Home Blog Pagina 521

Beerse Boys 9 behouden hun leider Paul den Otter

Vandaag gaan we in gesprek met Sem Pasmans van Beerse Boys 9. Sem is aanvoerder van het team en heeft die rol eigenlijk opgeëist door in de JO19-2 een aanvoerdersband te bestellen. Vandaag vertelt hij meer over zijn elftal.

We wilde weten hoe dit elftal is ontstaan. Hierop vertelde Sem dat dit elftal eigenlijk al sinds de JO15-2 samenspeelt. ‘’Dit team bestaat dus al enkele jaren. Af en toe zijn er wat mensen bijgekomen en weer vertrokken. De meesten zijn trouw gebleven aan het team. Samen maken we nu de stap naar het negende. Dit team bestaat uit spelers die eigenlijk veel te goed zijn voor ons, maar die vinden het niks om zo serieus in een hoger team te spelen. Dit jaar hebben we onze oude, vertrouwde leider Paul den Otter en onze nieuwe coach Dimitri van den Biggelaar weer terug. Paultje vind alles leuk en geweldig! Al schiet je tien meter voor de goal langs zegt hij nog: ‘’hij was niet goed, maar wel verrekte hard!’’. Paul vormt een goud duo met Dimitri, die eigenlijk een Paul 2.0 is dus dat komt helemaal goed dit seizoen.’’

Met hun leiders heeft het elftal de doelstelling gesteld dat ze ooit kampioen willen worden. ‘’Dit jaar zal dat lastig gaan worden, maar als we wat meer gewend zijn aan het senioren voetbal moet dat wel goed komen. Twee weken geleden hebben we namelijk met 17-1 verloren van Oirschot Vooruit. Aan de trainingen zal het in ieder geval niet liggen. We trainen elke woensdagavond met alle lagere teams van Beerse Boys samen en dit gaat er fanatiek aan toe. We beginnen vaak met wat oefeningen en daarna is het de rest van de training lekker partijen in teams van zes.’’

Vervolgens wilde we wat meer weten over unieke spelers binnen het elftal. ‘’ We zijn allemaal lolbroeken, maar er steekt er één met kop en schouders bovenuit. Dat is Jurre van den Biggelaar, het neefje van de coach. Verder ben ik iemand die ’s morgens veel moeite heeft om mijn bed uit te komen. Zo stonden er twee weken geleden vijf teamgenoten naast mijn bed om mij te wekken. Ze hadden mijn tas en alles al ingepakt dus ik kon gelijk in de auto stappen. Ik ben hier niet trots op maar het is wel ideaal, toch? We hebben ook onze DJ Wes Neggers hij neemt altijd de muziek over als we aan de warming-up beginnen.
Kiske Kemps is iemand die wel eens komt opdagen om te kijken in plaats van te spelen. Dit heeft ook voordelen want na de wedstrijd staat hij altijd meteen klaar met een blaadje bier. Tot slot hebben wij ook nog twee houthakkers centraal in de verdediging staan. Dit zijn Hein Buijlinckx  en Mitch van der Heijden als er een speler is doorgebroken schromen zij niet om een pootje te haken.’’

Dit elftal onderneemt ook allerlei leuke activiteiten. ‘’De leukste activiteit die we nu al drie jaar organiseren is het teamweekend, dit is altijd een feest. In het eerste jaar zijn we naar België geweest. Het jaar daarna was helaas corona, toen hebben we met tentjes en een caravan bij iemand in de wei gelegen. Het derde jaar zijn we weer naar België gegaan. Tijdens ons teamweekend is de vrijdagavond voor de spelers, waar we gaan feesten. De zaterdag nodigen we onze trainers en leiders uit voor een barbecue en een pub quiz. Tot slot hebben we elk jaar een kerst-/nieuwjaarsborrel, dit is ook altijd heel gezellig.’’

Tenslotte hebben we het over een aantal hoogte- en dieptepunten. ‘’Ons dieptepunt is denk ik dat we nu weer naar het negende zijn. Onze twee jeugdhelden zijn we toen verloren, dit waren Tom Bodde en Erwin van de Schoot. Dit zijn vier jaar onze trainers geweest. Ze zijn weliswaar niet meer onze trainer, maar we zien ze nog elke zondag in de kantine na de wedstrijden. Het hoogtepunt van ons team is dat we afgelopen team weekend te horen hebben gekregen dat Paul den Otter onze nieuwe coach blijft. Dit was zo mooi omdat hij eigenlijk zou stoppen vorig jaar. Gelukkig is hij er dus nog minimaal één seizoen bij!’’

Klik op Beerse Boys voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Beerse Boys voor meer informatie over de club.

Van de Werken van OFB: ‘Je doet het voor de kinderen’

Meester op een basisschool en op de achtergrond veel werk verzetten voor OFB. En hoewel hij er zelf geen officiële titel aan wil geven, regelt Jan Willem van de Werken in Ooltgensplaat en omstreken stiekem een hele hoop. “Je doet het voor de kinderen.”

Dat het balletje raar kan rollen, weet ook de 48-jarige leerkracht maar al te goed. “Eigenlijk kom ik hier helemaal niet vandaan. Ik wilde weten of ik directeur op een school kon worden, maar dat was misschien een iets te grote stap.” Totdat. “Ze zochten in Ooltgensplaat een adjunct-directeur, toen zijn we hier komen wonen.” En nadat zijn dochter op voetbal ging, begon ook zijn liefde voor OFB. “Mijn vrouw heeft op hoog niveau gevoetbald en de kinderen houden heel erg van voetbal, dus we zijn wel een echte voetbalfamilie. Op die manier rol je er dan in.” Zijn vrouw begon met het trainen van ‘de Kabouters’ en ook Van de Werken zelf zit sinds een jaar of tien niet stil. “Je kunt vanaf de zijlijn wel roepen dat dingen anders kunnen, maar dan moet je er ook wat aan doen.”

