In het kampioensjaar mocht hij als A-junior al eens ruiken aan het eerste, nu is Rick Kramer niet meer weg te denken uit de basis bij Yerseke. De negentienjarige linksback is een vaste waarde in het elftal van Alexander van Keulen, maar snel tevreden is hij absoluut niet. Dit jaar moet het dan ook nog beter dan vorig seizoen.

Hij is pas bezig aan zijn tweede volledige seizoen bij de hoofdmacht van zijn club, maar dat is aan het aantal minuten dat hij heeft gemist nauwelijks te zien. Kramer werd door Van Keulen definitief bij het eerste elftal gehaald en krijgt dan ook het vertrouwen van zijn trainer, hij had zelf ook niet verwacht dat hij direct een basisplaats zou krijgen. “Het bevalt heel goed, want ik speel bijna alles. Het is toch wel een grote stap van de jeugd naar de senioren, maar gelukkig heb ik mij snel weten aan te passen.” Toch merkt hij nog steeds duidelijke verschillen met het jeugdvoetbal. “Het gaat allemaal een stuk sneller. Bij de A’s heb je rustig de tijd om te kijken, nu moet je al gekeken hebben en moet je veel sneller handelen. Maar ook fysiek en conditioneel is het anders, dit is gewoon 90 minuten volle bak gaan.”

Langs de lijn
De jeugdige verdediger kan met recht een kind van de club genoemd worden. Op zijn vierde stond hij voor het eerst op het veld van de vissersclub, hij bleek toen nog te jong, maar vanaf zijn vijfde trok hij het rode tenue daadwerkelijk aan en dat doet hij dus nog steeds. Ondertussen deed hij nog wel twee jaar op rij mee aan de selectiedagen van JVOZ, maar tot een overstap kwam het niet. Men kent hem nu vooral als linksback, maar dat is niet altijd zo geweest. Wat voor linkervleugelverdediger is hij dan? Een gemaakte, zoals hij zelf zegt. “Vroeger stond ik altijd op het middenveld of centraal achterin. Ik ben snel en kan redelijk goed verdedigen, dus dit past mij wel. Op het middenveld gaat het nog een stuk sneller, op deze plek voel ik mij thuis.” Als klein jongetje begon hij dus met voetballen bij Yerseke, ging er tot op heden nooit weg en stond als ventje van zes langs de lijn toen teamgenoten van nu al in het eerste elftal speelden. “Ik ging altijd kijken. Arjen de Koeijer zat er toen ook al bij, nu spelen we samen. Dat is wel erg leuk.”

Gretig
Yerseke kende een lastig begin van het seizoen, moest lang wachten op de eerste overwinning op eigen veld, maar de motor begint langzaam te draaien. Inmiddels staat de ploeg in de bovenste regionen en is een plaats in de nacompetitie voor promotie binnen handbereik. De doelstelling is duidelijk. “Vorig jaar werden we in ons debuutseizoen in de tweede klasse vierde, nu willen we het beter doen. Hopelijk heb je dan ook een periode.” De club wil dus altijd beter, maar dat geldt ook voor de linkspoot zelf. “Ik ben niet zo snel tevreden. Je moet gretig zijn om altijd maar te kunnen verbeteren. Als ik een grote kans heb gemist, baal ik daar van. Ik ben jong, dus kan nog veel leren. Alles moet eigenlijk nog beter.” Ambities heeft de negentienjarige Kramer die bezig is met zijn studie Marketing/Communicatie en doordeweeks werkt bij Transportbedrijf Kotra, dan ook zeker. “Hoger spelen lijkt mij heel leuk, maar dan moet ik hard blijven werken en nog beter worden. En dan is het altijd nog maar de vraag of je het aankan natuurlijk.” Voorlopig heeft de inwoner van Yerseke het nog uitstekend naar zijn zin, maar dan moet er wel gewonnen blijven worden. “Het draait uiteindelijk om de punten, maakt niet uit hoe. We komen uit Yerseke, dus dan kan je er ook voor knokken.” Tevreden is hij mogelijk pas aan het einde van het seizoen. “Dan weten we of we echt beter waren dan vorig seizoen!”

Meer informatie over Yerseke? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Beveland.

Voor de winterstop was de JO19 van Wolfaartsdijk bijna onverslaanbaar. Het team van Mark Tak won acht van de tien wedstrijden, verloor slechts één keer en kroonde zich overtuigend tot kampioen van de tweede klasse. Daardoor speelt de ploeg in 2020 in de eerste klasse, aanvaller Jasper Flipse merkt meteen dat het allemaal een stukje sneller gaat.

Bijna de senioren speel je altijd één competitie, maar bij de jeugd heb je steeds vaker te maken met een ‘dubbele competitie’. Eentje voor de winteronderbreking en eentje daarna. Wolfaartsdijk pakte dus de titel in de tweede klasse en mag zich daardoor gaan meten met eersteklassers. Volgens de achttienjarige Flipse een goede zaak. “Dit is beter, omdat je anders nog een half jaar tegen mindere tegenstanders had gespeeld. De tweede klasse was te makkelijk, nu krijg je te maken met een hoger niveau. Daar leer je weer nieuwe dingen van.”

