Als er bij HVC’10 één iemand was die de titel ‘hoop in bange dagen’ verdiende, was het Len van Ooijen wel. De 22-jarige verdediger van het tweede team van de Hoekse fusieclub sleepte de jeugd door het coronarijke en competitieloze seizoen. Van Ooijen zelf is niet zo van de schouderklopjes. “En als er toch complimenten moeten worden uitgedeeld dan komt er een hele rij aan echte clubmensen in aanmerking. Al die evenementen hebben we met elkaar georganiseerd”, benadrukt hij.

Van Ooijen kan met recht een kind van de club worden genoemd. Hij begon weliswaar als klein jongetje bij de E-tjes bij Hoekse Boys, maar zegt van die beginperiode geen ‘actieve herinnering’ te hebben. “Of ik me de derby’s met Hoek van Holland nog herinner? Nou, niet echt. Als kind ben je daar helemaal niet mee bezig. Dat was meer een dingetje van de mensen erom heen. Leiders die ons opzweepten om extra ons best te doen, haha.”

Inmiddels weet Van Ooijen niet beter dat HVC’10 zijn club is. Hij is naast speler van het tweede elftal ook trainer van de JO15-1. “Dat laatste doe ik al zeven jaar. Ja, ik was er vroeg bij, maar ik heb het altijd hartstikke leuk gevonden. Ik deel graag mijn kennis en ervaring die ik zelf heb opgedaan.” Hij neemt in het veld als speler niet voor niets een verantwoordelijke positie in. Als centrale verdediger is hij de sluitpost van het veldteam, maar ook in aanvallend opzicht draagt hij zijn steentje bij. “Ik ben van de voetballende oplossingen”, geeft hij aan. “Een lange peer naar voren? Mij niet gezien.” “Ik ben sterk in de duels, heb een goed overzicht en coach mijn medespelers veelvuldig. Het is alleen jammer dat we de laatste twee seizoenen amper hebben gespeeld.”

Net voor alle coronaellende begon, mocht hij zijn debuut maken in het eerste elftal. “Vijf minuutjes weliswaar, maar die waren voor mij wel heel belangrijk. Ik weet dat ik in het vizier ben van de technische staf.” Zijn doel is om basisspeler van de hoofdmacht te worden. “Tot die tijd geef ik mijn beste voor het tweede elftal. Dat is geen straf, want ik geniet van elke minuut.”

Dat doet hij ook tijdens de training van de JO15-1. “Het is zeker niet de makkelijkste leeftijd, maar dat maakt het extra leuk. Die gasten zijn prima te motiveren, zeker als je leuke oefeningen bedenkt.”

Voor die uitdaging stond HVC’10 zeker ook het afgelopen seizoen. Bij gebrek aan competitie was het een hele toer om alle spelers in de middenbouw naar het sportpark te krijgen. “In het begin zijn die onderlinge wedstrijden nog leuk, maar je merkte al snel dat de animo en interesse minder werd. Steeds tegen dezelfde tegenstander spelen is ook niet echt uitdagend.”

In die fase kwam de creativiteit en vindingrijkheid van Van Ooijen, die volgend schooljaar begint aan een studie Security Studies (‘je kan er alle kanten mee op, van terrorismebestrijding tot cybercriminaliteit’), uitstekend van pas. “We hebben echt van alles gedaan, van voetgolf tot kickball en andere activiteiten. We hebben op een gegeven moment de Soccer Cup georganiseerd. Een cyclus van wedstrijden cq. spelletjes die meetelden voor één competitie. Eén onderdeel was van een circuit met zelfverzonnen oefeningen. Net even wat anders dan het reguliere. Dat vonden die gasten prachtig.”

Klik hier voor meer artikelen over HVC’10.
Klik hier voor meer informatie over HVC’10.

Hij zet zijn eerste stappen in het seniorenvoetbal, maar tegelijkertijd ontfermt Joey Boom zich over de jeugd bij zijn club Westlandia. “Ik verbaas me hoe die gastjes zo snel iets oppikken.” Waar andere studenten vooral aan huis gekluisterd in het coronatijdperk mag Boom drie dagen in de week op locatie zijn opleiding volgen. “Dat komt omdat we drie locaties hebben. We zitten dus drie dagen in de week op één van die drie locaties. Dat is veel beter dan die online-lessen”, weet de student sport en bewegen uit ervaring.

En als Boom het schoolse leven even te veel wordt, dan heeft hij genoeg afleiding bij Westlandia. Er mag dan nauwelijks competitie zijn gespeeld, Boom stond uren per week op het trainingsveld op de sportpark De Hoge Bomen. Als speler van de JO19-1, maar ook als trainer van de JO10-1. “Training geven vind ik geweldig. Ik doe het al een paar jaar. Ik ben begonnen met de JO9-1,. Diezelfde groep heb ik nu in de onder tien.”

