Voor Tjeerd van der Zwaan heeft de bel voor de laatste ronde geklonken. Na dit seizoen zegt de verdediger het selectievoetbal bij zondagtweedeklasser Foreholte vaarwel. “Ik heb niet het idee dat het elftal niet zonder mij kan. Mijn opvolgers staan klaar.”

Met het afscheidstournee wil het overigens nog niet echt vlotten. Het lichaam van Van der Zwaan wil nog niet meewerken. “Ik ben eigenlijk altijd gevrijwaard gebleven van blessures”, zegt hij. “Maar dit seizoen dus niet. Ik heb eerst last gehad van mijn hamstrings, daarna schoot het in mijn lies.”

Het is volgens de goedgebekte Van der Zwaan een gevolg van een inactief coronaseizoen. “Ik hoor het van veel oudere spelers en zie het ook bij andere clubs. Terwijl de jonge spelers al snel weer aan de gang mochten met trainen, moest de groep van 27 jaar en ouder thuis blijven. Dat wreekt zich. Het lichaam werd meteen bij de start van de voorbereiding extra belast. Dat zie je terug aan het grote aantal blessures bij oudere spelers.”

Van der Zwaan hoopt snel weer te kunnen aansluiten om een bijdrage te leveren in een historisch seizoen voor de club. Voor Foreholte wordt het immers het laatste jaar in de contreien van het zondagvoetbal. De Voorhoutse club ging net als veel andere zondagclubs overstag voor het KNVB-voorstel om ‘horizontaal’ over te stappen naar de zaterdag. Het was volgens Van der Zwaan een aanbod om niet te laten liggen. “Het was een offer you can’t refuse”, reageert de 31-jarige centrale verdediger. “Laten we eerlijk zijn: de zondag loopt volledig leeg. Had de club niet overgestapt, dan kom je in een competitie terecht met onbekende en minder aansprekende clubs en krijg je te maken met veel reistijd. Eigenlijk werd de club gedwongen deze keuze te maken.”

Hij vindt het jammer dat het zondagvoetbal ten dode is opgeschreven. “De KNVB heeft het laten liggen, vind ik. Ze hadden een paar jaar geleden de regie moeten pakken en voor het weekendvoetballen moeten gaan. Nu is het te laat. Clubs kiezen eieren voor hun geld.”

Dat Van der Zwaan Foreholte niet vergezelt in de gang naar het zaterdagvoetbal, heeft geen invloed gehad op zijn besluit om te stoppen. “Ik vind het na al die jaren mooi geweest. Ik heb twaalfeneenhalf jaar selectievoetbal gespeeld en daar veel voor gelaten. Ik ben toe aan een volgende fase in mijn leven waarbij ik in het weekend mijn handen vrij wil houden.”

Hij wil met zijn vroege besluit duidelijkheid scheppen. “Maar ik wil er nog een mooi seizoen van maken. Er staat voor ons nog veel op het spel. Als we ons handhaven spelen we volgend seizoen in de tweede klasse op zaterdag. Dat levert mooie derby’s op. En wie weet zit er dit seizoen nog wel meer in.”

Clubman als hij is, zal hij de deur bij Foreholte niet achter zich dichtslaan. “Ik ga mij inzetten om de club nog beter te verkopen. Ik stort me op de interne en externe communicatie.”

Op de vraag wat het hoogtepunt was uit zijn carrière hoeft hij niet lang na te denken. “We krijgen als Foreholte vaak de stempel van grijze middenmoter in de tweede klasse. Dat beeld klopt zeker. Eén jaar springt er uit: 2013. Dat was het jaar dat we met trainer Kees Zethof kampioen werden in de derde klasse. De prestatie was mooi, maar het team was nog mooier. We waren als spelers en staf zó hecht, dat ik die periode tot de dag van vandaag blijf koesteren.”

Voor meer artikelen over Foreholte, klik hier.
Voor meer informatie over Foreholte, klik hier.

