Eindelijk lijkt trainer Emanuël Sluis echt aan zijn job bij LRC Leerdam te zijn begonnen. Vorig seizoen ging het na zijn entree bij de club door corona al na vier wedstrijden mis. Het was meteen einde seizoen.

LEERDAM – LRC Leerdam heeft te maken met een trainer die op het totaal vernieuwde Glaspark zijn eigen saus over de selectie giet. ,,Natuurlijk gaat er wat veranderen, ik heb mijn eigen stijl”, stipt hij aan. In de aanloop naar het vorig seizoen kreeg LRC Leerdam de al eerder beoogd trainer te pakken. In 2016 hadden de Leerdammers al een oogje op Sluis, die toen nog de voorkeur gaf aan een langer verblijf bij Benschop. Als trainer viel hij op bij Montfoort, waar hij de hoofdklasser onder zijn hoede kreeg. ,,Mijn zwaarste periode als trainer, maar wij hebben de club op dat hoge niveau kunnen handhaven.” Ook met Loosdrecht promoveerde Sluis, naar de tweede klasse. Opnieuw lonkte Benschop, dat het kind van de club voor de tweede keer oppikte. Hij bracht de club terug naar de interessante tweede klasse.

Sluis heeft geleerd van de eerste lockdown, waarin het voetbal vanaf maart 2020 volledig stillag. ,,De groep van LRC bleek toen in september nog niet fit en verloor mede daardoor de eerste drie competitiewedstrijden”, verklaart Sluis.

Beroepsmilitair

Bij LRC Leerdam heeft hij onder meer te maken met Rogier Gerritsen, die vanaf 2012 vaste waarde is. ,,Wij speelden in dat seizoen hoofdklasse tegen Kozakken Boys, Spakenburg en IJsselmeervogels. Geweldig omdat als broekie mee te maken. Nu zijn wij al jaren een stabiele eersteklasser. En dat is voor LRC prima, hoor.” Gerritsen is vanaf zijn zeventiende beroepsmilitair. ,,Wij sporten op de legerplaats in Oirschot dagelijks”, vertelt hij. Op het veld oogt hij altijd sterker dan zijn tegenstanders. Het is een granieten blok waarmee je beter niet in aanraking kan komen. Overal op de as is hij inzetbaar. Trainers gebruiken hem als breekijzer als LRC Leerdam vanuit een achterstand moet terugkomen. Gerritsen is te bescheiden als hij over zijn eigen kwaliteiten spreekt. ,,Ik ben niet de beste voetballer. Ik moet het vooral van mijn fysiek hebben. Dat laatste krijg ik van defensie mee. Je leert daar nooit op te geven.”

In december wordt Gerritsen dertig jaar. Hij bekijkt elk seizoen of hij er als voetballer nog een jaar aan vastplakt. ,,Ooit houdt het op. Zolang ik het niveau aankan, ga ik door op dit mooie sportpark. Ik kijk uit naar de wedstrijden tegen WNC, Nivo Sparta, Sliedrecht en vooral GRC 14. De meeste weerstand verwacht ik van de acht Utrechtse clubs.”

Gerritsen vindt het lastig om aan te geven hoe LRC Leerdam er nu voor staat. ,,Ik dacht vorig seizoen ook dat er een aardig team stond, maar wij verloren de eerste drie duels. De terugkeer van Ansu Camara in de spits gaat ons wel helpen.” Met de terugkeer van verdediger Yassine El Hanoudi (VVOG) krijgt LRC Leerdam een kwaliteitsimpuls. Dat geldt ook voor Furkan Cetin (Zuidvogels), doelman Mark van Ingen (SteDoCo), Rick van Loo (Heukelum) en Aimane Seqqal (Tricht).

Klik hier voor meer artikelen over LRC Leerdam.
Klik hier voor meer informatie over LRC Leerdam.

