LEWEDORP – Het was vier jaar geleden zijn eerste klus als hoofdtrainer toen Lewedorpse Boys bij Kees Duitemeijer aanklopte. En na drie seizoenen hebben beide partijen nog geen genoeg van de samenwerking, waardoor de Terneuzenaar na de zomer aan zijn vierde seizoen bij de zaterdag derdeklasser begint.

“Het klopt dat tegenwoordig vier seizoenen al lang is voor een trainer bij een club, maar als beide partijen er nog voldoende vertrouwen is én er is sprake van groeimogelijkheden en uitdaging, dan was voor mij de keuze snel gemaakt. Ik heb het hier enorm naar mijn zin, alles is perfect geregeld en de spelersgroep is fanatiek en leergierig. Met bovendien in mijn ogen nog voldoende ontwikkelingsmogelijkheden. Daar gaan we samen proberen het optimale uit te halen volgend seizoen.”

Want in het eerste volledige seizoen van de oefenmeester, in het bezit van Uefa-B en met ambitie om op termijn ook het Uefa-A diploma te gaan halen, dat had naar zijn idee nog wel beter gekund én gemoeten. “Absoluut! We hebben onszelf veilig gespeeld en dat is altijd doelstelling nummer één, maar toch denk ik dat we hoger hadden kunnen eindigen dan die negende plek waarop we zijn geëindigd. Zeker in het tweede deel van de competitie hebben we diverse keren te weinig gebracht en te weinig punten behaald. Dat is zonde, want dat was in sommige wedstrijden zeker onnodig.”

Dit seizoen was vooral ook een lastig jaar, zeker vanwege de lange inactiviteit door corona. “Maar dat mag geen excuus zijn, want daar heeft iedereen mee te kampen gehad. We beschikken over een selectie die veel potentie heeft, maar die moeten meer durven om zich te laten zien. Het grootste pijnpunt voor ons is toch wel geweest, dat we geen enkele wedstrijd met dezelfde opstelling en selectie hebben kunnen spelen. En daarbij missen we in de ploeg een échte afmaker, want we krijgen wel kansen maar scoren simpelweg te weinig. En het is toch wel prettig om iemand te hebben die de ballen erin schiet, want dan zit je vaak aan de goede kant van de score en pak je punten.”

Een andere manco, is het keepersprobleem bij de selectie, want het afgelopen seizoen moest Duitemeijer een beroep doen op maar liefst zes (!) verschillende keepers. “Dat was wel een dingetje, wat ook zeker wel punten heeft gekost. Niet door de jongens zelf, maar puur doordat je steeds aan elkaar moet wennen. We zijn dan ook dat Jens Meulmeester overkomt van Arnemuiden om de selectie permanent te versterken. Daarnaast proberen we nog wat jongens hier naar Lebo te krijgen, want we willen de groep wel wat ruimer hebben. Dat is voor alle elftallen prettig. Het is niet eenvoudig, maar als jongens de keus eenmaal maken, dan gaan ze hier ook nooit meer weg is gebleken. Het is een betrokken en mooie club waar het niet puur om het eerste elftal draait. Dat zie je terug in de kantine en bij de festiviteiten. Dan zit alles door elkaar heen. Het is ook een vereniging met trouwe aanhang en grote schare vrijwilligers, dat zegt ook veel. Ik ervaar het hier al vier jaar oprecht als een warm bad.”

Als trainer heeft hij een duidelijk doel en een duidelijke werkwijze. Dat zorgde in het begin van zijn dienstverband voor wat twijfel, maar hij heeft volgehouden. “En de volhouder wint he… Nu ziet men dat het beter gaat en wil iedereen erin mee. Dat is prettig. Ze kunnen meer dan ze denken, maar ik mis soms vooral het échte gif om te willen winnen. Om er écht voor te gaan. Als dat kwartje gaat vallen, dan weet ik zeker dat hier nog wat moois gaat bloeien.”

Klik op Lewedorpse Boys voor meer artikelen over de club
Klik op Lewedorpse Boys voor meer informatie over de club

COLIJNSPLAAT – De eerste wedstrijden van het afgelopen seizoen was Koen Wattel (20) geen basisspeler, maar de rechtsback knokte zich in de ploeg bij vierdeklasser Colijnsplaatse Boys om er niet meer uit te verdwijnen. En gezien een zware blessure waardoor hij maar liefst bijna vier jaar (!) niet kon voetballen, mag dat best een knappe prestatie worden genoemd.

