ZOUTELANDE – Hij mag met recht wel een ‘kind van de club’ worden genoemd, want aanvoerder Vincenzo Lorello (29) begon laat met voetballen, maar is sinds zijn negende lid van v.v. De Meeuwen. Bij de tweedeklasser beleefde hij in 2018 zijn allermooiste sportmoment: als aanvoerder de kampioensschaal in ontvangst nemen.

“Ik ben niet getrouwd, heb ook geen kinderen dus dat kampioenschap was wel het meest overweldigende gevoel dat ik ooit heb gehad ja. We waren dat seizoen in de tweede klasse ook de allerbeste dus verdienden we ook het kampioenschap. En als je dat dan als aanvoerder meemaakt en die schaal de lucht in houdt… onbeschrijflijk”, zegt Lorello, die is behept met een behoorlijk realistische kijk op zijn club, zijn ploeg en vooral ook zichzelf.

“Van nature ben ik niet een speler met de meeste aanleg of talent. Ik ben absoluut niet de beste voetballer, maar compenseer dat met heel veel inzet en mentaliteit. Dat dit wordt gewaardeerd dat weet ik. Dat voel je ook als speler, bovendien word je niet zomaar gekozen tot aanvoerder. Niet dat ik persé een geboren leider ben, maar ik probeer wel jongens mee te nemen in de strijd. Ze goed weg te zetten met mijn ervaring en een verlengstuk van de trainer te zijn in het veld.”

Lorello is afkomstig uit Zoutelande maar woont in Biggekerke, op nog geen tien minuten rijden van Sportpark Den Hogen Hilt. Het veld waarvan hij blij is dat hij er weer volop naartoe mag. “Ik ben ZZP’er in de bouw en dan is voor mij voetbal absoluut een vorm van ontspanning. Ik hou ook heel erg van wielrennen en dat heb ik in de voetballoze periode ook heel veel gedaan. Heb ook wel hardgelopen, maar niets haalt het voor mij bij voetbal. De gezelligheid onder elkaar, het trainen én het toewerken naar een gezamenlijk doel. Ik heb het prima naar de zin hier, zit al veertien seizoenen onafgebroken bij het eerste en ben trots dat ik aanvoerder ben bij deze club en van deze groep. ”

Om weer een gooi te doen naar de titel in de tweede klasse, dat is wellicht een brug te ver, maar volgens Lorello moet een plaats in de top vier zeker haalbaar zijn. “We hebben een heel jonge groep en daarbij ook enkele spelers met de nodige ervaring. Om kampioen te worden dan moet echt alles meezitten. Dat was zo in 2018, toen we ook enkele vaste wisselspelers hadden en weinig blessures. Het zou mooi zijn om dat nogmaals mee te maken, maar realistisch moet je wel blijven. Dit niveau is voor De Meeuwen al erg mooi en daarop kunnen we goed meekomen. Wel moeten we waken voor gemakzucht die soms in de ploeg sluipt. Het is dan voor mij als aanvoerder een mooie taak om iedereen wakker te schudden. Er zit zoveel kwaliteit in de groep, maar soms halen we er nog niet alles uit en dat is jammer.”

Nu de bal eindelijk weer volop rolt en ook het publiek de weg naar de club weer weet te vinden, zij het wel tegen strengel voorwaarden, kan Lorello niet wachten tot de competitie ook van start gaat. “Want de corona heeft alles wel danig op zijn kop gezet. We hebben een hele trouwe schare supporters die thuis maar ook uit ons ondersteunen. Hopelijk doen ze dat ook dit seizoen weer. Het is fijn om weer volop te kunnen voetballen met elkaar en ook ‘normaal’ te kunnen trainen. Want die anderhalve meter  trainingen vond ik niks. Het gaat om de partijspelletjes en in het weekend om de punten. Iedereen is hongerig om ervoor te gaan in elk geval. Hopelijk hebben we een goede start, want dat is vaak de basis voor het verdere verloop van het seizoen.”

