Home Blog Pagina 508

Volgens Jeremie Noa moet Terneuzen meedoen voor de titel

TERNEUZEN – Met een hamstringblessure die hij opliep in de voorbereiding zag middenvelder Jeremie Noa (21) hoe zijn ploegmaats van v.v. Terneuzen een prima start van het nieuwe seizoen kenden. Een seizoen waarin de Terneuzenaren hun ambities moeten waarmaken en volgens Noa ook moeten meestrijden voor de titel.

“Ik denk wel dat we daar de selectie voor hebben in elk geval. Er zit een prima mix in van ervaren jongens zoals Bert den Hamer en ook de teruggekeerde Jonathan Constansia, met daarnaast heel goede jonge spelers uit eigen jeugd. De trainers hebben een duidelijke visie en denk ook dat we bij vlagen heel goed voetbal op de mat leggen.”

De explosieve middenvelder zag zijn eigen speelminuten als basisspeler abrupt tot stilstand komen met een hamstringblessure tijdens een bekerwedstrijd in de voorbereiding. “Het schoot er ineens in. Eerst dacht ik nog dat het wel mee zou vallen, maar al snel bleek dat er een scheurtje in zat. Gelukkig hebben we voldoende jongens om dat op te vangen en dat is ook wel gebleken als je naar de resultaten kijkt. Ik heb dan ook geen enkel risico genomen, nam rustig de tijd om aan mijn herstel te werken en daarna weer in de groep terug te keren. Want explosiviteit is een onderdeel dat essentieel is voor mijn spel. Dus is het extra oppassen dat ik niet té snel weer op het veld sta. Nu ben ik volop bezig met hersteltrainingen en daar neem ik de tijd voor. Ik dacht: liever één of twee weken langer doortrainen en dan weer aansluiten, want vaak zie je dat spelers te vroeg terugkeren en opnieuw geblesseerd raken. Dat wilde ik voorkomen, want toekijken vanaf de zijkant is écht klote.”

Toch toonde Noa zich een echte teamspeler want bij elke training én wedstrijd, zowel uit als thuis, was de middenvelder bij de groep. “Dat vond ik ook mijn plicht. En daar voelde ik me prettig bij ook al blijft het moeilijk. Het liefste wil je inbreng hebben op het veld in plaats van toekijken, want dan is de wedstrijdspanning vaak nog groter heb ik al gemerkt. Door er gewoon te zijn en af en toe wat te zeggen probeerde ik toch mijn steentje bij te dragen. Ik doe het op mijn manier en daar voel ik me goed bij. Gelukkig kon ik na vijf weken afwezigheid tegen Hoeven weer mijn eerste speelminuten maken en dat was heerlijk.”

In vergelijking met vorig seizoen is de kern van de spelersgroep vrijwel intact gebleven, zag men onder meer Jonathan Constansia terugkeren en werd een vijftal jongens doorgeschoven vanuit de eigen jeugd. “Die combinatie werkt zichtbaar goed en vooral in de breedte zijn we absoluut sterker geworden. Dat moet zich nu laten vertalen in de uitslagen. Vorig seizoen was het nog af en toe te wisselvallig, dat hopen we dit seizoen te kunnen voorkomen. Als we ons beste spel spelen, dan zijn we in mijn ogen voetballend niet te stoppen in de derde klasse. Al moeten we dan wel elke wedstrijd scherp zijn, want voor velen zijn we toch een ploeg die ze tot stilstand willen brengen.”

Noa, die op meerdere posities op het middenveld prima uit de voeten kan, hoopt de rest van het seizoen weer zijn stempel op het dynamische spel van Terneuzen te kunnen drukken. Want de tweede klasse is, zeker met de naderende overstap naar het zaterdagvoetbal in 2023, het voorgenomen doel. “Ik heb daarin heel veel vertrouwen dat we tot het laatst daar voor kunnen meestrijden. Dat zijn we ook aan onze stand verplicht vind ik als Terneuzen. En daaraan wil ik een positieve bijdrage aan leveren in het restant van dit voor ons laatste seizoen in het zondagvoetbal. Afsluiten met promotie en het allerliefste nog met een kampioenschap, dat zou geweldig zijn.”

Klik op v.v. Terneuzen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op v.v. Terneuzen voor meer informatie over de club.