“Ik ben er zeker ook best trots op, dat ik mezelf weer in het elftal heb geknokt. Vraag me niet hoe ik de zondagen overleefd heb, maar die pijn heb ik er heel graag voor over. Want voetballen blijft toch écht het allermooiste om te kunnen doen. Ik ben toen ik vijftien was door mijn enkel gegaan, waarbij ik mijn bot verbrijzelde en mijn banden verrekt waren. Dat heeft echt enorm lang geduurd, heb een heel traject bij de fysio doorstaan ook. Maar ik voetbal weer en dat is nu het allerbelangrijkste voor me.”

Maar liefst vier seizoenen lang moest de jongste van vier voetballende Wattel-broers noodgedwongen toekijken. Een voor hem verschrikkelijke tijd. “Als je andere ziet voetballen en ziet doen wat jij ook heel graag zou willen, dan is dat frustrerend. Tot het op mijn achttiende weer begon te kriebelen en ze bij het derde zonder keeper zaten. Toen heb ik de terug mijn schoenen aangedaan en ben gaan keepen. Dat ging best redelijk en heb daarna besloten om weer vol aan te sluiten bij de eerste selectie. Tot nu toe gaat het goed en dat hoop ik vooral zo te houden.”

Vanwege zijn werk en een studie die hij nog volgt, traint hij niet twee maar één keer per week en speelt dan op zaterdag de wedstrijden. “Die belasting is goed vol te houden. Als ik de enkel maar intape en daarbij de oefeningen doe van de fysio de boel soepel te houden. Dat is ook noodzaak, want anders zou de pijn op zondag nog groter zijn denk ik. Hopelijk dat het op termijn ooit nog verdwijnt, maar daar twijfel ik sterk aan.”

Komend seizoen speelt hij dus opnieuw bij het eerste in de vierde klasse. “Hopelijk dan wel met een beter eindresultaat dan we dit seizoen hebben behaald, want daar hebben we niet het maximale uitgehaald denk ik. Er gaat wel wat veranderen, want enkele jongens vertrekken, er komen een aantal nieuwe bij én er komt met Graham Holmes een nieuwe trainer. Persoonlijk heb ik nog maar twee wensen: dat ik nog een jaartje of tien kan voetballen op dit niveau én dat ik ooit een keer samen met mijn drie oudere broers in het eerste elftal in de basis sta. Al is het maar één wedstrijd, dan is het plaatje compleet.”

Klik op Colijnsplaatse Boys voor meer artikelen over de club
Klik op Colijnsplaatse Boys voor meer informatie over de club

KRABBENDIJKE – Het was de bedoeling om vanuit de MO19 door te schuiven richting dames-1, maar zover kwam het voor Lotte Jansen (22) niet bij Krabbendijke. Het werden niet de dames, maar de mannen van Krabbendijke 3 waar ze zich uiteindelijk bij aansloot. ‘En daar zit ik prima op mijn plek.’

Doordat de dames bij Krabbendijke in een 7×7 – competitie voetballen op half veld koos Jansen ervoor om toch een andere sportieve keuze te maken. “Ik wilde per se op een heel veld blijven voetballen en dat ging dus niet bij de dames hier op de club. Ik had niet direct zin om de overstap te maken naar een andere damesteam bij een andere club. Dus toen zijn we tot deze oplossing gekomen en dat is me goed bevallen. In het begin was het wel even wennen natuurlijk. Hoe zouden ze reageren? Hoe zou het gaan bij tegenstanders enzovoorts. Maar als je laat zien dat je gewoon meedraait én presteert, dan gaat het als vanzelf heb ik wel gemerkt. Qua spelniveau pas ik er gelukkig prima tussen.”

Om te kijken of ze elders aansluiting kon vinden, trainde Jansen ook enkele keren mee bij de dames van Apollo’69, maar ze zag een overstap uiteindelijk niet zitten. “Ik weet bij Krabbendijke wat ik heb en wat ik kan verwachten. Een hoop jongens uit het derde kende ik al langer en ze ontvingen me met open armen. Het klikt goed en dat is voor mij dan toch ook veel waard. Ik voetbal hier al sinds de c-junioren, voetbalde altijd bij de meiden en trainde ook nog met de jongens mee. Een deel van die jongens kom ik nu opnieuw tegen, alleen is iedereen een jaartje of wat ouder geworden.”