Jerry Ubink (48) is al vier jaar Hoofd Opleiding bij Quick Boys, De in Noordwijk opgegroeide voetballer die als linksbuiten naar eigen zeggen eigenwijs was, kent inmiddels het belang van een goede wedstrijdinstelling. Op Nieuw-Zuid werkt hij prettig samen met de andere leden van het technisch kader, die weten dat er bij de club altijd voldoende talent zal zijn.+

Eerst maar een ontboezeming van formaat, afkomstig uit de mond van Ubink zelf. Bij SJC stond hij te boek als een grillige linksvoor die soms iets te graag zijn eigen plan trok. “Ik was niet altijd makkelijk voor trainers en had heel eigen ideeën over voetbal”, blikt hij lachend op zijn jeugdjaren terug. “Toen ik uit de A-junioren overkwam, wilde ik vooral lekker voetballen. Het eerste kreeg een trainer die met twee spitsen ging spelen, waardoor mijn kansen op een basisplaats al snel verkeken waren. Ik had er geen trek in om me te laten omscholen tot linksback. Ik ben in het derde gaan spelen, daar werd ik gewoon als linksbuiten opgesteld.”

Naarmate zijn interesse in het trainersvak groeide, kreeg ook de conduitestaat van Ubink langzaam maar zeker gestalte. Hij was onder meer jeugdtrainer bij SJC en Quick Boys en had bij zowel Kagia als Oegstgeest de hoofdmacht onder zijn hoede. “Als je eigenwijs bent, kun je heel goed trainer worden. Ik ben ook nog een jaar regiocoach voor de KNVB geweest. Toen ik bij Oegstgeest het goede gevoel niet meer had, ben ik naar Quick Boys teruggekeerd. Ik kan wel zeggen dat we op een heel goede en serieuze manier aan de ontwikkeling van talent werken. We hebben bijna twaalfhonderd jeugdleden, dus potentie is er genoeg. Aan de mensen in de jeugdopleiding is de taak om spelers klaar te stomen voor het eerste elftal.”

Ubink vertelt dat het de trainers van de jeugdteams van Quick Boys niet verplicht wordt gesteld om in een vaste formatie te spelen. Integendeel zou hij haast zeggen: flexibiliteit wat spelsysteem betreft kan een heel belangrijk wapen zijn. “Wél hebben we een aantal spelprincipes die we willen laten terugkomen in de wedstrijden. We houden ons vast aan vijf begrippen die afkomstig zijn uit ons clublied. Strijd, Samen, Altijd fit, Eensgezind en Vereende krachten, dat zijn de termen waarop ik doel. Het lukt niet altijd om alles perfect in de praktijk te brengen, maar we streven er wel naar.”

Met betrekking tot het begrip ‘Altijd fit’ haalt Ubink de toegevoegde waarde van de samenwerking met FMT Fysio aan. Het bedrijf is gespecialiseerd op het gebied van sportfysiologie en adviseert Quick Boys over optimale belasting voor de verschillende leeftijdsgroepen. “We delen onze jeugd in onderbouw, middenbouw en bovenbouw in. Elke categorie vraagt een specifieke benadering, waarop we zo goed mogelijk willen inspelen. In de middenbouw bijvoorbeeld (13-16 jaar), zie je dat jeugdspelers geregeld met lichamelijk ongemak als gevolg van groeischeuten kampen. In samenwerking met FMT Fysio bekijken we dan hoe we deze jongeren het best kunnen helpen.”

Quick Boys richtte onlangs een Onder 21-team op, weet Ubink. Het elftal geldt als laatste voorportaal van het grote werk in de hoofdmacht. “We zijn blij met de komst van de Onder 21. Als spelers daar met succes gespeeld hebben, zouden ze heel goed een versterking voor het eerste kunnen zijn. Een Onder 18 team hebben we ook, en we koesteren eveneens de ambitie om divisievoetbal met de Onder 16 te gaan spelen. Het niveau van onze jeugdopleiding is goed, durf ik te zeggen. We hebben heel wat teams die behoorlijk hoog spelen. Ik voer geregeld overleg met Gert Pluijmgraaff en Stefan Schaap, die lid zijn van het technisch hart van de club, Ook met het bestuur zit ik natuurlijk af en toe om tafel,”

Meer informatie over, Quick Boys.
Klik hier voor meer artikelen over Quick Boys.

Teylingen heeft de vierde klasse in een recordtempo omarmd. De overstap van de zondag naar de zaterdag wordt alom gezien als een verrijking van de club en dat de hoofdmacht tegenwoordig zijn kunsten vertoont in de vierde klasse in plaats van de tweede klasse neemt iedereen voor lief.

Drommen fietsen voor het clubgebouw, rijen mensen voor de entree van De Roodemolen. Rood-zwart Sassenheim liep zaterdag 16 oktober uit voor de derby tussen Teylingen en Warmunda. De spelers kwamen het veld op onder begeleiding van sfeervuurwerk. De eerste twee maanden van Teylingen op zaterdag smaakt naar meer.