Lyra draait volledig op vrijwilligers

Henk Solleveld (68) is een belangrijke vrijwilliger voor vv Lyra. De clubman doet er alles aan om zijn steentje bij te kunnen dragen binnen de vereniging. Henk is een mannetje van alles bij de club uit De Lier. ,,Ik ben een echte Lierenaar en al bijna 50 jaar lid.’’

Als tiener ben ik begonnen met voetballen. Al snel kwam ik erachter dat ik niet talentvol was. Met de A2 ben ik kampioen geworden, daarna heb ik jaren met vrienden gevoetbald op een laag niveau. Thuis waren we met zes broers die allemaal gek waren van sport en helemaal van wielrennen. Zelf heb ik als aspirant ook nog een paar jaar gefietst en zelf één keer een wedstrijd gewonnen. Ik had niet het talent zoals mijn broer Gerrit die onder meer twee etappes won in de Ronde van Frankrijk en in 1989 na een lange vlucht Gent-Wevelgem won. Ik ben tuinder geworden en heb jarenlang sla en tomaten geteeld.

Dat was hard werken maar ik heb het met veel plezier gedaan. Een motorongeluk in 1997 maakte daar in één klap een einde aan. Na een lang revalidatie periode ben ik als vrijwilliger aan de slag gegaan bij Lyra. Hoe langer je dat werk doet hoe meer taken dat je erbij krijgt, maar Lyra is mijn club en ik doe het met alle liefde. Sinds jaren ben ik samen met een mannetje of tien aangesloten bij Rode brigade.’’ Voor de mensen die niet precies weten hoe alles binnen Lyra is geregeld even een korte samenvatting. Naast de vv Lyra (het bestuur van de voetbalvereniging) kennen we “stichting beheer Sportpark de Zweth”, deze is eigenaar van de accommodatie op sportpark de Zweth. Zij zorgt voor het beheer en onderhouden van de accommodatie en de velden, zodat de voetbalvereniging zich kan concentreren op voetbal.

St Beheer beheert het vastgoed en daar hoort onderhoud en verhuur bij, maakt afspraken met gemeente, is verantwoordelijk voor de energie en het onderhoud van het terrein. Deze Stichting wordt bestuurd door twee bestuurders, één operationele uitvoerder en een grote groep vrijwilligers, ook wel de Rode brigade genoemd. ,,Gezamenlijk doen we dit al sinds de accommodatie is gebouwd. Als lid van de Rode brigade ben ik meerdere dagen van de week te vinden bij de club. Iedereen heeft zo zijn eigen taak. Mijn taak ik onder andere ook dat ik elke week de lijnen moet trekken op onze velden. Ook zorgen we ervoor dat ons prachtige sportpark er elke wedstrijd top uit ziet. Helaas moeten we bijna elke week overal rommel weghalen. Dat kost veel tijd en die tijd zouden we, als mensen netjes hun rommel opruimen, anders kunnen besteden. Lid worden van voetbalvereniging Lyra geeft verplichtingen aldus Solleveld.’’

Zoals eenieder weet bestaat een vereniging bij de gunst van veel vrijwilligers. Klussers, trainers, barpersoneel, bestuur, scheidsrechters. ,,Ik durf te stellen dat wij bij onze club gezegend zijn met een grote groep vrijwilligers. Daar zijn wij als Rode brigade heel blij mee en trots op. Met vele handjes maken wij de club tot een goed draaiend geheel. Zo kunnen al onze leden heerlijk en met veel plezier voetballen. Want dat is het doel, al is vrijwilligerswerk ook gewoon leuk om te doen. Het blijft ten alle tijden de basis.
De club dragen doen wij met zijn allen. Vele handen zorgen ervoor dat het voor iedereen leuk blijft. Vind je het leuk om af en toe een keer wat te klussen of anders te doen? Kom langs, de koffie staat altijd klaar! Op wedstrijddagen ga ik eerst kijken bij mijn kleindochter Lesley en kleinzoon Denn. Vervolgens staat de zaterdagmiddag in het teken van het eerste elftal. Het wordt eens tijd dat we gaan promoveren.’’

Klik op vv Lyra voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Lyra voor meer informatie over de club.

