Ook Schoonhoven is dit seizoen ingestapt in de onder 23-competitie. De club beschouwt het elftal als een waardevolle aanvulling van de selectie. “Het is een win-win situatie.”

Schoonhoven onder 23 neemt op sportpark Hofland de plaats in van het derde team. Dat ‘hing’ er volgens Arjen Stolk, één van de huidige trainers van de onder 23, er maar een beetje bij. Bestuurslid Paolo Steverink beaamt dat. “De komst van een onder 23=competitie geeft ons de ruimte om deze stap te maken. Enerzijds om een groter aanbod selectiespelers te creëren, anderzijds om ook jongens binnenboord te houden. Hadden we gewacht met het onder 23-team dan hadden we zeker een handvol jonge en talentvolle spelers zien stoppen.”

Stolk bevestigt die lezing. “Deze groep wilden serieus selectievoetbal spelen, dat heeft het duidelijk aangegeven. Ze hadden geen zin om als een soort vriendenelftal tegen een Spirit 5 te gaan voetballen.”

Het nieuwe team fungeert als een soort vangnet van jonge spelers die nog een stap moeten zetten voordat ze in het eerste of tweede elftal kunnen spelen. Stolk geeft aan dat het ‘best wel dringen’ is met spelers voor het eerste en tweede. “Er zijn afgelopen seizoen veel spelers teruggekeerd bij de club. Dat is mooi en verhoogt het niveau, maar zorgt er ook voor dat er jongens buiten de boot vallen. Zeker als je weet dat er vorig seizoen tien spelers vanuit de onder 19 zijn doorgestroomd naar de senioren. Dit seizoen zijn dat er weer zes. Daarom is het goed een extra selectieteam te formeren.”

“We benaderen het team ook als een selectieteam”, zegt Steverink. “Ze trainen op dezelfde avonden als het eerste en tweede en er is een goede staf.”

“We kennen het grootste deel van de groep, omdat wij trainer zijn geweest van de onder negentien jaar. Alle jongens zijn 19, 20 of 21 jaar. We hebben één dispensatiespeler van bouwjaar 1998.”

Het team komt uit in B-categorie in de eerste klasse. “Het is nog een beetje zoeken op welk niveau wij thuishoren”, zegt Stolk. “We hebben in het bekertoernooi gemerkt dat de krachtsverschillen best groot zijn. We speelden tegen Woerden 1-1, maar wonnen dik van Nieuwerkerk JO23-2 en Olympia JO23-2. Die laatste wedstrijd zelfs met 20-0. Daar wordt je niet vrolijk van.”

Stolk verwacht echter meer tegenstand in de competitie. “Van vooral Spirit en Lekkerkerk, die ook allebei met hun eerste team in de poule spelen. Ons doel is om bij de eerste twee te eindigen. De competitie bestaat namelijk uit een najaars- en voorjaarsreeks. Als het even kan willen we promoveren, want hoe meer weerstand de spelers krijgen hoe beter dat voor hun ontwikkeling is. Spelers moeten uiteindelijk door naar of het tweede of het eerste. Een aantal jongens heeft al speelminuten gemaakt in het tweede, dat is het mooie van deze constructie.”

Voor meer informatie over over Schoonhoven, klik hier.
Meer artikelen lezen over Schoonhoven, klik hier.

“Laat ze maar komen hoor”, zegt Rudy Vriens als hij kort daarvoor heeft verteld dat de jeugdafdeling van Lekkerkerk ‘lekker’ in de lift zit met het aantal leden. Met pretoogjes: “We zitten in een flow.”

Lekkerkerk ondervond aanvankelijk ook de lasten van corona. Het aantal leden liep terug, ook bij de jeugd. “We hadden best wel wat afmeldingen, maar in het voorjaar is het de goede kant opgedraaid. We hebben het verlies helemaal goedgemaakt en zelfs meer spelers dan begin vorig seizoen. Dat vertaalt zich in drie, vier extra teams.

Zijn Lekkerkerk heeft zelfs weer een meisjesteam. “We hebben een MO11 ingeschreven. We hopen dat dat navolging krijgt. We hebben ooit wel meisjesvoetbal gehad, maar dat is alweer een paar jaar geleden.”