“De hele club heeft nieuw elan gekregen”, zegt trainer Rob Jonkman. “Voor voetballen op zondag was nauwelijks draagvlak meer, op zaterdag gebeurt het.”

Jonkman, die zelf als jeugdspeler opgroeide bij Teylingen, hoefde niet lang na te denken toen de clubleiding hem vroeg trainer te worden van de selectie. “Je krijgt, denk ik, maar één keer de kans om trainer te worden van je club en daarom kon ik deze trein niet aan mij voorbij laten gaan. Het is het goede moment, met een nieuwe start.”

Bij zijn vorige club VVSB maakte hij de start mee van de zaterdagafdeling. Na een jaar assistent te zijn geweest van Wilfred van Leeuwen bij VVSB-zondag ging hij de uitdaging in met de Noordwijkerhouters in de zaterdag-vierde klasse. Met succes, want met VVSB-zaterdag werd hij meteen kampioen van de vierde klasse om een seizoen later ook in de derde klasse hoge ogen te gooien. Pas in de finale van de nacompetitie strandde Jonkman met VVSB.

“De vierde klasse van toen was nog wel heel anders dan de competitie waarin we nu met Teylingen zitten”, reageert Jonkman (38), die daarmee wil zeggen dat een kampioenschap van de gewezen zondagtweedeklasser bepaald geen vanzelfsprekendheid is. “Je hebt zes, zeven teams die meer dan aardig kunnen voetballen. Je loopt niet even naar een kampioenschap.  Dat hebben de resultaten van de eerste twee maanden ook laten zien.”

Dat de overgang naar de zaterdag veel positiefs heeft losgemaakt, daar is Jonkman wel van overtuigd. “We hebben drie selectie-elftallen, naast één en twee, een onder 23-elftal.  De club heeft het groots aangepakt. Wilfred van Leeuwen heeft een adviseursfunctie in de technische commissie. Mark van der Heijden en Mark en Tom van der Vlugt zijn teruggekeerd. We hebben een mooie mix van jonge en ervaren spelers in het eerste elftal.”

Dat voormalige concurrenten van Teylingen in de zondag-tweede klasse met ingang van komend seizoen ‘horizontaal’ kunnen overstappen naar de zaterdag, heeft bij op sportpark De Roodemolen maar heel even voor chagrijn gezorgd. Jonkman: “De handelswijze van de KNVB verdient geen schoonheidsprijs, maar wij hebben onze eigen weg gekozen. Ik denk dat niemand bij de club daar nu één seconde spijt van heeft gehad. De club leeft en bruist weer. We spelen onze thuiswedstrijden om vijf uur en daarna is de kantine de grootste kroeg van Sassenheim,”

Klik hier voor meer artikelen over Teylingen.
Klik hier voor meer informatie over Teylingen.

Een voetbalclub zijn in de breedste zin van het woord: bij FC Rijnvogels is plaats voor iedere voetballer, voor de topspeler en -speelster, voor de recreant, maar ook voor de voetballer op leeftijd en met een verstandelijke beperking.

Zomaar een zaterdag op sportpark De Kooltuin. De G-voetballers van FC Rijnvogels spelen een competitiewedstrijd tegen PCG/Vogel uit Den Haag. Het plezier en het enthousiasme spat er bij de spelers vanaf. Er wordt volop gescoord en doelpunten worden uitbundig gevierd.

“Het G-voetbal hoort bij FC Rijnvogels”, zet Mart de Groot, die als bestuurslid het G-voetbal in zijn portefeuille heeft. “De club heeft het jaren geleden omarmd en sindsdien is het heel normaal geworden. Het G-voetbal maakt volledig onderdeel uit van de club. We willen als FC Rijnvogels een weerspiegeling zijn van de samenleving. Daarvoor moet je openstaan voor alle soorten mensen. Iedereen moet zich hier ook thuisvoelen.”

De G-afdeling van FC Rijnvogels had jarenlang een stevige ‘body’, met vaak drie teams die aan de competitie deelnamen. Dit seizoen heeft de Katwijkse club één team ingeschreven voor de competitie. “We willen er graag weer meer”, verklapt De Groot. “We hebben daartoe ook het initiatief genomen. Voor de uitbraak van corona hebben we al gesprekken gevoerd met ‘s Heeren Loo, dat onderdak biedt aan mensen met een beperking. Door corona is dat nog niet van de grond gekomen, maar zodra het kan, pakken we het weer op. Het G-voetbal heeft een lange geschiedenis bij de club, met Jan van Nieuwkoop destijds als de grote trekker.”