Ooit begon Noël Elands met voetballen bij GJS en kwam via de KNVB bij SteDoCo terecht. Vervolgens maakte ze de keuze om terug te keren naar GJS. Daar maakte ze op haar 14^de  haar debuut in het eerste elftal en ze besloot om een uitstapje te maken naar SVS´65 in de vijfde klasse. Na het avontuur in Spijk heeft ze nog een stapje hoger opgedaan bij Sleeuwijk waar ze toentertijd een promotie naar de tweede klasse afdwongen. Vandaag de dag speelt ze bij GVV Unitas waar ze samen met een aantal meiden van ZVG meedoet om de titel in de derde klasse.

Het voetballen zat er vroeg bij Noël. “Vroeger wilde ik al heel graag op voetbal, maar mijn vader Leon Elands (trainer Arkel 1) zag dit niet zo zitten en heeft het zo lang mogelijk uitgesteld. Uiteindelijk heb ik hem op mijn negende toch zo ver gekregen en ben ik begonnen bij GJS in de MD8. Na een aantal jaar gevoetbald te hebben werd ik gescout door de KNVB en kreeg daar een uitnodiging om bij SteDoCo een aantal trainingen te volgen. Dit met de hoop dat ik uitgekozen werd om daar te gaan voetballen. Daar ben ik vol voor gegaan en speelde in een competitie tegen de jongens, maar door een breuk in mijn scheenbeen besloot ik om terug te keren bij GJS. Op dat moment was het plezier belangrijker dan het sportieve.’’

Bij GJS kon Noël gelijk aansluiten bij dames 1. ‘’Uiteindelijk heb ik deze keuze maar niet gemaakt omdat ik mezelf nog te jong vond om tussen volwassenvrouwen op het veld te staan. Zij speelden destijds ook tweede klasse wat een best aardig niveau is. Uiteindelijk besloot ik om een stapje terug te doen bij SVS’65 in Spijk. Dit niveau was uiteindelijk niet uitdagend genoeg en zo kwam ik terecht bij Sleeuwijk. Daar hebben we op één wedstrijd na alles gewonnen en werden we kampioen in de derde klasse. Tijdens dit seizoen ben ik ook begonnen met zaalvoetballen bij ZVG. Dit was een bedrijvencompetitie waar we ongeslagen kampioen werden. Daar hebben we ons zo omhoog gewerkt dat we nu op het hoogste niveau van Nederland spelen!’’

Uiteindelijk hebben we de keuze gemaakt om naar Gorinchem te gaan. ‘’Samen met een aantal meiden van ZVG hebben we de keuze gemaakt om over te stappen naar Unitas, waar een nieuw team opgericht werd. Omdat we een volledig nieuw team waren, werden wij twee keer op rij ingedeeld in de derde klasse. Waarvan één keer maar een halve competitie door Corona.’’

Noël wilt gaan voor het voor het maximale. ‘’Mijn ambitie is om zo hoog mogelijk te gaan voetballen met Unitas. Met ZVG zou ik heel graag een keer bij de top vier willen eindigen om zo nacompetitie te spelen voor het kampioenschap. Daarnaast hoop ik dat mezelf nog steeds kan door ontwikkelen als speelster. Dit probeer ik doormiddel van trainingen bij mijn vriend Noam van Wijk die zijn eigen voetbalschool heeft, genaamd Volta.’’

Hoe gaat in het huidige seizoen? ‘’Bij Unitas zijn we helaas te laag ingedeeld in de derde klasse. We staan bovenaan met 19 punten uit zeven wedstrijden met mede titelkandidaat VVAC in ons nek. We zijn ook door in de beker, dus daar kunnen we ook nog een prijs pakken!’’ In de zaal gaat het iets minder. ‘’We hebben vorige week onze eerste drie punten gepakt tegen Zeemacht (11-0 winst). We verliezen elke week nipt, met 1 doelpunt verschil. Ik verwacht zeker nu Kayla van den Boomgaard terug is van haar kruisbandblessure dat we nog veel punten gaan pakken en we hopelijk in de top zes eindigen.’’

