NIEUW-VOSSEMEER – Toen ze in de jeugd van Steenbergen tussen de jongens voetbalde, kwam ze via het scholenvoetbal in contact met enkele meiden uit Nieuw-Vossemeer. Die speelden bij elkaar in een meisjeselftal en dat leek Paulien Koenraadt (28) toch ook wel wat. Ze maakte de overstap naar NVS en speelt daar nu, zeventien seizoenen later, nog altijd. ‘En nog steeds met ontzettend veel plezier. We zijn een echt vriendinnenteam, zowel binnen als buiten het veld.’
Toen de aanvoerster verhuisde naar Breda was er wel even twijfel om door te gaan, maar toch besloot ze bij NVS te blijven. “Ik had even twijfel of het qua reistijd allemaal haalbaar zou zijn en te combineren met mijn privéleven. Maar hetgeen ik hier heb opgebouwd aan vriendschappen dat woog daarin toch zwaarder en tot op heden gaat het prima. Alleen zouden we op het veld soms wel wat meer puntjes mogen sprokkelen, maar het met elkaar sportief bezig zijn en daarna de gezelligheid die hier altijd heerst is altijd mooi.”

Hoewel ze in Breda woont en NVS niet om de hoek ligt, stuurt ze twee keer per week met heel veel plezier en voldoening de auto richting Nieuw-Vossemeer voor de trainingen en wedstrijden. “We hebben in al die jaren zo’n hechte band opgebouwd met elkaar, maar ik ken ook iedereen binnen de club. Het is gemoedelijk en de gezelligheid staat voorop. En met het 75-jarig jubileum hebben we dat heel mooi gevierd. Dat zijn waardevolle momenten om met elkaar te kunnen delen.”

“Op het veld mag het dan soms sportief niet altijd lopen zoals we zouden willen, buiten het veld is het geweldig en heb ik een leuke klik met iedereen. Op zo’n jubileumfeest kom je ook te spreken met mensen die je normaal niet zo snel zou treffen en die verhalen maakt het bijzonder. En dan merk je ook dat het damesvoetbal binnen NVS toch echt wel bestaansrecht heeft en een duidelijk plek binnen de club, al zou het soms nog wel wat prominenter mogen misschien.”

Om de toekomst te waarborgen heeft men de handschoen opgepakt om een meidenteam te formeren, waaruit op termijn wellicht nieuwe aanwas voor de dames kan worden geput. “Dat moet ook wel, want we worden allemaal ouder en dan is er toch nood aan jeugd. Tijdens het drinken van een biertje ontstond dat idee en zodoende zijn we dat gestart. Met vier dames verzorgen we de trainingen. Het is zo ingedeeld dat je eens per twee weken een training geeft en dat is fantastisch om te doen. Dat doen we aan meisjes van zeven tot elf jaar en het enthousiasme spat er vanaf, dat is zo leuk! Ze voetballen nu nog bij de jongens, maar trainen dus een keer extra bij ons. Ze geven aan dat we ‘leuk streng’ zijn als we de ouders mogen geloven, dus dat is helemaal goed haha.”

Momenteel spelen er al drie wat oudere meiden mee bij het seniorenteam dat uitkomt in de vierde klasse. “Daar hopen we ook in actief te blijven, maar moeten ook wel lukken denk ik. We hebben best een flinke groep, maar merken wel dat na corona het aantal blessuregevallen is toegenomen. Net zoals bij heel veel clubs overigens. Zelf merk ik het ook op, maar vooral in de periode dat we niet mochten spelen. Toen pas merkte ik hoeveel voetbal voor me betekent. Niet alleen fysiek en conditioneel, maar zeker ook de rest er omheen. Ik voetbal al sinds mijn zesde en ben niet anders gewend met twee voetballende broers en vader. Hier bij NVS heb ik uiteindelijk mijn plekje gevonden. Dat groepje meiden van vroeger is inmiddels een heel hechte vriendinnengroep geworden.”

Klik op NVS voor het laatste artikel over de club.

LEPELSTRAAT – De laatste overwinning van Lepelstraatse Boys in het seniorenvoetbal dateert alweer van 20 september 2020. Toen werd de openingswedstrijd in de vijfde klasse van het zondagvoetbal met 2-3 gewonnen van HSC’28. In het eerst jaar als zaterdag vierdeklasser eindigde de ploeg van verdediger Raymond de Bakker nog altijd zonder winst.
“Het moet daarbij wel worden gezegd, dat het ook een erg sterke competitie was, zeker voor ons en de fase waarin we als club zitten. Het gaat niet heel best, maar de top-drie die horen eigenlijk helemaal niet thuis op dit niveau. Dat blijkt elke week ook uit hun uitslagen. Maar tegen de ploegen zoals Welberg, DVO’60 en FC Bergen, waar we wel de punten tegen hadden kunnen pakken, hebben we het niet goed gedaan. En dan sta je op de plek waar je staat én hoort te staan ook. Het is aan ons als spelers om die knop volgend seizoen om te zetten en te hopen op betere tijden.”