Klik hier voor meer informatie over De Meeuwen
Klik hier voor meer artikelen over De Meeuwen

MIDDELBURG – Op een uitstapje naar v.v. Kloetinge na, is Maarten van Vooren (28) altijd actief geweest voor FC Dauwendaele. Inmiddels is hij aanvoerder in het elftal van trainer René de Nooijer, dat uitkomt in de derde klasse van het zaterdagvoetbal. Daarin ziet hij echter geen titelkansen. ‘Luctor en RCS zijn in het tussenseizoen zodanig versterkt, dat zij het wel zullen uitvechten. Wij zullen moeten strijden om ‘best of the rest’ te worden.”

Het is een duidelijke inschatting die de middenvelder maakt als hij kijkt naar de eigen selectie, de competitieindeling én de tussentijdse mutaties die er bij competitiegenoten hebben plaatsgevonden. Want ook FC Dauwendaele heeft er enkele nieuwelingen bijgekregen. “En dat was nodig ook. Vorig seizoen heeft een te krappe selectie ons met momenten punten gekost. Nu zijn we er zonder meer sterker op geworden. Kwalitatief, maar zéker in de breedte. Er zitten jongens in onze selectie met heel veel technische bagage en voetbalkwaliteit. Dat moet alleen soms nog worden omgezet in effectiviteit. Als dat samenkomt, dan zie ik ons zeker nog verrassen dit seizoen.”

Van Vooren heeft in die twee seizoenen Kloetinge veel geleerd, maar heeft ook ingezien dat speelminuten maken en samenspelen met vrienden toch ook heel belangrijke facetten zijn binnen het voetbalspelletje. “Want op een hoger niveau voetballen is leuk en leerzaam, maar dan moet je wel spelen. In mijn eerste seizoen was dat wel het geval, daarna minder. Dat was jammer en daardoor heb ik de bewuste keuze gemaakt om terug te keren. De ervaringen die ik daar heb opgedaan, die probeer ik hier nu over te brengen op anderen.”

Het wordt alweer het vijfde seizoen in de derde klasse waarvan vorig seizoen (met een tiende plek op slechts enkele puntjes boven de cruciale streep) er eentje was om snel te ‘vergeten’. Alhoewel de centrale middenvelder daar toch wel een kanttekening bij plaatst. “Dat we misschien door de corona een degradatie of nacompetitie zijn ontlopen, dat had gekund. Maar toch hebben we ook vorig jaar veel wedstrijden gespeeld waarin we niet kansloos waren maar wel met lege handen stonden. Dat was zuur en daar moeten we lering uit trekken voor dit seizoen.”

En dan doelt Van Vooren op de wisselvalligheid en dat er effectiever en slimmer moet worden omgaan met doelkansen en cruciale momenten in een wedstrijd. “Dat is er nog niet helemaal uit helaas. Want ook nu merk je dat het soms even duurt voordat we op gang komen. Heel gek, maar gewoon realiteit. Je merkt dat er zo’n vijf maanden geen wedstrijden zijn gespeeld en dat iedereen meer en langer tijd nodig heeft om in vorm te komen. We hebben in elk geval wat ervaring binnen de selectie erbij gekregen en jongens die wat extra kunnen brengen. Dat kunnen we goed gebruiken en zullen we nodig hebben. Een seizoen zoals het vorige zie ik niet meer gebeuren, maar het is natuurlijk aan ons als spelersgroep om die omslag te gaan maken en het op het veld te laten zien.”

klik hier voor meer artikelen over FC Dauwendaele

SEROOSKERKE/VEERE – Het is voor het derde volledige seizoen, dat de SJO Serooskerke/Veere hun samenwerking beleefd. Een samenwerking die eerst al gestalte had met Samengestelde Teams (ST) maar inmiddels dus succesvol draait als een Samenwerkende Jeugd Organisatie (SJO).