Sportief gezien was het een lastig seizoen, mede ook omdat Jansen met haar team eigenlijk in een te hoge klasse was ingedeeld. “We wilden graag in de vijfde klasse spelen, maar werden in de vierde klasse ingedeeld. Daardoor zijn we ook onderaan geëindigd, maar hopelijk kunnen we ons volgend seizoen beter meten met teams die aan elkaar gewaagd zijn. Ik ga zelf sowieso door, want het is me perfect bevallen. Ik ben opgegroeid met voetballende broers dus ik was wel wat gewend. Tuurlijk is het anders dan tussen de dames, maar die andere gesprekken zijn ook wel weer grappig.. En wat je soms ook hoort vanaf de kant, dat is echt lachen. Ik ben als spits met vijf goals dit seizoen overigens wel topscorer geworden, niet heel veel maar ik heb dus wel mijn steentje in sportieve zin bijgedragen.”

Klik op Krabbendijke voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Krabbendijke voor meer informatie over de club.

BRUINISSE – Voor Bruse Boys was het een seizoen van ‘net niet’. Tijdens wedstrijden viel het volgens aanvoerder Julian van Nieuwenhuize (23) vaak de verkeerde kant op, met strijden voor lijfsbehoud via de nacompetitie tot gevolg. En de ploeg die in 2018 degradeerde uit de eerste klasse, daalt nu door de 4 – 0 nederlaag tegen RCS af naar de derde klasse van het zaterdagvoetbal.

“Enorm balen. En ook weer onnodig. We krijgen zat kansen, maar verzuimen de openingsgoal te maken. Een euvel wat ons het gehele seizoen parten heeft gespeeld en ons nu de das om doet. Het is heel zuur. Voor de club en voor iedereen die zich met hart en ziel voor deze mooie vereniging inzet. Maar we hebben deze competitie te vaak aan de verkeerde kant van de score gezeten en dan weet je dat het lastig wordt. Daarbij zijn we in het tussenseizoen veel ervaren jongens kwijtgeraakt en is er bewust gekozen om meer de jeugd een kans te geven. Dat heeft tijd nodig en dan kan het zijn, dat je een seizoen meemaakt zoals we nu hebben gehad. Ik had zelf wel verwacht dat we minder zouden presteren, maar had niet verwacht dat we onszelf zó in de problemen zouden brengen…”

Te vaak ontbrak volgens de centrale verdediger de echte focus en de scherpte. De ploeg van trainer Michel Maaskant had volgens Van Nieuwenhuize ook erg veel moeite met scoren. “Het is niet dat we geen kansen hebben gehad, zeker wel. Maar dan moet je ze wel afmaken en dat hebben we als ploeg te weinig gedaan, waardoor je bij het minste of geringste foutje wordt afgestraft en verliest. Daarnaast hebben we ook te maken gehad met enkele momenten zoals onterecht gegevens strafschoppen en ga zo maar door. Alles wat soms tegen kon gaan, dat ging dan tegen en viel steeds de andere kant uit. Frustrerend was dat wel om te ervaren. En zeker ook omdat je tegen dat soort zaken machteloos bent. Al moeten we ook vooral naar onszelf kijken hoor, omdat we kwalitatief niet hebben gebracht wat zou moeten. Als je eenmaal in de draaikolk omlaag zit, dan is het verdomd moeilijk om te de stroom in omhoog te zwemmen.”

Hoewel de resultaten van zijn ploeg tegenvallend waren, kijkt de aanvoerder zelf terug op een redelijk seizoen. “Ik denk dat ik als één van de meest ervaren jongens in de selectie heb geprobeerd het voortouw te nemen. Jonge jongens te coachen in het veld en te proberen de boel weg te zetten. Daarin heb ik zelf wel stappen gemaakt, al moet dat nog beter. Zelf niet verzaken en een voorbeeld proberen zijn voor de rest, mijn duels winnen op het middenveld. Daaraan heb ik wel voldaan, maar het is niet voldoende gebleken voor een zorgeloos seizoen bij Bru jammer genoeg.”