Rol in de luwte als assistent-trainer bij Westlandia bevalt Wim Baggerman

Hij was in het verleden meerdere jaren actief als hoofdtrainer bij verschillende clubs in de regio. Maar sinds twee jaar is de oud-voetballer van Feyenoord helemaal op zijn plek bij Westlandia als assistent-trainer van Cesco Agterberg. ,,Die rol in de luwte bevalt prima en het houdt me bovendien ook jong he.’’

Wim Baggerman (53) begon al op vijf jarige leeftijd met voetballen bij V.I.O.S. ,,Mijn hele familie voetbalde daar en ik heb een wereldtijd gehad in Den Haag. Op mijn zestiende speelde ik al in het eerste elftal. Als jong mannetje raakte ik helaas geblesseerd aan mijn knie. Toch mocht ik stage lopen bij ADO Den Haag, alleen die kwamen erachter dat ik geen beste knie had. Stage lopen wilde ik niet en toen stond Feyenoord op de stoep. Wim Jansen zag het in mij zitten en ik kreeg een diepvries contract. Helaas kreeg ik weer last van mijn knie en moest ik onder het mes. Daardoor kon ik helaas geen proefvoetballer worden.
Ik ben vervolgens toen ik weer fit was gaan voetballen bij de amateurs. Als trainer ben ik begonnen bij Cromvliet en daarna van De Postduiven, sv Polanen, Quintus, TAC’90 GDA en Oliveo. En nu ben ik begonnen aan mijn derde seizoen bij Westlandia, waarvan de eerst twee jaar als assistent-trainer van de JO21. Begin dit jaar ben ik doorgeschoven als assistent van Cesco Agterberg van de zondagselectie.

Ik heb bewust gekozen voor een rol in de luwte als assistent en daar voel ik me prima bij. Je hebt dan toch een andere functie en staat ook heel anders in de groep. Als eindverantwoordelijke moet je er ook ‘boven’ staan en dat is lastig als je eerst actief bent geweest als assistent. Ik heb vanaf dag één een superband met Cesco. Elke dag hebben we contact met elkaar en dat is superfijn. Natuurlijk heb ik mijn eigen inbreng binnen de technische staf. De een laat meer aan je over als assistent dan de ander, maar iedere trainer heeft zijn eigen idee daarover. Zolang ik me maar kan vinden in de rol die ik kan en mag vervullen dan vind ik het prima. Zie me maar als een cultuurbewaker en iemand die een persoon is waarop zowel de spelers als de hoofdtrainer op kunnen terugvallen.
Dat is ook wel hetgeen bij me past overigens. Die constante druk die je als hoofdtrainer hebt binnen een club, op welk niveau je ook actief bent, daar was ik wel een beetje klaar mee. Dat is voor de jongere trainers, maar niet langer voor mij.’’

Bij Westlandia voelt Baggerman zich perfect op zijn plaats en heeft hij ook zeker zijn inbreng als het gaat om spelidee en visie. ,,Want je moet het altijd met elkaar doen. Samen toewerken naar een spelidee, spelers verder ontwikkelen en uiteindelijke resultaat boeken, want daar gaat het toch ook om. En dat resultaat dat zou dit seizoen in de ogen van de Haagse cultuurbewaker moeten kunnen leiden naar een rol in de top van de vierde divisie. Het is super jammer dat we in ons jubileum jaar degraderen.
We zijn een club die het nu met voornamelijk eigen jongens gaan doen, de gemiddelde leeftijd is ongeveer 21. Ook hebben we een mooie spelersgroep met veel potentie en waar we hopelijk nog jaren van kunnen genieten. We gaan zeker niet roepen dat we kampioen moeten worden. De tegenstanders zijn nieuw voor ons, maar wij ook voor hun. En natuurlijk hoort een club als Westlandia thuis in de derde divisie of misschien zelf wel in de twee divisie, maar dat heeft tijd nodig.’’

Klik op Rkvv Westlandia voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Rkvv Westlandia voor meer informatie over de club.

In gesprek met Ryan Engelen van RCD

Vandaag gaan we in gesprek met Ryan Engelen van r.k.s.v RCD. Ryan is 22 jaar oud en speelt in het tweede elftal. Verder traint hij de Jongens van de O17-1 en vertelt hij vandaag meer over zijn carrière.