“En daar zijn we natuurlijks als beide clubs enorm blij mee. Als je kijkt naar de jongste jeugd, die weet al niet eens meer beter dan dat ze voor de SJO Serooskerke/Veere voetballen. Dat is natuurlijk een goede ontwikkeling. Het was op termijn sowieso wel noodzaak geweest om de samenwerking te zoeken tussen clubs. Veere had iets minder jeugdspelers dan wij hadden, maar nu kunnen we dus iedereen op eigen leeftijd én eigen niveau kansen bieden om te voetballen. Dat was wellicht niet mogelijk geweest als alles bij het oude was gebleven enkele jaren terug”, aldus Ron Geuze, voorzitter Jeugdcommissie SJO Serooskerke/Veere.

Binnen het bestuur van de SJO zijn er enkele mutaties geweest, waarbij Danny Hanisch, Stefan Hillebrand en Yvon Goudzwaard als bestuurslid zijn gestopt. “Zij hadden daar allemaal een goede reden voor, maar gelukkig hebben we er met Ruud Aarnoutse een nieuw bestuurslid bij. We hebben dus op veld qua kader én op bestuurlijk vlak de zaken aardig op de rit staan. Het valt me elke keer weer op met hoeveel energie en passie mensen bezig zijn om onze jeugd te kunnen laten voetballen. Of ze nu trainer of leider zijn, in de jeugdcommissie zitten, toernooien organiseren, zorgen voor materialen of financiën, wedstrijden organiseren of velden speelklaar maken, of wat dan ook. Iedereen doet het met liefde. Liefde voor de jeugd en voor het voetbal. Dat is mooi om te zien.”

Het doel van de SJO is om iedere jeugdspeler op zijn of haar eigen niveau en binnen de eigen leeftijdscategorie te laten voetballen. Plezier is daarbij het allerbelangrijkste en daar waar dat kan natuurlijk gekoppeld aan prestaties. “We hebben in onze jeugd op verschillende leeftijden zowel selectieteams als recreatieve teams. Dat is ook nodig om voor elk wat wils te kunnen bieden. Op die manier leren kinderen zich op die manier te ontwikkelen en te genieten van de sport die ze, afwisselend in Veere en Serooskerke, het allerliefste uitoefenen. Het is overigens wel fijn dat nu voor iedereen de bal weer aan het rollen is. Dat er weer getraind en gevoetbald wordt, ondanks dat we de coronaperiode voorlopig nog niet afgesloten hebben natuurlijk.”

Meidenteam

Wat naast alle coronaperikelen (en noodzakelijke maatregelen die moeten worden genomen en nageleefd) nog wél een puntje van extra ‘zorg’ is voor de voorzitter, dat is de inrichting van het MO15-team. Zowel qua speelsters als technisch kader. “We kunnen daarvoor zeker nog wel meiden gebruiken die graag willen voetballen. En daarnaast zoeken we nog enthousiaste trainers/begeleiders voor de meiden. Dus is er iemand die het leuk lijkt die uitdaging aan te gaan? Dan kunnen ze zich altijd bij ons melden. Als we ook die posten ingevuld hebben, dan staat alles écht op de rails en kan de trein zonder zorgen gaan rijden. En dan weet ik zeker, dat iedereen met elkaar een hopelijk mooi, sportief seizoen tegemoet gaat.”

klik hier voor meer artikelen over Serooskerke

MIDDELBURG – Hij werd vorig seizoen door toenmalig Zeelandia-trainer Salim Ben Sellam gevraagd om de jeugdige eerste selectie weer van de nodige routine te voorzien. En ook dit seizoen behoort Michael Cabenda (39) opnieuw tot de selectie van de nieuwe trainer Nick Corré. “We willen graag over enkele seizoenen een stabiele tweedeklasser zijn en daar wil ik graag mijn steentje aan bijdragen.”

Cabenda loopt al flink wat jaartjes mee en is begonnen aan zijn twintigste seizoen bij de senioren. Afgezien van een enkele periode bij de reserves, zag de verdediger zich echter voornamelijk terug op het wedstrijdformulier van de keurkorpsen van RCS, v.v. GOES, SSV’65 en Zeelandia-Middelburg. “Ik heb echt al geweldige jaren gehad, mooie sportieve prestaties met die club weten te realiseren. Zoals het kampioenschap met SSV’65 in de eerste klasse bijvoorbeeld.”