Hij voetbalt nu vijf jaar bij Bruse Boys, nadat hij op zijn achttiende de overstap maakte van SKNWK naar Bruinisse. “Ik speelde sinds mijn vijfde bij SKNWK en werd door toenmalig trainer Marco Groeneveld benaderd om naar Bruse Boys te komen. Die overstap pakte goed uit, want ik veroverde direct een basisplek en ben er nooit meer uit verdwenen. Het bevalt me hier uitstekend en ben inmiddels wel goed ingeburgerd. Ik heb ook al aangegeven dat ik ook komend seizoen sowieso blijf. En het is mooi dat er weer wat nieuwe jongens bijkomen om de groep te versterken zoals Gijs van Duijvenbode en Dylan Adelaar die overkomen van FC De Westhoek.”

Door zijn werk als vliegtuigmonteur in Rotterdam werkt Van Nieuwenhuize in ploegendienst en kan hij slecht om de week trainen. Toch posteert trainer Maaskant hem steevast als aanvoerder in de basis. “Dat zegt me ook wel veel. Dat heb ik zelf afgedwongen en koester dat vertrouwen ook. Dat wil ik terugbetalen. Het is ook een belangrijke reden om hier te blijven. Ook nu we naar de derde klasse afzakken. We doen een stapje terug om van daaruit weer opnieuw te bouwen.”

Klik op Bruse Boys voor meer artikelen over de club
Klik op Bruse Boys voor meer informatie over de club

KERKWERVE – Een periodetitel halen, dat was vooraf het doel voor WIK’57 uit Kerkwerve. Daarvoor kwam de ploeg van aanvaller Colin van Wanrooij (21) twee punten tekort en was het seizoen van de vierdeklasser na tweeëntwintig wedstrijden ten einde.

“Dat is ontzettend jammer, want er had wellicht toch meer ingezeten. Als je op twee punten een nacompetitieticket misloopt is dat natuurlijk wel zuur, maar we kunnen het alleen onszelf verwijten dat we vooral voor de winterstop onnodige punten hebben verspeeld. We verloren toen direct bij de start van onder meer Brouwershaven en SPS en dan loop je direct achter de feiten aan. Erg zonde, want ik denk zeker dat er meer had ingezeten.”

Van Wanrooij is aanvaller binnen het team van de vertrekkende trainer Husseyin Dogan (hij wordt opgevolgd door Richard de Moedt) en was goed voor twintig van de tweeënvijftig doelpunten die de groenhemden tegen de netten wisten te schieten. “Daarover kan ik wel tevreden zijn, al hadden dat er wellicht ook nog wel een aantal meer kunnen en mogen zijn. Maar de manier van voetballen die we nu hanteren, met opbouw vanaf achteruit, dat past wel bij onze spelersgroep en dat heeft Huseyin er hier toch ingebracht. Dat is wel iets waar we mooi op kunnen doorborduren.”

Als jochie van zes jaar meldde hij zich aan bij de club, waar vader Gerard inmiddels al enkele jaren voorzitter is, en speelt er sinds zijn zestiende in het eerste elftal. “Dat was toen min of meer uit nood geboren dat we moesten doorschuiven qua spelers. Inmiddels hebben we een redelijk brede selectie, waarbij we geregeld jongens erbij krijgen van MZC’11. Dat is voor ons erg prettig en tilt ons niveau steeds met stapjes omhoog.” En waartoe dat in de toekomst leidt, dat zal afhankelijk ook zijn van de vorm van de dag denkt de aanvaller. “We hebben dit seizoen punten gepakt tegen toppers als Westhoek, SPS en Kruiningen, maar kunnen ook ineens punten laten liggen tegen de lager geklasseerde ploegen. Als we constanter worden en we de groep zo veel mogelijk fit en compleet houden, dan moeten we dicht tegen die bovenste plekken aanzitten.”

De derdejaars student Commerciële economie Sportmarketing & Management heeft met twintig competitie- en vijf bekergoals zijn eigen doelstelling wel gehaald en er was al geregeld interesse van andere clubs. “Maar dat was niet dusdanig om er WIK’57 voor te verlaten. Het liefst blijf ik gewoon hier, want het is een geweldige club. Ik ken iedereen en mijn vrienden voetballen hier. Samen met hen proberen om in de toekomst met WIK’57 een keer de stap te kunnen maken een niveau hoger. Het zou menigeen verbazen als dat zou lukken, maar wel echt heel erg gaaf zijn.”