Ryan is ooit begonnen bij EBOH toen hij vier jaar oud was. ‘’Ik ging hier op voetbal vooral omdat het dichtbij huis was. Maar ik ging snel naar Wieldrecht waar ik van de kabouters tot en met de D3 heb gespeeld. Daarna heb ik van mijn dertiende tot en met mijn vijftiende bij Oranje-Wit gespeeld om vervolgens in de B1 bij RCD terecht te komen. Ik speel daar nu in het tweede en ben daar ook niet meer van plan weg te gaan. Ik maakte hier ook mijn debuut in het eerste toen ik zeventien jaar was. Dit was dus als eerstejaars A’tje. Ik heb destijds ook een jaar in de Jeugd overgeslagen om in de selectie te spelen, maar ben daarna vooral in het tweede actief geweest. Soms zat ik als invaller bij het eerste.’’

Het huidige seizoen is volgens Ryan tot nu toe goed. ‘’Met een paar jongere jongens, een nieuwe trainer en een nieuwe speelstijl is de energie en het plezier in het voetbal teruggekeerd. We hebben echter wel gemerkt dat alles niet zomaar even wordt omgedraaid. Daarom zijn we de eerste seizoenshelft geëindigd met een teleurstellende achtste plaats en dat was naar mijn mening niet echt nodig. We hebben dit seizoen een aantal keer onnodig punten laten liggen omdat we niet altijd volwassen hebben gehandeld in het veld. Ook een minpunt dit seizoen voor mij persoonlijk was dat ik er meer dan een maand uitlag met een spierscheuring in mijn bovenbeen. Ik ben gelukkig in de tussentijd wel veel blijven sporten waardoor ik fit terugkwam in de laatste drie wedstrijden voor de winterstop. Maar zonder wedstrijdritme is dat toch weer even wat anders.’’

Naast speler is Ryan ook trainer, dat is hij sinds hij bij RCD speelt. ‘’Ik ben toen begonnen bij de JO13-4 en heb daarna mijn KNVB juniorentrainers diploma gehaald. Nu ben ik trainer van de JO17-1 samen met Gerard Laros. Als trainer wil ik graag, nadat ik de opleiding Sportkunde heb afgerond, verder gaan met mijn diploma’s.’’

Engelen heeft in zijn carrière al een hoop meegemaakt, maar wij wilden weten of hij ons kon meenemen in verschillende hoogte- en dieptepunten. ‘’Mijn hoogtepunt is toch wel dat ik niet voor de A1 werd gekozen. Maar dat jaar wel via de A2 mijn debuut kon maken in het eerste en vervolgens een jaar later over mocht naar de selectie bij RCD. Mijn dieptepunt is de degradatie van vorig jaar. Ik denk dat we meer uit dat seizoen hadden kunnen halen. Als we met meer vertrouwen hadden gespeeld iedere week. Je merkte echter aan iedereen dat de passie en energie een beetje op was.’’

We wilden het ook over de persoonlijke doelen en ambities hebben van de 22-jarige voetballer. ‘’Als speler wil ik graag als eerste met het tweede terug promoveren naar de eerste klasse. En daar een belangrijke rol in spelen als vaste linkshalf. Dat is voor mij nu het belangrijkste doel. Uiteindelijk zou ik het mooi vinden als ik weer een basisplek krijg in het eerste. Maar zolang ik met mijn vrienden in het tweede voetbal en wij onszelf door ontwikkelen en de ambitie hebben om weer terug te komen in de eerste klasse heb ik daar ook geen problemen mee.  Als trainer wil ik graag hoofdtrainer worden in de jeugd van RCD, mijn trainersdiploma’s halen en misschien ooit hoofdtrainer bij het eerste worden.’’

Ryan voetbalt al zijn hele leven en geeft al zeven jaar training. Verder is hij groot fan van Ajax. ‘’Ik kan eigenlijk een leven zonder  voetbal niet voorstellen, het is mijn passie. Ik ben fanatiek. Verder wil ik zo hoog mogelijk voetballen en training geven. Het is naast het fanatieke gedeelte ook een uitlaatklep voor school en andere persoonlijke zaken.’’