In 2018 speelde hij een heel seizoen in het tweede team, maar Salim Ben Sellam wist hem te overtuigen om vorig jaar toch weer in het eerste elftal te gaan spelen. De club had de overstap gemaakt van de zondag tweede klasse naar het zaterdagvoetbal. Daar moest het dus onderaan beginnen in de vierde klasse. Dat ging meer dan voortvarend en met zijn ervaring speelde de boomlange verdediger een belangrijke rol. “Het is de bedoeling om de jongere spelers van tips een aanwijzingen te voorzien. Dat is ook voor dit seizoen niet anders. Ik heb ook wel het vermogen om jongens te coachen en ‘neer te zetten’. Maar wel op een natuurlijk manier. Het moet natuurlijk niet zo zijn, dat ze gaan denken ‘daar is hij weer hoor…’ Het is dan wel belangrijk om het ook zelf op het veld te laten zien, want als je zelf niet presteert, dan wordt de acceptatie van coachopmerkingen ook een stuk minder. Dat wil ik koste wat kost zien te voorkomen.”

De corona heeft echter wel veel veranderd, want de Middelburgers waren een maat te groot voor de meeste van hun tegenstanders in de vierde klasse. Het was dan ook niet verwonderlijk dat ze als koploper eindigden na zestien duels. Helaas niet ongeslagen, maar toch mogen ze het nu een niveau hoger laten zien. “We wilden graag ongeslagen kampioen worden, dat is helaas niet gelukt. Toch waren er maar een paar teams die ons voorzagen van enige tegenstand zoals VC Vlissingen, De Westhoek, en SKNWK. Voor de rest was het qua niveau matig. Nu is het voor ons zaak om stappen te blijven maken en door te groeien tot een hoger niveau.”

En dat niveau moet volgens de routinier toch liggen richting tweede klasse. “We moeten als Zeelandia-Middelburg, zeker gezien de omvang en status van de club, de ambitie hebben om een stabiele tweedeklasser te kunnen zijn. Maar om dat te bereiken moeten we keihard trainen en werken om elke training en wedstrijd het maximale te geven. We zijn sinds de overstap naar het zaterdagvoetbal flink wat spelers kwijtgeraakt en daar zijn jeugdspelers en spelers met een Zeelandia-verleden voor teruggekeerd. We hebben in deze klasse zeker niet de beste spelers, maar moeten er dan aan werken om het beste team te smeden. Een plek in de top-vier moet het doel zijn. Als ons dat lukt dan hebben we het goed gedaan. Zelf wil ik proberen daarin een bijdrage te vervullen. Maar veel belangrijker is nog om fit te blijven én vooral plezier te hebben in het spelletje. Zolang ik dat heb ga ik door. Want het is en blijft geweldig om op het veld te staan en prestaties te leveren.”

Klik hier voor meer informatie over Zeelandia-Middelburg
Klik hier voor meer artikelen over Zeelandia-Middelburg

VLISSINGEN – Het was voor de debuterende trainer Anthony Orprecio en SV Walcheren vorig seizoen eentje om snel te vergeten. Afgetekend stonden de Vlissingers onderaan met slechts zeven schamele punten. Het besluit van de KNVB om de competities als niet gespeeld te beschouwen, dat werd op Sportpark Bonedijke met gejuich ontvangen. Want door het besluit volgde geen degradatie en ziet de wereld er momenteel helemaal anders uit voor de geelhemden.

“Vorig seizoen is de corona de redding geweest voor SV Walcheren, dat mag wel duidelijk zijn. Anders waren we zonder twijfel gedegradeerd. Nu hebben we in de tussenperiode de selectie flink kunnen versterken en vind ik dat we het aan onze stand verplicht zijn om een totaal andere doelstelling uit te moeten spreken.  Als je ziet welke kwaliteitsinjectie we hebben gekregen, dan moet dit jaar een plek in de top vier en wellicht meedoen voor meer het streven zijn”, zegt aanvoerder Maarten van Roosevelt.