Hoogtepunten kent Noël genoeg. ‘’Het jaar dat we kampioen werden bij Sleeuwijk en promoveerde met ZVG naar de Eredivisie was een jaar om nooit te vergeten. Daarbij werd mijn vader toen kampioen met Arkel, dus het was één groot feest in huize Elands.’’

Noël is enorm bijgelovig ingesteld. ‘’De warming-up wil ik altijd in het linker rijtje lopen en hou altijd mijn kauwgom in. Daarbij draag ik de meeste sieraden nog tijden het voetballen, omdat ik dan denk dat ik beter speel. Het veranderen van de warming-up is ook een nog go, want anders kunnen we zomaar de wedstrijd verliezen voor mijn gevoel.’’ Wat denkt Noël van het aankomende seizoen? ‘’Het is belangrijk dat we door blijven gaan met punten pakken en zo snel mogelijk kampioen worden. Hopelijk pakken we de beker en bij ZVG is een plek in de middenmoot een mooie streven voor dit jaar.’’

Klik hier voor meer informatie over GVV Unitas
Klik hier voor meer artikelen over GVV Unitas

In een poule, waarin de hegemonie al voordat er ook maar één bal aan het rollen was gebracht aan het Ambachtse IFC was toebedeeld, hoort SVS’65 ook onbetwist tot de kandidaten om aan het einde van de rit mee te doen bij de verdeling van de (andere) prijzen. Zeker gezien de bulk aan ervaring in de selectie van trainer José van de Ven.

SPIJK – Er zullen absoluut niet veel ploegen in de vierde klasse (of überhaupt op standaardteamniveau) zijn die over zoveel routine beschikken als SVS’65 uit Spijk. De formatie van trainer José van de Ven, die aan zijn vierde seizoen is begonnen, beschikt over flink wat ‘mannen van de lange adem’ die de club ook dit seizoen weer dienstbaar zijn gebleven.

Maurice Schopenhouer spant daarbij absoluut de kroon. De teller van de speler staat na deze zomer op 51 jaar en ook dit seizoen is er een plekje in de selectie voor de niet kapot te krijgen speler die in zijn loopbaan langs twintig verschillende clubs trok en in de regio aanzien kreeg als voetballer van verenigingen als Unitas en Schelluinen. Vorig jaar riep Schopenhouer dat hij nog één keer voor een prijs wilde gaan en dat is ook dit jaar het uitgangspunt voor de ploeg.

Ook de naam van Willem Looijen wordt met respect uitgesproken binnen de club en daarbuiten. Looijen heeft inmiddels de leeftijd van 37 jaar aangetikt, maar is de aanvaller van statuur die nog altijd op zijn torinstinct kan rekenen.

Blessurelijst

Bij de openingswedstrijd op eigen veld tegen de Dordtse  fusieclub GSC/ODS ontbraken overigens nog flink wat (ervaren) pionnen bij SVS’65. Jorn Meijerink zal zich de start van zijn 22^ste (en laatste) seizoen in de blauw-witte equipe ongetwijfeld anders hebben voorgesteld. De voormalig doelman, getransformeerd tot centrale verdediger, was zestien jaar oud toen hij zijn debuut in de hoofdmacht maakte. In Dordrecht had hij zijn vermoedelijk laatste jaargang graag willen openen, maar blessureperikelen hielden Meijerink langs de kant. Hij maakte onderdeel uit van een flinke blessurelijst, want ook Bennie Boeijink, Kyano de Groot, Maurice Schopenhouer, Max Vrolijks en Stef Philip moesten verstek laten gaan. De nog niet geheel fitte Robin IJsselstijn, dit jaar teruggekeerd bij SVS’65, en Brian Bot waren nog niet fit genoeg om aan de aftrap te verschijnen en namen bij aanvang plaats op de dun bezette reservebank waar ook assistent Ferdi Scheurwater, Martijn Tromp en tweede elftal speler Jeffrey van Wijk een plaatsje hadden gevonden.

