Home Blog Pagina 814

Trotse terugblik op 100 jaar clubhistorie van ‘s-Gravendeel

Voetbalvereniging ’s-Gravendeel werd op 1 april 2021 exact honderd jaar geleden opgericht. De ‘Seuters’ zijn al ruim een jaar bezig met de voorbereidingen van jubileumactiviteiten om bij die eeuwviering stil te staan. Maar net als in de hele wereld worden die voorbereidingen en uitvoering gedwarsboomd door de coronapandemie.


’S-GRAVENDEEL
– Vanaf september 2020 ligt het voetbal stil, wordt er mondjesmaat alleen door jeugd getraind op de club, zijn er geen verenigingsactiviteiten en is de kantine niet van slot geweest. Desondanks is er veel om naar uit te kijken in het jubileumjaar én om als vereniging met trots op terug te blikken.

Oprichting
Zo’n jaar voor de oprichtingsdatum, 1 april 1921, ontstonden er op ’s-Gravendeel plannen om een voetbalvereniging op te richten. Veel ’s-Gravendelers trokken voordien naar Dordrecht om bij DFC naar wedstrijden te kijken. In naburige dorpen waren al een aantal voetbalclubs opgericht. Maar de ’s-Gravendelers wilden zelf ook hun club hebben om te kunnen spelen. Daarvoor moest er wel een terrein beschikbaar zijn. Dat kwam in het voorjaar van 1921. Een weiland aan de Smidsweg werd door eigenaar J. van der Giessen beschikbaar gesteld, waarna de oprichting niet veel later volgde.

Onder leiding van de toen gekozen eerste voorzitter Jaap Kleinkramer werd de club opgericht. Zeventien leden waren de eersten die het rood-wit droegen. In de zomer van 1921 was het Numansdorpse VIOS de eerste tegenstander. ’s-Gravendeel won met 4–1. De speeldag werd de zondag. Kort na de eerste wedstrijd groeide het ledental, zodat er al snel een tweede en een derde elftal konden gaan spelen.

In 1922 werd de club lid van de Nederlandsche Voetbalbond, afdeling Dordrecht, die eerst de accommodatie kwam keuren voordat de toetreding een feit was. Omdat de doelen niet aan de juiste afmetingen voldeden en er nog wat aanpassingen aan het veld gedaan moesten worden, duurde het tot de herfst van 1923 dat ’s-Gravendeel in competitieverband uit mocht komen. Tot die tijd werden er vriendschappelijke wedstrijden gespeeld tegen de buren uit Strijen (Be Quick) en tegen SSS uit Klaaswaal en Olympia uit Oud-Beijerland.


Accommodaties
Bij het speelveld aan de Smidsweg bouwden de leden in 1922 het eerste clubhuis. Het onderkomen was niet luxueus ingericht. Er was geen waterleiding of andere watervoorziening in de twee kleedkamers. Water om je na afloop van de wedstijd te wassen werd er geschept uit de sloot naast het terrein. Het clubhuis deed dienst tot aan de watersnoodramp van februari 1953. Tot aan de verhuizing in 1969 naar de huidige locatie aan het Schenkeltje moest de club meerdere malen uitzien naar andere locaties in het dorp. In 1925 was de Gorsdijk, in 1926 de Molendijk en vanaf 1935 de Smidsweg (andere zijde) de locatie waar het clubhuis opnieuw opgebouwd moest worden.

Oorlog en Watersnoodramp
In de oorlogsjaren 1940 – 1945 werd de Hoeksche Waard door de Duitsers uitgeroepen tot spergebied. Bezoekende tegenstanders mochten de Hoeksche Waard niet in. De ’s-Gravendeelse elftallen mochten wel in Dordrecht spelen. SSW en Geluksvogels stelden hun velden aan de Zeehavenlaan beschikbaar, waardoor het mogelijk was om toch nog aan de competitie deel te nemen. Met SSW ontstond zodoende een zeer goede band, die jarenlang behouden bleef.

In de nacht van 1 februari 1953 werd het zuidwesten van Nederland overvallen door de Watersnoodramp. Het dorp ’s-Gravendeel werd zwaar getroffen.  Er verdronken 37 inwoners, onder wie drie jeugdleden. Van de accommodatie aan de Smidsweg was helemaal niets meer over. Het clubhuis spoelde weg, onderdelen werden later ver buiten ’s-Gravendeel teruggevonden.  Hulp werd geboden door voetbalvereniging Maasdam en clubs uit Dordrecht, waardoor er toch gespeeld kon worden. In augustus 1953 werd het nieuwgebouwde clubhuis geopend.

Kampioenschappen
Het eerste kampioenschap werd in 1930 in de eerste klasse van de DVB behaald, waarna promotie naar de NVB volgde. In 1942 werden alle drie de elftallen kampioen. De wedstrijden werden toen in Dordrecht gespeeld, omdat de Hoeksche Waard spergebied was. Een drukbezochte beslissingswedstrijd tegen het Schiedamse DRZ op het terrein van Fluks in Dordrecht leverde ’s-Gravendeel in 1958 het kampioenschap op van de vierde klasse. Het kampioenschap van het eerste zondagelftal van ’s-Gravendeel in 1971 was een bekroning van een prima periode, waarin de ‘Seuters’ eerst vier keer als tweede waren geëindigd.