Zelf heeft hij er een jaar uitgelegen, omdat hij het voetbal op een lager pitje had gezet. Maar de drang om toch prestatief te sporten én de komst van een aantal sterke spelers heeft hem doen besluiten toch de draad weer op te pakken. Jurian Winterswijk kwam van Nieuwdorp en Hicham Azzanagui stapte over van RCS. Verder kwamen van VC Vlissingen Etienne Mallie, Gino Zuppelli, Jeremy Spelier en  Josimar Pattinama de Walcherse geledingen versterken. “Er is in de afgelopen seizoenen best wat gebeurd hier natuurlijk. Enkele trainers vertrokken en sportief gezien liep het gewoon niet. Zelf ben ik gestopt toen ik een huis kocht en daarin ben gaan klussen. Maar het voetbal zelf miste ik enorm. Ik ben daarom vorig seizoen gaan meetrainen en heb besloten er weer vol voor te gaan. Etiënne Mallie is een goede vriend en zijn terugkeer is mooi. Zo’n type speler is voor ons erg waardevol, net als de ervaring vorig van Josimar natuurlijk. Tel daarbij op dat we ook enkele jeugdige talenten hebben en een groep die enorm gebrand is om te presteren. Die mix is goed en dat merk je op trainingen en in wedstrijden.”

Trainingen en wedstrijden, het is een zegen voor de 32-jarige Van Roosevelt. “Dat heb ik wel intens gemist. Het groepsgevoel, het toewerken naar een prestatie en de wedstrijdspanning. Als iets niet mag of niet meer kan, dan merk je pas hoe je het mist en hoe belangrijk het voor je is. Daarom geniet ik nu van elke minuut die ik kan voetballen en wil ik ook het maximale eruit halen.”

Naast de aanvoerdersband om de arm, doet de centrale verdediger dat overigens ook getooid met een opvallende haarband. Een overblijfsel na een bijna noodlottig werkongeval. “Ik kreeg ooit in mijn werk als bewegingsagoog in de sportzaak een neerdalende basket op mijn hoofd. Dat zorgde voor een diepe hoofdwond en de nodige schade. Gelukkig zat er een engeltje op de schouder, want een paar centimeter meer opzij en het was inderdaad noodlottig geweest. Die haarband zit precies over het litteken en geeft me de zekerheid die ik nodig heb. Een stukje extra bescherming die me de mogelijkheid geeft om ‘vol’ de duels in te durven gaan. En dat heb ik ook nodig, want ik wil en kan niks half doen als het daar op aankomt.”

Het fanatisme dat hij zelf heeft, probeert hij over te brengen op zijn ploeg. Voorop gaan in de strijd, spelers coachen en begeleiden. Het is Van Roosevelt ten voeten uit. Druk gebarend, pratend, overleggend ook soms met de trainer langs de kant. “We willen met elkaar maar één ding en dat is zo hoog mogelijk eindigen met SV Walcheren. Ik heb zelf tien jaar in de jeugd van NAC Breda, bij RCS, HSV Hoek, v.v. Kloetingen en v.v. GOES op hoog niveau gespeeld en het nodige meegemaakt. Daar ging het altijd puur om het presteren. De focus bij Walcheren ligt ook vooral op gezelligheid. Maar toch willen we er als spelersgroep het maximale uithalen. Met de komst van de nieuwe spelers hebben we een goede stap gezet om ook sportief de trein goed op de rails te zetten. Het is aan ons om het nu waar te maken.  Het is in elk geval fijn dat het voetbal weer begonnen is, het heeft in mijn ogen lang genoeg stilgelegen.””

Klik hier voor meer informatie over SV Walcheren
Klik hier voor meer artikelen over SV Walcheren