Voetballers in alle leeftijden. VV Schoonhoven heeft ze, met een afdeling, walking football, voor de sportieve ouderen. “We vinden het belangrijk om onze maatschappelijke functie te vervullen”, aldus Ari Nagtegaal.

De 58-jarige trainer van Schoonhoven 2 zag wel wat in walking football toen hij zo’n vier jaar geleden in contact kwamen met de stichting ouderen Schoonhoven en teamsportservice Krimpenerwaard. “Het probleem is dat veel oudere mannen niet of nauwelijks bewegen”, zegt hij. “Vrouwen van die leeftijd bewegen veel meer. Die worden veel eerder lid van een fitnessclubje of gaan met elkaar wandelen. De drempel voor mannen ligt veel hoger. Vandaar dat ze bij ons aanklopten.”

In oktober lanceerden de drie partijen gezamenlijk Walking Football. “We zijn begonnen met een pilot”, vertelt Nagtegaal. “Het groepje was toen nog niet zo groot, zes tot acht spelers. Langzaam is de groep gegroeid. Inmiddels hebben we vijfentwintig spelers, waarvan er zeker vijftien er elke woensdag zijn. Je moet wel de leeftijd van de spelers in acht nemen. Het is voor zestigplus en spelers zijn over het algemeen wat gevoeliger voor een blessure dan iemand die een stuk jonger is.”

Ondanks corona en alle maatregelen groeide de afdeling dus wel. “Dat heeft aangetoond dat walking football bij ons bestaansrecht heeft. Het past ook mooi in het pakket dat we als voetbalclub aanbieden. We zijn een voetbalclub van vier tot en met tachtig jaar. Dat is werkelijk ook zo, want de oudste speler bij het walking football wordt dit jaar tachtig. Toevallig is een tijdje geleden een oudere speler van 82 jaar gestopt.”

Bij Schoonhoven sluit het walking football ook mooi aan bij de regionale 7 tegen 7-competitie, waaraan de club met een handvol teams meedoet. “Die ReVoCo-competitie is bestemd voor spelers van 35 jaar en ouder. Spelers kunnen doorstromen naar het walking football.”

Waar Nagtegaal in het begin nog wel eens de warming-up verzorgde is hij intussen niet meer nodig. “De mannen zijn zelfsupporting, haha. Ze zijn natuurlijk oud en wijs genoeg. Het programma van de training is elke week ook hetzelfde. Tussen tien en elf uur wordt er gespeeld met een partijtje van twee keer 25 minuten met een korte rust van vijf minuten. Daarna wordt er nog even wat gedronken. Die gezelligheid is ook belangrijk.”

Het voetbal is wezenlijk anders. “Pas op, hé. Walking football is een heel ander spelletje dan normaal voetbal. Als voetballer ben je gewend veel te lopen en dan op snelheid de bal te krijgen. Bij walking football moet de bal het werk doen. Op snelheid je tegenstander passeren gaat niet.”

Het niveau van de spelers is erg verschillend. “We hebben spelers die in het eerste van Schoonhoven hebben gespeeld en mannen die nog nooit eerder hadden gevoetbald. Dat is ook helemaal niet belangrijk. Als iedereen het maar naar de zin heeft. Regelmatig gaat een groepje ook naar een toernooi dat in de buurt door andere walking football-teams wordt georganiseerd.”

Klik op VV Schoonhoven voor het laatste artikel van de club.

Met pijn in het hart moesten de voetbalsters van SPV’81 in februari besluiten om zich terug te trekken uit de competitie. Nu knokken ze voor een nieuwe toekomst.

“Het kon niet meer”, zegt teammanager Eva van der Meer over het overeind houden van het elf tegen elf-voetbal van de Polsbroekse vrouwen. “We hadden al niet zo brede selectie, in totaal maar veertien speelsters. Maar van die veertien zijn er ook nog eens twee langdurig geblesseerd. Zelfs met het leggen van noodverbanden – oud-speelsters die af en toe wilden invallen – gingen we het ook niet meer redden.”

“We hebben in februari met de overgebleven speelsters om tafel gezeten en gekeken wie er was per speelronde. We hebben ook een aantal speelsters die onregelmatig werken. We hadden per wedstrijd maar negen speelsters beschikbaar. De conclusie was dan ook meteen: zo kunnen we niet verder.”

SPV’81 probeerde nog wel een samenwerking tot stand te brengen met FC Oudewater. “Die club heeft onlangs het tweede team teruggetrokken. Een optie was om onze en die van Oudewater samen te voegen. De KNVB vond dat niet goed, omdat het halverwege de competitie zou gebeuren. Als wij naar Oudewater zouden  overstappen zou het geen probleem zijn.”