De periode in de jaren ’90 was er een waarin een sterk ’s-Gravendeel van de vierde naar de eerste klasse steeg. In 1991 was er, met ‘Makkie’ Nijssen als trainer aan het roer, het kampioenschap in de tweede klasse zondag. In het jaar daarna werd als promovendus de eerste periode gepakt, met als bonus nacompetitie om in de hoofdklasse te komen. De hoofdklasse werd niet gehaald.

Er volgden hierna nog slechts twee kampioenschappen. Na de overgang van zondag- naar zaterdagvoetbal werd ‘s-Gravendeel met trainer Leo Macor in 1999 kampioen van de derde klasse. Het laatste kampioenschap dateert alweer uit 2004, toen in het ooievaarsdorp Groot-Ammers de spelers op de schouders gingen na een overwinning op de thuisclub daar. Promotie naar de tweede klasse was de beloning voor het talentvolle elftal van trainer Pippy Pruijmboom.

Bloedlijn
Het eerste juniorenteam van de club werd gevormd in de jaren ’30. De talenten werden meteen kampioen. Pas na de Tweede Wereldoorlog ontwikkelde de jeugdafdeling zich verder. In de jaren ’50 kwam er ook een pupillenafdeling. De aanwas van jeugdleden groeide zienderogen. Als extra activiteit nam ’s-Gravendeel eind jaren ’50 met een grote groep jeugdleden deel aan de KNVB zomerkampen, die eerst in Hoek van Holland en later ook op het sportcentrum van de bond in Zeist georganiseerd werden.

Na de verhuizing naar sportpark De Trekdam (1970) steeg het aantal jeugdleden spectaculair, met als gevolg, dat er veel pupillen- en juniorenelftallen bijkwamen.  Dit mondde uit in de bouw van een apart jeugdhome, dat vanaf 1981 jarenlang het bruisende ontmoetingspunt was van de ’s-Graven-deelse jeugd. Dat de aanwas van jeugdleden ook talenten opleverde was nog een winstpunt. Veel eigen talentvolle spelers haalden het eerste elftal en maakten deel uit van de ‘gouden generatie’ waarmee ’s-Gravendeel in de jaren ’90 een toonaangevende club in de regio was. De huidige jeugdafdeling vormt qua leden het grootste onderdeel van de club. Talenten lopen er genoeg. De aanvulling voor het eerste elftal en de andere seniorenteams is hiermee gegarandeerd.

Foto’s: ‘s-Gravendeel

Klik hier voor meer artikelen over v.v. ’s-Gravendeel.
Meer weten over v.v. ’s-Gravendeel? Klik hier.

Arnold de Man over het jubileum van VV Strijen

Voetbalvereniging Strijen bestond op zaterdag 1 mei precies 100 jaar. Helaas gooit het coronavirus nog steeds roet in het eten, zodat het grootschalige feest waar iedereen zo naar had uitgekeken een heel ander gezicht heeft gekregen. Het programma voor die dag heeft een andere invulling gekregen: wanneer de situatie rond het coronavirus het toelaat zal het eeuwfeest in uitgestelde vorm waarschijnlijk in het najaar van 2021 gevierd worden.

STRIJEN – Vorig jaar werd een begin gemaakt met de voorbereidingen van het eeuwfeest op 1 mei 2021. De jubileumcommissie ging voortvarend aan de slag maar moest telkens weer de bakens verzetten vanwege de aanhoudende coronacrisis. ,,Nog steeds is geen concreet uitzicht op het weer mogelijk maken van feestelijke activiteiten waar jong en oud massaal bij aanwezig kan zijn’’, geeft Arnold de Man namens de jubileumcommissie van voetbalvereniging Strijen aan. ,,Mogelijk is het sportcomplex in mei of later beperkt toegankelijk, maar dan nog hoeft niet gerekend te worden op drukte op en langs de velden. Een feestje daaromheen lijkt onmogelijk.’’

Daarom hebben bestuur en jubileumcommissie besloten af te zien van grote plannen rond 1 mei maar de focus te richten op het nu nog onbekende moment waarop alle leden van de vereniging weer massaal uit hun dak kunnen gaan. Daarbij wordt gekeken naar het najaar van 2021, als er mogelijk meer kan doorgaan.

TUSSENSTAP
Er is dus ervoor gekozen om de jubileumactiviteiten op 1 mei sober te houden. Maar de eeuwling laat de echte verjaardag niet ongemerkt voorbijgaan. Op de dag dat de vereniging exact 100 jaar bestaat, gaat de vlag in top. Het door Ben Boswinkel en vele vrijwilligers samengestelde jubileumboek ziet officieel het levenslicht. Het eerste exemplaar van het boek wordt door de directie van trouwe sponsor Gebroeders Hooghwerff BV aan Ben Boswinkel overhandigd. Daarnaast zal het jubileumgeschenk aan het bestuur overhandigd worden en zal ook de introductie van de jubileummascotte plaatsvinden. In het kader van de viering zullen alle leden een jubileumattentie ontvangen.


