Mildred Baal heeft al een rijk voetballeven achter de rug. Zo was ze Nederlands international en later als trainster met eerste elftallen actief op verschillende niveaus. Sinds dit seizoen is er weer een nieuw hoofdstuk bij, ze is nu eindverantwoordelijke bij de MO17-1 van de Boeimeer Girls Soccer Academy.

BREDA – Baal staat nu elke dag op het voetbalveld, omdat ze ook hoofdtrainer is van JEKA Vrouwen 1. Het is druk, maar vooral ook leuk. Ze is geen onbekende bij Boeimeer, waar ze in het verleden mee heeft gelopen bij de JO19. Ze heeft altijd contact gehouden met de club. Nadat ze gestopt was bij SC ’t Zand kwam er vanuit de Bredase club de vraag of ze wilde komen praten. Op dat moment stonden er al gesprekken gepland bij DVVC en Saestum. “Ik heb eerlijk gezegd: als het niets wordt met die clubs, dan kom ik op gesprek. Bij de ene club was ik in beeld als assistent, een soort verbindingsofficier tussen vrouwen 1 en 2. Dat was niet mijn ding. Bij DVVC wilden we ook een meidenacademie oprichten, maar het aantal aanmeldingen was nihil. Dus heb ik ‘nee’ gezegd tegen die clubs, om vervolgens bij Boeimeer te komen.”

Bij Boeimeer klopte het plaatje wel. “Omdat het een groep enthousiaste meiden is. Aan de ene kant heb ik JEKA, waar het met plezier voetballen is. Wel serieus bezig zijn, maar op een lager niveau. Aan de andere kant wilde ik op hoog niveau gaan trainen. Bij de Academy is er een bepaalde ambitie. Ze willen hogerop, het zijn gedreven speelsters. Ik hoop dat ik met die enthousiaste meiden de ambities waar kan maken, ieder op haar eigen niveau.”

“Er zijn meerdere meiden met kwaliteiten, zo is de keepster uitgenodigd om bij ADO te gaan trainen. Meiden die het topniveau willen halen. Ik hoop dat ik mijn steentje bij kan dragen en ze kan begeleiden met al mijn kennis en ervaring”, vervolgt Baal haar verhaal. De ontwikkeling staat centraal, Baal wil de meiden naar een hoger niveau brengen. “Met alles wat daarbij hoort. Je bent opvoedkundig bezig, je werkt individueel aan de kwaliteiten, zorgt dat ze fysiek vooruit gaan. Je moet het totaalplaatje hebben.”

Zo’n jonge groep is wel anders dan een eerste elftal dat bijvoorbeeld Hoofdklasse speelt. Al heeft Baal daarbij ook altijd naar de jeugd gekeken, om die er op tijd bij te betrekken. “Maar dit is een team dat kneedbaar is, bereid om te leren. Om er voor te gaan. De meiden zijn heel leergierig, dat past wel bij mij.”

Wennen is het overigens niet voor Baal, zo’n jonge of nieuwe groep. “Het is sowieso altijd een verschil met een groep die je hebt gehad. Je hebt altijd weer andere speelsters voor je, die je anders moet benaderen. Het zijn allemaal verschillende karakters, de mentaliteit en instelling is overal wel anders. Dan moet je gaan kijken: hoe ga ik dat benaderen. Je kunt niet met een kant en klaar-pakket beginnen. Belangrijk is dat er een klik is tussen trainster en speelsters. Want het is het spel van de speelsters. Ik sta niet vooraan, het gaat om die meiden!”

Voor meer artikelen over Boeimeer, klik hier.

Voor meer informatie over Boeimeer, klik hier.

Voetbalmoeder, teamleider, jeugdbestuurslid én de kantine doen bij SAB. Irma Wirken heeft veel verschillende petten die ze op kan zetten als ze bij SAB is. Het begon ooit toen haar zoon in de jeugd ging voetballen, in wat toen nog de F’jes heette. Sindsdien is ze aangesloten bij de Bredase club en is ze meer en meer gaan doen. En daar is ze maar wat blij mee.