Het seniorenvoetbal is ook een belangrijke pijler bij het FC Rijnvogels-fundament. De coronaperiode trok een zware wissel op de vele voetballers die in de lagere elftallen hun balletje trappen, weet Bart van de Vijver, bestuurslid senioren. “Waar de jeugd nog relatief snel kon gaan trainen, moesten de meeste seniorenteams hun vrije tijd vooral thuis doorbrengen. Net als veel andere verenigingen hebben we ons best wel zorgen gemaakt wat voor impact dat zou hebben op het nieuwe seizoen.”

Toen alle lockdowns en meeste maatregelen waren opgeheven, bleek de schade enorm mee te vallen voor FC Rijnvogels. “We mogen dankbaar zijn met zo’n enorme trouwe achterban”, zegt De Groot, die zelfs een plusje kon schrijven. “We zijn van tien naar elf seniorenteams gegaan. Dat was een aangename verrassing.”

Ook het 35- en 45-plus voetbal is op sportpark De Kooltuin weer tot leven gekomen. “We willen een echte familieclub zijn”, zegt Van de Vijver. “Daarin past heel mooi het 35- en 45-plus voetbal. Oud-spelers die uitgekeken zijn vanwege verschillende redenen op het reguliere voetbal kunnen we op deze manier behouden voor de vereniging.”

FC Rijnvogels heeft een 35-plus team, een 45-plus team en ook een vrouwen 30-plus team. Ze spelen mee in de Bollenstreekcompetitie. Van de Vijver: “Eén keer in de drie weken spelen ze voor die competitie. Sportiviteit en gezelligheid gaan hand in hand.”

Klik hier voor meer artikelen over FC Rijnvogels.
Klik hier voor meer informatie over FC Rijnvogels.

Hoe meer jeugdspelers hun opwachting maken in het eerste elftal van SV Hillegom, hoe meer Matty van Veen begint te glimmen. De voorzitter van de technische commissie is trots op de jeugdopleiding van de club. “We plukken de vruchten van jarenlang een goed beleid voeren.”

Van Veen wil één ding niet: dat alle lof die wordt toegezwaaid aan hem toekomt. Want daarmee doe je veel anderen tekort, zegt de echte Hillegommer, die in 2000 bij VV Hillegom zich ging bekommeren om het jeugdbeleid en na de fusie die rol ook kreeg toebedeeld bij de ‘SV’. “We hebben in het verleden cruciale besluiten genomen als club”, zegt Van Veen. “Eén daarvan was in 2012 om volop in te zetten op de jeugd bij de fusie. Dat was nodig, want toen de clubs fuseerden, speelden onze jeugdteams op een zeer bescheiden niveau. De eerste klasse (A1. nu JO19-1) was het hoogste. Dat sloot niet aan bij het niveau dat nodig is om talenten snel te laten doorstromen naar de selectie.”

Een ander belangrijk besluit volgde een jaar of vier geleden, waarbij de huidige technische commissie, die nu bestaat uit zes leden, op te richten. “Voorheen hadden we een tc voor de senioren en voor de jeugd. Door die twee commissies samen te voegen konden we ook praktijkgerichter gaan werken”, zegt Van Veen. “En het belangrijkste: de samenwerking tussen jeugd en senioren werd gestroomlijnder. We kunnen duidelijkere afspraken maken over de inzetbaarheid van spelers, waarbij de individuele talentontwikkeling voorop staat.”

De opleiding van de selectiespelers werd verfijnd. Daarbij maakte de club ook duidelijke keuzes. “We hebben fors geïnvesteerd in goede trainers. Al onze trainers van de selectieteams zijn goed opgeleid. Bij de selectieteams in de onderbouw maken we gebruik van CIOS studenten en minder van ouders.”

Niet dat die ouders aan hun lot worden overgelaten. “We hebben een hoofd jeugdopleiding die zorgt dat de oefeningen voor de trainingen op zondag in de groepsapp staan.”