Op de kaart
Daar lag ook meer zijn talent, zo lacht hij. “Ik heb een tijdje gevoetbald, dat was niet zo’n succes.” Bij OFB heeft Van de Werken zijn plekje helemaal gevonden. “Het is een gezellige dorpsvereniging, echt een afspiegeling van de bevolking hier. Een warme club.” En dat is niet voor niks. “We hebben elkaar nodig om stand te kunnen houden, helemaal met de vergrijzing in ons dorp. Op school zie je het ook, maar bij de voetbal natuurlijk net zo goed. Daardoor heb je gewoon minder jeugd.” Een beetje extra aandacht, kan dus geen kwaad. “Als meester zijn die lijntjes kort. Als er voor de sportdag een locatie geregeld moet worden, is dat binnen een halve minuut gedaan. Of flyers ophangen, noem maar op.” En hoewel Van de Werken zelf vindt dat hij niet zoveel doet, is het lijstje aan vrijwilligerswerk toch behoorlijk lang. “Vertrouwenspersoon, lid van de toernooicommissie, trainer, sparringpartner voor mensen uit het bestuur en fotograaf voor de sociale media.” Zijn motivatie is simpel. “Als je bijvoorbeeld ziet dat er geen toernooien meer georganiseerd worden, vind ik dat zonde. Dan ga ik het zelf doen.” Al heeft hij nog een reden om betrokken te blijven. “Ik probeer clubs als RKC Waalwijk en Sparta Rotterdam naar ons sportpark te krijgen voor clinics voor onze jeugd of die van andere clubs. Op die manier zetten we onszelf toch positief op de kaart.” Als meester van groep zeven en acht, niet zo gek. “Je bent elke dag met kinderen bezig. Eigenlijk help je ze op weg richting de puberteit en een eigen identiteit.”

Dingen regelen
De toernooien staan inmiddels alweer op de rol, dat doet Van de Werken goed. “Als de tegenstanders naar je toe komen, dat alles weer perfect geregeld was, dat geeft voldoening. Voor zo’n klein clubje, is dat een mooie waardering. Voor mij, maar ook alle vrijwilligers die op die dagen klaar staan om te helpen.” Ook zelf geniet hij er met volle teugen van. “Ik regel veel dingen, daar houd ik gewoon van. Bijvoorbeeld met RKC, waar de lijnen naar de club heel kort zijn. Dan krijg je het nummer van een trainer of een speler, zodat we weer dingen af kunnen spreken samen.” Ook online zet hij zich in voor de club. “Naast Facebook en Twitter, hebben we sinds drie jaar een Instagram-account, dat loopt hartstikke goed. In het weekend komen we regelmatig op 700 views.” En dat allemaal, op de achtergrond. “Mensen vragen weleens: Zit ‘JW’ nou in het bestuur? Officieel niet, maar ik doe stiekem best veel.” Ook op de zaterdagmorgen is hij bij OFB te vinden. “Tot een uur of twaalf, dan zit ‘mijn taak’ er weer op. Ik heb ook nog een gezin, haha!” Voorlopig, blijft hij daar gewoon lekker mee doorgaan. Op zijn eigen manier. “Ze hebben, toen er nog geen voorzitter was, vaak gevraagd of ik dat wilde worden, maar dat is een beetje té. Leerkracht én voorzitter, dat is te veel. Gewoon een beetje sparren met mensen, dat vind ik mooi.” En precies dat, is tekenend voor de gezellige dorpsvereniging. “Veel mensen hebben hart voor de club. Een secretaris die hamburgers staat te bakken, selectiespelers die training geven, of een bestuurslid dat gaat keepen. Dat is OFB!”

Klik op OFB voor de laatste artikelen over de club.
Klik op OFB voor meer informatie over de club.

Andu Blokland gaat de concurrentiestrijd aan bij VOC

Andu Blokland maakte afgelopen zomer de overstap van Spartaan’20 O21 naar de hoofdmacht van VOC. De keeper is bij VOC geen eerste keeper en kwam ook binnen bij de club met een blessure. Opgeven staat niet in het woordenboek van Blokland, zo gaat hij de concurrentiestrijd 100% aan. 

Carrière
Andu Blokland is 21 jaar en keept momenteel bij de hoofdmacht van VOC. Op zesjarige leeftijd begon de keeper met voetballen achter zijn huis op een grasveldje. “Daar begon ik eigenlijk alles na te doen wat ik de keepers op tv en FIFA zag doen. Ik heb nooit gedacht om een veldspeler te worden, ook al kan ik goed meevoetballen. Op een dag liep ik naar m’n moeder toe en zei ik dat ik graag bij Feyenoord wilde voetballen. Vervolgens werd ik aangemeld voor de talentendag en begon ik bij SC Feyenoord. Na SC Feyenoord maakte ik de stap naar Alexandria’66. Hier kwam ik terecht in de D1 (tweede divisie) en heb ik ook nog in de C1 gespeeld. Vervolgens de overstap naar BVV Barendrecht gemaakt. Dat is denk ik wel één van mijn beste keuzes geweest. Zo heb ik mij bij BVV Barendrecht ontwikkeld vanaf de O15 tot de O19 en had ik grote stappen gemaakt. Deze grote stappen hebben ervoor gezorgd dat ik de overstap kon maken naar Spartaan’20. Bij Spartaan’20 kwam ik terecht in de O21 en speelde ik tegen teams als VVV Venlo en Fortuna Sittard. In de twee jaar bij de club uit Zuid heb ik mezelf eigenlijk ontwikkeld tot de speler dat ik nu ben en hebben de tegenslagen mij sterker en beter gemaakt.”

Na Spartaan’20 had Blokland gekozen om te verkassen naar het eerste elftal van VOC, die momenteel actief zijn in de vierde divisie Zondag. “Op dit moment heb ik helaas nog geen basisplek kunnen veroveren. Zo kwam ik ook binnen met een blessure, maar ik ga de concurrentiestrijd 100% aan!”

Ontwikkeling
De keeper is voornamelijk trots op de stappen die hij heeft kunnen maken. “Afgelopen seizoen, bij Spartaan’20, heb ik mezelf ontwikkeld tot een keeper dat echt op en boven het niveau van de derde divisie O21 kan stijgen. Daar ligt ook de lat niet. Verder vind ik het een grote stap en prestatie dat ik de stap naar VOC heb kunnen maken. Voor het eerst spelen in een eerste elftal en dat dan ook op niveau.”

Hoogte- en dieptepunten
Blokland heeft ook zeker wat hoogte- en dieptepunten meegemaakt in zijn carrière. Zo heeft hij met de O15 van BVV Barendrecht de beker gewonnen. “Na een lang seizoen waren we door alle rondes gekomen en is het toch fijn de beker binnen te kunnen slepen. In de O17 met BVV Barendrecht waren we ook kampioen geworden in de vierde divisie. Nog een hoogtepunt was mijn seizoen met Spartaan’20 O21. Daar had ik flink wat wedstrijden en prestaties op mijn naam gezet en zat ik het beste in mijn spel.”