Het valt hem altijd op hoeveel plezier zijn pupillen hebben. “Dat is en blijft de basis van het voetbal. Daarom raken ze bij mij tijdens de training alleen maar de bal aan. Conditie opbouwen doen ze spelenderwijs, dat heeft helemaal geen zin op deze leeftijd.” Ooit was hij zelf zo oud als zijn spelertjes nu. Boom, spelend bij Lyra, had toen zijn passie al gevonden: hij stond op doel. Die rol bekleedt hij nu nog steeds, al is dat wel in dienst van Westlandia. “Op mijn dertiende ben ik gescout door Feyenoord en als eerstejaars C ben ik naar Westlandia gegaan. Ik heb hier alle selecties doorlopen.”

Het afgelopen seizoen stond zijn naam op de spelerslijst van de JO19-1, dat zou debuteren in de eerste divisie. “We hadden er enorm veel zin in”, zegt Boom. “We zouden spelen tegen een aantal bvo’s, dat motiveert wel. Helaas hebben we maar vijf wedstrijden mogen spelen. Daarvan wonnen we er twee, speelde er één gelijk en verloren we er twee. De onderste drie ploegen moesten we nog krijgen, dus we hadden stiekeme hoop dat we bij de eerste vier konden eindigen.”

Met het beëindigen van de competitie kwam er een abrupt einde aan zijn juniorentijd bij Westlandia. Boom is inmiddels volop in training met de onder 21. “Ik kijk enorm naar komend seizoen uit. Met mij zijn nog zes spelers doorgestroomd vanuit de JO19-1.”

Boom is een keeper die vertrouwen uitstraalt. Hij noemt zichzelf een lijnkeeper die agressief is in het doelgebied. “Ook het meevoetballen gaat best aardig. En de coaching ook. Aan de moderne keeper worden veel eisen gesteld, maar dat maakt het keepen juist leuk. Het is heel gevarieerd”, aldus Boom, die zegt vooral hard te werken aan zijn mindere linkerbeen. Ook bij de jeugd krijgt hij te maken met een verandering, want komend seizoen staat hij als trainer voor de groep van de JO13-1. “We hebben de eerste trainingen al achter de rug en ik heb al kennisgemaakt met de spelersgroep.”

Voor meer artikelen over RKVV Westlandia klik hier.
Voor meer informatie over RKVV Westlandia klik hier.

Jeremy van der Stap (29) bestempelt zichzelf als ‘eigenwijs’. Dat is geen slechte eigenschap wanneer je voetbalideeën wilt implementeren. Bij de Wateringse derdeklasser KMD fungeert Van der Stap als Hoofd Jeugdopleiding. Zijn leven draait om de bal.

Ergens, zegt Van der Stap halverwege het interview, vinden zijn verenigingsgenoten bij KMD het zo erg niet dat hij als vrijgezel door het leven gaat. Een vriendin zou ten koste gaan van zijn werkzaamheden bij de gezellige en familiaire voetbalvereniging. “Ze zeggen het met een knipoog, maar er zit wél een kern van waarheid in”, zegt Van der Stap, die veiliggesteld wil hebben dat hij in de toekomst aan de vrouw zal gaan. “Maar wanneer dat is? Geen idee. Het vinden van de ware liefde laat zich niet dwingen.”

De in Wateringen opgegroeide Van der Stap kwam er als jeugdspeler van zestien achter dat het er bij VELO voor hem er niet zo aan toe ging als gehoopt. Toen zocht hij zijn heil bij KMD. “VELO heeft meer leden en het niveau lag bij de selectieteams wat hoger”, vervolgt hij zijn verhaal. “Maar ik vond het prima om naar KMD te gaan, ik was gewoon op zoek naar plezier en het niveau komt dan vanzelf. Ik had er vrienden van school rondlopen; de helft van het dorp gaat naar VELO, de andere helft kiest voor KMD. Bij KMD was ik veel meer op mijn plek, al ben ik door blessures nooit echt ver gekomen.”

Zoals dat wel vaker gaat met voetballers die noodgedwongen een punt achter hun loopbaan moeten zetten, ontdekte Van der Stap de schoonheid van het trainersvak. Het ruim achthonderd leden tellende KMD gunde hem ruimte als jeugdtrainer, hetgeen ertoe leidde dat hij alle lichtingen van adviezen en aandacht voorzag. “Inmiddels ben ik de Hoofd Jeugdopleiding”, zegt hij. “Ik ben heel graag met voetbal bezig en vind het mooi om sturing en begeleiding te geven aan het technisch kader. Als trainer kan je vijftien spelers beter maken, dus als je vijftien trainer-coaches beter maakt, maak je indirect 225 spelers beter. Zo kijk ik er tegenaan.”

Bij KMD, zo weet Van der Stap, staat men een beleid voor waarin rekening wordt gehouden met alle verschillende niveaus. Alle teams krijgen even goede training, de JO11-4 krijgt dezelfde oefenstof en aandacht als JO11-1. Dat laatste brengt met zich mee dat KMD per leeftijdscategorie een hoofdtrainer heeft die alle teams training geeft. Het gaat er anders aan toe bij de meeste andere verenigingen, waar de nadruk vooral op de eerste teams ligt. “Wij willen onderscheidend zijn door een klimaat van respect en gelijke behandeling te scheppen. Teams van minder niveau krijgen dezelfde faciliteiten als de betere teams, zodat ieder individu onder dezelfde omstandigheden zich kan ontwikkelen. We merken binnen en buiten de vereniging dat die aanpak erg wordt gewaardeerd. Dat is heel stimulerend.”