En daarna? Arnold de Man: ,,Afhankelijk van de ontwikkelingen rond het coronavirus wordt druk gewerkt aan voorbereidingen van aangepaste jubileumactiviteiten. Zodra het complex weer in gebruik kan worden genomen wordt een tussenstap gemaakt in de vorm van de feestelijke opening van het afgelopen jaar volledig vernieuwde kleedkamercomplex. Ook staan de onthulling en presentatie van de speciale jubileummascotte en een gezellig samenzijn op en rond de velden als vanouds gepland. In het najaar hopen we dan, als de situatie het toelaat, de feestelijke activiteitendag op het voetbalcomplex met veel sport en spel voor jong en oud en de feestavond voor alle leden, sponsors en sympathisanten alsnog te kunnen organiseren. Natuurlijk hopen we daarbij op een snelle versoepeling van de coronamaatregelen. De commissie troost zich met de gedachte dat elke versoepeling op zichzelf al een feest is voor de normale verenigingsactiviteiten die al zo lang ‘on hold’ hebben gestaan. En voor de spetterende feestavond geldt het thema ‘Wat in het vat zit, verzuurt niet’.”

Foto: Strijen

Klik hier voor meer artikelen over vv Strijen.
Meer informatie over vv Strijen? Klik hier.

Quinten van den Kieboom rijdt graag vanuit Tilburg naar Madese Boys

“Prachtige club om te voetballen” Quinten van den Kieboom is een speler die vanuit de jeugd van Madese Boys door wist te stromen naar het eerste elftal. Een echte Madese Boys-speler. Opmerkelijk wel, want hij komt niet uit Made en heeft er ook niet gewoond. Eerst kwam hij ‘van over de brug’, vanuit Geertruidenberg en Raamsdonksveer naar Made. Nu rijdt hij meerdere keren per week vanuit Tilburg naar sportpark De Schiethoek. En dat doet hij maar al te graag.


MADE – “Ik ben op mijn tiende naar Madese Boys gegaan”, zegt de linksback, die daarvoor actief was bij FC Right’Oh. Hij maakte op jonge leeftijd de overstap omdat er in Made een bredere jeugdopleiding was, waar hij gewoon bij zijn leeftijdsgenootjes kon blijven voetballen. Hij ontwikkelde zich goed en na één jaar in de A-jeugd stroomde hij door naar de hoofdmacht. Komend seizoen wordt alweer zijn vijfde seizoen in het eerste.

Het is uitkijken naar die nieuwe voetbaljaargang, want dit seizoen is een verloren jaar geweest. “Het is natuurlijk bizar, voor iedereen. Ik begrijp wel dat de amateursport gewoon wordt stilgelegd zodra de besmettingen oplopen. Ik ben dan wel zo realistisch dat het voetbal dan echt even niet gaat. Maar het is wel heerlijk als je dan wel weer kan voetballen. Al is het in kleinere groepjes, op veilige afstand en zonder dat de kantine open is. Het liefst zie je dat anders, maar je bent in ieder geval wel weer even bezig.”

Stukje rijden
Om bezig te zijn bij Madese Boys kan hij niet de fiets uit de schuur pakken en binnen een paar minuten naar het sportpark fietsen. “Ik studeer in Tilburg. Daar woon ik ook, doordeweeks vooral. In het weekend ben ik thuis, ook door het voetbal. Ik denk er wel eens over na om iets dichterbij te gaan spelen, bij een club in Tilburg. Maar dan denk ik ook: ik ben bij Madese Boys zo op mijn plek. Het is 25 minuten rijden en het is een prachtige club om te voetballen.”

Het zit hem in de sfeer, die ondanks de omvang van de club nog altijd gemoedelijk en misschien wel dorps is. “Ja, sfeer hangt er heel erg binnen Madese Boys. Dat maakt het ook zo’n leuke vereniging. Dat je op een relatief hoog niveau voetbalt, maar wel met een karakter dat nog dorps is.”

Hobby
Waar veel jonge spelers een keuze maken tussen studeren of voetballen, blijft het voor Van den Kieboom iets wat hij graag combineert. “Het is ook nog goed te doen. Ik moet gewoon mijn avonden vrij hebben. Af en toe moet ik wel snel rijden, omdat we ’s avonds de kroeg in gaan. Maar dan ben ik maar een uurtje later, dat maakt ook niet uit. Je moet er ook hobby’s naast houden.”

En dat is voetballen voor Van den Kieboom, een hobby waar hij plezier uit haalt. “Ik ben een hele fanatieke jongen, zeker op het veld. Gelukkig sta ik er altijd negentig minuten op. Maar ik vind het ook heel belangrijk dat ik het gezellig heb bij een club. Dat is hier, ik ben hier op mijn plek.”

Foto: Madese Boys

Klik hier voor meer artikelen over Madese Boys.
Meer weten over Madese Boys?Klik hier.

DHV-trainer Erik van der Giesen wil gaan voor kampioenschap

“Altijd voor het hoogst haalbare gaan, of het realistisch is gaan we zien” Erik van der Giesen tekende als hoofdtrainer een contract bij DHV toen de club in de derde klasse speelde. Voor zijn komst degradeerde de club naar de vierde klasse. Bijna twee seizoenen verder heeft de oefenmeester nog geen volledig seizoen achter de rug, dus start hij in het nieuwe seizoen weer met de ambitie om promotie af te dwingen en de stap naar de derde klasse te zetten.