Klik op WIK ’57 voor meer artikelen over de club
Klik op WIK ’57 voor meer informatie over de club

Zijn roots liggen in Kwadendamme, maar Robin van Eijkeren voetbalt al flink wat seizoenen inmiddels voor de fusieclub HKW’21, nadat deze pas in 2021 officieel samenging maar al jaren in een samenwerkingsverband speelden. ‘We hadden allemaal direct een klik en dat is nog steeds het geval dus dat voelt prettig.’

Van Eijkeren debuteerde al op zijn vijftiende in het eerste elftal en heeft er nu dus op zijn vierentwintigste al negen seizoenen bij de senioren opzitten. “Dat was toen min of meer uit nood geboren. Er waren weinig spelers en daardoor moesten er noodgedwongen jongens uit de jeugd doorgeschoven worden. Sindsdien speel ik in het eerste. Eerst bij Kwadendamme, daarna in de samenwerking met Hoedekenskerke en nu dus sinds vorig jaar bij HKW’21. Voor mij is er niks veranderd, alleen het logo en de kleuren van het tenue. Het bevalt me hier perfect en dat is voor mij het allerbelangrijkste.”

En bij speelt ook wekelijks, zij het dit seizoen ook geregeld op een voor hem vreemde positie. “Dat klopt ja. Ik ben van origine meer middenvelder of verdediger, maar ik heb nu best veel in de spits gespeeld. Ook uit nood geboren, gezien de vele zware blessures waarmee we te kampen hebben gehad dit seizoen. En onze spits kon dit seizoen niet veel spelen, dus gaf men aan ‘Robin kan dat wel invullen’. En dan heb ik geprobeerd. Het is niet zo dat ik een echte goalgetter ben, maar ik kan wel een balletje afschermen, klaarleggen en meevoetballen. Al merk ik wel, dat het échte spitsenwerk met het neusje in de zestien niet aan mij is besteed.”

Met HKW’21 had Van Eijkeren ook nog zicht op de tweede periodetitel, al heeft men de kansen daarop zelf verspeeld volgens de gelegenheidsaanvaller. “Die periode hebben we zelf door een reeks mindere resultaten weggegooid. Dat is zonde, al is onze klassering wel een afspiegeling van ons seizoen. Teveel afwezigen, te weinig echte automatismen en te vaak wedstrijden met één goal verschil verloren. Als je die punten niet pakt, dan kan je ook nergens aanspraak op maken. Realistisch gezien klopt het dus als je naar de resultaten en vorm kijkt, al hadden we vooraf wel op meer gerekend. Want er was een grote groep, Vlissingen daarbuiten dan, waarbij iedereen van elkaar kon winnen of verliezen. En dat laatste hebben wij te vaak gedaan helaas.”

Toch is hij positief gestemd over de toekomst en ziet hij zeker perspectief. “Absoluut! Dit seizoen was de groep smal en deden er geregeld jongens uit de JO19 mee. Die komen eraan en hebben ook best potentie, dus voor de toekomst zie ik het hier niet zo heel somber in. Als we die jonge gasten kunnen laten door ontwikkelen en wennen, dan kunnen we daar nog flink wat jaren de vruchten van plukken en dat zou mooi zijn.”

Het perspectief voor zichzelf in de spits, dat ziet hij een stuk minder als het gaat om zijn voetbaltoekomst. “Om dit seizoen de ploeg te helpen heb ik dat gedaan, maar gezien mijn kwaliteiten zie ik mezelf liever één of zelfs twee linies verder achteruit spelen. Daar ben ik echt op mijn plek en kan ik volgens mij meer van waarde zijn. In de spits krijg je toch ook minder ballen en ik ben juist iemand die veel aan de bal moet komen om een lekker gevoel te krijgen. Dus als het aan mij ligt…. Al zal ik wel zien wat de nieuwe trainer voor me in petto heeft. Als hij me maar opstelt, dat is het allerbelangrijkste haha.”

