Het lijkt vaak heel vanzelfsprekend, de rollende bal bij een voetbalclub, maar achter de schermen komt daar natuurlijk een heleboel bij kijken. Iemand die dat weet als geen ander, is Stefan Wezenbeek van SC Gastel. De secretaris over zijn hobby, clubliefde en voldoening.

Op veertienjarige leeftijd maakte Wezenbeek, na jaren bij Kruisland, als voetballer kennis met Gastel. Tot het vlaggenschip schopte de 41-jarige linkspoot het net niet. “Vooral het tweede was mijn werkterrein, af en toe zat ik op de bank bij het eerste.” Daar kon de verdediger, die ook nog op het middenveld en in de aanval speelde, vrede mee hebben. “In die tijd liepen er echt grote namen bij de club.”

Vriendenclub
Ook buiten de lijnen draagt Wezenbeek al een aantal jaar zijn steentje bij. “Een jaar of zes geleden zijn we met een stel vrienden in het jeugdbestuur gestapt, inmiddels is dit mijn vierde seizoen als secretaris in het hoofdbestuur.” In die tijd werd er een duidelijke organisatie neergezet, begon de jeugd nog beter te draaien en zorgde de uitstraling van de club voor steeds meer leden. “Het hoofdbestuur bestond toentertijd uit drie man, dat zijn er nu tien.” En toen de posten werden verdeeld, kwam die van secretaris bij hem terecht. “In het dagelijks leven werk ik op een school, dus dan ben je ook al veel bezig met administratie en computers. Die functie paste het beste bij mij.” In principe heeft de inwoner van Gastel het complete secretariaat onder zijn hoede, met alle liefde. “Hier heb ik mijn sociale leven opgebouwd, het is een vriendenclub. Alle teams krijgen hier evenveel aandacht.” En als je kinderen dan ook gaan voetballen, zie je dat er dingen beter kunnen. “Roepen aan de zijkant kan iedereen, dan moet je er iets aan gaan doen.”

Niet verslappen
Precies wat Wezenbeek nu als secretaris doet. “Vergaderingen notuleren, agenda’s opstellen en vooral relaties onderhouden.” Met gemiddeld tien uur per week, een behoorlijke klus. “Ik overleg met de gemeente, zoals nu over het nieuwe kunstgras. Maar je hebt ook contact met verenigingen en mensen binnen de club.” Daarnaast is hij ook nog clubscheids en houdt de oud-speler zich bezig met voetbaltechnische zaken rondom de A-selectie. “Het staat op bestuurlijk vlak als een huis, dat geeft voldoening. Helemaal als je daar complimenten voor krijgt.” Want hoewel het hard werken is, voelt het voor hem als ontspanning. “We zijn echt vanaf ‘0’ begonnen, nu kunnen we naar de lange termijn kijken. De jeugd moet structureel naar de hoofdklasse en het eerste naar de tweede klasse.” Dus tijd om te verslappen is er niet, want de randvoorwaarden kunnen altijd beter. “We groeien uit ons jasje, dus de accommodatie moet worden aangepakt. Een nieuw kunstgrasveld en de kleedkamers uitbreiden, dat heeft echt de hoogste prioriteit.” Want voorlopig, blijft Wezenbeek zijn ‘leuke hobby’ gewoon lekker doen. “Gastel zit in mijn hart, ik ga door tot ik niet meer kan!”

Klik op SC Gastel voor et laatste artikel van de club.

Met een vader in het eerste, werd de liefde voor SC Gastel er bij Pascal van Caam met de paplepel ingegoten. En na ruim dertig jaar bij de club zou je gerust kunnen zeggen dat dat best goed is bevallen. Met nog een paar maanden in het zwart met rood, is dat sprookje bezig aan zijn laatste hoofdstuk. Wie weet met een goed einde.

Maar om daarachter te kunnen komen, moet er natuurlijk eerst een boek worden geschreven. Daar begon Van Caam mee op zesjarige leeftijd. “Mijn vader voetbalde seizoenen lang in het eerste, dus ik ging van jongs af aan al mee naar de club. Toen was het al gezellig.” Die band werd door de jaren heen alleen maar sterker, vertelt hij. “Het is een warme vereniging, vooral door de mensen eromheen. Echte Gastelse mannen, dat maakt ons wel uniek.”