Het dieptepunt was in de fase toen Blokland de stap maakte van SC Feyenoord naar Alexandria’66. “Ik wilde toen eigenlijk bijna stoppen met keepen. Ik zag geen plezier meer in het spel en eigenlijk wilde ik niet meer doorgaan. M’n ouders hebben mij altijd gesteund en gelukkig overgehaald om door te blijven gaan. Mijn andere dieptepunt waarin ik heb gezeten is dat ik begin mei een enkelblessure had opgelopen. Daardoor heb ik tot midden augustus last van gehad en moest ik op krukken lopen. Ik kon al die tijd niet voetballen. Het was net alsof mijn leven eventjes stil stond. Gelukkig ben ik er sterker uitgekomen.”

Concurrentiestrijd
Blokland zit momenteel in de laatste fase van zijn blessure en kan niet wachten om de concurrentiestrijd aan te gaan met de andere keepers bij VOC. “Dat is een persoonlijk doel voor mij. Ik speel al wedstrijden zonder pijn, maar soms voel je het toch nog wel zeuren. Ik wil eerst 100% herstellen en dan de concurrentiestrijd aangaan. Daarnaast wil ik graag hogerop komen en heb ik er nog altijd geloof in.”

VOC
De keeper heeft voornamelijk gekozen voor VOC doordat het een mooie club is met een prachtige sfeer. “Het is daar eigenlijk super gezellig. Daarnaast spelen ze ook op een goed niveau en denk ik dat ik vanuit daar ook meerdere mogelijkheden heb. De keeperstraining is ook verzorgd en speel ik daarnaast ook nog met een aantal bekenden.”

VOC staat momenteel op de tiende plek. “Dit komt eigenlijk doordat we onnodig punten hebben verspeeld. Ik heb wel genoeg vertrouwen in het team. We gaan ons herpakken en punten winnen. Met de kwaliteit die we in ons team hebben, horen wij in de top vijf te staan.” 

Wij wensen Andu Blokland veel succes dit seizoen!

Klik op VOC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VOC voor meer informatie over de club.

In gesprek met Mike Polderman van VV Bavel

Vandaag gaan we in gesprek met Mike Polderman, de centrale verdediger van VV Bavel. Dit seizoen wilt Polderman niets minder dan kampioen worden met VV Bavel en weer in de tweede klasse spelen. 

Mike Polderman is 26 jaar oud en speelt als centrale verdediger in het eerste elftal van VV Bavel. “Ik ben woonachtig in Breda, waar ik samen met mijn beste maat woon op de Grote Markt. Naast het voetballen werk ik als productspecialist bij Audi en heb ik mijn eigen bedrijf genaamd Storm Studios. Hierin werk ik als fotograaf, maak ik muziek en verkoop ik zelfgemaakte kleding. Daarbij heb ik bijna vijftig paar sneakers en ben ik vaak op het terras te vinden. Een echte bourgondische jongen, geboren en getogen in Breda!”

Sportpark De Blauwe Kei
Mike Polderman was vier jaar oud toen hij in 1999 speler werd op Sportpark De Blauwe Kei. “Na tegen elke flesje aan te schoppen op straat begon ik als kleine jongen bij de zogeheten ‘kabouters’. Samen met mijn vader begon hier het voetbalavontuur bij VV Baronie. Als fanatieke leider, vlagger en supporter stond hij heel mijn jeugdopleiding aan mijn zijde. Mijn moeder is vanaf die dag nog steeds mijn meest trouwe supporter. Zij stond volledig achter mijn keuze om op voetbal te gaan. Ik vormde me al snel tot een kleine agressieve verdediger en deed niets liever dan slidings maken en ballen koppen. Gelukkig helpt tegenwoordig mijn lengte hier meer een handje bij dan vroeger, haha!”

Carrière
De centrale verdediger begon in de F8 bij VV Baronie. “Van de F8 maakte ik de stap naar de F1. We werden ongeslagen kampioen en staken er met kop en schouders bovenuit. Ronald van Wereld was de trainer waar ik voor het eerst kampioen mee werd. Hierna schoof ik snel door naar de E-selectie, waar ik indruk maakte op een scout van RBC Roosendaal en een jaar later bij de KNVB-selectie zat van regio Breda en omstreken. Ik deed mijn best, maar bleef voetballen voor mijn jeugdliefde VV Baronie. De overstap naar de D-selectie was het begin van de mooiste tijd van mijn jeugdopleiding. Onder Ivo Snijders speelden we in de tweede divisie en eindigde we als vijfde boven onder andere NAC Breda en FC Den Bosch. Dat jaar pakte we ook nog de eerste plaats op een meerdaags toernooi. Hierna speelde ik nog in de selectie totdat ik in de A-jeugd een tegenvaller te verduren kreeg door niet geselecteerd te zijn voor de A1. Aangezien ik niet van opgeven houd ging ik door en vond ik vervroegd de aansluiting bij de senioren-selectie terwijl ik in de A2 speelde.”

Daarna ging het erg snel voor Polderman. “In 2015 maakte ik onder Peter Pijpers mijn debuut in het eerste elftal in de hoofdklasse. Na een seizoen lang meetrainen, met elke donderdagavond Matthew Amoah als directe tegenstander, kreeg ik de kans om mezelf te bewijzen tegen Gemert thuis. Tot op de dag van vandaag was dit mijn mooiste voetbalmoment. Mijn vader en moeder in tranen langs de kant, na een onverwacht goed debuut van mijn kant. Ik verving toen de geblesseerde Shane Lourens.”

Na Polderman zijn debuutseizoen kwam er een trainerswissel. “Helaas viel ik toen buiten de boot. Ik wilde weer plezier terugvinden in het voetballen, waardoor ik een jaar later de overstap maakte naar VV Bavel. Aan de groene shirts hoefde ik niet te wennen en onder Fred Vrolijk stapte ik in een compleet nieuw voetbalcultuur. Na even te moeten wennen aan het echte mannen voetbal, heb ik me weten aan te passen en kan ik zeggen dat ik fysiek en mentaal stappen heb gemaakt. Ik zit goed op mijn plek en speel met veel vertrouwen.”

Mooie momenten
Naast het debuut van de centrale verdediger in het eerste elftal van Baronie en de kampioenschappen in de jeugd, was het winnen van de beker met Baronie 2 een mooie dag in zijn carrière. “Mijn teamgenoten waren dat jaar ook echt mijn vrienden en na 120 minuten voetballen winnend van het veld te lopen voelde geweldig. We werden dat jaar ook nog eens kampioen. Bij Bavel was het pakken van de periodetitel ook een mooi moment. Bavel haalde nog nooit de tweede klasse. Wij waren hierdoor echt dichtbij. Uiteindelijk promoveerde we door eerste te eindigen toen de competitie stopte door corona.”