Vriens hoeft niet bang te zijn dat hij zich op een zaterdag verveelt. Nu de competitie weer begonnen is, is hij elke speeldag vele uurtjes op de velden te vinden. Hij heeft dan ook een driedubbele functie bij Lekkerkerk. Naast jeugdsecretaris is hij coördinator van de JO15 en leider van de JO17-2. “Ach”, doet hij zijn best om zijn rol te minimaliseren. “het lijkt groter dan het is. We hebben maar één elftal in de onder 15. En we hebben een aantal leiders voor de JO17-2. We verdelen de taken, zeg maar. Het is niet zo dat we wekelijks moeten komen opdagen.”

En het werk, dat hoort bij de functie van jeugdsecretaris, valt volgens de changemanager van KPN ook allemaal wel mee. “Met Sportlink is het een stuk eenvoudiger geworden. Ik heb de tijd niet meegemaakt, maar vroeger moest alles handmatig worden ingevuld. Met die wedstrijdformulieren was dat een heel papierwerk. Ik moet nog wel alle namen invoeren, maar dat is maar één keer per jaar, aan het begin van het seizoen. Dan ben ik even wat langer bezig. Met het verplaatsen van wedstrijden valt het ook best mee. Bij een grote club kan ik me voorstellen dat dat wat meer werk is, maar bij ons is dat eigenlijk zo geregeld.”

Vriens trapte zelf nooit in clubverband tegen een bal. “Ik ben een klassiek geval. Zoon gaat op voetbal en vader gaat mee. Ik ben niet het type dat langs de zijlijn zit, ik steek ook graag mijn handen uit de mouwen. Ik kom oorspronkelijk uit Ouderkerk, waar ik in mijn jonge jaren nog een paar jaar waterpolo bij De IJsselzwemmers heb gespeeld. Volgens mij bestaat die club niet meer.”

Met Vriens heeft Lekkerkerk wel een jeugdsecretaris van het modernste soort. Hij is vlijtig en bovenal handig. “Het is mijn ook werk, hé. Ik bouw soms een applicatie extra bij sportassistent. Voor een extra activiteit waar een bijdrage van de ouders werd gevraagd, was het altijd een gedoe. Trainers moesten het geld incasseren. Dat kan anders, heb ik gezegd. Ouders kunnen via de app betalen, trainers hebben er geen omkijken naar.”

Met de tweehonderd leden die de jeugdtak van Lekkerkerk telt is Vriens tevreden. “Tweehonderdvijftig is helemaal prima. Qua ruimte kunnen we nog groeien. We groeien niet alleen in leden, maar ook in onze manier van trainen. We werken sinds vorig seizoen samen met NNF, dat onze trainers begeleidt. Die wisselwerking is perfect. Een trainer wordt niet meer naar een trainingsveld gestuurd met een doos pionnen en een zak met ballen. Zoek het maar uit is vervangen door we doen het samen. Daardoor hebben we ook een enthousiaste trainersstaf.”

Voor meer informatie over vv Lekkerkerk, klik hier.
Meer artikelen lezen over vv Lekkerkerk, klik hier.

Spirit werkt hard aan de basis. De jeugdopleiding is overgroten met een nieuw sausje, waarbij er oog is voor spelers van ieder niveau. “We trainen effectiever én leuker.”

De jeugdafdeling van de Ouderkerkse club groeide de afgelopen jaren gestaag en met een groeiende tak was er behoefte aan een nieuw, fris en op de toekomst geschreven jeugdplan. “Mark en Remco Advocaat zijn de grondleggers geweest van het huidige jeugdplan dat we nu aan het uitrollen zijn”, zegt Michel van Wattum. “Vanwege corona is het wat vertraagd, maar we maken nu stappen.”

Van Wattum (51 en inwoner van Krimpen aan den IJssel) verdeelt bij Spirit de taken voor hoofd jeugd opleingen. Waar Sander van der Ploeg (48) zich heeft ontfermd over de onderbouw, neemt de oud-prof van Excelsior de bovenbouw voor zijn rekening. “De nadruk bij onder- en bovenbouw ligt op andere facetten, dus die verdeling is prima.”

Van der Ploeg heeft bij de onderbouw zo’n twintig teams onder zijn hoede. “Nog meer focus op de basisvaardigheden”, vat hij het nieuwe beleid samen. “Goed een bal aannemen, op een goede manier trappen en passen, dat zijn belangrijke elementen. Uiteraard was daar in het verleden ook de nodige aandacht voor, maar in het nieuwe beleid heeft dat nog een prominentere rol gekregen.”