Hoewel Van Caam nooit door een andere club werd benaderd, had de spits waarschijnlijk zelf ook nooit aan een vertrek gedacht. “Ik speelde één jaar in de B en één jaar in de A, daarna kwam ik bij het tweede. Op mijn zestiende maakte ik mijn debuut.” Vooral Reinald Boeren, toen nog trainer bij Gastel inmiddels van Gemert, speelde daar een hoofdrol in. “Hij vroeg mij om bij de selectie te komen, toen is het eigenlijk begonnen.” Door hem kwam een droom in vervulling. “Als jeugdspeler ging ik overal mee naartoe. Langs de lijn hoopte je ooit daar zelf in het veld te staan, dat is aardig gelukt.” Inmiddels is Van Caam dus 38, gaat hij er aan het einde van het seizoen mee stoppen, maar dat is niet voor het eerst. “Ik heb twee jaar in het derde gespeeld, maar toen begon het toch weer te kriebelen. Dus twee seizoenen geleden ben ik weer aangesloten bij het eerste. In overleg met Kees de Rooij.” Dat beviel van beide kanten goed. “Het derde was natuurlijk meer een gezelligheidselftal, dus ik heb in de zomer drie maanden keihard doorgetraind, zodat ik fit genoeg zou zijn. Ik wilde niet alleen maar bij het team horen, ik wilde ook echt spelen.”

Kans krijgen
En na negentien seizoenen voor het vlaggenschip, begint Van Caam het ook fysiek een beetje te voelen. “Zeker de laatste tijd hebben we natuurlijk veel wedstrijden gespeeld, dan heb ik af en toe wel even wat rust nodig.” Met zijn pensioen in aantocht, zit het met die rust straks wel goed. “Ik heb thuis twee kinderen, dan is het ook weleens lekker om op zondag gewoon thuis te zijn. Daarnaast, er zit goede jeugd aan te komen, die wil ik ook niet in de weg zitten. Op die leeftijd kreeg ik zelf ook de kans, die moeten zij nu ook krijgen.” Soms had Van Caam stiekem misschien gehoopt dat hij vroeger een andere positie had uitgekozen. Helemaal nu de man uit Oud Gastel wat ouder wordt. “Achterin kan je de boel nog neerzetten, voorin gaat dat niet. Dan moet je toch echt blijven lopen.” Toch was de keuze geen gemakkelijke, neemt hij ons mee in zijn hoofd. “Daar moest ik echt wel even over nadenken, dat vond ik wel lastig. Maar uiteindelijk vond ik dit wel het juiste moment, het is gewoon tijd. Vorig jaar speelde ik er al mee, maar door corona voelde dat niet goed.” Al zat Van Caam best lekker, zo thuis. “Heel even wel, maar uiteindelijk kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan.”

Cirkel rond
Want hoewel er nu vooral over zijn afscheid wordt gesproken, is Gastel ondertussen verwikkeld in een strijd om de titel. En dat kan nog best een symbolisch afscheid worden. “Natuurlijk hoop ik dat we promoveren, dat zou voor mij echt de cirkel rond maken. Toen ik begon bij het eerste speelden we in de tweede klasse, dan zou ik nu ook eindigen in die tweede klasse.” En daar is de club na al die jaren best aan toe, weet Van Caam. “De vereniging is een stuk professioneler geworden, alles is beter geregeld. Van de sponsoring tot aan de technische commissie. Er komt ook meer publiek kijken, de club is echt weer van ons allemaal.” Richting het einde van het seizoen en een mogelijke titel, ziet de topschutter Virtus als grootste concurrent. “De voorlaatste wedstrijd spelen we tegen elkaar, dat wordt de belangrijkste van het jaar. Ik had wel verwacht dat we het goed zouden gaan doen, maar misschien ook weer niet zo goed.” Mogelijk voegt Van Caam dus nog een titel toe aan zijn erelijst, het rijtje hoogtepunten schudt hij in ieder geval moeiteloos uit zijn mouw. “De promotie tegen VIVOO, maar ook de duels met RBC. Dan stonden hier gewoon 700 man langs de lijn.” Zijn laatste komt veel meer uit onverwachte hoek. “In de vierde klasse tegen Jong Ambon. Dat was toen onze belangrijkste tegenstander. Uit was het daar al een gekkenhuis en thuis gingen we onder luid applaus van het veld.”