Hoogte- en dieptepunten
De speler heeft veel mooie momenten beleefd in zijn carrière, maar heeft ook zeker wat hoogte- en dieptepunten meegemaakt. “Een hoogtepunt voor mij was het maken van de 1-0 thuis tegen Groen Wit in de 75e minuut, nadat ik die nacht niet had geslapen door een inbraak in mijn huis. Door de winst bleven we bovenaan staan en kon ik de zorgen even vergeten. Een paar weken later promoveerden we en bleken de punten essentieel te zijn. In de jeugd schoot ik ook ooit een penalty binnen in de finale van een meerdaags toernooi, waarbij het terrein vol stond met publiek. De zenuwen en de opluchting van de goal gaven een enorme kick. Zeker ook een hoogtepunt!”

Mike Polderman is echt een kind van de club. Zo was zijn dieptepunt ook de laatste wedstrijd die hij speelde voor Baronie. “Ik kon mijn kop er niet bijhouden en barstte in tranen uit toen ik mijn vader knuffelde. Het was het einde van een prachtige periode. achttien jaar Baronie. Ik zal altijd een zwak blijven houden voor deze club.”

VV Bavel
Polderman heeft gekozen voor VV Bavel door de gezelligheid en betrokkenheid van de mensen bij de club. “Ik voel me hier enorm gewaardeerd als speler en als persoon. Het is meer dan voetballen. Iets wat ik helaas wel eens heb gemist bij Baronie, buiten de vaste vriendengroep die ik daar had. Ik hoop ooit nog met deze jongens onze comeback te maken, maar momenteel geniet ik van de tijd met mijn teamgenoten van VV Bavel. Het leuke is dat ik in mijn eentje verkaste richting Bavel, maar inmiddels meerdere oud teamgenoten heb mogen verwelkomen als Daan Diepstraten, Bart Diepstraten, Ralph van Loon, Shane Lourens (inmiddels helaas niet meer) en Donny van Gool. Extra gezellig.

Naast het actief zijn als speler wilt Mike Polderman ook een andere rol vervullen bij de club. “Ik zou graag ooit nog als trainer werkzaam willen zijn, maar door de drukte van mijn werk en andere zaken is dit helaas niet mogelijk.”

Een vaste waarde
Een persoonlijk doel voor Polderman dit seizoen is om een vaste waarde te blijven voor de club. Binnen en buiten de lijnen. “Ik wil graag jonge jongens helpen groeien in het seniorenvoetbal en geliefd persoon te worden binnen de club. Voetballen doe ik voor de adrenaline, maar ik wil vooral plezier maken. Ik hoop ooit nog kampioen te worden met Bavel en op de platte kar door het dorp te mogen rijden. Dit hebben we helaas moeten missen door de corona tijd.”

Kampioen worden en niets anders
Dit seizoen wilt Mike Polderman kampioen worden en niets anders. “Ik wil terug naar de tweede klasse en feest vieren met iedereen die Bavel een warm hart toedraagt. Persoonlijk hoop ik ook nog wat goals te kunnen maken met het hoofd, maar vooral een vervelende tegenstander te zijn voor de spitsen bij ons in de competitie. Met de selectie die we hebben moeten we dominant kunnen zijn elke wedstrijd en afdwingen om dit seizoen als kampioen af te sluiten. Misschien wel het allerleukste om weer tegenover oude bekende te staan. Denk zo aan Alkan Uzun (trainer Dia), die mij ooit kampioen maakte bij Baronie. Ook spelers als Brent Lips, Menno van Vliet, Luc van Vliet en Fred Vrolijk als trainer van Terheijden. Binnen de lijnen zijn het even geen vrienden meer, haha!”

Foto: Marcel Mol Photography

Klik op VV Bavel voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Bavel voor meer informatie over de club.

De club UVVA past perfect bij trainer Ramon de Jong

Vandaag spreken we met de 50-jarige Ramon de Jong (links op de foto). Ramon is trainer van de MO16 bij UVVA en techniek trainer namens UVVA bij voetbalclub Focus ’07. Voorheen was hij actief als technisch jeugd coördinator en trainer van verschillende jeugdelftallen bij de meisjes.

Carrièreverloop
Ramon is op 5-jarige leeftijd begonnen bij VVIJ. Hier heeft hij alle selectieteams doorlopen. ‘’Ik ben op mijn twaalfde gescout door FC Utrecht. Bij FC Utrecht trainde ik één à twee keer per week en speelde ik wedstrijden in combinatie met VVIJ.’’ Een zware knieblessure, waar hij drie keer aan geopereerd is zorgde ervoor dat De Jong moest stoppen. ‘’Revalideren vanaf mijn 23ste tot mijn 28ste met vallen en opstaan zorgde ervoor dat ik moest stoppen.’’ Hierna heeft de trainer een tijd niks gedaan totdat zijn dochter (Fay) zeven jaar oud werd en niet op hockey, maar op voetbal wilde. ‘’Zij ging voetballen en werd getraind door twee meiden uit de Vrouwen 1 van Vriendenschaar. Hier begon ik als trainer.’’

Fay ging van pupil naar de MO9. Hier is Ramon meegegroeid als trainer en raakte hij later meer betrokken bij de club. ‘’Ik ben toen technisch jeugdcoördinator geweest voor zes jaar  waarbij ik het ledenaantal heb zien groeien. Zowel de kwantiteit als de kwaliteit ging omhoog. Trainers heb ik toen cursussen laten volgen waardoor het niveau van de meisjes ook erg omhoogging. Hier kwam dan ook de UVVA (Utrechtse Vrouwen Voetbal Academie) kijken. Mijn dochter is toen gescout voor de academie en speelt hier dan ook sinds dit jaar.’’

Komst bij de UVVA
Doordat De Jong’s dochter speelster was bij UVVA, kon hij daar ook trainer worden. Ramon is dan ook trainer van het team van zijn dochter, de MO16. ‘’De oprichter van de UVVA en ik, zijn sinds zeven jaar zeer goede kennissen/vrienden van elkaar. Hij zocht iemand met verstand van zaken, die beschikbaar was en het moest vertrouwd aanvoelen. Doordat mijn dochter bij UVVA ging voetballen was de overstap erg makkelijk.’’