ZEVENBERGSCHEN HOEK – “Het liefst wil je zo snel mogelijk terug”, zegt Van der Giesen, die in zijn periode als trainer van DHV bij elkaar nog niet één hele competitie af heeft gemaakt. “Dat is jammer. Zeker ook als je ziet dat we in een hele sterke vierde klasse zitten. Met de ploegen uit Breda en Dordrecht. Ik denk dat veel ploegen het liefst zo snel mogelijk omhoog willen.”

Voor DHV is het wat betreft de ambities vooral jammer dat het niet in de vierde klasse B speelt. “Dat niveau is zo verschrikkelijk veel lager. Natuurlijk, dit zijn mooie wedstrijden met goede tegenstanders. Maar als trainer wil ik zo snel mogelijk naar de klasse. Naar de competitie met clubs uit de regio. Dat wil DHV ook. Terug naar de derde klasse met De Fendert, Seolto, Kogelvangers, Klundert… al die derby’s.”

Kampioenschap
Van der Giesen gaat met zijn ploeg altijd voor het hoogst haalbare. “Ik vind dan ook dat je altijd voor het kampioenschap moet gaan. Of het realistisch is gaan we wel zien. We hebben een jonge groep, waar een goede mix van jeugd en ervaring in zit. Met heel veel jongens uit Zevenbergschen Hoek zelf, dat maakt het ook leuk. Ik hoop volgend seizoen goed mee te kunnen draaien, halverwege het seizoen kun je dan eigenlijk pas zeggen hoe je er voor staat. Niemand weet hoe iedereen uit deze situatie komt.”

Bij DHV doen ze wat ze kunnen. “We doen wat mogelijk is binnen de vereniging, staan niet stil. Maar de vraag is hoe iedereen er uit komt. En blijft iedereen voetballen? Daar gaan we wel vanuit, maar hoe zit dat bij andere clubs? Gaan er veel wijzigingen komen? Je weet het niet.” De oud-trainer van Kogelvangers traint zo normaal mogelijk. “Als je alleen maar kort werk doet of partijtjes van vijf tegen vijf, dan creëer je een hele andere conditie en ben je misschien na zestig minuten op. Hoe doen andere clubs dat? Het zijn allemaal vragen waar we nu geen antwoord op hebben.”

Normale voorbereiding
Het toeleven naar een echte wedstrijd en bezig zijn met een competitie, Van der Giesen kijkt er naar uit. “Gewoon de normale wedstrijdvoorbereiding, naar iets toewerken. Nu werk je naar niks toe, dat is het probleem. Proberen een wedstrijd te winnen, op zaterdag elf tegen elf in je clubtenue. De hele beleving naar een wedstrijd toe. En na afloop wat drinken. Met z’n allen onder elkaar, het sociale aspect dat bij voetbal komt kijken. Voetbal is natuurlijk een heel sociaal gebeuren”, sluit Van der Giesen af, benadrukkend dat hij en de spelers in ieder geval blij zijn dat er wel weer getraind kan worden.

Foto: DHV

Klik hier voor meer artikelen over DHV.
Meer weten over DHV? Klik hier.

De selectie van Goudwaardse Boys onder leiding van trainer Leo Tol weer op het veld

Het was een moment met bijna symbolische waarde. Exact een jaar nadat Nederland door de coronacrisis in een lockdown belandde, stond op sportpark De Koorenaar de selectie van Goudwaardse Boys onder leiding van trainer Leo Tol weer op het veld. Althans, dat deel dat op basis van de leeftijdscategorisering (tot 27 jaar) in groepsverband mocht trainen binnen de geldende coronamaatregelen.


GOUDSWAARD – Het bizarre seizoen 2020-2021, in competitieverband al lang en breed geëindigd, kreeg die zaterdag alsnog een vervolg. Een jaar nadat corona het leven in Nederland in een ijzeren greep nam, een halfjaar nadat de volgende strenge lockdown van kracht werd, pakten de ‘boys’ uit Goudswaard de draad weer voorzichtig op. Op een complex waar kantine en kleedkamers gesloten waren, social distancing de maatstaf was, verkleden en douchen thuis dienden te gebeuren en de voorzichtigheid nog troef was, zetten de voetballers van de vierdeklasser toch weer behoedzaam hun stappen op de groene weide van De Koorenaar.

Leo Tol, inmiddels vergroeid met de club waar hij sinds 2013 trainer is na een seizoen dat weer een memorabel verloop kende, had er alles aan gedaan om zijn manschappen – twintig in getal – een genoeglijke training voor te schotelen. Maar vooral weer met elkaar voetbal beleven na zo’n lange tijd. De eerste stap op weg naar het normale, die hunkering was duidelijk voelbaar in Goudswaard.


Foto: Goudswaardse Boys

Klik hier voor meer artikelen over Goudswaardse Boys.
Meer weten over Goudswaardse Boys? Klik hier.

CvdW VV Alem – In gesprek met Hans Hanegraaf

Met ruim 400 doelpunten voor VV Alem 1 en 20 jaar ervaring als bestuurslid, mag er zeker wel geconcludeerd worden dat Hans Hanegraaf een clubicoon bij VV Alem is. Als erelid kijkt hij momenteel nog steeds graag bij de hoofdmacht van de dorpsclub en houdt hij zich nog bezig met het aankomende 90-jarige jubileum van de oranjehemden.