Kippenvel
Met 125 goals in ruim 350 wedstrijden heeft Van Caam zijn waarde als spits wel bewezen, toch kreeg hij behalve complimenten ook altijd wat ‘kritiek’. “Ik ben redelijk snel, heb een goed schot, maar oog vaak een beetje lui. Dat kreeg ik regelmatig te horen. Je kunt bij mij ook wel met tactieken aankomen, ik doe toch mijn eigen ding.” Wachtend op zijn moment. “Daarom lieten trainers mij vaak toch wel staan, ik kon vaak uit het niets een doelpunt maken.” Die goals maakt hij vanaf volgend seizoen weer voor het derde, waar Van Caam in genade is aangenomen. “Het mocht, maar nu moest het wel definitief zijn, haha. Ze vonden het ook wel leuk dat ik weer bij het eerste ging spelen, alsof ze mij hadden opgeleid!” Hij weet in ieder geval precies wat hij gaat missen. “De ontlading en spanning, maar ook het publiek. Nu ben ik voor een wedstrijd toch ook echt nog zenuwachtig, hoe gek het ook klinkt.” Afsluiten met een kampioenschap en misschien nog eens een winnende goal, want dat gevoel blijft onbeschrijfelijk. “Daar heb ik het meeste van genoten. Een doelpunt maken, met 700 man die staan te juichen, dat is de ultieme kick. Als Gastelaar zijnde geeft me dat kippenvel!”

Klik hier voor het laatste artikel van SC Gastel.

Dat ze bij voetbalschool TIC kinderen helpen verder te ontwikkelen, dat is bekend. Niet alleen met trainingen, maar ook door middel van toernooien. En als het aan Gijs Bogers ligt, wordt dat de komende jaren alleen nog maar meer. “Het idee is om er iedere schoolvakantie één te hebben!”

In de herfst, tijdens kerst en in mei. Voor Bogers kan het na vijf jaar TIC nooit groot genoeg. “Het is allemaal begonnen met het Indoor Soccertoernooi in Hoogerheide, inmiddels organiseren we alweer een tijdje toernooien in het Atik Stadion in Roosendaal. TIC Toernooien is met een eigen naam en website echt onderdeel geworden van onze voetbalschool.”

Veel voetballen
Op die website staat naast de eerdergenoemde activiteiten ook het Internationaal Top Toernooi, met tal van BVO’s. Hoe gaat het in zijn werk? “Bij toernooien sta je vaak lang te wachten, bij ons ben je vooral heel veel aan het voetballen. Korte wedstrijdjes, in drie uur, ben je twee uur aan het spelen.” En daar komt nog genoeg bij kijken, vertelt Bogers. “Het is best een uitdaging. Clubs benaderen, KNVB-scheidsrechters regelen en zorgen voor een strakke organisatie.” Volgens een vast programma. “We ontvangen alle deelnemers in het stadion, dan doen we een korte uitleg en vervolgens gaan we lekker van start. Op vier veldjes tegelijk.” En dat zorgt voor de nodige spanning, weet Bogers. “Na de poulefase gaan we door naar de knock-outfase, dan staat iedereen gespannen op de schermen te kijken naar de stand. Wie gaat er zo door?”

Kennis laten maken
Met twee of drie toernooien voor verschillende leeftijdscategorieën per dag, is het een drukke bedoening voor het team van TIC. “Vaak staan we om zes uur ‘s ochtends op het veld, om alles klaar te zetten. Aan het einde zijn we nog een tijdje bezig om alles weer op te ruimen.” Maar ze doen het met liefde. “Natuurlijk voor het plezier van die spelertjes, maar ook weer een stukje ontwikkeling. Voor ons is het vooral leuk om ze kennis te laten maken met de voetbalschool, het is ook een stukje netwerken.” Het eerstvolgende toernooi staat 5 en 6 mei op het programma, later in het jaar komt TIC Toernooien nog met wat nieuws. “We organiseren op 9 juli voor het eerst een bedrijventoernooi, met hopelijk 50 verschillende bedrijven.” Ambitieus dus, maar Bogers geniet er als geen ander van. “Het is gewoon heel erg leuk om te doen!”

Klik hier voor het laatste artikel uit Roosendaal.

Meer dan voetbal en sport gebruiken om te verbinden. Dat is in één zin uitgelegd wat ze bij Stichting voetbal SPORT Kruisland proberen te doen. En dat is in deze tijd misschien nog wel belangrijker dan ooit, weet secretaris Bob van den Buijs. “Wij hebben het hier ontzettend goed, maar niet overal is het zo rooskleurig.”