BREDA – Als Wirken het lijstje met werkzaamheden opnoemt, doet ze dat met veel enthousiasme. Ze heeft plezier in wat ze doet. Hoeveel uur het in de week is? Dat weet ze eigenlijk niet. “Maar ze zeggen wel eens: staat jouw bed hier”, zegt ze lachend. “Maar het varieert echt. Soms kom je even een uurtje, het is ook net wat de mensen nodig hebben. Ik vind het wel belangrijk dat je vanuit je rol als bestuurslid gezien wordt. Dus zorg ik dat wanneer mijn zoon niet traint, ik toch ook even binnenloop. En helemaal aan het begin van het seizoen, dan wil je toch dat het allemaal loopt.”

Het begon inmiddels heel wat jaren geleden. Want waar haar zoon gestart is in de F-jeugd, speelt hij nu in de Onder 19. Daar is Wirken ook teamleider. “Ik ben altijd een voetbalmoeder geweest. Ik werd gevraagd teamleider te zijn. Dat vond ik prima, dingen regelen en doen. Ik was er toch iedere wedstrijd. Toen vroegen ze mensen voor in de horeca. Ik kom zelf uit de horeca. Ik hou van gezelligheid, ik hou van mensen en voetbal vind ik ook helemaal geweldig. Dus ben ik diensten gaan draaien. En als je eenmaal binnen bent in zo’n club, krijg je vaker de vraag of je iets kunt doen.”

Zelf gaf ze bij het jeugdbestuur aan dat wanneer het nodig was, ze wel kon helpen. “En als je één vinger geeft, pakken ze je hele hand.” En dat is niet negatief bedoeld, maar juist positief. Wirken heeft het naar haar zin bij SAB. “Ik vind het echt gewoon leuk. Ik haal hier ook echt mijn energie uit.” Dat het afgelopen seizoen qua gezelligheid en activiteiten een minder jaar was, deed wel wat met Wirken, die ook in de horeca werkt bij NAC. “De Onder 19 heeft wel kunnen trainen en onderling wedstrijdjes gehad, dus stond ik af en toe op het veld. Maar dan sta je er met z’n tweeën. Dat is ongezellig. Ik ben blij dat het nu weer allemaal kan, ik heb het echt gemist.”

Nu draait het weer bij SAB. “En voor mij voelt het net of niemand weg is geweest. Je hebt wat meer de vragen hoe het gaat en opmerkingen dat het lang geleden is. Maar het komt allemaal binnen alsof de deuren niet dicht zijn geweest. En dat zijn ze echt wel. Maar dat is ook het voordeel van SAB. Het is echt ons kent ons, een heel klein clubje.”

Vanuit haar functie in het jeugdbestuur heeft ze ook te maken met het feit dat SAB klein is. “Dat heeft voor- en nadelen. Er valt bij ons een gat tussen de Onder 12 en Onder 17. Natuurlijk wil je meer jeugdleden hebben, dat je wat ruimer in de bezetting zit. Maar de teams die we hebben, zitten redelijk vol. En je bent geen nummer. Er zijn clubs waar de trainers elkaar nog niet eens kennen. Hier is het echt ons kent ons, het maakt niet uit op welke dag je binnen komt, iedereen kent elkaar.”

Wat dat betreft zou Wirken ook niet willen dat SAB ineens een extreme groei door zou maken, want juist dat iedereen elkaar kent is een kracht van de vereniging. “Het zou hier niet kunnen, het is de charme van SAB dat het hier gezellig is.”

Voor meer artikelen over SAB, klik hier.

Voor meer informatie over SAB, klik hier.

Steven Verstraeten loopt inmiddels al heel wat jaartjes mee bij Beek Vooruit, in verschillende functies. Zijn eerste stappen zette hij door illegaal onder het hek van Beek Vooruit door te kruipen, inmiddels is hij al ‘een jaartje of acht’ officieel actief als keeperstrainer en vervult hij nu ook de rol van technisch coördinator bij het meisjes- en damesvoetbal.

PRINSENBEEK – Verstraeten weet het nog goed hoe het begon. “Ik kroop illegaal onder het hek van Beek Vooruit door, met een paar ballen. Maar daar kwamen ze op de club na een paar weken toch al achter en toen werd gemeld dat dat niet de bedoeling was. Wat ik achteraf ook wel snapte. Toen ben ik het maar serieuzer op gaan pakken. Nu staan we al sinds jaar en dag iedere vrijdagmiddag op het veld. Ooit begon het met z’n drieën, nu staat we met een groep van tussen de 20 en 25 keepers.”