Ryan blikt samen met ons vooruit op het seizoen. ‘’We zijn niet in de winnaarspoule terecht gekomen met het tweede. Daarom moeten we in de tweede seizoenshelft, vind ik, bovenaan eindigen. Het is belangrijk om vertrouwen te tanken voor volgend seizoen. En dit seizoen zal voor de rest ook een leerjaar voor ons worden om slimmer en volwassener te worden. Als dat lukt dan weet ik zeker dat we volgend seizoen wel bovenin meedraaien in de tweede klasse. En in de wedstrijden waarin we nu punten hebben laten liggen we de drie punten over de streep trekken.’’

Tot slot wilde Ryan nog iemand in het zonnetje zetten. ‘’Ik vind het knap hoe Jeroen Snoek (mijn trainer) de rol van medespeler in de selectie naar trainer van het tweede heeft opgepakt. Hij geeft ons als team veel vertrouwen, wilt dat we met lef voetballen en heeft het plezier in het spelletje voor ons weer teruggebracht’’, sluit Ryan af.

Klik op RCD voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RCD voor meer informatie over de club.

Frerichs van MSV’71: ‘andere vierde klasse dan die van vorig jaar’

Met zes punten uit vier wedstrijden kende MSV’71 een bescheiden start van de competitie. Routinier en verdediger Joey Frerichs wanhoopt echter niet. “Dit is een andere vierde klasse dan die van vorig jaar.”

Frerichs is overdag druk met gevels. Als projectleider in het familiebedrijf van zijn vader en oom heeft hij geen gebrek aan werk. “We doen vooral bestaande woningbouw, vaak ook grote projecten met meerdere woningen tegelijk.”

Op dinsdag en donderdag tijdens de training, maar vooral op zaterdag ontpopt hij zich als de rechtsback van MSV’71. Eentje van het soort dat zich vooral richt op het verdedigen. “Ik ben niet de moderne back die je nu veelal in de top van het voetbal ziet”, zegt hij direct. “Spelers die de hele zijkant bestrijken en meer een aanvaller zijn dan verdediger. Over zo’n longinhoud beschik ik niet. Natuurlijk ga ik wel eens mee naar voren, maar ik dender niet elke keer over de rechtsbuiten heen. Mijn primaire taak is nog steeds om mijn directe tegenstander in bedwang te houden en te voorkomen dat hij kan scoren of een voorzet kan geven waaruit gescoord kan worden.”

Dat Frerichs dat naar tevredenheid doet, wijzen zijn dienstjaren in MSV’71 uit. De 30-jarige inwoner van Maassluis is intussen toe aan zijn twaalfde seizoen in de selectie. Alleen in het eerste seizoen speelde hij niet vast in de hoofdmacht. “Ik mocht na de junioren nog een jaartje rijpen in het tweede, maar daarna heb ik een basisplaats in het eerste elftal gekregen. Op een paar wedstrijden na door een schorsing of blessure heb ik vrijwel alles gespeeld.”

Frerichs, die op Mohammed Rasuli na (‘hij is net een paar maanden ouder’) de oudste speler van de hoofdmacht is, was er vorig seizoen ook bij toen MSV’71 in het zicht van de haven strandde en het kampioenschap moest laten aan SV Houtwijk. De Hagenaars behaalden op de voorlaatste dag een even curieuze als dubieuze 1-37 zege op stadgenoot HMSH, waardoor het veel betere doelsaldo van de Maassluizer club volledig teniet werd gedaan. Het vermoeden was dat HMSH en Houtwijk onder één hoedje hadden gespeeld. “Voor de wedstrijd hadden we al zo’n voorgevoel dat er daar iets ging gebeuren”, reageert Frerichs. “37-1, dat kan helemaal niet. HMSH was zwak, maar niet zo zwak. Ons bestuur heeft het nog aanhangig gemaakt bij de KNVB, maar die zei zonder bewijs niets te kunnen doen.”

MSV’71 miste het kampioenschap en moest via de zijdeur van de nacompetitie proberen alsnog promotie naar de derde klasse te bewerkstelligen. “Die hele gebeurtenis werkte nog door in de wedstrijd tegen ’s-Gravendeel. We verloren en waren meteen uitgeschakeld.”

Frerichs en zijn ploeggenoten hebben inmiddels een plaatsje gegeven aan die teleurstelling. “Eens moet je het achter je laten, al zal het altijd een litteken blijven. Onze ambitie blijft onveranderd, we willen naar de derde klasse. Alleen zal dat dit seizoen een stuk moeilijker worden, omdat de krachtsverschillen kleiner zijn. De zwakke broeders zijn verdwenen, grote uitslagen zijn daarmee ook verleden tijd.”