Sinds 2018 probeert de stichting op die manier positief aanwezig te zijn in de regio, begint Van den Buijs. Die zich samen met Walther Stroop inzet voor de Stichting voetbal SPORT Kruisland. “Door middel van activiteiten of evenementen, bijvoorbeeld voor ‘kids’ die niet mee kunnen komen in de samenleving. Maar we zamelen ook spullen in voor landen waar ze iets minder bedeeld zijn dan Nederland.” Zelf ziet hij nu sinds een jaartje hoe belangrijk en mooi dat is. “Iemand de kans geven en een glimlach op hun gezicht toveren, dat is alles.”

Verbinding maken
En met tweedeklasser Kruisland als achterban, is veel vanzelfsprekend sportgerelateerd. “Voetballen verbindt. We zijn als club meer dan een eerste elftal, ook maatschappelijk willen we ons steentje bijdragen.” Op die manier kwam Van den Buijs zelf ook in aanraking met de stichting. “Twee jaar geleden ben ik als voetballer gestopt. De affiniteit met de club en vooral wat ze met Stichting voetbal SPORT Kruisland willen doen, sprak mij heel erg aan.” Focus op jongeren in combinatie met het goede doel, maar dus niet alleen in Nederland, vertelt hij. “We willen verbinding maken. Voor KiKa organiseren we al een aantal jaar een voetbaldag, zodat we hun onderzoeken kunnen ondersteunen. En we hebben ballen verkocht, dat geld gaat dan naar Colombia.” Daar blijft het niet bij. “Een collega is onlangs naar de Dominicaanse Republiek geweest, om kleding uit te delen. We benaderen voetbalscholen en clubs, omdat shirts vaak snel worden vervangen. Dat zamelen we in en sturen we op.” Op die manier is voetbal eigenlijk een soort verlengstuk, vertelt Van den Buijs. “Door ons verleden zitten we natuurlijk al in het voetbal en hebben we bij veel verenigingen een ingang, op deze manier komt het via die weg bij kinderen of landen die het minder hebben.”

Reacties
Dat doet de oud-voetballer zichtbaar goed. “Ik vind het belangrijk om iets te betekenen voor anderen. We hebben het hier ontzettend goed, maar hebben soms niet in de gaten dat het ergens anders een stuk minder rooskleurig is.” Ook de gehandicaptensport dragen ze bij de stichting een warm hart toe. “Sporten en bewegen is gezond, dat moet voor iedereen mogelijk zijn en dus proberen we dat te stimuleren.” De positieve reacties maken al het werk meer dan waard. “Vaak vragen we of ze een foto of video kunnen sturen van bijvoorbeeld de kleding die ze hebben ontvangen. Dan zie je wat het betekent, daar doe je het voor.” Van den Buijs heeft binnen de organisatie een beetje de ‘helicopterview’, van daaruit ziet hij het al helemaal voor zich. “We willen mensen dichter bij elkaar brengen. Het mooiste zou zijn als we iets kunnen faciliteren waarbij meerdere nationaliteiten bij elkaar komen. Samen toernooitjes organiseren, dat lijkt me gaaf!” Vanuit de verbinding. “Handvatten bieden, zodat ze het zelf straks ook kunnen. Als je dan een jaar later terugkomt, dat het echt een beetje beter is geworden.”

Kansen bieden
Ook de spelers van het eerste van Kruisland steken geregeld de handen uit hun mouwen. “Die kunnen we tijdens de activiteiten heel goed gebruiken. Al is het maar om drinken rond te brengen.” Want de stichting denkt in oplossingen. “Kansen bieden voor jongeren, dat vind ik het belangrijkste. Iedereen heeft recht op sporten, daar staan we voor. Aan ons om dan in gesprek te gaan met instanties, zodat we tóch iets voor elkaar kunnen krijgen.” Wegwijs maken dus. “In Nederland is veel haalbaar, maar jongeren weten niet altijd wat er mogelijk is. Die route proberen wij ze te bieden, faciliteren eigenlijk.” Tot slot geeft Van den Buijs een heel actueel voorbeeld. “Iemand uit Oekraïne komt in Kruisland, heeft geen idee waar hij moet zijn, dan gaan wij helpen!”

Klik hier voor het laatste artikel van Kruisland.