Voor de 18-jarige De Bakker is het zijn eerste volledige seizoen bij de senioren. Nadat hij in het eerste coronaseizoen na vijf wedstrijden bij de eerste selectie kwam. Twee afgebroken seizoenen later is de verdediger, die al sinds zijn vijfde bij de blauwhemden speelt, basisspeler in het elftal van de vertrekkende trainer Jaco Kouwen. “Dat is persoonlijk wel prettig natuurlijk, dat je elke week in de basis staat. De spoeling is niet altijd heel dik en gaandeweg zijn ook wat ervaren spelers, die eerst waren gestopt bij het eerste, teruggekeerd. Toch draaide het nog niet heel goed.”

Vanuit de jeugd trainen er nu een aantal spelers uit de JO18 een vijftal spelers mee en die gaan de stap moeten maken richting senioren. “Die doen nu ook al af en toe mee en dat is wel goed voor de toekomst. Ze kunnen wennen aan de intensiteit en wellicht een toevoeging zijn aan de selectie. Daarbij krijgen we in Richard Merle en Christian Deckers een nieuw trainersduo als opvolgers van Jaco. Beiden zijn bekend binnen de vereniging dus dat is wel een voordeel. Hopelijk kunnen we samen met hen de boel hier weer wat beter op de rit zetten richting de toekomst.”

En voor die toekomst zal het vooral moeten komen van de huidige selectie en de spelers uit de JO18. Qua jeugd beschikt de club alleen nog over een JO10 en een JO8. Dat gaat dus nog even duren voordat uit die vijver kan worden geput. “Het is belangrijk dat die jongens uit de JO18 gaan aanhaken en wellicht dat er nog een aantal nieuwe jongens bijkomen. En zeker nu na corona hebben we wel gemerkt dat spelers sneller kampen met pijntjes of blessures.  Het zou wel fijn zijn mochten we kunnen beschikken over een iets bredere selectie dan nu. Je ziet dat je dat opbreekt gedurende een seizoen.”

“Toch ben ik er van overtuigd dat we met Lepelstraatse Boys beter moeten kunnen als team dan we dit jaar hebben laten zien. Ik verwacht dat de sterkere teams de stap omhoog wel gaan maken. Daardoor verwacht ik dat het niveau volgend seizoen dichter bij elkaar komt te liggen. Het is aan ons om er dan voor te zorgen dat we op de momenten dat het moet ook de punten gaan pakken.”

Klik op Lepelstraatse Boys voor het laatste artikel over de club.

BERGEN OP ZOOM –  Het is sportief gezien niet het seizoen gebleken waarop men bij SV Dosko vooraf had gehoopt. Ook aanvaller Jari Rommens beaamt dat. ‘Het is absoluut niet wat we hadden verwacht. Maar als je het gehele jaar zoveel blessures hebt dan is het ook moeilijk om constant te presteren. Hoe jammer ook. We moeten de blik richten op het nieuwe seizoen, want we horen in mijn ogen gewoon bovenin mee te doen.’
De lijst met afwezigen is bij de ambitieuze Bergse eersteklasser in de ogen van Rommens simpelweg te lang geweest dit seizoen. “We speelde bijna het hele seizoen elke zondag in een andere samenstelling. We moesten heel veel terugvallen op jongens uit het tweede elftal ook. Die doen hun stinkende best, maar het is logisch dat je dan in deze klasse te vaak tegen nederlagen of puntverlies aanloopt. Het is elke week puzzelen wie beschikbaar is en dat zorgt er wel voor, dat de positiviteit soms wegvloeit.”

Zelf is Rommens bezig aan zijn tweede periode bij SV Dosko, nadat hij vier jaar geleden in zijn eerste seniorenjaar ook al een half jaar actief was op Sportpark Meilust. Daarvoor speelde hij in de jeugd bij MOC’17 en NAC Breda. “Na een half seizoen Dosko koos ik voor het Belgische Zwaluwe Olmen. Daarna heb ik nog één seizoen bij RBC gespeeld en vervolgens teruggekeerd naar SV Dosko. Ik kom uit Bergen op Zoom, dus was drie jaar geleden de keus simpel om hier terug te keren. Het bevalt me wel, alleen baal ik enorm dat het sportief gezien niet liep. Niet met de ploeg, maar ook over mijn eigen prestaties ben ik niet tevreden.”

En die ontevredenheid komt voor, omdat hij gedurende de coronaperiode moeite had soms om zich op te laden voor de aangepaste trainingen, maar ook na een coronabesmetting een deel van zijn fitheid verloor. “Die lange voetballoze periode heeft er bovendien ook geen goed aan gedaan, want sinds het begin van dit seizoen kamp ik al met pijntjes. Erg irritant, want daarvoor was ik topfit. Het maakt dat ik niet kan brengen én heb gebracht wat ik zou willen. Het feit dat de trainer toch vertrouwen houdt, daar ben ik dan toch wel blij om. Je wilt dat graag terugbetalen, maar de energie is er soms niet.”