HappyPoint_desinfectie
“Vanaf 1971 tot 1990,” begint Hanegraaf. De toenmalige centrumspits stond ruim 19 jaar lang in de voorhoede van de hoofdmacht van VV Alem. “Het kampioenschap in het seizoen 1982 kan ik me nog goed herinneren, dat was een prachtig jaar toen.” Na vele hoogtepunten in het oranje hing de doelpuntenmachine uiteindelijk in 1990 zijn voetbalschoenen aan de wilgen. “We promoveerden toen via de nacompetitie naar de derde klasse. Dat was voor mij een mooi teken om te stoppen.” Met een klinkende 4-0 overwinning en drie doelpunten was het zeker een afscheid in stijl.

Na zijn eigen voetbalcarrière bleef Hanegraaf nog zeker verbonden met zijn club VV Alem, als penningmeester. Echter had hij tijdens zijn actieve voetbalperiode ook al deze functie op zich genomen. “Ik moest mijn eigen trainer toen betalen,” grapt Hanegraaf. “Maar ik kon mijn beide petten heel goed gescheiden houden gelukkig.” Na zijn functie als penningsmeester, werd het erelid vervolgens jarenlang secretaris bij de dorpsclub. “Dat heb ik tot 2002 gedaan, daarna is alles voor mij op een lager pitje gaan liggen. Maar ze kunnen mij altijd bellen hoor, waar nodig.”

En dat is precies wat VV Alem deed, toen de commissie van het 90-jarig bestaan van de vereniging samen gesteld werd. Gezamenlijk met de commissie werd er voor een leuk programma met een hoop activiteiten gezorgd, die dankzij dat welkbekende virus nog even opgeschoven zijn naar september dit jaar. “Ikzelf heb daar ook bij geholpen, maar ik houd me voornamelijk bezig met de historische artikelen voor in ons clubblad.”

Dankzij zijn fanatieke inzet werd Hanegraaf uitgeroepen tot erelid bij VV Alem. “Je moet echt wel wat gedaan hebben om hiervoor uitgeroepen te worden, maar het is zeker een leuke eer.” Ook de komende jaren zal Hanegraaf nog vaak te vinden zijn op het Sportpark De Oude Maas. “Het is een club waar ik me helemaal thuis voel en nu nog steeds. Het clubhuis beschouw ik dan ook echt als mijn tweede thuis.”

Meer artikelen lezen over VV Alem? Klik hier.
Klik hier voor meer informatie over VV Alem. 

Dirk Enzlin over de toekomst en het klussen in coronatijd van NBSVV

De competitieloze periode is bij het Nieuw-Beijerlandse NBSVV uitermate goed benut. De club koos ervoor om het nodige achterstallige onderhoud weg te werken en alvast de focus op de toekomst te richten. Voorzitter Dirk Enzlin maakt de balans op en kijkt alvast vooruit naar het nieuwe seizoen.

NIEUW-BEIJERLAND – De voetbalactiviteit op sportpark De Kreek, de thuishaven van NBSVV, blijft weliswaar tot trainingen en onderlinge partijen, maar dat wil zeker niet zeggen dat het verenigingsleen op de accommodatie in Nieuw-Beijerland op een laag pitje staat. ,,Integendeel, met een kleine groep mensen zijn we juist de afgelopen periode druk bezig geweest om allerlei klussen op te pakken. Je zou zeggen dat door de huidige coronaproblematiek er tijd over is voor dat soort zaken, maar we hadden onze tijd echt wel nodig om alle dingen – uiteraard binnen de maatregelen – op te pakken’’, geeft voorzitter Dirk Enzlin van NBSVV aan.

De groep vrijwilligers ging aan de slag met klussen in de kantine, maar ook op andere plekken op het complex. Zo werd de geluidsinstallatie, die er straks op wedstrijddagen voor moet zorgen dat de informatie weer hoorbaar zal zijn en er ook muzikale omlijsting weer mogelijk is, onder handen genomen en zijn ook de ‘biertafels’ voor buiten opgeknapt. Ook werden het snoeiafval in de hoek naast het hoofdveld verwijderd en de grond gladgetrokken, zodat het zicht daar ook aanzienlijk verbeterde. En niet alleen daardoor, maar ook werden oude reclameborden vervangen door nieuwe.

PORTACABINS
Met het oog op het nieuwe seizoen werden ook al voorbereidingen getroffen. Naast de kantine, die ook een opknapbeurt onderging, werd ruimte gecreëerd voor het plaatsen van verschillende portacabins. ,,Die moeten dienst gaan doen als extra kleedruimte, maar zij laten nog even op zich wachten’’, verklaart Dirk Enzlin. ,,We denken dat we straks, als de situatie weer normaal is en we op wedstrijddagen weer volledig gaan draaien, kleedruimte tekort gaan komen. Door het plaatsen van die portacabins ondervangen we dat probleem, zodat we ook kunnen voorzien in voldoende kleedruimte. We zouden graag onze kleedruimten renoveren en hopen daarbij op medewerking van de gemeente Hoeksche Waard, maar zover zijn we nog niet. Vooralsnog is dat een lastig financieel verhaal, waar we hopelijk een mouw aan kunnen passen.’’