Band met de club
De UVVA ademt voetbal, speelt prestatief en heeft dezelfde denkwijze als de trainer van de MO16. ‘’Plezier staat voorop. We willen speelsters de kans en mogelijkheid bieden om zich nog meer te ontwikkelen. Hier ben ik als jeugdcoördinator bij Vriendenschaar ook mee bezig geweest.’’ Aan de slag gaan met een jonge, nieuwe groep vol talenten is natuurlijk een uitdaging. ‘’Ik word volledig vrijgelaten in trainingsmethode en word overal bij betrokken. De betrokkenheid van John Kaersenhout (oprichter UVVA) naar trainers en speelsters is erg groot. We spreken elkaar regelmatig en dit gaat niet alleen over voetbal. Dit schept een band. Er wordt over veel dingen nagedacht die bij veel amateurverenigingen nog niet aan de orde zijn. Hier word je als trainer ook bij betrokken. Daarom is dit de club voor mij.”

Begeleiden van talenten
De MO16 is momenteel actief in de JO15 jongenscompetitie. Hierin worden de dames van de MO16 klaargestoomd voor het grotere werk. Zowel fysiek als mentaal. ‘’Het doel is de meisjes zo te trainen dat ze een overstap wellicht naar een BVO kunnen maken. Doormiddel van veel vlieguren op het trainingsveld en betere tegenstanders op de zaterdagen krijgen de speelsters nog meer gevoel voor het voetbal. Handelingssnelheid, balbehandeling, techniek, zelfvertrouwen, het leren van spelsituaties en balans. Je wilt als club talenten ontwikkelen en begeleiden.”

Huidige seizoen
Het team van Ramon is sinds juli 2022 bij elkaar en bestaat uit meiden van verschillende verenigingen met verschillende karakters. Het doel is teamvorming, weerstand kweken en verhoging van handelingssnelheid. ‘’De uitdaging voor dit seizoen is om ze klaar te stomen om landelijk tegen meisjes te voetballen. Veel trainen twee keer per week regulier, één à twee keer per week techniektraining en één keer per week de wedstrijd.”

Progressie
De trainer wil natuurlijk progressie zien dit seizoen. De toekomst van de meiden hangt er namelijk wel een beetje vanaf. ‘’Wij verwachten meer van speelsters. Zij mogen ook meer van ons verwachten. We willen door middel van cursussen/opleidingen onszelf verbeteren. Dit kan je dan weer meenemen op het veld. Het zou mooi zijn om speelsters naar een hoger platform te krijgen. Dit zal mijn invulling zijn de komende jaren.’’

Hoogte- en dieptepunten
Een hoogtepunt voor De Jong is als één van zijn speelsters (misschien wel zijn dochter Fay) richting een BVO vertrekt. “Eerdere hoogtepunten zijn natuurlijk mijn eigen ervaring bij FC Utrecht en mijn dochter Fay die bij de KNVB heeft getraind. Maar ook mijn oude team bij Vriendenschaar (MO17). Ze begonnen in de vierde klasse en door kampioenschappen kwamen ze in de eerste klasse.’’

Ramon zijn zware knieblessure is natuurlijk een dieptepunt die roet gooide in een eventuele mogelijkheid tot profvoetballer. Dezelfde blessure overkwam dochter Fay op 10-jarige leeftijd. Revalidatie van haar duurde zo’n tweeëneenhalf jaar. ‘’Dit was een dieptepunt, niet alleen voor mij, maar zeker ook voor haar. Met hard werken is dit omgekeerd tot een hoogtepunt. Ze is sterker en fitter als ooit tevoren’’

Het leukste als trainer
We vroegen aan de trainer wat hij het leukste vindt aan het trainersvak. ‘’Het leukste gebeurt eigenlijk op het veld. De interactie met elkaar. De progressie zien. Van het beginpunt tot waar je nu bent, hierop terugkijken en verbetering zien. Dat is het allerleukste. Dit tezamen met het plezier, enthousiasme en inzet van de meiden maken dit tot het leukste van het trainersvak.’’

Wij wensen Ramon de Jong veel succes dit seizoen!

Klik op Focus ’07 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Focus ’07 voor meer informatie over de club.
Klik op UVVA voor meer informatie over de club.

Drechtstreek wil het verloren terrein snel terugveroveren

Na een lastig seizoen viel voor Drechtstreek bijna drie maanden geleden dan toch het doek. Het verlies tegen Streefkerk betekende degradatie naar de derde klasse. De club maakt al jaren een wisselvallige prestatiecurve door. Na de opmars uit de vierde klasse vloog de voormalige ‘vliegtuigclub’ nog geen tien jaar geleden naar het linkerrijtje van de eerste klasse. Dit jaar volgt weer eens een afzink naar de derde klasse.

PAPENDRECHT – Maar bij Drechtstreek kijkt men sinds de oprichting, nu 76 jaar geleden, altijd vooruit. Op het tweede veld is in de snikhete zomer kunstgras gelegd. De aanleg van dit tweede kunstgrasveld geeft natuurlijk wat lucht, maar de capaciteit blijft gelijk. ,,Wij hadden vier velden en wij houden vier velden”, vertelt voorzitter Steven Wierckx. ,,De winst zit met name straks in de wintermaanden wat betreft de beschikbaarheid van trainingsvelden. Op het voormalige wetra-veld moesten wij nogal eens een training schrappen. Die tijd is voorbij. Dat gaat dus niet meer gebeuren.”

Wierckx, nu vier jaar voorzitter, vindt het vervelend dat Drechtstreek komend seizoen weer derdeklasser is. ,,Dat past niet echt bij onze club. Als vereniging zouden wij een stabiele tweedeklasser moeten zijn. Wij hebben een fase gehad dat wij na een mooie serie overwinningen zelfs even meededen voor een periodetitel. Het is teleurstellend dat wij het in het afgelopen seizoen niet gered hebben. Wij hebben punten gepakt tegen ploegen die boven ons stonden maar wij hebben het niet laten zien tegen de clubs die onder ons stonden. Maar goed, het is gegaan zoals het gegaan is. Nu hebben wij als doelstelling om in het komende seizoen te promoveren en trachten direct terug te keren op het tweede-klasse niveau.” Wierckx begrijpt dat er daardoor sprake is van interne druk op de trainersstaf. ,,Maar wij zijn ook realist. In corona tijd heeft onze trainer Paul Koster extreem veel last gehad van  blessuregevallen. Dat ligt niet binnen de invloedsfeer van Koster. Hij gaat overigens met vrijwel dezelfde spelersgroep door en krijgt daarnaast de beschikking over wat talentvolle jongens uit eigen opleiding.”

 

Jeugdafdeling

Bij Drechtstreek is men opgetogen dat John den Dunnen zich met de jeugdopleiding gaat bezighouden. De oud-prof wordt trainer/coach van het team JO19-1. Een groep die qua niveau tegen de divisies aanschurkt. Wierckx: ,,Dat past in het beleid van de club om eigen spelers op te leiden voor het eerste elftal. Wij zullen de jeugdafdeling altijd stimuleren en faciliteren om de doorstroming naar het eerste elftal te garanderen.”