Verstraeten werd op een gegeven moment gevraagd of hij in de technische commissie wilde komen voor de keepers, dat ontbrak nog. Vanuit daar werd de stap gezet naar technisch coördinator van het meisjes- en damesvoetbal. “Er was toen één team en je zag dat er wat groei aan zat te komen. Mijn eerste actie was om de meisjes van een bepaalde leeftijd uit de jongensteams te halen, om daar een meisjesteam van te maken. En het eerste ‘slachtoffer’ was mijn eigen dochter. Die heeft me echt een maand of twee drie compleet genegeerd. Ik snapte het volledig, maar soms moet je beslissingen nemen die verder gaan dan het belang van het individu.”

Uiteindelijk kwam dat allemaal goed en is ze nu trainster van één van de meisjesteams van Beek Vooruit. De meisjestak is inmiddels goed gegroeid. Van een meisjesteam is de club gegroeid naar vijf meisjesteams. “De meeste teams worden getraind door meisjes uit de hogere elftallen, dat geeft me toch eigenlijk wel een beetje een kippenvelgevoel. De betrokkenheid vanuit de eigen jeugd, dat ze bereid zijn om de jongere talentjes te begeleiden. Dat vind ik toch wel een hele mooie ontwikkeling.”

Ook bij de keepers ziet Verstraeten die betrokkenheid. “Er zijn een aantal jeugdkeeper die ooit op vrijdagmiddag begonnen zijn, die nu bereid zijn om de jeugdkeepers te trainen. Dat is ook wel nodig, anders heb je op een groep van 25 te weinig aandacht. We moeten het verdelen in drie of vier groepen, op leeftijd en niveau. En dan is het erg leuk.”

Bij Beek Vooruit stimuleren ze het ook. “Het is een mooie ontwikkeling, daar proberen we wel in te sturen. Vrijwel iedereen die voor een groep staat heeft een JVTC-cursus van de KNVB gevolgd, om toch de basisbeginselen van het trainerschap bij te brengen. Er was vanuit het Bredase overkoepelende orgaan OBA het idee om dat bij verschillende verenigingen te koppelen. Maar bij ons is er genoeg interesse om het binnen de vereniging zelf te organiseren, iedere keer zijn er twintig of meer aanmeldingen. Dat zegt iets over de betrokkenheid binnen de club!”

Voor meer artikelen over Prinsenbeek, klik hier.

Voor meer informatie over Prinsenbeek, klik hier.

DIA won in het bekertoernooi dit seizoen met maar liefst 11-0 van ADVENDO. Trainer Erik van Rooij was er blij mee, al kreeg hij eenmaal thuis van zijn vrouw met een knipoog te horen dat het ook wel iets meer had mogen zijn. Los van de doelpunten zag hij in dat duel wat hij de rest van het seizoen wil zien, de juiste intentie. En als die goed is, kan het eerste elftal van DIA een mooi jaar tegemoet zien.

TETERINGEN – Vorig jaar werd er in het bekertoernooi al een keer met 10-1 gewonnen, nu werd het 11-0. “Maar toen ik ’s avonds thuis kwam kreeg ik van mijn vrouw te horen dat er bij Sparta ’25 maar liefst 55 gemaakt waren. En dan was ik al blij met 11-0. Dat heb ik ook even in de groepsapp gegooid: ik was blij met 11, maar mijn vrouw vindt 55 toch leuker. Daar moet je toch een beetje mee spelen”, zegt de oefenmeester vol plezier.

De bekerwedstrijden waren voor Van Rooij eigenlijk een verlenging van de voorbereiding. Bij een slecht resultaat is er geen man overboord. In de competitie hoopt hij er met DIA wel te staan, bovenin meedraaien is het doel met de jonge groep. “DIA wil heel graag naar de derde klasse. Die garantie kan ik niet geven, maar wij hebben wel de groep om te kunnen en moeten promoveren. Moeten is dan misschien een groot woord. Maar we gaan wel meedoen om de bovenste plaatsen, uiteindelijk zien we dan wel waar het schip gaat stranden. We hebben een goede voetballende ploeg, waarbij we merken dat we tegen voetballende ploegen van een hoger niveau niet onderdoen. Ik denk dat DIA het heel goed zou doen in de derde klasse. Maar dan moeten we wel eerst kunnen promoveren.” En voor het zover is, eerst eindelijk weer echt voetballen. “Lekker voetballen, een heel seizoen afmaken.”