Het is ook vooral de manier waarop Spirit die betere basis aan het kind wil krijgen. Het plezier en speelsheid moet voorop blijven staan, dus is de club op zoek gegaan naar formules die én plezier geven én leerzaam zijn. “We zijn dit seizoen begonnen met circuittraining”, zegt Van der Ploeg. “Eén keer per week krijgt elke voetballer, naast de eigen teamtraining, die training. Om het extra aantrekkelijk te maken hebben oefeningen verzonnen met topvoetballers.”

Zo kan een Spirit-voetballertje naar wens dribbelen als Lionel Messi, schieten als Christiano Ronaldo en verdedigen als Stefan de Vrij. “De kinderen kunnen zelf voor de training op een bord aangeven wat ze willen trainen. Zo worden ze ook bewust van hun kwaliteiten. Natuurlijk sturen we dat wel een beetje, want na vier weken dribbelen als Messi is schieten als Ronaldo aan de beurt.”

In de bovenbouw van Van Wattum is er volop aandacht voor teamtactiek, individuele tactiek en teamontwikkeling. “We werken vanuit spelprincipes. Als spelers bij de JO13 bij ons komen, gaan we er vanuit dat ze vijf spelprincipes onder de knie hebben. Per leeftijdslijn worden telkens drie principes toegevoegd.”

Die principes te samen toont het Spirit-spel. “Voetbal dat gebaseerd is op lef, dominant en aanvallend spel”, zegt Van Wattum. “D Ie baas zijn over de bal en bij balverlies de wil hebben om zo snel mogelijk de bal weer willen terugveroveren.”

Die visie ‘breekt’ volgens Wattum met het verleden. “Ik ken Spirit vooral als club die afwachtend voetbal speelde en vooral reageerde en weinig initiatief nam. Ik vind de ontwikkeling wel heel mooi. Het spel ontwikkelt zich continue, de rol van de backs is bijvoorbeeld heel anders dan een paar jaar geleden. Alle jeugdspelertjes willen maar één ding: aanvallen.”

Voor meer artikelen over Spirit, klik hier.

Voor meer informatie over Spirit, klik hier.

Bij Bergambacht is de Potuyt-dynastie voorbij. Bert Potuyt is trainer af, spelers Patrick, Jordi en Kelvin Potuyt zijn gestopt en ook Dieks Potuyt is afgezwaaid als bestuurslid. De nieuwe ‘machtshebbers’ komen van een andere ‘clan’: Hordijk.

Dennis Hordijk, verdediger in het eerste elftal van Bergambacht, ziet er de lol wel van in. “We hebben jarenlang op de club verkondigd dat er hier een Potuyt-maffia was. Voor de grap natuurlijk, maar inmiddels zijn wij die nieuwe maffiafamilie, vrees ik.”

Naast Dennis maakt Jelle Hordijk sinds enige tijd weer deel uit van het eerste elftal. Lange tijd kwam zijn naam niet op het wedstrijdformulier van Bergambacht voor. Een slepende rugblessure hield hem maar liefst tweeënhalf jaar van de velden. Een operatie en een lange revalidatie verder stoomt hij nu eindelijk weer op vanaf de rechterkant. “Het was niet altijd even makkelijk”, zegt de sterke rechtsbuiten. “Maar ik heb geen moment gehad dat ik het bijltje erbij wilde neergooien. Om eerlijk te zijn: dat er door corona even niet gevoetbald werd, vond ik niet erg. Dan hoefde ik niet die pijn van het niet mee kunnen doen ervaren. Ik heb een lang traject doorlopen, maar het was het waard. Ik ben weer fit.”

Neef Dennis is inmiddels al een aantal jaren een vaste kracht in de Bergambachtse hoofdmacht. Hij heeft dit seizoen een nieuw positie. “Ik ben verhuisd van het middenveld naar de rechtsbackpositie.”

Onder trainer Bert Potuyt was hij een verdedigende middenvelder van de oude stempel. “We hadden toen een enorm aanvallend team. Ik moest de balans bewaken. Als ik al dreigde de middenlijn over te gaan, kwam er van de trainer een boze blik naar mijn kant, haha.”