Wat geen verleden tijd is, zijn de trainingskampen in januari van MSV’71. Frerichs zorgde samen met Dylan Dijksma jarenlang voor de organisatie van een mooie trip naar Spanje. “Dylan is helaas gestopt nadat hij voor de tweede keer zijn kruisbanden had afgescheurd. In januari gaan we weer op trainingskamp, alleen niet naar Spanje, maar in Nederland of België. Vanwege de onzekerheid van corona leek ons dat even beter.”

Naast organisator van het trainingskamp is hij namens de selectie ook coördinator voor scheidsrechters. “Wij leveren twee spelers die op zaterdag een wedstrijd in de jeugd fluiten. Ik vind dat belangrijk, want een vereniging is een vrijwilligersorganisatie. Op deze manier dragen we ook een steentje bij.”

Klik op MSV’71 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op MSV’71 voor meer informatie over de club.

OLIEBOLLEN? BESTEL ZE BIJ NIVO SPARTA!  

Het wordt al bijna een traditie. Ook dit jaar heeft Nivo Sparta weer een oliebollen actie. De opbrengst is bestemd voor een nieuw scorebord.

De komende periode staat in het teken van feestdagen, gezelligheid en lekker eten & drinken. Daar horen oliebollen zeker bij. Maar dan wel de lekkerste ‘met goud bekroonde’ oliebollen uit de omgeving. Samen met Bakkerij van Horssen verkopen we bij N.I.V.O.-Sparta de lekkerste oliebollen, appelbeignets en ananasbeignets uit de buurt, die moet je echt proeven! Ondanks dat alles duurder wordt, hebben wij de prijzen niet verhoogd.
Je krijgt nog evenveel oliebollen voor dezelfde prijs als vorig jaar.

Bestel ze nu alvast bij N.I.V.O.-Sparta en haal ze af op een tijdstip die jou uitkomt.

Je kunt ze afhalen bij N.I.V.O.-Sparta op:
30-12-2022 van 09:00 tot 12:00 uur.
31-12-2022 van 10:00 tot 13:00 uur.
Makkelijk aan te rijden en gratis parkeren.
Bestellingen van 5 zakken of meer kunnen worden bezorgd!

Iedere dag worden ze vers geleverd door Bakkerij van Horssen.
Maak je keuze uit de oliebollen, appelbeignets en/of ananasbeignets en reken eenvoudig af via de website. Alles in 1 handeling, wel zo makkelijk.

Ga voor een bestelling naar de volgende link:

https://www.nivo-sparta.nl/webshop

Klik op Nivo Sparta voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Nivo Sparta voor meer informatie over de club.

Semjon de Bruijne heeft het DVO32-DNA

Semjon de Bruijne stapte ruim zeven jaar geleden in het kielzog van zijn vriend Ben Hoogwerf van Zwaluwen over naar DVO’32. Waar Hoogwerf deze zomer zijn carrière een vervolg gaf bij Kethel Spaland volgt zijn voormalig assistent een ander spoor, die van cultuurbewaker van Door Vrienden Opgericht.

De Bruijne is in het dagelijks leven werkzaam bij de gemeente Vlaardingen op de afdeling openbare ruimte. Groen, verkeer, alles gaat door mijn handen. “We proberen als gemeente de nieuwste ontwikkelingen toe te passen. Waterdoorlatende parkeerplaatsen, maar ook parken inrichten als een beweegruimte, zoals we dat nu doen met het Marnixplantsoen, niet zo ver van DVO’32 vandaan.”

Toen De Bruijne vorig seizoen met het bestuur om tafel zat om over zijn toekomst bij de club van de Marathonweg te praten, kreeg hij te horen dat DVO hem zag als cultuurbewaker. “Ze wilden mij graag als assistent-trainer langer vastleggen. De nieuwe trainer moest het met mij doen, anders gingen ze door naar de volgende. Uiteraard gaf dat mij een goed gevoel.”