Dat was wel een probleem voor de speelsters van SPV’81. “We zijn al jaren aan deze vereniging verbonden. We willen helemaal niet weg bij de club. Voor ons is dat onbespreekbaar. Bespreekbaar was wel dat we samen met Oudewater een team zouden gaan vormen en dat we de thuiswedstrijden om de beurt bij ons en Oudewater zouden spelen. Die optie is jammer genoeg van tafel geveegd.”

SPV’81 is nu aan het kijken of het snel kan instromen in de zeven-tegen-zeven competitie. “Nadeel daarvan is dat die competitie doordeweeks is en maar één keer in de maand ofzo. Dat is niet ideaal”, laat Van der Meer, die zelf door twee zware knieblessures niet meer speelt, weten.

Van der Meer wil kijken of er in de regio met andere clubs een zeven-tegen-zeven competitie op zaterdag opgestart kan worden. “De problemen die wij ondervinden hebben meer clubs. Zeker in de kleine dorpjes is het moeilijk om een vrouwenelftal op de been te krijgen en te houden. Wellicht dat we een goede zeven-tegen-zeven competitie kunnen opstarten, waarbij iedereen bij haar eigen club kan blijven spelen. Ik hoop dat andere clubs ook geïnteresseerd zijn. Die kunnen zich bij ons melden.”

Klik op SPV’81 voor het laatste artikel van de club.

De dames selectie van DCV kent dertig speelsters, verdeeld over twee elftallen. Het eerste damesteam komt uit in de derde klasse, dames twee kan je vinden in de vijfde klasse. Dat damesvoetbal geen onderschoven kindje binnen de verenging is blijkt uit een hoop.

De afkorting van DCV staat voor Door Combinatie Verkregen, dat zijn de dames ook. De harde kern is al 15 jaar samen. “Daar zijn in de loop der tijd steeds meer meiden bijgekomen, veel uit eigen jeugd doorgekomen, maar ook bij andere verenigingen vandaan of meiden die nog nooit eerder gevoetbald hadden. Dat we de mooie mix hebben van prestatie en recreatie, is een voordeel. We proberen zoveel mogelijk één selectie te zijn en stralen dat ook uit. Met leeftijden variërend van 16 tot 36, is dat zeker een kracht van ons”, vertelt de dames selectie.

Er zijn altijd een paar vragen waar binnen het team discussie bij ontstaat. Dit is een zo’n vraag, maar dit gevalwaren de dames het er unaniem over eens wie de grootste lolbroek is. “Dat is Li-en Visser. Onze alleskunner weet ons op de een of andere manier altijd weer te verrassen. Voor je het weet staat ze voor je neus om te vertellen dat ze zichzelf mondharmonica heeft leren spelen. Met liefde geeft ze dan een optreden. Of ze organiseert uit het niets een bingo, iedereen is welkom én met prijzen, verkoopt loten voor het rad van fortuin, geeft een act door te jongleren met mandarijnen of zingt de sterren van de hemel. Onze kermisexploitant, ofwel miss entertainment, zorgt altijd weer voor leven in de brouwerij. Daarnaast geeft ze je ook zelfs nog op twee krukken zonder pardon een panna, het is nooit saai”, aldus de woordvoerster.

Met een dames elftal verwacht je een koning van de derde helft, dit is echter niet het geval bij DCV. “De koning? Dat is toch wel onze trainer Ronald. Je glas is altijd halfvol met die man om je heen en hij heeft het geluk omringd te zijn met meerdere koninginnen. We doen anderen tekort als we hier één iemand benoemen, wat een rijkdom. Het komt regelmatig voor dat we er tegen sluitingstijd nog zitten of dat iemand iets te diep in het glaasje heeft gekeken. De derde helft wordt altijd gewonnen, maar één ding delen we wel, de eerste en tweede helft hebben voorrang.”

De Coronapandemie heeft voor het grootste dieptepunt bij de dames gezorgd. Gelukkig komt elk nadeel met zijn voordeel. “Na een seizoen, waarin we onze kampioenswedstrijd tot overmaat van ramp in één van de laatste minuten verloren, waren we wederom onderweg naar het kampioenschap. We hadden ons geplaatst voor de kwartfinale van de beker, toen COVID roet in het eten gooide. Dat was een domper, desondanks heeft de pandemie ons daarna hechter gemaakt dan ooit. Waar de competitie gestopt was en veel op slot zat, zijn onze trainers altijd blijven zoeken naar de mogelijkheden. Soms circuits op het veld waar je met vier personen tegelijk bij een onderdeel stond. Tennistoernooien, voetvolleytoernooien, onderlinge partijtjes, georganiseerde trainingen op afstand, buiten bij de sportschool, we zijn zo veel mogelijk in beweging gebleven en hebben elkaar beter leren kennen”, vertellen ze.

De ambities voor de hogere plaatsen in de competitie werden door blessures al snel roet in het eten gegooid. “Op dit moment is de realistische ambitie voor beide teams de top vier. Volgend seizoen leggen we de lat weer een stukje hoger”, sluiten de dames af.

Klik op DCV voor het laatste artikel van de club.