Dat hij nu door trainer Jerry de Groot als rechtsback is geposteerd, vindt hij prima. “In het systeem dat wij spelen is de rechtsback meer middenvelder en aanvaller dan verdediger. Als ik opstoom, trekt Jelle als rechtsbuiten naar het midden om ruimte voor mij te maken.”

Dennis’ broertje Rick staat ook in de achterhoede, terwijl Stijn, het jongere broertje van Jelle, als jongste lid van de familie eraan komt. Net als zijn oudere broer is Stijn een aanvallend ingestelde middenvelder.

“Blijkbaar zit dat in onze genen”, zegt Jelle. “Onze vader Peter was als speler van het eerste ook aanvaller. Robert, onze oom en de vader van Dennis en Rick, was vroeger verdediger.”

Bergambacht hikte, voor de twee onafgemaakte coronaseizoenen, al een paar jaar tegen promotie naar de derde klasse aan. De druk van het ‘moeten promoveren’ is er volgens Dennis niet. “Als die er al is dan leggen we die onszelf op, niet de buitenwacht. Het is zeker geen obsessie.”

Jelle: “Ik heb de laatste beslissingswedstrijd tegen Lekkerkerk twee jaar geleden als toeschouwer meegemaakt. We verloren onnodig. Dat was best een klap, wat geweest is, is geweest. Om daar nog steeds mee rond te lopen, daar zijn we een te nuchter volkje voor.”

“Het is gewoon niet zo makkelijk om uit de vierde klasse te komen”, vervolgt Dennis. “Er stroomden ook steeds clubs in die op zondag op een veel hoger niveau speelden. Het is leuk als we zouden promoveren, maar je moet het belang ook weer niet overdrijven.”

Voor meer informatie over vv Bergambacht, klik hier.
Meer artikelen lezen over vv Bergambacht, klik hier.

Hij vormt met Crris de Jong het ‘blok’ op het middenveld van Spirit. De in Stolwijk opgegroeide Niels de Vries heeft zijn draai in Ouderkerk aan den IJssel snel gevonden. “Hier vind ik prestatie en gezelligheid.”

Sport speelt een belangrijke rol in het leven van De Vries, die op de hoge school in Rotterdam commerciële economie doet met specialisatie sportmarketing. “Ik ben aan het afstuderen, dus nog een jaar”, laat hij weten. “Ik weet nog niet precies wat ik daarna ga doen: of een masteropleiding volgen of een baan zoeken.”

Hij weet wat hij later wil: “Een baan waarin economie en sport gecombineerd zit. Werken bij een betaaldvoetbalorganisatie in een commerciële functie lijkt me heel leuk.”

Op voetbalgebied zit hij prima op zijn plek bij Spirit. Vorig jaar zomer maakte hij de overstap van het tweede elftal van ARC  uit Alphen aan den Rijn naar Ouderkerk. “Ik wilde graag ergens in een eerste elftal spelen. Bij ARC speelden we met het tweede in de reserve hoofdklasse. Een prima niveau, maar je wilt als speler het liefst in het eerste spelen. ARC 1 speelt in de hoofdklasse en ik had op mijn positie goede spelers voor mij die ik er niet zomaar even uit zou gaan spelen. Vandaar dat ik de afweging heb gemaakt om rond te gaan kijken.”

Hij heeft al de nodige ervaringen achter de rug. Op achtjarige leeftijd werd De Vries weggeplukt door Sparta en gestald op jeugdbasis Nieuw Terbregge. Daar speelde hij een paar seizoenen, totdat Sparta hem vertelde dat er voor hem geen plaats meer was. “Sparta heeft toen wel geholpen om mij onder te brengen bij Alphense Boys. Die club heeft een prima jeugdopleiding die nauwelijks onderdoet voor de profclubs. Ik speelde op hetzelfde niveau, want wij zaten vaak met Sparta in de competitie.”

In de A1 maakte hij de overstap naar ARC. “Daar heb ik twee jaar gespeeld in de derde divisie. Trainer Remco Tuinenburg ging daarna het tweede doen en met hem kon ik het goed vinden.”
Bij Spirit speelde hij zich snel in de basis, maar het bleef door corona bij een kort en hevig optreden. “In voetbalopzicht was het een verloren jaar, maar sociaal kon ik lekker snuffelen. Ik heb mijn medespelers goed leren kennen.”