Nieuw voor het seizoen 2022-2023 is de inschrijving van een prestatief team in de leeftijdsklasse tot 23 jaar. ,,Wij gaan met onze technische commissie kritisch volgen of wij daar met het potentieel dat wij daarvoor beschikbaar hebben, goed genoeg zijn”, licht Wierckx toe. ,,Het betekent dat jonge spelers vanuit de JO19 niet bij het eerste of tweede maar bij O23 kunnen gaan aansluiten. Het zou in de toekomst kunnen betekenen dat niet het tweede elftal maar ons O23-team het opleidingselftal wordt.” Het betekent voor Drechtstreek een leerproces, want het is de vraag hoe dit zich gaat ontwikkelen.

Klik op Drechtstreek voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Drechtstreek voor meer informatie over de club.

Dennie Kleijn van ASV Arkel vertelt over zijn carrière

Vandaag gaan we in gesprek met ASV Arkel speler Dennie Kleijn. De 21-jarige zit in zijn derde jaar HBO Bedrijfskunde. Hij gaat nu voor zijn tweede jaar bij de A-selectie bij ASV Arkel en vertelt in dit interview meer over zijn carrière.

Dennie is begonnen met voetballen bij ASV Arkel toen hij acht jaar oud was. Hij begint nu aan zijn vijftiende seizoen bij de club. ‘’Ik mocht pas op voetbal gaan als ik mijn zwemdiploma had gehaald. Deze wilde ik dus zo snel mogelijk halen. In de tijd dat ik in de pupillen speelde, wilde ik nooit bij de selectie. Dit kwam misschien doordat ik een beetje onzeker was. Ik vond het ook heel spannend. Ik begon als linksbuiten/spits vanwege mijn snelheid en diepgang. In de junioren ging ik op het middenveld spelen en uiteindelijk ben ik bij het eerste linksback gaan spelen. De overgang van de jeugd naar senioren was wennen omdat het veel fysieker is en de intensiteit hoger lag tijdens de wedstrijden.’’

We spraken met Dennie over verschillende hoogte- en dieptepunten. ‘’Het dieptepunt kwam aan het einde van vorig seizoen. We zijn toen gedegradeerd in de nacompetitie via strafschoppen tegen Streefkerk. Ook verloren we de finale van de Proxsys Cup met de O17, dat zit me nog steeds dwars. Ik kan me nog herinneren dat het heel stil bleef in de kleedkamer, de rest van de avond had ik geen woord meer gezegd. Mijn hoogtepunt was vorig seizoen. Toen mocht ik tijdens de eerste competitiewedstrijd tegen De Zwerver in de basis beginnen, we wonnen die wedstrijd met 3-2. Dit gaf een enorme boost aan zelfvertrouwen. Ook de halve finale van de Proxsys Cup tegen Kozakken Boys O17 (die we
met 2-1 wonnen) met ongeveer 1500 toeschouwers was echt een hoogtepunt.

Verder vroegen we naar hoe het huidige seizoen tot nu toe verloopt. ‘’Het huidige seizoen voor mij persoonlijk is tot nu toe een ramp. Tijdens de eerste oefenwedstrijd tegen Hardinxveld ging ik door mijn rug. Tot op heden heb ik niet meer kunnen spelen daardoor. Ik moet misschien een zware operatie ondergaan waarbij ze een stuk uit mijn onderste rugwervel moeten weghalen. Hierdoor lig ik er natuurlijk heel lang uit. Verder waren de resultaten wisselend tijdens de voorbereiding en is er door geselecteerd met jeugdspelers, wat goed is om te zien.’’

Dennie vertelt ook waarom voetbal zo belangrijk voor hem is. ‘’Ik ben erg competitief ingesteld en een wedstrijd winnen is dan ook het beste gevoel wat er is. Dan is de sfeer al automatisch goed en bij verlies moet de sfeer gecreëerd worden. Veel hoogtepunten uit mijn leven hebben ook betrekking tot voetbal. Het liefst ben ik zoveel mogelijk aan het voetballen met mijn vrienden. Het leven zonder voetbal zou toch een stuk minder leuk zijn.’’ Toch wilde we weten of Kleijn naast het voetbal ook nog hobby’s heeft. ‘’Ik vind het fijn om altijd bezig te zijn, op de bank hangen is niets voor mij. Ik ben regelmatig in de sportschool te vinden, wat ook zorgt dat je explosiever wordt en een betere stabiliteit hebt met voetballen. Verder vind ik het fijn om leuke activiteiten te doen met familie, vrienden of mijn vriendin.’’

Tot slot wil Dennie nog iemand in het zonnetje zetten. ‘’Mijn neefje Youri de Jong, hij kon vorig seizoen al een paar stappen hogerop, maar koos er toch voor om bij zijn eigen club te blijven. Dat is mooi die loyaliteit. Hij is ook echt goed hoor, ik hoop nog lang met hem samen te kunnen voetballen’’, sluit Dennie af.

Klik op ASV Arkel voor de laatste artikelen over de club.
Klik op ASV Arkel voor meer informatie over de club.

John van Vugt wil belangrijk zijn voor Slikkerveer

De 26-jarige John van Vugt komt als verdediger uit voor SV Slikkerveer. John houdt zich veel bezig met teamorganisatie en coacht dan ook veel binnen het veld. In het dagelijks leven is hij werkzaam als Teamleider op de Transportplanning bij Vos Logistics in Barendrecht.

Introductie
Sinds begin 2019 is Van Vugt werkzaam bij Vos Logistics. Hij is begonnen als Assistent Expediteur en is inmiddels via de functie Expediteur opgeklommen naar zijn huidige rol als Teamleider. ‘’In deze functie probeer ik de dagelijkse gang van zaken, rondom transporten naar met name Zuid-Europa, zo goed mogelijk te stroomlijnen en vooruit te kijken om potentiële issues te voorkomen voor het team.”

“Je zou hierin de vergelijking kunnen trekken met mijn rol in het veld. Ik ben van nature; rustig, gestructureerd, zakelijk ingesteld, open in communicatie, eerlijk, hard wanneer het nodig is, maar ik probeer altijd fair te blijven.’’ De verdediger is een liefhebber van het verenigingsleven en geniet van de sfeer in en rondom een voetbalclub. ‘’Bij alle clubs waar ik gespeeld heb deed ik op donderdagavond regelmatig het licht uit. In mijn vrije tijd klus ik veel in huis of aan mijn camper. Als er daarnaast nog tijd over blijft speel ik graag een potje padel met vrienden.’’