De oefenmeester heeft er lang naar uitgekeken, spelen om de punten. “Ik ben twee jaar geleden bij DIA begonnen en we hebben twee coronaseizoenen achter de rug. Maar hier ben je voetbaltrainer voor geworden. Ergens voor strijden, je wil ergens naartoe werken. Een stukje concurrentie, daar leef je voor. Ik ben niet voor niks trainer geworden en ik rijd niet voor niks een paar keer per week vanuit Eindhoven naar Teteringen. Het spelletje gaat weer beginnen, het gaat weer echt ergens om. Als trainer wil ik een groep beter maken, spelers beter maken en uiteindelijk met drie punten naar huis gaan, daar draait het om.”

Van Rooij kan het weten, tijdens zijn imposante trainerscarrière wist hij al vele successen te boeken. Hij stond bij clubs als LRC, De Valk, Unitas ’30 en Den Dungen aan het roer. En in zijn 36-jarige trainersloopbaan promoveerde hij maar liefst zeventien keer. “En het went nooit”, zegt hij stellig. “Het is niet dat ik dat deed. Ik doe het met heel veel mensen om me heen, zoals de spelers en staf. Maar echt, het went nooit!”

Voor meer artikelen over DIA, klik hier.

Voor meer informatie over DIA, klik hier.

Rugnummer negen is voor veel aanvallers belangrijk, de echte spitsen willen het liefst dat getal op de rug hebben als ze beginnen aan een wedstrijd. Bij UVV ’40 draagt Sebastian de Meijer het spitsennummer. Niet gek als je weet dat hij in Zeeland bij Corn Boys en Philippine zeven jaar op rij dubbele cijfers haalde. Daar komt hij nu niet meer bij in de buurt. Maar dat is als centrale verdediger natuurlijk niet zo gek.

ULVENHOUT – In de vijfde klasse maakte hij voor Corn Boys een keer 27 en een keer 30 doelpunten in een seizoen. Een klasse hoger stopte de teller pas bij 25. In de derde klasse maakte hij bij Philippine drie keer minimaal tien doelpunten. “In Zeeland scoorde ik best veel. Maar op een gegeven moment stond ik niet meer op mijn plek in de spits. Ik heb het met de trainer besproken, of ik niet op een andere plek kon staan waar ik beter van pas zou komen. Toen ben ik ‘teruggezet’, ook omdat we problemen hadden achterin.”

Bij UVV ’40 ontstond er ook een probleem centraal achterin. “We hadden niet iemand die daar wilde én kon staan. De trainer was wel enthousiast hoe ik het daar had gedaan. Ik ben spits geweest, maar ik vind het achterin ook wel prima. Dan ben je wat meer betrokken bij het spel en kun je het wat meer verdelen. In de spits raakte ik het plezier ook een beetje kwijt.”

Dus zie je dit seizoen regelmatig twee nummers negen duelleren. De een als spits, de ander als verdediger van UVV ’40. Bij de club uit Ulvenhout trainde De Meijer al twee seizoenen mee terwijl hij zijn wedstrijden nog bij Philippine speelde. “Ik ben vijf of zes jaar geleden naar Breda gekomen om te studeren. Maar ik had het goed naar mijn zin bij de club, mijn ouders woonden ook nog in Zeeland. Ik ging iedere keer terug. Maar het ging me op een gegeven moment opbreken. Het was niet te doen. Ik mocht van trainer Dennis de Nooijer gaan trainen bij UVV, daar kende hij Johan. Ik vond het wel een leuk team, een leuke club ook. Het jaar daarna ben ik er weer gaan trainen. Toen zeiden ze: kom lekker in de winter naar hier. Dat deed ik niet. Daarna ben ik – samen met een paar Zeeuwse vrienden die ergens anders speelden – alsnog bij UVV aangesloten.”

Volgens De Meijer kan UVV ’40 het goed doen tegen voetballende ploegen, maar een vierdeklasser die ‘erin komt beuken en voorbij komt vliegen’ is soms lastiger te verslaan voor zijn ploeg. “We gaan in de derde klasse niet bovenin meedraaien. Maar we gaan stiekem wel wat belangrijke punten wegpakken om er sowieso wel in te blijven.”