De Bruijne betekende in de ruim afgelopen zeven jaar dan ook veel voor DVO. Veel meer dan zijn functie als assistent-trainer zou vermoeden. “Ik ben inderdaad met Ben hierheen gekomen”, zegt hij. “Ben en ik waren bij Zwaluwen trainer van de C1 en C2. Hij kreeg de vraag of hij trainer wilde worden bij DVO. Ik vond dat hij die kans moest pakken. Hij twijfelde, maar wilde het wel doen als ik met hem zou meegaan.”

De twee vrienden kwamen niet bepaald in een gespreid bedje terecht. DVO’32 had toen vrijwel geen jeugd en leek ten dode opgeschreven. “Toen we een wedstrijd van het eerste elftal zijn gaan kijken, was de kantine dicht vanwege gebrek aan vrijwilligers.”

De twee stapten toch in en verzamelden enthousiaste vrijwilligers en gelijkdenkenden om zich heen. “We deden veel meer dan alleen een selectie optuigen. Echt overal bemoeiden we ons mee. We organiseerden open dagen voor de jeugd en lanceerden de campagne ‘Samen zijn we DVO’ met nadruk op de kernwaarden van de club. We haalden al snel een vrouwenteam binnen. Wij waren er zaterdag al om negen uur ’s morgens om de jeugdtrainers te begeleiden.”

“Door dat alles kreeg de club een boost. In het tweede seizoen werden we kampioen en dat zorgde voor nog meer enthousiasme. We kregen voor DVO-begrippen zelfs weer een aanzienlijk aantal jeugdteams. Inmiddels is het aantal weer behoorlijk afgenomen. Je ziet dat het lastig is om een jeugdafdeling te hebben met vaak maar één team per leeftijdscategorie. Als je dertien spelers hebt en er stopen er drie moet je het hele team opdoeken.”

Op het veld slaagde DVO er telkens wel in om de selectie aan te vullen. “We kijken goed uit onze ogen naar spelers die het niet naar de zin hebben elders. Maar we hanteren wel het uitgangspunt dat een nieuwkomer altijd een bekende is van een speler die al bij ons speelt. Er komen geen wildvreemden binnen. Zo borgen we ook de kernwaarden van de club.” Kernwaarden als passie en vriendschap die met koeienletters op vier reclameborden rond het hoofdveld staan geschreven.

De Bruijne vindt dat belangrijk, zoals hij het ook belangrijk vindt dat hij als assistent-trainer tussen de groep en de hoofdtrainer staat. “Ik hoor van alles en zorg dat de jongens hun verhaal bij mij kwijt kunnen. Zoals ik er ook ben om als klankbord van eerst Ben en nu Raymond de Romph te fungeren. In het begin was het even zoeken naar de balans, want we kenden elkaar niet. Die hebben we inmiddels gevonden. Ik ken deze groep al jaren, maar Raymond moet vooral ook zijn eigen ontdekking doen.”

“Ik ben onder Raymond wel een stuk rustiger geworden aan de kant. Dat komt ook omdat hij weer wat drukker. Twee dode vogeltjes op de bank is niet goed, maar dat geldt ook voor twee druktemakers.”

Klik op vv DVO’32 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv DVO’32 voor meer informatie over de club.

vv Bergambacht 5 is geen team, het is een levensstijl!

Vandaag gaan we in gesprek met v.v. Bergambacht 5. We spreken met Tim van Egmond, Tom van Erk en Patrick Aarnoudse. Alle drie de mannen zijn rond hun vijfde begonnen bij v.v. Bergambacht. ‘’Door een spelers te kort zijn we het vierde geworden maar iedereen noemt ons nog BAB5’’. Vandaag vertellen ze meer over hun elftal.

‘’Vier jaar geleden wilden een aantal jeugdspelers de overstap naar de senioren alleen maken als zij hun eigen selectie mochten samenstellen. Met wat vrienden die dan lid van de vereniging zouden worden. Dit gezelschap werd aangevuld met de buitenbeentjes van de vereniging die al enkele jaren in de laagste senioren elftallen bungelden. De afgelopen jaren is dit clubje samengesmolten tot een gezellige groep met de naam, #bab5official. Bab5official is geen team, het is een levensstijl. We bieden een veilige haven in een mooie groep jongvolwassene die zich bij vlagen niet meer thuis voelt in de gepolariseerde maatschappij van vandaag de dag. Bij ons kun je jezelf zijn, even los van al het leed in de wereld en je drukke baan of opleiding.’’