Ruim een jaar coronaproblematiek heeft het verenigingsleven bij de Nieuw-Beijerlandse vereniging niet aangetast, zo constateert Dirk Enzlin. ,,Ik werd onlangs zelfs gebeld door iemand van de KNVB die toch eens wilde uitvinden hoe het mogelijk was dat wij in deze lastige periode een ledenwinst van 25 procent hadden geboekt. Dat heeft alles te maken met het stopzetten van de samenwerking tussen Goudswaardse Boys, Piershil en NBSVV binnen SJO Korendijk, waardoor veel jeugdleden bij ons aangesloten zijn. Maar ook bij de senioren hebben we vooruitgang geboekt. Het ziet ernaar uit dat we een vijfde seniorenteam erbij krijgen. Je kunt dus best stellen dat wij qua ledental goed door de crisis heen zijn gerold.’’

TRAINING
Op voetbalgebied is er serene rust bij de vierdeklasser, die Mark Smeding reeds vorig jaar – in de voortijdig afgesloten competitie – als nieuwe hoofdtrainer begroette. Ook dit seizoen bleef voor de Oud-Beijerlandse keuzeheer beperkt tot enkele duels. ,,Dat zorgde ervoor dat we in november al met elkaar rond de tafel zijn gaan zitten om over het nieuwe seizoen te gaan praten. En we waren er ook snel uit dat we samen door wilden gaan’’, geeft Dirk Enzlin aan. ,,En met hem ook de rest van de technisch staf, zodat er op dat gebied rust was.’’

Smeding maakte zich eerder dit kalenderjaar verdienstelijk door samen met Robert-Jan Mik, de trainer van het tweede elftal, een deel van de Nieuw-Beijerlandse jeugdopleiding tijdens een speciale training extra oefenstof te geven (zie foto). ,,De jeugdspelers vonden het hartstikke leuk en Mark heeft het ook heel graag gedaan, dus wat ons betreft krijgt het een vervolg.’’

Enzlin is bezig aan zijn derde jaar als voorzitter. ,,Het bevalt nog steeds prima. Dit is natuurlijk een heel lastig jaar geweest, maar de vereniging heeft zich goed gehouden en qua gezondheid ben ik er persoonlijk goed doorheen gekomen. Laten we hopen dat we voor de zomervakantie nog wat wedstrijden kunnen spelen om zo in het nieuwe seizoen weer helemaal op gang te kunnen komen als vereniging.’’

Foto’s: NBSVV

Klik hier voor meer artikelen over NBSVV
Meer weten over NBSVV? Klik hier.

De nieuwe kantine van RFC met Arthur Maas en Cynthia Versluis

“Sociale gedeelte is belangrijk, ik denk dat ik dat ook het allerleukste aan het werk vind” Geen kinderen die iets te drinken en wat lekkers komen halen, geen flesjes bier die na een wedstrijd bij de senioren als zoete broodjes over ‘de bar’ gaan en geen gehaktbal of frikandel voor de lekkere hap. De twee kantines van RFC zijn al bijna het hele seizoen gesloten, door de bekende maatregelen, en gaan ook niet meer open. Arthur Maas en Cynthia Versluis, twee van de vrijwilligers die bij RFC in de kantine werken, kijken echter uit naar het moment dat ze wel weer in de keuken en achter de bar mogen staan, maar dan in de gloednieuwe kantine.


RAAMSDONKSVEER – Arthur is benieuwd hoe het straks zal zijn, als hij werkt in de nieuwe kantine. Dertien jaar geleden begon hij, als oud-speler en -leider van Veerse Boys, in de kantine van Good Luck. “Elf jaar geleden ben ik naar Tilburg verhuisd, maar ik ben vrijwilliger gebleven. Ik vind het te leuk om te doen. Voor mij is het echt een uitje, mijn tweede familie zeg maar. Het afgelopen jaar ben ik bijna niet in Raamsdonksveer geweest. Ik mis het dan echt. Het is even je gedachten kunnen verzetten. Ik kijk er echt naar uit om weer aan de slag te kunnen, om de mensen weer te zien.”

Cynthia begon in 2005 aan wat de laatste jaren bekend stond als ‘west’, de kantine van Veerse Boys. “Een vriendin werkte daar toen. Die ging op een gegeven moment weg, maar in die tijd moest je zelf weer voor nieuw personeel zorgen. Zij dacht gelukkig aan mij. Ik weet dat mijn moeder het er niet helemaal mee eens was. Een jong meisje van vijftien, tussen al die dronken mannen. Ik heb het toch gedaan. En ik zie mezelf niet heel snel meer weg gaan.”

Herinneringen
Het laatste jaar in de oude kantines was eigenlijk een laatste paar weken, want door corona ging er al snel een streep door alle activiteiten en gingen de kantines dicht. Dus starten ze straks zonder echte afsluiting in een compleet nieuwe kantine. “De herinneringen aan oude tijden blijven, die zijn mooi. Maar ik liep ook tegen de beperkingen aan. De nieuwe keuken is toch allemaal ruimer opgezet, daar kun je gewoon met tweeën of misschien met z’n drieën aan de slag”, geeft Arthur aan. Hij is vooral benieuwd naar de sfeer die er straks heerst. “Een kantine moet uitstraling hebben. Het moet niet iets zijn wat net zo goed een ziekenhuis of kantorencomplex had kunnen zijn. Met de hele glazen wand heb je duidelijk uitzicht over de velden. Hopelijk haalt dat de sfeer van buiten naar binnen.”