Dat hij door trainer Richard van Cappellen op zijn favoriete positie is geposteerd – centraal op het middenveld – doet hem deugd. “Ik denk dat op deze positie mijn kwaliteiten het beste tot mijn recht komen. Ik ben een multifunctionele speler, die kan aanvallen, maar ook mijn verdedigende taken uitvoert. Ik heb daarnaast een goede pass en goed schot.”

Brutaal als hij eist hij in het veld alle vrije trappen op. “Ik ben redelijk zelfverzekerd van mijn goede trap. Voor of na elke training probeer ik vier, vijf extra vrije trappen te nemen. Met Tim van der Zee samen ben ik verantwoordelijk voor de hoekschoppen.”

Vertrouwen heeft hij ook in zijn ploeg, die in de tweede klasse wel eens hoge ogen kan gaan gooien. “Ik zie ons wel in de subtop meedraaien. Als het even kan moeten we voor een periodetitel gaan.”

Voor meer artikelen over Spirit, klik hier.

Voor meer informatie over Spirit, klik hier.

De eerste tekenen van herstel van de gevallen vrouwengrootmacht SVS zijn zichtbaar. De Capelse club is de nieuwe competitie begonnen met zes meisjesteams, eentje meer dan vorige jaargang.

“We hebben de weg omhoog weer gevonden”, zegt Jan Kaashoek, coördinator van de meisjes van de club. Kaashoek is al sinds 2012 betrokken bij het meisjes- en vrouwenvoetbal op sportpark Schollevaar en zag in die periode het stevig ogende bolwerk in snel tempo afbrokkelen. “Dat is niet leuk als dat voor je ogen gebeurt, maar gelukkig hebben we de goede weg weer gevonden.”

SVS was in de regio lang toonaangevend. Kaashoek herinnert zich nog de tijd van zes dameselftallen en vele meisjesteams. “Misschien hebben we als club gedacht dat dat vanzelfsprekend was en even wat minder energie in gestoken. Daarnaast is er natuurlijk ook veel meer concurrentie gekomen. De grote clubs, Excelsior, Sparta, Feyenoord, trekken speelsters weg, de ons omringende clubs hebben inmiddels ook meisjesafdelingen gekregen. Zwervers krijgt steeds meer teams, Nieuwerkerk timmert aan de weg. Dat heeft ervoor gezorgd dat veel meisjes zijn vertrokken bij ons en zijn overgestapt. Meisjes en vrouwen hangen veel meer aan elkaar. Als er drie gaan valt het team vaak helemaal uit elkaar.”

Inmiddels is SVS terechtgekomen in een fase van stabiliteit. Er kan zelfs weer voorzichtig worden gebouwd. Vorig seizoen had de club vijf teams in de competitie, dit seizoen zelfs zes. “We hebben er een MO11 bij gekregen. Dat team bestaat uit allemaal meisjes die bij de jongens speelden. Daarnaast hebben we twee MO13-teams, één MO17 en twee MO19-teams. We hebben helaas geen MO15. Dat kwam qua speelsters slecht uit. Daarvoor in de plaats hebben we een MO17.”

Er is door SVS hard gewerkt aan een enthousiast team begeleiders en trainers die ook worden bijgestaan door Ger Mulder, de hoofd jeugd opleidingen van de club. “Ik weet nog toen ik begon. Je kreeg een paar pionnen en een zak met ballen en je werd vooral succes gewenst. Nu is dat wel anders. We reiken trainers handvatten aan die ze kunnen gebruiken. We proberen onze zaakjes zo goed mogelijk voor elkaar te hebben”, zegt Kaashoek. “De nadruk ligt op plezier en natuurlijk is prestatie ook belangrijk.”

Kaashoek heeft een duidelijk doel voor ogen met SVS door over twee seizoenen de rentree te maken in de vrouwencompetitie. “Onze JO19-1 en JO19-2 bestaan uit speelsters die eerstejaars A zijn of nog jonger. De JO19-1 is een hechte groep meiden die al sinds de F-jes met elkaar spelen. Ik ben destijds als trainer begonnen met ze bij de MF5. Ik ben nu nog steeds trainer. Er zit veel voetbal in. We hebben ze ingeschreven voor de eerste klasse, maar ik denk dat ze ook het niveau van de hoofdklasse aankunnen. Alles bij elkaar is er behoorlijk wat potentie.”