Carrièreverloop
Op zijn vijfde jaar begon de teamleider met voetballen, na het behalen van zijn zwemdiploma bij RVVH in de kabouters. ‘’Ik kom uit een familie, waar meerdere al eens de blauwwitte kleuren van het eerste elftal verdedigden. Dat ik bij RVVH zou gaan voetballen bleek een vanzelfsprekendheid. Ik speelde tot en met de C1 bij RVVH. In deze periode liep ik verschillende stages bij onder andere FC Dordrecht en Sparta.’’ Uiteindelijk werd ASWH zijn nieuwe club. Hier ging hij in de C1 voetballen. ‘’Het jaar daarop speelde ik in de B1, om een jaar later vervroegd over te gaan naar de A1.”

“Ondanks een tweede aanbod aan het einde van dat seizoen om een testwedstrijd bij FC Dordrecht te komen spelen, besloot ik samen met een aantal oude teamgenoten terug te gaan naar RVVH. Hier speelde ik vervolgens een jaar in de A1, om daarna als eerstejaars senior mijn debuut te maken in de Topklasse bij RVVH. Dat jaar liep na onder andere de degradatie terug naar de Hoofdklasse onrustig af. Ik raakte zelf geblesseerd met scheenbeenvliesontstekingen aan beide benen. Het merendeel van de selectie vertrok bij RVVH, waarop ik besloot terug te keren naar ASWH.’’ Hierna heeft de verdediger nog gespeeld voor de clubs als Smitshoek, Heerjansdam en RVVH. Dit seizoen komt hij dus uit voor het eerste van SV Slikkerveer.

Hoogte- en dieptepunten
Spelen op het hoogste amateurniveau van Nederland was zeker een hoogtepunt voor John. ‘’In mijn eerste jaar als senior speelde ik meteen tegen clubs als IJsselmeervogels, Spakenburg en Kozakken Boys. Om in zo’n competitie als 19-jarige speler tot zeventien wedstrijden te komen is een absoluut hoogtepunt.’’

Sinds dat de voetballer op zijn twintigste voor ruim acht maanden uit de roulatie lag, denkt hij niet meer dat hij zijn oude niveau ooit nog gaat halen. Zowel speltechnisch als fysiek. ‘’Dat is teleurstellend, maar niks aan te veranderen. Revalideren is pijnlijk en mentaal zwaar. Ik neem deze ervaring mee en probeer andere spelers met blessures te helpen.’’

Ambities
Ambities om zo hoog mogelijk te spelen heeft de voetballer niet meer. ‘’Mijn ambitie voor dit seizoen is om belangrijk te zijn voor het team en Slikkerveer in de tweede klasse te houden. Daarna zien we wel verder. Ik zie mezelf niet tot m’n 35e in een eerste elftal voetballen, haha. Zeker gezien mijn fysieke toestand vanwege het verleden.’’ Of hij helemaal uit het voetbal zal verdwijnen zodra hij stopt, durft de speler niet te beloven.

Huidige seizoen
Van Vugt heeft met zijn team een goede voorbereiding gedraaid waarin ze sterke tegenstanders gehad hebben. ‘’Hieruit hebben we kunnen laten zien dat we het ook sterkere tegenstanders lastig kunnen maken zolang we 110% arbeid leveren. Dat we van Rijsoord met 3-1 winnen en van RVVH twee keer met één doelpunt verschil in de slotfase verliezen onderschrijft dit.’’ De eerste competitiewedstrijd van SV Slikkerveer uit bij Strijen ging helaas met 3-2 verloren. ‘’Hier moeten we van leren en sterker van worden. Ik verwacht ons sterk genoeg om in de tweede klasse te blijven met de kwaliteiten die we hebben.’’

Een kleine samenleving
We vroegen de verdediger wat voetbal zo belangrijk maakt voor hem. ‘’In voetbal zit alles. Je bent er emotioneel bij betrokken in goede en slechte tijden. Je moet als jonge speler groeien in een team en jezelf ontwikkelen, bewijzen. De sfeer binnen een voetbalelftal en in een kleedkamer vindt je nergens anders. Je kunt het zien als een samenleving in het klein. Tegenwoordig is het sociale aspect voor mij minstens net zo belangrijk als het voetbal zelf.’’ De beste voorbereiding op een wedstrijd voor Van Vugt is dan ook een gezellige kantine avond op donderdag.

Bedankt!
Als laatst wilt de speler nog een groep mensen bedanken. ‘’Ik heb altijd veel respect voor de vrijwilligers binnen de clubs. De mensen achter de schermen die de kleding en materialen verzorgden of nog steeds doen. Het zijn er teveel om op te noemen maar vanaf deze plaats, nogmaals bedankt!’’

Wij wensen John veel succes dit seizoen!

Klik op SV Slikkerveer voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SV Slikkerveer voor meer informatie over de club.

Vv De Alblas 5 heeft een kampioen waardig elftal

VV De Alblas 5 is ontstaan nadat een aantal vrienden besloten om een vriendenelftal op te richten. Zo is Jannick Flach bijvoorbeeld bij dit elftal terechtgekomen. We gaan vandaag met hem in gesprek over het elftal en gebeurtenissen die zij samen hebben beleefd.

Jannick Flach vertelde al kort dat dit elftal is opgericht door een aantal vrienden, maar hier wilden wij meer over weten. ‘’Zo’n acht jaar geleden, toen ik nog bij Ablasserdam speelde, besloten een aantal van mijn vrienden een team op te richten bij VV De Alblas. Ik was de verplichtingen van het selectievoetbal zat en het stappen in het weekend maakte mij ook niet fitter. Dus besloot ik, samen met een vriend (waar ik vanaf mijn vierde al mee samenspeel), de overstap te maken naar dit vriendenteam. Dit team heette in het begin ‘het bierteam’, maar daar zijn we inmiddels van afgestapt. Hier is vervolgens de fundering gelegd voor het gezelligste team van De Alblas, met het komen en gaan van spelers.
Er is altijd een vaste kern van zo’n twaalf man. Ik kan wel zeggen dat we dit jaar voor het eerst een kampioen waardig team hebben. Ik heb hoge verwachtingen.’’