“De vertrouwde kantine stamde uit het jaar nul, ik kijk uit naar de nieuwe kantine”, zegt Cynthia lachend. “Naar het werken met de nieuwe apparatuur. En als de kassa nieuw is, dan gok ik dat ik dat binnen een dag ook onder de knie heb. De herinneringen blijven. Het verleden lag bij Veerse Boys, het nieuwe heden is bij RFC. Het is nu een soort nieuwe start.”


Sociale gedeelte
Het wachten is nu alleen nog op een volle kantine, waar van jong tot oud iedereen weer bij elkaar kan komen om te praten over voetbal, een drankje te doen, wat te eten en het vooral gezellig te hebben. “Dat sociale gedeelte is belangrijk, ik denk dat ik dat ook het allerleukste aan het werk vind”, geeft Cynthia aan. “Het past bij mij. Het klinkt misschien overdreven, maar ik mis het nu gewoon. Als je iets vijftien jaar doet en dan ineens bijna een jaar niet, snak je er gewoon naar om er weer te mogen staan, de jongens te zien en een muziekje te draaien.”

Arthur begon ooit omdat hij het erg vond als de keuken dicht zou zijn voor de jeugd. “Maar het is vooral ook het contact, een grapje maken, dat maakt het mooi. Faciliteit bieden aan spelers, dat ze voor of na de wedstrijd iets kunnen nuttigen. Dat men niet alleen een wedstrijd speelt en weer weg gaat. De kantine is een toegevoegde waarde voor een vereniging, dat iedereen een kop koffie en een pilsje kan pakken. Hopelijk kan dat snel weer, in de nieuwe kantine.”

Foto: RFC

Klik hier voor meer artikelen over RFC.
Meer weten over RFC? Klik hier.

Henk in ‘t Groen over het 45+-voetbal bij FC Right-Oh

Voetbal is een spelletje waar veel kinderen op jonge leeftijd verliefd op worden. De geur van het gras, de euforie bij een doelpunt, de gezelligheid voor en na een wedstrijd. Al op jonge leeftijd maak je herinneringen waar je het jaren later nog over hebt. En eigenlijk wil je daar ook nooit mee ophouden, met voetballen en het maken van herinneringen. Dat is ook de reden dat Henk in ’t Groen bij FC Right-Oh start met 45+-voetbal. “Het blijft gewoon leuk.”


GEERTRUIDENBERG – “Ik voetbal zelf al heel mijn leven, maar ik word ook wat ouder”, zegt de nu 52-jarige In ’t Groen. “Ik merkte zelf ook dat tegenstanders steeds jonger werden. Ik voetbal zelf nog heel graag, maar tegen die jonge jongens is het niet meer te doen. Ze kunnen misschien niet net zo goed voetballen, maar blijven lopen. Negentig minuten lang, dat gaat voor mij niet meer. Dat heen en weer rennen houd ik misschien vijf minuten vol. In mijn hoofd wil het allemaal wel, maar mijn benen voeren het niet meer uit.”

En zo kwam hij op het idee om aan de slag te gaan met 45+-voetbal. “Ik ben eens wat gaan rondvragen op de club, heb wat spelers die vroeger in het eerste elftal hebben gespeeld benaderd. De animo was groot, bijna iedereen was enthousiast. Ze vonden het allemaal leuk idee. Er is nu al een mannetje of zeventien dat mee wil doen.”

Een mooie groep spelers, die zodra het straks allemaal weer kan en mag wedstrijden gaat spelen en gaat trainen. “Een deel van mijn lichting, maar ook nog een paar oudere spelers. Van 55 of 56”, is de uitleg van In ’t Groen, die door zwakke enkels op dertigjarige leeftijd ‘te vroeg’ stopte als speler van het elftal. Maar hij is nog altijd fanatiek als het om voetbal gaat. “De jongens die benaderd zijn, zijn ook nog steeds allemaal fanatiek. Honderd procent. Maar ze spelen nu bijvoorbeeld niet meer door dezelfde reden: kunnen niet meer mee, zijn er te oud voor om tegen die jonge jongens te spelen. Maar het spelletje blijft zo leuk, ik doe het zelf nog zo graag. En zo zijn er veel oud-spelers die nog heel graag voetballen.”


Bij de voetbalclub uit Geertruidenberg is ook een groep oudere spelers fanatiek bezig met Walking Football. Daar aansluiten komt nog net iets te vroeg voor In ’t Groen en zijn toekomstige ploeggenoten. “Daar ben ik dan weer te jong voor. Dat gaat ook tegen onze natuur in, dat je niet mag rennen. Je bent toch nog geneigd naar die bal te rennen.”

