club voorheen gewend was. Bij vlagen gaat dat goed, maar de resultaten stelden vaak teleur.’’

HEINENOORD – Bij Heinenoord kreeg Hiele te maken met een behoorlijk gewijzigde selectie. Op De Tienvoet was niet alleen hijzelf nieuw, maar ook Larbi el Harouchi (SHO), Davy Kaptein (lager elftal), Dogukan Kulup (Barendrecht), Noël Goossens (IFC), Arto Dielhof (Oranje Wit), Tobi Fasanya (CWO), Leshawn Lisse (XerxesDZB) en Gulba Jr. Vasconcelos Delgado (Barendrecht) maakten als nieuwkomers hun opwachting in de hoofdmacht van de eersteklasser. ,,Ten opzichte van de afgelopen jaren is de aanpak een beetje veranderd. Die jongens pakken dat hartstikke goed op en bij vlagen gaat dat ook in wedstrijden heel goed. Alleen de resultaten zijn teleurstellend, vooral vanwege de manier waarop we soms doelpunten tegen krijgen’’, aldus de oefenmeester. ,,Dan gaat het om puur verdedigende fouten. Dat heeft niets te maken met de nieuwe aanpak, want verdedigend heb ik niets veranderd. Dat is niets anders dan het je tegenstander moeilijk maken en die bal, op z’n Rotterdams, wegrossen als het nodig is.’’

Het zat Heinenoord, zo analyseert Hiele, ook niet altijd mee. ,,Zo viel een bal er onderkant lat in, nadat een jongen die vanaf randje zestien met een halve omhaal weer voor het doel probeerde te krijgen. Probeert-ie het nog tien keer, dan mislukt het tien keer. Maar nu was het raak. Er zaten ook behoorlijk wat standaardsituaties bij waar tegengoals uit ontstonden en drie rake penalty’s, waarvan er twee ook op de beelden achteraf discutabel uitzagen. Maar ja, je komt wel in een situatie waarin de scheidsrechter ‘m kan geven. Als je dan zoiets tegen krijgt bij een 1-0 voorsprong of 0-0-stand, gaat dat uiteindelijk natuurlijk wel doorwerken in de hoofden van de spelers.’’ Toch is Hiele optimistisch. ,,Want voetballend pakken ze het hartstikke goed op. Bij vlagen gaat het zelfs heel erg goed. Dat is de andere kant en daar heb ik heel erg trots op.’’

Plezier terug in vertrouwde omgeving

0

Langzaam maar zeker krijgt Davy Kaptein weer plezier in het voetballen. Anderhalf jaar geleden keerde hij na periodes in de jeugd van Feyenoord en Sparta Rotterdam terug bij de club waar het voor hem allemaal begon, maar vanwege een te late overschrijving mocht hij niet uitkomen in de hoofdmacht. Dit seizoen wel en de jongeling geniet volop bij Heinenoord.

HEINENOOD – ,,Het verschil was nogal groot. Eerst speelde ik tegen bijvoorbeeld Ajax onder 19 en plotseling nam ik het met Heinenoord 2 op tegen teams als BVCB 3’’, blikt Davy Kaptein terug op zijn periode in het tweede elftal van Heinenoord. Tijdens de trainingen en oefenwedstrijden sloot hij aan bij de hoofdmacht, maar in officiële duels moest hij genoegen nemen met de reserves. ,,Ook het niveauverschil was groot. Daar werd ik op gegeven moment ook wel een beetje nonchalant van, je gaat mee in het niveau.’’

Op 13-jarige leeftijd verkaste Kaptein van Heinenoord naar SC Feyenoord. Na drie seizoenen verruilde hij de amateurtak voor de opleiding van de proftak. Echter moest hij na drie seizoenen weer afscheid nemen van de club uit Rotterdam-Zuid. Hij vond onderdak bij Sparta Rotterdam, maar daar was zijn verblijf van korte duur. ,,Mijn vetpercentage was te hoog. Weliswaar maar één procent, maar dat betekende wel dat ik geen wedstrijden mocht spelen en apart van de groep moest trainen. Terwijl ik aan de zijkant van het veld sprintoefeningen deed of binnen krachttraining, zag ik de rest van de groep partijvormen doen. Ik volgde voedingsschema’s en trainde gewoon vijf keer per week, maar dat percentage ging bijna niet omlaag. Soms 0,2 procentpunt, maar een week later was dat er dan weer bij. Dat was mentaal wel zwaar’’, vertelt Kaptein. Bovendien kreeg hij ook op privévlak een stevige dreun te verwerken. ,,Mijn moeder werd ziek, waardoor ik ook graag thuis wilde zijn. Het reizen naar Rotterdam begon mij tegen te staan. Daarom heb ik uiteindelijk besloten om te stoppen bij Sparta en terug te gaan naar Heinenoord. Voor mij een rustige en vertrouwde omgeving.’’

Opleiding
Terugblikkend op die beslissing heeft de jongeling geen spijt. Hij kijkt er nuchter op terug. ,,Alles is weer goed gekomen. Nu zie ik weleens oud-ploeggenoten doorbreken en dan denk ik wel na over wat er voor mij mogelijk was geweest. Maar aan de andere kant: ik had geen contract. Dus ik weet niet wat de toekomst had gebracht’’, aldus Kaptein. ,,Door het vele trainen bij Sparta ging het ook op school niet zo goed. Twee keer ben ik met een opleiding begonnen, maar ik kwam steeds niet verder dan het eerste jaar.’’ Inmiddels doet Kaptein een opleiding in de vorm van werken-leren in de richting financieel administratief medewerker. ,,Hopelijk kan ik deze opleiding snel afronden, zodat ik in elk geval klaar ben met school.’’

In het voetbal heeft Kaptein het plezier inmiddels weer hervonden. Sinds afgelopen zomer is hij speelgerechtigd voor de hoofdmacht van Heinenoord. Hoewel de competitiestart moeizaam was, ziet hij voldoende kwaliteit om zich heen om niet de rest van het seizoen onderin de eerste klasse te bivakkeren. ,,We maakten aanvankelijk de kansen niet af en tegenstanders scoorden soms doelpunten die ze misschien maar één keer in hun leven maken. De verschillen in de competitie zijn nog klein, dus met twee overwinningen kunnen we al snel goede zaken doen. Als we het dan ook nog eens goed kunnen doen in een periodetitel, komt het wel goed.’’

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.