Na een aantal magere jaren, breken voor De Schutters nu de vette jaren aan. Tenminste, dat hoopt John van den Heerik, die aan de vooravond staat van zijn negende seizoen als voorzitter van de club. En dat moet gaan gebeuren met meer dan alleen voetbal. “We worden steeds meer een soort sportvereniging.”

Natuurlijk heeft corona ook op De Schutters zijn weerslag gehad. Maar zoals Van den Heerik zelf zegt. “We zijn er goed uitgekomen.” Vooral zijn leden is hij dankbaar. “Die zijn ons allemaal trouw gebleven. Sterker nog, er zijn leden bijgekomen. Die clubliefde heb je toch echt nodig, helemaal als je een kleine club bent. Zonder leden ben je natuurlijk niets.” Daar is bewust in geïnvesteerd de afgelopen jaren. “We willen voor iedere speler die gezellige vereniging zijn, een soort verlengde huiskamer.”

Clubgevoel

Dat ze de stijgende lijn in Stampersgat te pakken hebben, blijkt wel uit het feit dat er nu vijf in plaats van drie seniorenelftallen zijn ingeschreven. Voor het eerst ook eentje op zaterdag. “Die wens was er eigenlijk al een langere tijd. Een tweede eerste elftal kan natuurlijk niet, dus starten we dit seizoen met een tweede elftal, in de vierde klasse.” Na de nodige gesprekken, besloten ze de stap nu dus toch te zetten. “Het was tijd om iets nieuws te doen. Je ziet veel clubs overstappen naar de zaterdag, dus wellicht ligt daar wel een toekomst. Voorlopig blijven we echt een zondagvereniging, maar je moet wel meebewegen, nu hebben spelers in ieder geval de keuze.” Maar ook de afdeling op zondag kent een uitbreiding, in de vorm van een derde en vierde elftal. “Daar zijn we heel erg blij mee. Veel spelers vanuit het dorp, maar ook van daarbuiten, dat is een mooi iets. Je ziet dat de stappen die we zetten, een aanzuigende werking hebben.” Die verbondenheid was voor Van den Heerik ruim acht jaar geleden één van de belangrijkste redenen om in te stappen als voorzitter, met zijn clubgevoel was sowieso al niks mis. “In 2002 kwam ik bij de club, toen nog als speler van het tweede. Daarna ben ik trainer geworden van de jeugd, van de dames en was ik actief als scheidsrechter. Eigenlijk ben ik altijd wel betrokken geweest.”

Schouders eronder

Hij zou bijna willen spreken van ‘zeven magere en zeven vette jaren’. “We zijn ooit teruggezakt naar twee seniorenteams, nu zie je de club weer groeien. Daar hebben we hard voor geknokt.” Want zo vanzelfsprekend als het misschien lijkt, was het niet, moet hij eerlijk toegeven. “We hebben echt wel bij elkaar gezeten: Gaan we die 100 jaar wel halen? Dan moet je samen de schouders eronder zetten en laten zien wat voor gezellige vereniging we zijn.” En dat zijn ze nu ook voor darters en biljarters.  “Als er niet werd gevoetbald, stond het sportpark leeg, dat is zonde. Die verenigingen moeten behouden blijven, voor de leefbaarheid van het dorp.” En dus wordt er nu op vrijdagavond gedart en biljart gespeeld, terwijl op dinsdag de plaatselijke zangvereniging de keeltjes schraapt. “Sinds dit jaar zijn we een soort omni-vereniging geworden. Onder die naam wordt er ook competitie gespeeld. Je merkt dat leden van ons zich daarbij aansluiten, die willen ook eens gaan darten.”

Sociale rol

Die sociale rol moet De Schutters op zich nemen, meent Van den Heerik. “Mensen de mogelijkheid bieden om te kunnen sporten, maar vooral om samen te kunnen komen.” Maar ook op voetbalgebied heeft de 62-jarige voorzitter nog een aantal wensen. “Bovenaan het wensenlijstje staat het uitbreiden van de jeugd, want dat is voor ons de toekomst. En op twee staat een dameselftal, dat hoort er gewoon bij.” Toch is dat zo makkelijk nog niet, weet hij inmiddels. “Bij de jeugd werkt dat anders dan bij senioren. Hoe krijgen we die weg naar ons open? We blijven zoeken naar het antwoord op die vraag.” Voorlopig is dat nog even met hem aan het roer, al nadert zijn afscheid. “Op enig moment moet je het stokje doorgeven. Ik zou graag door willen gaan tot het 100-jarig jubileum, dan is het tijd voor iemand met nieuwe ideeën!”