Dus is het 45+-voetbal een ideale oplossing. “Eén keer in de twee weken op vrijdagavond een wedstrijdje, zeven tegen zeven. En met de groep die wil gaan we denk ik ook wel één keer in de week een uurtje trainen. Een beetje voetballen, partijtje spelen. Gezellig bij elkaar. En op vrijdag na de wedstrijd met de tegenstander gezellig een biertje pakken. Dat is mooi, dat is leuk. Ik kijk er naar uit om weer lekker op het veld te staan”, sluit hij af, waarbij de passie goed te horen is als hij praat over eindelijk weer kunnen voetballen na de lange coronaperiode. “Het gras weer ruiken, heerlijk!”

Foto: FC Right-Oh

Klik hier voor meer artikelen of FC Right-Oh.
Meer weten over FC Right-Oh? Klik hier.

In gesprek met Damiano Vaudo van VV Hellevoetsluis

De 27-jarige Damiano Vaudo keert terug op het oude nest waar hij ook jeugdtrainer is. Hier is het allemaal begonnen voor hem en hij vindt het dan ook prachtig om weer terug te keren. Hij heeft tussendoor nog gevoetbald bij VV Nieuwenhoorn, SteDoCo, VV Brielle, IFC en TOGB. We praten met over zijn terugkeer, het dagelijkse leven, hoogtepunten en de toekomst.

haco_sport[1]Dat hij terugkeert naar Hellevoetsuis Is voor zijn vader een wens die in vervulling gaat. Hij zag zijn zoon destijds met lede ogen vetrekken. Nadat Vaudo op zijn zesde begon met voetballen, werd zijn talent ontdekt door buurman Nieuwenhoorn, alwaar hij t/m de senioren voetbalde. Zo maakte de fanatiekeling eerste derby na jaren tegen Hellevoetsluis mee als speler. Omdat Damiano het toch hogerop wilde proberen, vertrok hij na twee seizoenen Nieuwenhoorn naar topklasser SteDoCo. Na één seizoen streek hij neer bij vv Brielle om daarna te vertrekken naar zondag hoofdklasser IFC in Hendrik-Ido-Ambacht. Weer een seizoen later sloot de voetballer aan bij TOGB, waarmee hij vanuit de zondag Tweede klasse twee keer promoveerde en afgelopen seizoen in de hoofdklasse uitkwam.

Als trainer is Damiano Vaudo begonnen bij vv Nieuwenhoorn. “Als speler van de selectie werd je gevraagd om een aantal keer te helpen bij de jeugd.” Dit beviel Vaudo zo goed dat hij is begonnen met een team te trainen. Vanuit Nieuwenhoorn is hij vervolgens training gaan geven bij VV Brielle. Vanuit Brielle maakte hij de overstap naar TOGB waar hij de afgelopen vier jaar werkzaam is geweest.

Vaudo woont al heel zijn leven in Hellevoetsluis en in het dagelijks leven is hij werkzaam bij het waterbedrijf Edvides waar hij Proces Technicus is. “Daarbuiten ben ik al jaren voetbaltrainer en speel ik zelf natuurlijk ook nog. In kader van talent ontwikkelingen ben ik ook eigenaar van voetbalschool Talenti. Waarbij we zo nu en dan ook maatschappelijk een steentje willen bijdragen.”

Zijn hoogtepunten binnen het voetballen zijn er behoorlijk wat. “ Zo kan ik me als speler een paar kampioenschappen herinneren. Zowel in de jeugd als in het seniorenvoetbal ga je als je ouder wordt de momenten meer waarderen. Zo zal ik het kampioenschap met TOGB nooit meer vergeten. Ook vooral doordat het door bestuur en supporters een feest is geworden wat bij alle spelers in de groep voor altijd zal blijven hangen.” Als trainer heeft hij ook mooie momenten mogen meemaken. Een kampioenswedstrijd met Brielle JO13 waarbij we met nog vijf minuten 2-0 achter stonden en vervolgens in blessuretijd alsnog de gelijkmaker maakten. Of het seizoen met TOGB JO-05 waarbij we en de competitie wonnen en de KNVB-beker. Het winnen van het NK Straat voetbal met Voetbalschool Talenti is ook iets wat hem altijd bij zal blijven. “Maar waar ik toch wel het meeste kippenvel van krijg als ik terugdenk is het toernooi dat ik met mijn voetbalschool heb mogen organiseren. Het Talenti toernooi waarbij kinderen rond de 10 jaar geld inzamelde voor het KWF. Dit was dan ook een eis als je deel wilde nemen als ploeg aan het toernooi. De terugkoppeling van de kinderen waarbij er zoveel mooie en leuke acties zijn opgezet door de kinderen zelf en het besef wat ze daarmee kregen wat de vreselijke ziekte eigenlijk is maakte het toernooi voordat het überhaupt begonnen was al een succes. Dit is HET voorbeeld van waar sport en in dit geval voetbal nog meer goed voor is; het maatschappelijke gedeelte.’

Komend seizoen gaan we na de ‘Covid seizoenen’ gewoon weer lekker knallen, plezier maken en streven,” vertelt Damiano. Als speler zeg ik dan heel stiekem: een kampioenschap!? En als jeugdtrainer zeg ik mooie stappen maken, dit kan op heel veel vlakken.

voor meer artikelen over VV Hellevoetsluis klik hier
klik hier voor meer informatie over VV Hellevoetsluis