Klik op HKW’21 voor meer artikelen over de club
Klik op HKW’21 voor meer informatie over de club

Zeeuws topscorer werd hij net niet, die eer was voor Jasper Gunter van WHS. Toch kan Dano Lourens terugkijken op een ongekend succesvol seizoen bij Kloetinge. De jonge spits had een meer dan aanzienlijk aandeel in het uiteindelijke kampioenschap én de promotie naar de hoofdklasse. Daarin zullen zowel Dano zelf (gaat naar Jong Sparta) en zijn vader Marcel (stopt als trainer) overigens niet actief zijn voor de Bevelandse formatie. ‘Maar om dit kampioenschap samen met mijn vader te beleven, dat was echt geweldig!’

Het ging dit seizoen snel met de jeugdige aanvaller, die als A-junior bij de selectie kwam en de eerste vijf duels als wissel inviel. Voor de winterstop scoorde de aanvaller ‘slechts’ twee goals, maar hoe anders was het na de winter…. “Toen ging het als een malle. Alles viel goed en de ballen vlogen er letterlijk uit alle hoeken en standen in. Bizar om te ervaren. Op een gegeven moment was het zelfs zo, dat ik vooral al het gevoel had dat de goals we zouden vallen. En ze vielen dan ook! Zoiets was echt onwerkelijk om te ervaren af en toe. Maar als het wekelijks zo is, dat je op de goede plek staat of de ballen erin vliegen, dan kan het geen geluk meer zijn toch? Ik voelde overigens wel de drang om mezelf te laten zien. Richting de spelersgroep waar je als jong ventje van zeventien ineens bij komt. Maar ook richting de supporters natuurlijk, want die waren in het begin sceptisch. Omdat je toch de zoon bent van de trainer. Maar ik denk dat ik ze wel aardig heb laten zien, dat ik toch best wat in mijn mars heb…”

Dat is nog met gevoel voor understatement, want de sterke prestaties van Lourens leverden hem uiteindelijk een overstap op naar Sparta Rotterdam, waar hij in eerste instantie aansluit bij Jong Sparta. Het wordt na zijn eerdere mislukte avontuur bij NAC Breda de tweede keer dat hij een kans krijgt bij een profclub. “Ik heb al van jongs af aan de droom om profvoetballer te worden. Daar ging ik voor bij NAC Breda, maar dat pakte niet uit zoals gehoopt. De keus voor Kloetinge is dus achteraf een goede gebleken, want hier heb ik de vorm weer teruggevonden en daardoor mezelf in de belangstelling van Sparta Rotterdam kunnen spelen, daar ben ik de club eeuwig dankbaar voor.”

Als valse nummer negen wil Lourens vol voor zijn kansen gaan en proberen een basisplek te veroveren. “Dat is het doel. Door omstandigheden is het bij NAC Breda niet gelukt, nu krijg ik een tweede kans die ik met beide handen aangrijp. Want hoeveel jonge voetballers krijgen de kans om prof te worden. En lukt het niet, dan heb ik het in elk geval geprobeerd. Ik zal hoe dan ook een betere voetballer worden door dagelijks te trainen en te spelen. Die bagage neem je altijd mee en dan zien we wel waar het schip strandt. Ik ben blij met de titel bij Kloetinge en dat ik daar samen met mijn vader intens van heb kunnen genieten en een bijdrage in heb gehad.”

Klik op Kloetinge voor meer artikelen over de club
Klik op Kloetinge voor meer informatie over de club

Hoewel in de 4^e Klasse A VC Vlissingen voor iedereen een maatje te groot bleek, daar kreeg men naast nummer twee Wolfaartsdijk en MZVC (dat als vierde eindigde) in DwO’15 een verrassende derde deelnemer aan de nacompetitie. Daar zag het voor de ploeg van rechtsbuiten Niels van Geystelen voor de winterstop absoluut niet naar uit.

“Met de winterstop hadden we slechts één punt gehaald en stonden we stijf onderaan. Dan is het helemaal reuzeknap als je ziet hoe we ons na de winter herpakt hebben. Als je dan in het tweede bedrijf zesentwintig punten bij elkaar voetbalt, dan is het extra zuur dat je voor de winter steeds verliest. Want je vraagt je dan steeds af hoe hoog je had kunnen eindigen als…. Maar ‘als’ telt nog altijd niet in het voetbal.”