Hij is bezeten van de voetbalsport, zegt Van der Stap. Vandaar dat hij ook met het grootst denkbare plezier zijn dagelijkse arbeid verricht bij Stichting Werkgever Sportclubs Den Haag. “Ik ben daar sportcoördinator voetbal, een heerlijke job. Ik mag het voetbal in de regio stimuleren, bijvoorbeeld door op scholen voetballes te geven aan jongeren. Ook assisteer ik bij het schrijven van beleidsplannen voor voetbalverenigingen die daar behoefte aan hebben. Als ik zie dat een vereniging profijt heeft van mijn hulp, ben ik erg dankbaar en tevreden.”

Hij koestert de warmte van het verenigingsleven, besluit Van der Stap. Zo vindt hij het prachtig om te zien dat KMD meer is dan alleen een vereniging om te voetballen. Mensen ontwikkelen zich als persoon, krijgen nieuwe vrienden, er ontstaan prachtige werkrelaties en in een enkel geval zelfs liefdesrelaties. Tegelijkertijd is altijd de trainer in hem terug te horen, die graag vaststelt dat de spelers zich ontwikkelen op het veld. “Zorg voor bewustwording”, zegt hij. “We moeten ervaren waarom iets goed is en waarom iets beter kan. We kunnen wel alles voorzeggen, maar het is de bedoeling dat spelers en trainers zelf bepaalde wedstrijdsituaties of andere dingen gaan herkennen. Plaatje-praatje-daadje noemen we dat principe. Je laat iets zien, vertelt er wat bij en laat het de betrokkene vervolgens zelf ervaren.”

Klik hier voor meer informatie over KMD
Klik hier voor meer artikelen over KMD

Hij wordt later dit jaar 78 jaar, maar dat weerhoudt Henk Sterrenberg er niet van om goed voor het hoofdveld van zijn club HVC’10 te zorgen. “Het moet er top bij liggen.”

Tien jaar lang maakte Sterrenberg deel uit van de onderhoudsploeg van de trots van Zuid. “We waren verantwoordelijk voor alle velden. Het veld van De Kuip, maar ook op Varkenoord, het trainingscomplex. We waren toen met zijn drieën, inmiddels lopen er geloof ik zes man in vaste dienst rond.” Sterrenberg had er de officiële titel ‘grasmeester’. “Ach”, reageert Sterrenberg wars van sterallures en no-nonsens, “het is gewoon terreinknecht.”

Op zijn 62^ste kreeg hij de kans om bij Feyenoord te werken. “Ik heb jarenlang voor de gemeente hier in Hoek van Holland de velden gedaan. Twaalf velden, voor de korfbal, de rugby en de voetbal. Dat waren toen dus nog vv Hoek van Holland en Hoekse Boys. Bij Hoekse Boys voetbalde ik zelf ook. Het verhaal in de club ging dat ik mijn elftal altijd het beste veld bezorgde. Onzin natuurlijk, maar zo werd er gedold.”

Dollen deed hij ook in zijn Feyenoord-tijd. In de tien jaar dat hij in en om De Kuip rondliep en rondreed in zijn maaimachine dolde hij wat af met spelers en trainers. “Ik heb ook wel mijn bekkie bij me, dat vonden die gasten wel leuk. Ze probeerden me regelmatig op te naaien. Vooral Ronald Mulder, die nu bij Heerenveen speelt, was een gangmaker. Met alle trainers heb ik prima kunnen samenwerken. Ronald Koeman, Bert van Marwijk en ook Gertjan Verbeek.”

Hij kijkt met een trots gevoel terug op zijn Feyenoord-tijd. “Ik ben de enige Hoekanees die de Kuip heeft gehaald”, grinnikt hij. Maar net zo lief ontfermt hij zich over de grasmat van HVC’10. Het hoofdveld heeft álle aandacht van hem nodig. “De rugby doe ik er sinds vorig seizoen bij toen de vaste man daar is gestopt.”

Dat de andere velden inmiddels van kunstgras zijn voorzien wil niet zeggen dat Sterrenberg op zijn lauweren kan rusten. “Ik ben hier elke ochtend een paar uur en kom ’s middags vaak terug. Straks ook weer, dan heeft het veld genoeg water gehad.”

Maaien mag Sterrenberg, die tevens een fervent duivenliefhebber is (‘ik vlieg alleen met doffertjes, vrouwtjes laat ik thuis’), niet. Dat werk is door de gemeente uitbesteed aan een gespecialiseerd onderhoudsbedrijf. “Ze komen één keer in de week. Ze maaien wel maar het gras blijft naar mijn zin te hoog. Drie centimeter, ik zou dat graag op 1.8cm willen. Ze zijn niet altijd even blij dat ik veel sproei, want hoe meer water hoe harder het gras groeit. Ik wil dat die jongens zaterdag op een mooi matje spelen.”

Klik hier voor meer artikelen over HVC’10.
Klik hier voor meer informatie over HVC’10.