Daarbij geeft de 22-jarige aanvaller, die naar eigen zeggen het beste tot zijn recht komt als linksbuiten, aan dat het overigens wel een ‘bizarre’ competitie was dit jaar. “Als je ziet welke uitslagen er worden gehaald en hoeveel teams heel kort bij elkaar stonden… De ene week stonden we achtste en een paar keer winnen maakte je derde. Maar te vaak zaten we jammer genoeg aan de verkeerde kant van de score en vonden we onszelf terug in de rechterrij. Ik denk, gezien de kwaliteit die we in onze selectie hebben, dat we minimaal in de top vijf thuishoren. Maar dan moet je wel voor een langere periode de boel fit hebben. Dan kan je met een volle groep trainen, automatismen erin slijpen én resultaat boeken. Dat hebben we door verklaarbare redenen niet gekund dit seizoen en daar baal ik van.”

De droom om het profvoetbal heeft Rommens al laten varen, en ook de drive om op Divisieniveau terecht te komen is wat ‘afgezwakt’. Toch wil hij wel op een hoog niveau actief blijven, mits het allemaal te combineren blijft met zijn werk en studie als business developer. “Werk, een studie erbij, trainen en voetballen. De weken zijn goed gevuld. Nu is het zaak om de batterij op te laden richting het nieuwe seizoen. Dan kunnen we met z’n allen een frisse start maken. Want er zit in deze groep veel meer dan dat we dit jaar hebben laten zien.”

Klik op Dosko voor het laatste artikel over de club.

POORTVLIET – De overstap maken vanuit de jeugd naar de senioren is niet voor iedereen makkelijk te doen. En zeker niet als je vanuit de JO17 een basisplek wilt afdwingen in het eerste elftal. Walter Andriesse (17) van SPS is erin geslaagd en mag zich als middenvelder in zijn eerste seizoen basisspeler noemen bij de vierdeklasser.
“Het was in het begin zeker wel even aanpoten. Maar ik heb direct veel vertrouwen gekregen van mijn ploeggenoten en van de trainer. In het begin van het seizoen had ik mijn basisplaats te pakken, maar gaandeweg kreeg ik een mindere fase. Toen was ik een aantal wedstrijden wisselspeler, maar heb mezelf opnieuw in de ploeg weten te knokken. Dus ik ben, zeker omdat het mijn eerste volledige seizoen was, zeker niet ontevreden.”

In de jeugd was Andriesse aanvoerder en centrale middenvelder. Nu opereert hij in het systeem van trainer Peter van Poortvliet voornamelijk als rechtshalf. Een positie die hem overigens prima bevalt. “Het was natuurlijk wel wennen, want ik was gewend om in de as van het veld te spelen, maar nu kan ik mijn rol aan de zijkant van het middenveld goed invullen. Het is lekker om acties te kunnen en ook mogen maken en dan te proberen onze spitsen te bedienen. En waar het kan ook zelf eens een goal mee te pikken.”

Tegen SC Waarde mikte de jonge middenvelder raak en had daarmee een aandeel in de overwinning. “Het is altijd lekker om af en toe als middenvelder ook eens een doelpunt te maken, maar bovendien vind ik het vooral ook erg leuk dat ik nu samenspeel met mijn oudere broer Edwin die al een aantal jaren in het eerste elftal voetbalt.”

Zelf begon hij bij de F-pupillen te voetballen bij SPS en nu hij het eerste heeft bereikt, hoopt hij daar nog heel wat jaren aan toe te kunnen voegen. “Het doel was om het eerste te halen, dat is gelukt. Nu is het zaak om constant te blijven presteren en basisspeler te blijven. Want ik wil vooral voetballen en minuten maken. Ik ben dit seizoen even op de bank beland, maar je wilt op het veld staan en daar je invloed hebben op het spel en de resultaten. Dat moet altijd het doel zijn. We hebben een groep die een goede mix heeft van ervaren jongens en jongere talenten. Daar kunnen we als het goed is nog jarenlang mee vooruit.”

Met een plek hoog in het linkerrijtje deed de ploeg volgens Andriesse ook recht aan de kwaliteiten die in de selectie zitten. “Kruiningen en SKNWK waren constanter en wellicht kwalitatief ook beter dan wij, maar daarna denk ik dat wij toch wel de beste selectie hadden. Er zit zeker nog wel groei in de groep. Het is aan de nieuwe trainer om dat eruit te halen. Zelf wil ik me ook graag door ontwikkelen en met SPS sowieso structureel bovenin meedoen.

Daarbij hoop ik meer doelgerichter te worden en op die manier nog belangrijker te worden voor het elftal. We hebben het dit seizoen zeker niet onverdienstelijk gedaan. Volgend seizoen hoop ik wel dat we opnieuw op deze voet verder kunnen bouwen. Ik ben blij dat ik met succes de overstap vanuit de jeugd heb kunnen maken en al zoveel minuten basisspeler ben geweest. Het is nu zaak om dat ook te blijven.”

Klik op SPS voor het laatste artikel over de club.