Kaashoek hoopt ook dat de voorzichtige groei zich doorzet. “Het mooiste is om per leeftijdscategorie twee teams te hebben. Dan kun je ook meteen selecteren.”

Voor meer artikelen voer SVS, klik hier.

Voor meer informatie over SVS, klik hier.

Hij vindt dat zijn club op de transfermarkt goede zaken heeft gedaan. Met de binnengehaalde ervaring moet Capelle volgens Lars Bosscha (33) dit seizoen weer een rol van betekenis kunnen spelen in de top van de hoofdklasse. “Capelle hoort in de derde divise thuis.”

Hij keerde in de zomer van 2020 terug naar huis, maar door de ultakorte campagne van vorig seizoen vanwege corona en de daaraan gekoppelde maatregelen voelt het voor Bosscha als een eerste seizoen. “De vorige competitie mocht geen naam hebben. Ik geloof dat we vier, vijf wedstrijden hebben gespeeld.”

Hij miste driekwart jaar het geluk om voetballer te zijn. “Je zit op de bank, maar niet echt op je gemak. Je bent gewend om drie keer in de week te trainen en op zaterdag een wedstrijd te spelen. Als dat wegvalt, is je agenda opeens heel erg leeg.”

Bosscha had echter nog enige afleiding, want elf maanden geleden werd zoontje Fabian geboren. Het paste bij zijn veranderende leven. Hij ruilde met zijn vriendin een woning in het centrum van Rotterdam in voor een eengezinswoning in Capelle-’s-Graveland. “Dat ik ervoor gekozen heb om bij Capelle terug te keren maakt daar ook onderdeel van uit. Dicht bij huis, in een bovenal vertrouwde omgeving. Bovendien bleef Capelle bellen, haha.”

Capelle informeerde toen Bosscha in het zwart en wit speelde van ASWH in Hendrik-Ido-Ambacht elk jaar wel even wat de plannen waren van de middenvelder. “Logisch, want ik had bij Capelle al acht mooie jaren gehad. Dan bouw je een band op.”

Hij neemt een dikke tas met ervaring mee uit Hendrik-Ido-Ambacht, waar hij actief was in de tweede divisie. “Ik heb vijf mooie jaren gehad. Ik mag absoluut niet klagen, want we zijn twee keer gepromoveerd en hebben drie keer de beker gewonnen.”

Met zijn terugkeer naar Capelle deed hij een stapje terug in niveau, maar wel in de wetenschap dat de bewoners van sportpark ’t Slot het succes weer graag willen opzoeken. Uit de tijd en moeite die Capelle stak in het samenstellen van een ervaren en evenwichtige selectie blijkt dat de club ambitieus is en hoog inzet voor komend seizoen. “Ik denk dat de club prima werk heeft gedaan. Daar waar we kwetsbaar waren, is de ploeg versterkt. We hebben vorig seizoen niet veel gespeeld, maar in die paar wedstrijden die we wel speelden, werd duidelijk dat we moeite hadden met scoren en ook te makkelijk goals tegenkregen. Daar heeft de club op geacteerd.”

Op ‘papier’ behoort Capelle dan ook tot de kanshebbers in de hoofdklasse. Maar er zijn volgens Bosscha ook andere kapers op de kust. “SC Feyenoord, het DSHC van Wesley Sneijder. Je hebt er altijd een verrassing tussen zitten. Wij zijn een kanshebber, maar zijn zeker niet de uitgesproken favoriet. Er speelt ook mee hoe je als team een jaar niet spelen verteerd.”

Hij is 33 jaar, maar maakte in de eerste competitiewedstrijden een fitte indruk. “Zo voel ik me ook, al merk ik wel dat het herstel wat langer duurt. Het betekent dat ik af en toe, in overleg met de staf, de maandagtraining over sla. Ik ben ook helemaal niet bezig met stoppen. Ik luister goed naar mijn lichaam en als het mij ligt speel ik in de toekomst met Capelle nog in de derde divisie.”

Voor meer artikel over VV Capelle, klik hier.

Voor meer artikelen over VV Capelle, klik hier.