De jeugdopleiding werd een paar jaar geleden al ‘gecertificeerd’ en draagt de titel van lokaal opleidingscentrum, een bewijs dat Hillegom de zaakjes goed op orde had. De hoogste selectieteams, die alle drie keer in de week trainen, spelen in de hoofdklasse of komen in de vierde divisie uit. Een nog beter bewijs van de slagen die de fusieclub sinds 2012 heeft gemaakt, is het aantal eigen opgeleide spelers dat deel uitmaakt van de eerste en tweede seniorenselectie. Was dat aantal jeugdexponenten aanvankelijk nog een beperkt deel, anno 2021 is de jeugd een voortdurende bron waaruit door trainer Ron Bouman geput kan worden. “Ik kan wel een paar namen noemen die inmiddels zijn doorgebroken, maar dan doe ik meteen spelers tekort die tegen een basisplaats aanzitten of staan te rammen op de deur van het eerste”, zegt Van Veen. “Iedereen binnen de club is er trots op dat die jongens in het eerste spelen. Het is niet voor niets dat de tribune voor elke thuiswedstrijd bijna vol zit met driehonderd man. Mensen vinden het heel belangrijk dat ze een elftal zien dat herkenbaar is, met jongens uit Hillegom en eigen club.”

En de goede start in de eerste klasse dit seizoen moedigt Hillegom aan om de opleiding nog beter te maken. “Als club hebben we voor een duidelijke weg gekozen: we doen het met eigen jongens. Dat betekent tegelijkertijd dat je veel tijd en energie moeten steken in je jeugdopleiding. We realiseren ons dat die opleiding de levensader van de club is.”

Klik hier voor meer artikelen over SV Hillegom.
Klik hier voor meer informatie over SV Hillegom.

Vierdeklasser blijft steeds moedig uit Bennebroek staat bekend als rasechte dorpsclub. Middenvelder Sem van der Meer (24) debuteerde er als tiener in het eerste en groeide uit tot belangrijke basisspeler. Hoewel zijn activiteiten als ski-en snowboardleraar allesbehalve saai zijn, brengt het voetbal hem nóg meer plezier. Vooral als opa Co meekijkt.

Of hij acht jaar terug als rechtshalf of rechtsbuiten inviel tegen Vogelenzang, heeft Van der Meer niet exact meer paraat. Maar dat hij de beladen derby tien minuten na zijn entree opfleurde met een doelpunt, zit stevig in zijn hersenpan opgeslagen.

Van der Meer behoorde in de jeugdelftallen van BSM steevast tot het getalenteerde gedeelte van de spelersgroep. Als spits was hij succesvol en kon een eervolle overgang naar de A-selectie niet uitblijven. “Ik had alleen niet gedacht dat ik op mijn zestiende al zou debuteren”, vertelt de in het buurdorp Zwaanshoek opgegroeide en woonachtige Van der Meer. “Ik was eerstejaars A-junior en ineens was het zover. Vogelenzang was een prachtige tegenstander om mijn eerste minuten tegen te spelen. Er was veel publiek langs ons hoofdveld en mijn doelpunt voelde heerlijk.”

In de kantine van BSM, vervolgt Van der Broek, vind je een saamhorigheid die bij clubs in de grote steden nog weleens afwezig is. De leden koesteren de warme sfeer, het respect en de nuchterheid. Dat de club altijd een beroep kan doen op een uitgebreide schare aan vrijwilligers, kan onmogelijk op toeval worden afgeschoven. “We vormen echt één familie met z’n allen”, zegt Van der Meer, die anno 2021 als middenvelder fungeert. “Ik weet zeker dat bijna iedereen elk weekend weer met plezier naar BSM toekomt. Natuurlijk is er ook bij ons weleens een discussie, maar de sfeer blijft altijd goed. Ik heb veel mooie vriendschappen aan BSM overgehouden. Leandro Tol bijvoorbeeld, is echt een mattie van me. Ook hij hoorde altijd tot de betere spelers in de jeugdteams en is nu laatste man van het eerste.”

Vorig jaar werkte een flink aantal leden van BSM gezamenlijk met veel ijver en plezier aan de restauratie van de kantine. Na deze opfrisbeurt verrees er een serie nieuwe kleedkamers op het complex. “Er was meer dan voldoende animo om te helpen. Samen ergens de schouders onder zetten, dat kunnen mensen in Bennebroek wel. Eerst hebben we een veiling gehouden om geld op te halen. Ook die werd enorm gesteund, door bedrijven en winkeliers.”

Van der Meer vertelt dat hij bepaald niet afkerig is van een flink potje sporten. Als ski- en snowboardleraar bij SnowWorld Amsterdam komt hij wat dat betreft goed aan zijn trekken. “Ik heb zelf veel aanleg voor wintersport, meer dan voor voetbal eigenlijk. Ik vind het erg leuk om mensen te helpen hun techniek te verbeteren. Maar als ik moet kiezen, vind ik het voetballen toch leuker. Puur vanwege de sfeer en de saamhorigheid die BSM zo kenmerkt.”