Voor meer artikelen over De Schutters klik hier.
Voor meer informatie over De Schutters klik hier.

Twaalf jaar na zijn vertrek uit de jeugdopleiding van RBC Roosendaal, is de cirkel rond voor Mitchell Schilperoord. De middenvelder keerde dit seizoen na de nodige omzwervingen terug bij de club waar het voor hem allemaal begon en kan niet wachten om straks weer in het stadion te spelen. “Je voelt aan alles dat het leeft!”

Als jeugdspeler lukte het hem uiteindelijk niet om door te breken, straks staat hij er waarschijnlijk dus alsnog. Al ging de voorbereiding niet zonder slag of stoot. “Ik had mijn enkelbanden ingescheurd, lag er zes weken uit, maar inmiddels train ik alweer een tijdje zonder pijn.” Als speler van De Fendert werd Schilperoord de afgelopen jaren al vaker benaderd door de stadionclub, toen hield hij de boot nog af. “Ik vond het wel prima daar, die echte ambitie had ik niet zo meer.”

Zelfde ambitie

Tot hij verhuisde naar Breda, inmiddels is hij weer terug naar Fijnaart, en bij vierdeklasser DIA met Robert Braber kwam te spelen. “Door corona bleef dat uiteindelijk beperkt tot drie wedstrijden, ik ging weer naar De Fendert, toen werd Robert trainer van RBC.” Uiteindelijk haalde zijn vriend hem over de stap nu wel te maken. “Hij kende mij natuurlijk als speler, maar ik vond het ook wel mooi om de cirkel helemaal rond te maken. Ik was toen 28, wilde geen spijt krijgen als ik het niet zou doen.” Sinds zijn tijd in de jeugd, is er het nodige veranderd, zo vertelt hij. “Het zijn bijna allemaal nieuwe gezichten, een paar mensen van vroeger zijn er nog steeds. Het stadion is hetzelfde, net als de ambitie.” Zelf keert hij terug als een volwassen speler. “Op mijn zeventiende had ik wel het gevoel dat ik het profvoetbal niet meer ging redden, toen besloot ik te vertrekken. Het vuurtje was gedoofd, er kwamen steeds nieuwe spelers en ik wilde liever met vrienden gaan voetballen.” Spijt heeft Schilperoord zeker niet, al had hij één ding misschien liever anders gedaan. “Ik had toen de mogelijkheid om op een hoger niveau te blijven voetballen, dat heb ik niet gedaan, maar het is prima zoals het is gegaan.” Ook nu is hij helemaal op zijn plek. “We hebben een goede groep, met ervaring en talent, maar ook eentje die gezellig is. Fanatiek als het moet.”

Plek kennen

Het niveau is hoog, toch heeft de 29-jarige Schilperoord weinig tijd nodig om te wennen. “Ik kom natuurlijk van een iets lager niveau, maar ik loop niet op mijn tenen. Als ik fit ben, kan ik goed mee.” De ambitie trok hem aan. “Zo snel mogelijk naar divisieniveau, ik denk dat ik daar voorlopig prima bij kan helpen. Ik zag welke spelers er aangetrokken werden, daar wilde ik bij zijn.” Braber is nu dus naast vriend, ook zijn trainer. “Dat staat los van elkaar. Sterker nog, ik denk dat je juist een stapje harder voor hem wilt doen. Het is ook zijn eerste echt grote klus, dus je gunt hem dat het lukt.” Waar hij hem op gaat stellen, weet Schilperoord nog niet precies. “Ik ben van origine een middenvelder, maar denk dat ik eerder achterin ga spelen. Voetballend kan ik wat toevoegen, maar ook door hard te werken.” Als echte teamspeler weet hij zijn rol. “Andere spelers moeten het verschil maken, die moet ik in stelling brengen. We hebben zoveel voetbal in de ploeg.” Toch denkt hij dat het een lastig seizoen kan worden in de tweede klasse. “Iedereen verwacht dat wij zomaar even kampioen gaan worden, maar ploegen gaan zich op ons instellen. Daar zijn we ons bewust van.” Iedereen zal zijn steentje bij moeten dragen. “Elke speler moet zijn plek kennen, we kunnen niet allemaal de belangrijkste speler willen zijn.”

Voor meer informatie over RBC, klik hier.
Meer artikelen lezen over RBC, klik hier.