Van Geystelen had voor de winter drie keer gescoord, en prikte daar na de winter nog eens zestien treffers bij, terwijl hij ook een aantal assists mocht bijschrijven. Toch is hij ook over zijn eigen presteren niet helemaal tevreden. “Nee, want ook ik heb voor de winterstop te weinig gebracht, dus dat moet komend seizoen constanter. En dan moeten we ook tegen onze directe concurrenten meer punten zien te pakken dan we nu gedaan hebben. Tegen de betere teams, als we zelf niet het spel moeten maken, gaat het wel oké. Maar dat moeten we over de gehele lijn meer zien te brengen, pas dan zullen we ook echt meer kunnen meedoen.”

Hij speelde in de jeugd van SVD, dat in 2015 samen met Volharding fuseerde tot het huidige DwO, waar hij op zijn zestiende debuteerde in het eerste elftal om er niet meer te verdwijnen. En voorlopig ziet hij dat ook niet gebeuren. “Ik voel me prima hier, het is een mooie club met prima spelersgroep. Bovendien komen er wat jonge jongens aan die dit seizoen al flinke stappen hebben gemaakt.”

Hoewel DwO’15 wellicht verrassend beslag legde op de derde periode, was het avontuur na één duel tegen FC De Westhoek al voorbij. En kan het vizier worden gericht op het nieuwe seizoen. “Daarin krijgen we in Danny Sandhövel een nieuwe trainer. Iedereen begint weer op nul en hopelijk kunnen we dan vanaf de start meedoen. Want de ambitie is toch wel om in de subtop te kunnen eindigen. Maar dan zal het wel bij iedereen een stuk constanter moeten. De potentie is er, nu de uitvoering nog.”

Klik op DwO’15 voor meer artikelen over de club
Klik op DwO’15 voor meer informatie over de club

Zonder scheidsrechters geen voetbal. Het is een slogan die al regelmatig is gehoord, aldus Jan de Vos. Maar het aantal scheidsrechters is de afgelopen jaren behoorlijk afgenomen. ‘En zij die nog actief zijn, worden steeds ouder, met alle gevolgen, risico’s en geregeld ook frustraties in en rond de velden van dien.’

Jan de Vos is voorzitter van Scheidsrechtersvereniging Noord- en Zuid Beveland, de SV NZB. “Geen enkele wedstrijd kan zonder een arbitragekorps. (Assistent-) Scheidsrechter, coaches, waarnemers en rapporteurs zijn een belangrijk onderdeel voor het organiseren van wedstrijden op alle niveaus. Het zijn bijna allemaal vrijwilligers, die wekelijks op en rondom de sportvelden en ook in de zaal te vinden zijn. Ook zij doen dit voor hun plezier, maar toch merken we dat er geregeld richting scheidsrechters sprake is van onsportief of ongewenst gedrag. Doodzonde en vaak ook een reden waarom ze ermee stoppen. En dat is nou juist wat wij als scheidsrechtersvereniging willen voorkomen.”

Bovendien is ook het aantal scheidsrechters dat lid is van een scheidsrechtersvereniging sterk gedaald, wat De Vos ook jammer vindt. “Maar het is ook in Walcheren en Zeeuws-Vlaanderen zo. Dus we staan daarin niet alleen. Toch wil ik scheidsrechters oproepen zich aan te melden en lid te worden, want we kunnen collectief echt wel wat betekenen. Aan opleidingen, als klankbord én ook richting clubs en de voetbalbond. Daarbij willen we als SV NZB meer de samenwerking zoeken met de clubs, want sámen moeten we dat tekort aan scheidsrechters zien op te lossen. Zodat er op termijn geen problemen ontstaan. Want er moét doorstroming komen, zodat er in de A-categorie wat aan de wekelijkse tekorten kan worden gedaan.”

Volgens De Vos is het een misvatting, dat de scheidsrechtersvereniging er alleen is voor de scheidsrechters die in de regio actief zijn. “Zeker niet! We zijn er namelijk ook voor de clubs. De samenwerking met clubs zouden we heel erg toejuichen. Voor spelregelavonden bijvoorbeeld, maar ook om iemand vanuit de vereniging te begeleiden die eventueel graag verder wil als scheidsrechter. Verder ook om wederzijds begrip te kweken voor scheidsrechters.”