Hij weet ook dat zijn opa zijn verrichtingen met veel belangstelling volgt, zegt Van der Meer. Co van Maris speelde ook ooit in het eerste en staat te boek als fanatiek clubman. “Ik ben erg blij dat hij nog leeft. Ik waardeer het heel erg als hij bij mijn wedstrijden kijkt. Het geeft een extra dimensie aan het voetballen bij BSM. Mijn vader? Ha, nee, die had niet heel veel talent voor de voetbalsport. Niemand verder eigenlijk van onze familie. Maakt niet uit, iedereen doet wat hij leuk vindt of waar hij goed in is. Mijn vader heeft weer behoorlijk hoog gehonkbald.”

Klik hier voor meer artikelen over BSM.
Klik hier voor meer informatie over BSM.

Het miniveld van Rijnsburgse Boys is op zaterdag tussen negen en tien uur ’s morgens het domein van de mini-F. De ‘Uitjes’ dribbelen en scoren onder toezicht van Cees de Leeuw erop los. “Dit is genieten in het groot.”

De wekelijkse sessie op de vroege zaterdagmorgen heeft veel weg van een mierenhoop. Op het veld verzamelen zich veertig tot vijftig voetballertjes in spe en allemaal zijn ze even enthousiast. De Leeuw, vijftig jaar en sinds vijf jaar de coördinator van het ukkiesvoetbal van de club, is inmiddels aardig gewend aan de drukte en het gekrioel.

“Toen ik begon hadden we zo’n twintig spelertjes. Dat was zeker geen slecht aantal, maar inmiddels zitten we tussen de veertig en vijftig jongens en meisjes, want ook steeds meer meisjes melden zich. Corona heeft het aantal aanmeldingen wel omhoog gestuwd. Voetbal was één van de weinige sporten die wel kon doorgaan en daarvan hebben we duidelijk geprofiteerd.”

De Leeuw noemt zichzelf een ‘volbloed-ui’, een supporter van de club. “Ik ben zelf ooit begonnen als tienjarige. Dat was in die tijd normaal. Er was zelfs nog een wachtlijst. Mijn zoon heeft inmiddels ook de jeugd doorlopen. Ik ben vooral actief geweest in de damwereld en heb nog een groot aantal jaren in het landelijke bestuur van de dambond gezeten. Toen ik mijn handen vrij kreeg, heb ik mezelf bij de club aangeboden om iets te gaan doen. Het toeval wilde dat ze net iemand zochten voor het ukkiesvoetbal. Dat leek mij wel wat.”

Een training van de Uitjes lijkt op het eerste gezicht een georganiseerde bende. De Leeuw, grinnikend: “Het is plezier, plezier en plezier. We maken het niet te spannend hoor. Die kinderen komen niet om allerlei ingewikkelde oefeningen te doen. De meeste kinderen zijn vijf, zes jaar. Als ze zeven worden, gaan ze over naar de training op woensdag, ter voorbereiding voor de onder acht. De clubs in de Bollenstreek hebben een eigen georganiseerde competitie voor deze leeftijd, buiten de KNVB om. De training voor die groep is op woensdag en dan ben ik er ook.”

“Lekker dribbelen en veel scoren.” Dat is volgens De Leeuw waar het om draait bij het speeluurtje van de Uitjes. “Bal aan de voet, langs pionnen en op doel schieten zonder keeper. Ik vind het zelf heel belangrijk dat kinderen al op jonge leeftijd gaan bewegen. Hoe jonger hoe beter, al zijn we wel voorzichtig om met te jonge kinderen aan de slag te gaan. Een voorwaarde is wel dat ze een opdracht kunnen uitoefenen.”

De trainers komen uit de groep van ouders. “We hebben een paar vaste trainers, maar dat is niet genoeg. Daarom vragen we aan het begin van het seizoen ouders of ze willen helpen. Ze zijn er toch en vinden het vaak nog leuk ook. Heel ingewikkelde oefeningen doen we natuurlijk niet. Het uitjesvoetbal is voor spelertjes en ouders een prima manier om kennis te maken met de club. De toekomstige trainers lopen hier ook rond.”

Voor meer informatie over Rijnsburgse Boys klik hier.
Meer artikelen van Rijnsburgse Boys klik hier.