Hij voetbalde nooit ergens anders, is al ruim 27 jaar lid en vervulde naast zijn rol als speler meerdere functies binnen. Bas de Groot kan dan ook met recht worden betiteld als een echte clubman. “Er stroomt wel echt rood-zwart bloed door mijn aderen, dit is als een tweede thuis.”

Zes jaar oud was hij, toen de eerste stapjes op het voetbalveld in Heerle werden gezet. Heel vanzelfsprekend was dat echter helemaal niet, vertelt De Groot. “Ik kom niet uit een voetbalfamilie, thuis bij ons werden andere sporten gedaan. Via vriendjes op school kwam je dan hier terecht, dat was eigenlijk heel logisch en voor mij helemaal geen twijfel.” Na al die jaren is die band natuurlijk alleen maar sterker geworden. “Je kent iedereen, hebt een goede klik met de club en maakt met alle mensen een praatje. Zo gaat dat.”

Vrouw ontmoet

Voor De Groot is het ook meer dan alleen zelf voetballen. Zo was hij jeugdtrainer, zit hij in de activiteitencommissie en regelt hij sponsoren voor de club. “We doen ieder jaar een voetbalquiz, organiseren een dropping, maar hebben ook contact met bedrijven. Of hun bord nog goed hangt bijvoorbeeld.” Het totaalplaatje. “Echt een dorpsclub, het gevoel van thuiskomen. Ook buiten het sportpark doe je dingen samen, het is je sociale leven.” De wens om bij een andere club te gaan kijken, is er bij De Groot dan ook nooit geweest. Zoals gezegd was voetballen sowieso niet zo vanzelfsprekend. “Als ik als klein ventje tegen mijn vader had gezegd dat ik nu in het eerste zou spelen van een voetbalclub, had hij dat waarschijnlijk nooit geloofd.” Maar dat hij het zo naar zijn zin heeft bij HSC, heeft nog een andere reden, moet hij bekennen. “Ik heb hier ook mijn vrouw leren kennen, die voetbalde in het damesteam. We zijn nog steeds samen, dus ik heb veel aan de club te danken, haha!” Met zijn 33 jaar, begint De Groot inmiddels één van de meest ervaren spelers binnen de selectie te worden. Daar geniet hij, terugdenkend aan zijn eigen doorbraak bij de senioren, zichtbaar van. “Ik keek op tegen dat soort jongens. Het is aan ons om de jeugd te helpen, ze het naar hun zin te laten hebben, zodat ze over een aantal jaar de sterkhouders kunnen worden.”

Cirkel rond

Daar is hij druk mee bezig. “Coachen, bepaalde slimmigheidjes, maar ook verantwoordelijkheid geven.” De verdediger weet nog goed hoe dat ging in zijn tijd. “Ik was zestien of zeventien toen ik debuteerde, voetbalde eigenlijk nog in de B-jeugd. We mochten één keer in de twee weken meetrainen, maar gingen op een gegeven moment gewoon elke week. HSC werd dat seizoen kampioen, dat vergeet je nooit meer.” Sowieso roept die tijd de nodige herinneringen op, mede ook door de huidige trainer. “Toen ik mijn debuut maakte, was Peter Deelen trainer, die is er nu weer. Laatst hadden we het er nog over, wat dat betreft is de cirkel mooi rond.” Na al die jaren, weet De Groot precies waar zijn kwaliteiten liggen. “Ik ben gewoon een harde werker, iemand die de ballen af moet pakken. Zodat jongens die echt iets met een bal kunnen, dat lekker kunnen doen.” Kampioenschappen en periodetitels behoren voor De Groot tot de hoogtepunten, terwijl de degradatie naar de vijfde klasse hem nog steeds de nodige buikpijn geeft. “Ik was toen ook geblesseerd, zit je daar machteloos aan de kant.” Maar het allermooiste moment was een ontsnapping op de laatste speeldag, hij weet het nog precies. “Uit bij Grenswachters, we moesten winnen om in die vierde klasse te blijven. Het werd uiteindelijk 1-2, die ontlading was echt heel mooi, dat hadden we keihard nodig.”