Trainer José van de Ven had dus niet, zoals hij op voorhand verwacht had, een brede(re) selectie tot zijn beschikking en moest roeien met de riemen die hem ter beschikking stonden. Een treffer van Fitim Meha redde een punt.

Klik hier voor meer informatie over SVS’65.

Klik hier voor meer artikelen over SVS’65.

De komst van Jan Verveer als nieuwe trainer, betekent voor René van Middelkoop ook een nieuwe positie. Bij Ameide vult hij nu rol van linksbuiten in. De 19-jarige hoopt dit seizoen zijn doorbraak te beleven, als eerste stap op weg naar een vaste rol bij de dorpsclub waar hij al sinds jongs af aan rondloopt.

AMEIDE – In het voorjaar van 2015 was René van Middelkoop pupil van de week bij Ameide. In de onuitputtelijke archieven van het internet is het bijbehorende voorstelfilmpje nog terug te vinden. ,,Dat klopt’’, vertelt Van Middelkoop lachend. Destijds was hij op 12-jarige leeftijd een dagje te gast bij het vlaggenschip, met onder meer zijn voorbeeld Robbert Bakker. Nu delen zij meerdere keren per week de kleedkamer. Al op zijn zeventiende debuteerde hij onder Gert Jan Westerhout in de hoofdmacht en sinds vorig seizoen, of wat daarvan overbleef na het vroegtijdig stilleggen van de competitie, maakte hij vast deel uit van het eerste elftal. ,,Dit seizoen hoop ik leuk mee te kunnen doen.’’

In de jeugd was Van Middelkoop middenvelder. Mid-mid, zo is te horen in het voorstelfilmpje. Met scorend vermogen. ,,Maar sinds de voorbereiding op dit seizoen speel ik als linksbuiten’’, vertelt Van Middelkoop. ,,Voor de eerste training moesten we allemaal wat vragen beantwoorden op een formulier. Daar heb ik ingevuld dat ik middenvelder ben, maar de trainer ziet in mij een linksbuiten. Op zich kan ik mijn ervaringen als middenvelder daar ook goed gebruiken. Nu wil ik stappen zetten op mijn nieuwe positie.’’

Ambitie

Daarvoor probeert Van Middelkoop veel op te steken van de op Meihoven teruggekeerde Jan Verveer. ,,Maar er zijn natuurlijk ook veel ervaren spelers die mij goed helpen. Erik en Roel de Kruijk bijvoorbeeld. Grote spelers met heel veel vlieguren. Daar kan ik echt veel van leren. En dan hoop ik dat ik die positie leuk kan gaan invullen’’, aldus Van Middelkoop die bij Ameide ook de Onder 10 onder zijn hoede heeft. ,,De zaterdagen breng ik dus grotendeels door op het voetbalveld. Als het uitkomt met mijn eigen wedstrijd, ben ik bij de wedstrijd van de Onder 10.’’

ls het op ambities aankomt, is Van Middelkoop bescheiden. Is er voor een speler die op zijn zeventiende al debuteerde, geen interesse van andere clubs? ,,Er is in ieder geval nog nooit bij mij aangeklopt. Mijn ambitie is om eerst maar eens een basisplek bij Ameide te veroveren. Proberen om zo veel mogelijk minuten te maken en een vaste waarde worden. De volgende stap is dan om een bepalende speler te worden. Een doelstelling waar ik zeker de aankomende jaren nog wel mee vooruit kan.’’

Een uitgesproken doelstelling heeft Ameide dit seizoen niet, vervolgt Van Middelkoop. ,,We willen natuurlijk elke wedstrijd winnen. Lukt dat, dan word je kampioen. Maar ik weet niet of dat voor ons haalbaar is. We zien wel waar het schip strandt. Hopelijk mag ik zelf in ieder geval veel minuten maken.’’

Klik hier voor meer informatie over VV Ameide
Klik hier voor meer artikelen over VV Ameide