Kloetinge
Bij de JO17 van de club zitten ook spelers van Colijnsplaatste Boys, maar in het hoogste jeugdelftal is dat niet het geval. Volgens hem is die maatregel er vooral een voor de toekomst. “We hadden zelf genoeg spelers om een team te maken. De samenwerking is alvast voor later, als er wel te weinig spelers zijn.” Het team bestaat uit veel jonge jongens. Een paar zijn er zelfs pas zestien jaar, maar ondanks dat werden ze dus toch kampioen. “We zijn terecht kampioen geworden. Er zaten een aantal makkelijke wedstrijden tussen, maar zeker ook een aantal moeilijke.” Zelf kwam hij ook pas net kijken bij Wolfaartsdijk, want hiervoor speelde hij altijd in de jeugd bij Kloetinge. “Ik wist niet zo goed wat ik hier moest verwachten, want vorig jaar waren ze niet zo hoog geëindigd.” Het feit dat hij opgegroeid is in Wolfaartsdijk, maar speelde bij Kloetinge, behoeft de nodige uitleg. “Ik woon nu in Kloetinge en heb daar vanaf mijn achtste gespeeld. Ik kon het daar nog een jaartje proberen, maar het eerste elftal van Kloetinge is te hoog gegrepen. Hier spelen mijn vrienden, maar kan ik ook nog serieus trainen.”

Bij de Bevelandse club voetbalde hij in de A2, het niveau waarop hij nu speelt vindt hij vergelijkbaar. Door zijn ervaring in de eerste klasse en het meetrainen met de A1 van Kloetinge, probeert hij het team te helpen. “We willen er graag vol voor gaan en hebben veel plezier samen. Dat we kampioen zijn geworden is dan ook wel echt een teamprestatie.” Eerste klasse is voor een dorpsclub als Wolfaartsdijk behoorlijk hoog, het aantal doelpunten van Flipse en zijn collega-aanvallers hadden daarin een belangrijk aandeel. “Met zijn drieën hebben we 50 goals gemaakt. Dat komt ook omdat we altijd zo aanvallend mogelijk proberen te spelen.” Of dat aantal in de eerste klasse ook gehaald gaat worden, is nog maar de vraag. Het verschil is meteen te merken, vertelt hij. “Het gaat een stuk sneller en teams zetten veel meer druk. Dan moet je sneller handelen, kijken en spelen.” Toch heeft hij er vertrouwen in. “We kunnen mee op dit niveau. De doelstelling is om niet te degraderen, als we in de middenmoot eindigen ben ik heel tevreden.”

Debuut
In de eerste seizoenshelft stopte de teller voor de linksbuiten bij zeventien treffers, maar dat is voor hemzelf niet het belangrijkste. “Winnen staat voorop, ik probeer te helpen met doelpunten of assists.” Dat het goed ging met de rechtsbenige aanvaller, bleef ook bij het eerste elftal niet onopgemerkt. Daar maakte hij namelijk al zijn debuut en kwam hij zelfs tot scoren. “Dat is echt ‘mannenvoetbal’. Je leert veel van de ervaring van die jongens.” Hij omschrijft zichzelf als iemand die doelgericht is, diepgang heeft en houdt van acties maken. Hij wil vooral plezier hebben, maar heeft voor volgend jaar een duidelijk doel. “Dan hoop ik de stap naar het eerste te maken, maar als ik nog een jaar met dispensatie in de A’s moet spelen, is dat ook goed. Het moet vooral leuk blijven!”

Meer informatie over Wolfaartsdijk? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Beveland.

Zaterdag-vierdeklasser Colijnsplaatse Boys is bezig aan een redelijk seizoen. De ploeg bivakkeert in de middenmoot en dat is gezien de invulling van de selectie geen slechte zaak. Volgens trainer Niek van den Houten zit er nog meer in het vat. “Als we de competitie af mogen maken, dan gaan we nog voor een paar plaatsen hoger op de ranglijst.”

De inmiddels 57- jarige oefenmeester is bezig aan zijn derde seizoen bij de club en plakt er nog een jaar aan vast. “Volgend seizoen ga ik mijn vierde seizoen in bij Colijnsplaatse Boys. Als je het niet naar je zin hebt, blijf je niet nog een jaar. Bij bijna elke verenging kan de trainingsopkomst beter en willen we grotere selecties, maar als dat niet zo is moet je er ook niet voor weglopen. Het is fijn werken bij deze club.”
Van den Houten is geen onbekende in het Zeeuwse voetbal. “Ik ben onder meer speler geweest van Kloetinge en Hoek en ben in die tijd ook geselecteerd voor het Zeeuwse Elftal. Daarnaast kennen mensen mij als de vader van Thomas, die bij Telstar heeft gespeeld en nu bij Spakenburg voetbalt.”

Voorafgaand het seizoen was de doelstelling het linkerrijtje. Deze doelstelling is nog steeds haalbaar. “We zijn vorig jaar een aantal spelers kwijtgeraakt. Met de toevoeging van een aantal jeugdspelers en spelers vanuit het tweede elftal staan we voorlopig op een zevende plaats. Het seizoen verloopt goed, maar soms is het wel passen en meten gezien de dunne bezetting.”