Hoogtepunt stoppen

Desondanks vindt de ploeg zichzelf dit seizoen opnieuw terug in die vijfde klasse, dat blijft nog altijd een beetje onwennig, vertelt hij. “Soms kom je op sportparken, dan denk je: waar zijn we nu weer beland? Dan zie je wel echt dat dit de kelder van het amateurvoetbal is.” En dus is het doel vrij duidelijk. “We willen terug naar die vierde klasse, vooral ook om al die derby’s weer mee te maken. De selectie is krap, maar de basis goed.” Eigenlijk had het vorig seizoen al moeten gebeuren. “Daar baal ik nog steeds een beetje van, dat die competitie weer werd onderbroken. Toen had ik echt het gevoel dat we gingen promoveren.” Mocht die promotie er komen, zou dat zomaar het laatste kunstje van De Groot kunnen zijn. “Ik denk wel een beetje na over stoppen, je merkt toch dat het herstellen langer duurt. Als ik fysiek niet goed ben, kan ik dat niet compenseren met mijn techniek. Kampioen worden en stoppen? Dat zou wel op het hoogtepunt zijn.” Aan hem zal het niet liggen. “We horen als club in die vierde klasse, ook qua status die we nog steeds hebben in de regio. Ik ga er in ieder geval alles aan doen!”

Meer informatie over HSC’28? Klik hier.
Meer artikelen over HSC’28? klik hier.

Toen Vera Hellemons 28 jaar geleden zelf op voetbal ging speelde ze tussen de jongens. Meisjesteams waren er toen simpelweg nog niet. Met de steun van ING en het werk van onder andere Hellemons en Diny Forster, lopen er bij SC Gastel steeds meer meisjes en vrouwen. “Het blijft knokken, maar we zijn op de goede weg.”

Nog voordat iemand ooit van corona had gehoord, deden ze bij Gastel mee aan een campagne ter promotie van het vrouwenvoetbal. De club won drie jaar lang ondersteuning van ING, in ruil daarvoor moest er natuurlijk wel iets gebeuren. “Vrouwen in het bestuur, meer trainsters, vrouwelijke scheidsrechters en natuurlijk betrokkenheid bij de club op voetbalgebied.” Samen met Forster pakte Hellemons de handschoen op, laatstgenoemde staat vooral ‘op het veld’. “Ik stuur de coördinatoren aan en ben op voetbalvlak bezig met die meiden. Nieuwe leden bel ik op. Om ze een warm welkom te geven, zich thuis te laten voelen bij ons en om te kijken in welk team ze passen.”

Stappen gezet

Forster is sinds 2014 actief voor de activiteitencommissie en sloot vorig jaar aan bij het hoofdbestuur, zij is druk bezig met het organiseren van activiteiten voor de hele club. “Om de betrokkenheid te verhogen, onderling, maar ook van buitenaf. Bij de jongste meisjes hebben we al een wachtlijst”, vertelt ze. Meer vrouwen in het bestuur dus, maar dat is nog niet alles, legt Hellemons uit. “De dames van het eerste trainen bij ons ook de jeugd, op die manier creëer je verbondenheid.” Zelf is de 35-jarige Hellemons vooral liefhebber van het spelletje, als speelster van Dames 1. Dat was toen ze als 7-jarig meisje op voetbal ging, heel anders dan nu. “Tot de C’tjes bij de jongens. Mijn dochtertje begon op haar vijfde met voetballen, dat kon toen niet.” Juist daarom probeert ze nu iets voor hen te betekenen, met de steun van ING en het werk van het bestuur, gaat dat de goede kant op. “Het blijft groeien. We hebben drie teams bij de senioren, maar ook drie teams bij de jeugd.” Ook de verschillen met de mannen worden steeds kleiner. “Dat is beduidend minder dan vroeger. We lopen allemaal in dezelfde tenues en trainingspakken, men ziet dat we veel betekenen voor de club.” Maar tijd om stil te zitten, is er niet. “Door het gevoerde beleid, zie je dat het vrouwenvoetbal groeit, aan ons de uitdaging om dat als club te blijven faciliteren en de ontwikkelingen voort te zetten!”

Klik hier voor meer informatie over SC Gastel.
Klik hier voor meer artikelen over SC Gastel.

Opluchting en een bepaalde rust. Het littekenweefsel en de pijn in zijn geopereerde knie konden geen kwaad en zouden met de tijd vanzelf weer over gaan. Want sinds Amidu Tanko begin oktober van vorig jaar zwaar geblesseerd raakte aan zijn knie, werkt de verdediger keihard om weer terug te komen, op weg naar zijn eerste minuten voor Kruisland.