Verder vroegen we aan Flach wat dit team nou zo uniek maakt. ‘’Hoe cliché het ook klinkt.  Het is gewoon een gezellig team! Waarbij de derde helft uiteindelijk de belangrijkste is. Het is een team waarvan bijna iedereen wel iets wilt doen voor de club en een biertje blijft doen na de wedstrijd. Verder is er een grote verscheidenheid aan persoonlijkheden die perfect op elkaar aansluiten in de wedstrijd.
We hebben dit jaar een vlagger in dienst, die besloten heeft dat hij liever wil vlaggen dan voetballen. Als er toch één ding is wat je bij lagere senioren teams niet ziet, is dat het wel denk ik. Hij neemt dit dermate serieus dat hij een speciaal pak wil aanschaffen en de geuzenaam ‘Linienrichter’ heeft aangenomen. Dit is een verwijzing naar zijn voorliefde voor praten met een Duits accent en het dragen van Duitse shirts bij de trainingen. Verder wil hij nog innovatief zijn. Zo heeft hij inmiddels ook het vlaggen met je rug naar het veld uitgevonden.”

Naast de vaste vlagger vroegen we of dit elftal over nog meer kleurrijke figuren beschikt. ‘’Na de wedstrijd ontstaat er altijd een onderlinge strijd. De muziekvoorkeur gaat van Nederlandstalig naar hiphop en dance. We hebben ook iemand die 24 uur per dag André Hazes draait. Verder hebben we een linksbuiten die bij het eerste biertje alle schaamte overboord gooit. Elke gedachte of impuls wordt zonder na te denken naar buiten gegooid. Zo komt het nog wel is voor dat hij uit het niets begint te miauwen of stuiptrekkingen krijgt. Kortweg hij verandert in een dorpsgek. Onze aanvoerder gaat bij iets te veel biertjes meestal met zijn schoen bellen en gooit deze vervolgens door de kroeg. Ook hebben we een speler die bij teveel biertjes, een volledig nieuwe persoonlijkheid krijgt die dan opeens ‘Lars’ heet. Dit zijn denk ik wel de opvallendste uit ons elftal.’’

Tot slot stelden wij de vraag over de ambities van dit elftal. ‘’Ambities? Ik denk dat ons voornaamste doel is om de ploeg bij elkaar te houden. Waarbij iedereen zijn verantwoordelijkheden neemt. Een team waar iedereen twee of drie keer per week even alles los kan laten, een balletje kan trappen en een biertje drinkt met zijn maten. Het mooiste zou zijn als dit team bij elkaar blijft tot ieder zijn oude dag. Dat is hoe we als team willen zijn. Natuurlijk willen we ook kampioen worden. We hebben al een voorstel binnen dat de hele avond alles betaald wordt als wij ooit kampioen worden. Daarom is mijn persoonlijke ambitie echt nog een keer kampioen worden met deze gasten. Zoals al eerder vermeld, schat ik onze kansen daarvoor dit seizoen best goed in’’, aldus Jannick Flach.

Klik op De Alblas voor de laatste artikelen over de club.
Klik op De Alblas voor meer informatie over de club.

Van Zielst draagt het ‘jeugdstokje’ over bij SNS

Hij doorliep de jeugd, speelde in het eerste en zwaait over een paar maanden af als jeugdcoördinator. Pieter van Zielst loopt er al een tijdje rond. En dus doet de voetbalvader alles voor SNS met liefde. “Het gaat erom dat die kinderen plezier hebben en lekker kunnen voetballen.”

Opgegroeid in het dorp, gespeeld in het eerste en nu dus vrijwilliger. Voor de 38-jarige Van Zielst is de cirkel straks wel een beetje rond. “Sinds mijn negende loop ik hier al op het sportpark, op een uitstapje naar Stellendam na.” Training gegeven, wedstrijden gefloten en een gewaardeerde kracht in het eerste. “Ik was een linksbenige verdediger of middenvelder, de laatste jaren vooral centraal achterin. Niet zo snel, maar goed georganiseerd.”

Lekker voetballen
De inwoner van Stad aan ‘t Haringvliet weet dan ook niet beter. “Een jaar of zes geleden ben ik weer begonnen bij ‘de Kabouters’. Ik wilde eigenlijk niet mijn eigen kind training geven, maar als voetbalvader moet je ook niet voor je verantwoordelijkheid weglopen.” Met zijn fanatisme werd Van Zielst een aantal jaar geleden ook onderdeel van de jeugdcommissie. De laatste periode als jeugdcoördinator. “Het is een klein clubje, dus je kent elkaar. Jij hebt de ervaring, wil je erbij? Vroegen ze. Dan doen we dat maar.” Eerlijk en duidelijk, maar vooral met één doel: “Het gaat erom dat die kinderen plezier hebben en lekker kunnen voetballen, daar doe je het voor.” Teams samenstellen, trainers aanstellen en het laatste jaar ook de scheidsrechters regelen. Voor Van Zielst dagelijkse kost. “Scheidsrechters waren makkelijk, er zijn gelukkig veel jongens uit de selectie die een wedstrijdje willen fluiten. En ook de trainers gingen eigenlijk vanzelf. We hebben veel jonge voetballende vaders, dus dat scheelt. En qua teams? Er valt vaak weinig te selecteren.” Toch komt daar na een paar mooie seizoenen, over een aantal maanden een einde aan. “Mijn zoontjes zijn ergens anders gaan voetballen en mijn dochter is gestopt, dan ben je straks toch minder betrokken. Tijd voor iemand anders.”

Continuïteit
Maar dat wil niet zeggen dat Van Zielst er nu met zijn pet naar gooit, integendeel. “Het is qua jeugd best lastig. We hebben nu geen jeugdbeleidsplan, dus dat valt niet mee. Zestien jaar geleden is er wel ooit één geschreven. Onlangs hebben we daar nog over lopen filosoferen, hoe krijg je meer leden? Van het niveau en het geld moeten we het niet hebben.” Toch begint het daar wel. “We willen nieuwe leden niet alleen een plek bieden, maar we willen ze vooral vasthouden.” Benaderen dan maar? “Je zou kunnen zeggen: ‘Ga over het dorp fietsen en trek ze aan hun jasje’, maar dat werkt niet voor de lange termijn. Je hebt continuïteit nodig.” En met een ledentekort, is dat nog niet zo eenvoudig. “Het oudste elftal is nu de JO10, voor een JO13 moeten er nog zes of zeven spelers bij. Die doorstroming, helemaal naar de senioren, is lastig.” Toch ziet Van Zielst zo nu en dan een jeugdspeler terugkeren. “Die weg is vrij makkelijk. Dan komen ze toch graag terug voor ons eerste en de gezelligheid van een dorpsclub.” En de jeugdcoördinator, zelf nog voor ‘de hobby’ actief bij de 35+, kan het weten. “Er is niks mooiers dan voetballen op eigen dorp!”

Klik op SNS voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SNS voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.