Colijnsplaatse Boys moet het hebben van het collectief, maar heeft net als elk ander team een aantal belangrijke spelers in de gelederen. “In de as spelen de sterkhouders. De meer ervaren spelers Koen van Os, Joeri Goulooze, Jesse de Jong en Sven Hoogerheide zijn belangrijk voor het elftal. Onze kracht is het aanvalsduo Koen van Os en Joeri Goulooze. We hebben we een stabiele verdediging en met Raymond Yuen een keeper in vorm. Daarnaast zijn de jonge spelers Job Nuyens met zijn zestien jaar en zijn broer Thijs, zeventien jaar, dit jaar basisspelers geworden. “

Om vast in het linkerrijtje te eindigen moet het team volgens de oefenmeester nog op een aantal vlakken stappen maken. “Onze spelers moeten leren omgaan met de ruimtes die vaak aanwezig zijn op het veld, waardoor we langer en meer in balbezit kunnen zijn. “

Meer informatie over Colijnsplaatse Boys? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Beveland.

Krabbendijke heeft de degradatie van vorig seizoen amper kunnen verwerken of is opnieuw verwikkeld in een strijd tegen de onderste plekken. De hoop om direct mee te kunnen doen voor de bovenste plaatsen in de derde klasse kan in ieder geval de prullenbak in.

Rik Butijn kwam over van Waarde en moet realistisch zijn. “Het vertrouwen in een ommekeer is er, maar die moet wel snel komen. Je moet reëel zijn dat het lastig gaat worden.”
De 22-jarige Butijn speelde de afgelopen twee seizoenen met Waarde in de vierde klasse, kreeg een belletje van Krabbendijke en wilde de uitdaging in de tweede klasse graag aangaan. Uiteindelijk degradeerde zijn nieuwe ploeg naar de derde klasse, en die degradatie speelt de ploeg nog steeds parten, denkt hij. “Er is weinig vertrouwen, dan zit ook alles tegen. Op trainingen is het niveau soms echt heel hoog, maar tijdens de wedstrijden komt het er niet uit. We missen het lef om het te laten zien.”

Vechtvoetbal
Voorlopig staat de formatie van Nels Rijvers op de twaalfde positie, een plek die aan het eind van het seizoen nacompetitie voor degradatie betekent. Dat Butijn deel uit zou maken van Krabbendijke, had hij een jaar geleden eigenlijk zelf ook niet verwacht. “Na de C’tjes vertrok ik bij Waarde en ging ik bij Kapelle spelen. Daar speelde ik een jaartje in het eerste om vervolgens weer bij Waarde terug te keren, ik had eigenlijk verwacht de rest van mijn leven daar te spelen.” Dat gebeurde niet en dus is het nu knokken voor lijfsbehoud, in de afgelopen periode werden een aantal gesprekken gevoerd. “De situatie is lastig te verklaren. We hebben gesproken met de spelersgroep en de voorzitter, maar we zitten een beetje in een vicieuze cirkel. Als je veel verliest, gaat het vertrouwen ook omlaag natuurlijk.” De back maakt zich logischerwijs dan ook zorgen. “We moeten het eigenlijk van het voetballen hebben, maar nu moeten we vechtvoetbal spelen om toch punten binnen te halen.” Hij is daar zelf wel voor gemaakt, vertelt hij. “Ik moet het veel meer van het werken hebben, maar anderen missen dat wel een beetje.”

Team
Nu staat hij dus op de backpositie, voorheen was hij middenvelder, maar dit jaar stond hij ook al op ‘10’ of als linksbuiten opgesteld. Dat hij op meerdere posities inzetbaar is, ervaart hij af en toe wel eens als een nadeel. “Ik kan mij nooit richten op één positie, dat is wel eens lastig.” De basis blijft voor hem in ieder geval altijd hetzelfde. “Hard werken! Vorig jaar scoorde ik ook nog wel wat goals bij Waarde, nu een stuk minder. Ik ben gewoon één van de velen van het team, dat is prima.” Dat team is voor hem wel heel belangrijk en volgens hem ook de enige manier om de huidige situatie om te draaien. “Je moet het geloof in een ommekeer houden, maar dan moeten we het wel als team doen. Alleen als iedereen er voor gaat, kan het lukken. Maar het moet wel snel gebeuren.” Ondanks de tegenvallende resultaten heeft de schilder van beroep geen spijt van zijn overstap. “Het bevalt heel goed, we hebben een jong en gezellig team. De club is ook hartstikke leuk.” Aan een nieuwe degradatie wil hij eigenlijk liever niet denken, maar als hij eerlijk moet zijn vreest hij voor nacompetitie. “Een nieuwe degradatie moet je echt niet willen. Een grote club als Krabbendijke hoort een stabiele derdeklasser te zijn, hopelijk kunnen we daar voor zorgen de komende maanden!”

Meer informatie over Krabbendijke? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Beveland.