Misschien gaat het een lastig seizoen worden, misschien valt het heel erg mee. De Meijer, die inmiddels woont en werkt in Breda, kijkt er naar uit. “Ik heb het echt gemist. Op een gegeven moment had ik dat trainen wel een beetje gehad. Het is fijn dat je weer op zondag als vanouds wakker wordt, je spullen pakt en lekker naar het voetbalveld gaat. Dat je de gasten weer ziet en dat het weer echt ergens om gaat. Dat we samen lekker gaan werken om in die derde klasse te blijven zitten.”

Voor meer artikelen over UVV’40, klik hier.

Voor meer informatie over UVV’40, klik hier.

Op zijn vijftiende ‘moest’ Mick van den Broek al meedoen met het eerste bij TVC. De nu negentienjarige aanvaller begint nu aan zijn tweede vaste seizoen in de hoofdmacht van ‘de paarsen’. En daarbij hoopt hij op een mooi seizoen. Het doel is duidelijk: promotie. En daarbij sluit hij een kampioenschap zeker niet uit.

BREDA – Van den Broek begon met voetballen bij SAB, waar hij van zijn vijfde tot zijn elfde speelde. Daarna maakte hij de overstap naar TVC. “Sindsdien heb ik tot de A-jeugd altijd met hetzelfde team gespeeld. Dat is vervolgens wel uit elkaar gevallen. Er gingen wat jongens naar SAB, twee naar Groen-Wit, naar Baronie. Ik maakte de stap naar het eerste van TVC.” Al die jeugdjaren bij TVC speelde de aanvaller onder trainer Wim Knook. “Die heeft ons elftal zoveel geleerd, vooral ook hoe we tactisch moesten gaan staan.”

Als tiener maakte hij als jeugdspeler al zijn debuut in het eerste. “Ik was vijftien toen ik mee ‘moest’, uit nood. Dat was zeker leuk, af en toe minuten maken en een beetje wennen aan het spel”, kijkt Van den Broek terug op die tijd. Het grootste verschil met het jeugdvoetbal? “Vooral het fysieke gedeelte. Zeker in de vijfde klasse kom je tegen fysieke elftallen te staan.”

Als hij kijkt naar de huidige ploeg, ziet hij kansen op succes. Ik denk dat tachtig procent allemaal uit de jeugd komt. Een deel van ons elftal en van een elftal daarboven, dat speelde ook altijd met elkaar mee. We kennen elkaar heel goed”, zegt Van den Broek, die daarmee de kracht van het elftal ook aanstipt. Zomaar overstappen naar een andere club zal hij nu dan ook niet doen. “Hier kan ik lekker met mijn maatjes voetballen. Ik vind dat heel belangrijk, de groep moet hecht zijn. We zijn allemaal vrienden van elkaar en gaan allemaal met elkaar om.”

Op het veld kan elkaar wel de waarheid verteld worden als het moet, ondanks dat het allemaal vrienden van elkaar zijn. Dat is soms ook nodig. Zeker als je wil presteren. En dat wil Van den Broek met zijn ploeg. “Promotie is een heel reëel doel. Ik denk zelfs dat we kampioen worden. Aanvallend zijn we heel sterk, we zijn voorin zo dodelijk. En achterin staat het ook gewoon als een blok.”

Van den Broek zal daarbij dan voor doelpunten moeten zorgen. Hij is in zijn kracht als hij uit de rug van een verdediger weg kan lopen en met een steekpass één op één met de keeper komt. En dan moet de bal ‘hangen’. Kevin Faas en Johan Rijndorp zijn nu assistent-trainers bij de hoofdmacht van TVC, onbewust hebben ze jaren geleden al gewerkt aan de ontwikkeling van de aanvaller Van den Broek. “In mijn tijd bij SAB speelde mijn vader met Kevin en Johan en ging ik altijd mee om te kijken. Van hun heb ik zoveel geleerd in die tijd. Ik ben spits en Johan was ook altijd spits, ik heb veel naar hem gekeken. Hoe hij bewoog en wat hij allemaal deed, daar heb ik wel veel van geleerd.”

Voor meer artikelen over TVC Breda, klik hier.

Voor meer informatie over TVC Breda, klik hier.