Het was 10 oktober 2020, hij weet het nog goed. In dienst van derdedivisionist Goes, duurt zijn wedstrijd tegen SteDoCo maar kort. “Iedereen die mij kent weet: ik sta altijd meteen weer op. Toen ik na die actie echt bleef liggen, wist je dat het niet goed was.” Dat het overigens zó niet goed was, wist de 25-jarige Tanko op dat moment ook nog niet. “Ik deed er nog een klein beetje laconiek over, dacht dat het wel mee zou vallen. Ondanks de pijn, had ik niet verwacht dat het zo erg zou zijn.” Maar zo erg was het dus wel, want de inwoner van het Zeeuwse Middelburg bleek zijn patellapees te hebben afgescheurd. “Die zorgt er eigenlijk voor dat je onderbeen en knie aan elkaar vastzitten, dat hebben ze nu met twee pinnen weer aan elkaar gemaakt.”

Struikelen

Inmiddels zijn we bijna een jaar verder en kijkt Tanko toch wel met een positief gevoel terug op zijn tijd bij Goes. “Het was heel leerzaam. Ik had de derde divisie niet onderschat, maar toen ik de eerste paar wedstrijden op de bank zat, heeft dat wel mijn ogen geopend.” De ‘back’ besloot te vertrekken, kwam terecht bij Kruisland, maar staat in zijn herstel nog niet waar hij had gehoopt. “Rond deze periode, had ik eigenlijk weer met de groep mee moeten kunnen trainen. Tijdens een oefening ging ik opnieuw door mijn knie, dus we moeten nu eerst heel gericht mijn bovenbenen gaan trainen.” Een lastige maand volgde. “Toen dat gebeurde, zat ik er echt wel even doorheen. Dat is mentaal best zwaar, nu zie ik het weer positief in.” Maar niet alleen zijn bovenbenen moeten getraind worden. “Mijn looppatroon is veranderd, daar zit nu een soort ‘hinkel’ in, misschien een beetje door de angst. Het lijkt net of ik struikel, dat moet er wel uit.” Daar ligt voor nu, naast kracht en conditie, de volle focus op. Wanneer hij echt terugkeert, durft hij nog niet te zeggen. “De winterstop zou mooi zijn, alles daarvoor is meegenomen.”

Goed gevoel

Maar behalve fysiek, wordt Tanko vooral ook mentaal op de proef gesteld, zo vertelt hij. “Ik had nog nooit een blessure gehad, nu merk ik hoe zwaar dat is. Echt respect voor de mensen die dit ook hebben meegemaakt, ik wist eerst helemaal niet hoe dat was. Maar als ik nu dan andere jongens zie, denk ik: als zij het kunnen, kan ik het ook!” Met die instelling moet het lukken, maar ook zijn nieuwe club doet er alles aan om hem snel bij de groep te krijgen. “In korte tijd hebben ze al veel voor mij betekend, ze doen alles voor me.” Dat goede gevoel ontstond dan eigenlijk ook al meteen tijdens het eerste gesprek dat de twee met elkaar voerden. “Dat voelde van beide kanten meteen goed. Gewoon eerlijke mensen. Ze zeiden ook: Je krijgt de tijd om te herstellen, we weten wat je kan.” En ondanks dat de oud-speler van Baronie dus nog vooral voor zichzelf moet trainen, is hij vaak genoeg te vinden op sportpark ‘t Hoogje. “Je probeert er zoveel mogelijk bij te zijn, maar dat is soms best zwaar. Sta je daar te kijken of oefeningen te doen in het krachthonk, terwijl die jongens lekker gaan trainen. Dat wil je zelf ook.”

Leerzaam

Ook met trainer John Taks bouwde hij al een goede band op. “Een goede trainer, relaxed en bezig met het team. Elke week stuurt hij wel een appje om te vragen hoe het gaat. Hij laat echt blijken dat hij graag wil dat ik erbij ben, dan ga je vanzelf harder werken.” Met dat harde werken zit het sowieso wel goed, ambitie heeft hij dan ook nog genoeg. “Door die blessure ben ik nog hongeriger en gretiger geworden, mentaal maakt het je sterker.” Een leerzame periode. “Rustig blijven, wat er ook gebeurt. Soms moet je even rust nemen, hopelijk komt dat straks terug in mijn spel, mijn hoofd moet rustig zijn.” Met het vertrouwen in het team zit het in ieder geval goed. “We gaan voor de bovenste plekken, dat moeten we ook van elkaar kunnen eisen, vind ik!”

Klik hier voor meer informatie over SC Kruisland.
Klik hier voor meer artikelen van SC Kruisland.