Maar vooral ook om iedereen binnen de clubs up-to-date te houden als het gaat om spelregelkennis. “Dat is ook wel een hot item denk ik. Want soms zie je dat er in het veld of vanuit de dug-out wordt gereageerd op scheidsrechterbeslissingen, terwijl die de juiste regels hanteert. Als de kennis van de laatste nieuwe regels ontbreekt, dan kan dit ook tot vervelende situaties leiden. Wij kunnen als vereniging dan kader én spelers tijdens een infoavond bijvoorbeeld de nieuwste regels introduceren. Op die manier elkaar dus beter begrijpen, dat zou al een hoop situaties op en rond het veld kunnen voorkomen.”

Klik op Beveland Schouwen-Duiveland voor meer regionieuws
Klik op SV NZB voor meer informatie over de bond

BURGH HAAMSTEDE – Hij was met de nodige verwachtingen van tweedeklasser MZC’11 naar de ambitieuze zaterdag vierdeklasser FC De Westhoek gekomen. Maar toch heeft de overstap Dylan Adelaar (26) niet gebracht wat hij ervan had gehoopt. Daarom vertrekt hij al na één seizoen en maakt de overstap naar Bruse Boys.

“Ik heb er wel de nodige tijd over getwijfeld, maar toen ik met Michel Maaskant, de trainer van Bruse Boys, had gesproken toen heb ik de knoop doorgehakt. Het verhaal wat me werd verteld, ongeacht op welk niveau Bruse Boys komend seizoen actief zal zijn, dat sprak me aan en heeft me uiteindelijk over de streep getrokken. Ik ben vanuit MZC’11, waar ik ook gewoon basisspeler was, naar De Westhoek gekomen met maar één doel: eerste of tweede worden. Dat is helaas niet gelukt en dat is enorm jammer. Maar daarvoor zijn ook wel aantoonbare oorzaken te beschrijven, want rondom het voetbal is er hier het nodige gebeurd en dat heeft toch zijn weerslag wel gehad op de prestaties.”

Met een periodetitel haalde Adelaar met zijn teamgenoten nog wel een ‘troostprijs’, maar blij werd de aanvaller er zeker niet door. “Het is een teleurstellende competitie geweest voor ons. Vooral ook omdat ik binnen onze groep wel de échte drive miste om er met elkaar alles uit te halen wat binnen onze kwaliteiten lag. En dat is enorm zonde. Ik ben ontzettend fanatiek, maar als je dan in het weekend van de topper tegen SKNWK maar met een paar man traint en er enkele basisspelers op zaterdag weg zijn…. Dan mis je kwaliteit en dat kost dan logischerwijs ook punten en overwinningen. En zo hebben we een aantal momenten gekend waardoor ik ben gaan twijfelen of ik met mijn overstap wel de goede keuze had gemaakt. Maar achteraf is alles makkelijk praten. Vooraf had ik er veel vertrouwen in en ik heb gedurende het seizoen ook alles gegeven. Heb twintig goals gemaakt en veertien assists afgeleverd, dus dat verwijt kan ik mezelf qua prestaties zeker niet maken gelukkig.”

Terugkeren naar De Westhoek was ook terugkeren naar de roots. “Ik kom hier vandaan en wilde graag voor de titel spelen. Dat is niet gelukt en dat valt tegen, want ik denk dat we compleet zouden zijn gebleven, dat het er wel in had kunnen zitten. En dat is zonde. Ik had bewust gekozen voor een stapje lager te voetballen, want ik had net promotie gemaakt op het werk en merkte dat ik minder fit raakte. Dus de keuze voor Westhoek was er eentje met het verstand, want ik woon samen in Renesse met mijn vriendin die bij de dames van Sparta Rotterdam speelt. Dus het was al bij al behoorlijk druk, maar toch merk ik dat ik misschien we te ambitieus en fanatiek ben voor een lager niveau. Vandaar dus nu de keus om weer te vertrekken naar Bruse Boys. Maar eerst proberen om toch met FC De Westhoek zo ver mogelijk te komen in de nacompetitie. Want dat zou dan toch wel een mooie afsluiter zijn.”

Klik op FC de Westhoek voor meer artikelen over de club
Klik op FC de Westhoek voor meer informatie over de club