Dit team bestaat dus al vier jaar en heeft veel met elkaar meegemaakt. wij  vroegen dan ook naar verschillende hoogte- en dieptepunten. ‘’Ons absolute hoogtepunt speelde zich uiteraard niet binnen het veld maar buiten het veld af. Tijdens een uitstekende derde helft werd het feest verplaatst van het terras naar de commissiekamer. De lichten gingen uit, de box ging wat harder, de mobiele stroboscopen gingen aan en ‘de commissiekamer rave’ was geboren. Er werd nog lang over nagepraat binnen de vereniging , zowel door voor- als door tegenstanders. Het dieptepunt speelde zich daarentegen wel af binnen de lijnen. Kelderklasse legende Peter Beltman besloot aan te leggen voor een penalty. Waarna we de bal konden gaan zoeken op de provinciale weg. Gefilmd vanuit het huis van een teamgenoot ging deze pegel voor eeuwig de Whatsapp geschiedenis in.’’

We horen in het gesprek al verschillende namen. Toch zijn we benieuwd of er nog andere kleurrijke figuren rondlopen binnen dit team. ‘’Met stipt op één staat de JBL Partybox 310, deze komt helaas wel steeds samen met een gebrekkige linksback. Biercoach Stef is onze steun en toeverlaat, chef ballen, vaste vlagger en voorziet ons altijd van adequaat levensadvies. Dan hebben we nog Daan, onze speler/coach met zwakke schouders. En tot slot Skimpapa, oud-selectiespeler en vrije trappen specialist.’’

De trainingen van de mannen worden georganiseerd met het principe van de heilige drie eenheid: positiespel, op doel schieten en partijen. ‘’Het liefst zo snel mogelijk. Zoals een kelderklasse team betaamd wordt er op donderdagmiddag druk heen en weer geappt over de vraag of er wel voldoende gegadigde zijn. De training wordt standaard afgesloten met een uitgebreide wedstrijdbespreking in de kantine onder het genot van een goudgele rakker.’’ Verder wilden wij ook weten of de mannen buiten het veld nog leuke activiteiten ondernemen. ‘’Op vrijdag is er steevast een wedstrijdbespreking in de lokale kroeg en tevens hoofdsponsor Eetcafé t’ centrum. Geregeld worden er thema derde helften georganiseerd zoals het bab5 carnaval of de onesie-party. Op de voetbal loze zaterdagen worden er bab5barbecues georganiseerd en het bab5mediateam zorgt voor leuke rubriekjes om onze spelers beter te leren kennen zoals #MeetBab5, #WiebenikWoensdag en de Bab5-eindejaarsquiz. ‘’

Tot slot vroegen we naar de ambities van dit elftal. ‘’Onze ambities liggen vooral buiten het veld. Wij willen maatschappelijke impact maken.Zo sturen wij spelers naar Afrika voor ontwikkelingshulp, geven we escalaties aan jeugdleden en helpen we jonge alleenstaande moeders aan een leuke zaterdag. Zoals genoemd biedt bab5 een uitlaatklep in een steeds snellere maatschappij, wij bieden rust, vertier, verbroedering en escalatie. Over onze ambities op sportief vlak kunnen we kort zijn, #bab5kampioen!’’, sluiten de mannen af.

Klik op v.v. Bergambacht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op v.v. Bergambacht voor meer informatie over de club.

Aanvaller Yuri Westhoff kind van de club bij FC ‘s-Gravenzande

Westhoff is in 2024 maar liefst 25 jaar lid van FC ’s-Gravenzande. Hij speelt inmiddels al dertien seizoenen in het eerste elftal als centrumspits en is all-time topscorer van de club. ,,Ik kan lopend naar de club, waar sinds een paar jaar ook mijn zoontje Joas speelt. Kampioen gaan we waarschijnlijk niet worden, een periode pakken zou mooi.’’

Het is een eer om voor deze mooie en grote club al dertien seizoenen, 300 officiële wedstrijden, in het eerste te mogen spelen. Ook ben ik super trost dat ik all-time topscoorder ben van de club. Ik ben net 31 jaar en ik ben van plan om nog lang door te gaan en mijn record een stuk hoger te krijgen. In het dagelijks leven ben ik accountmanager bij Vreugdenhil Bulbs & Plants, dit is een grote kwekerij van Bollen & Planten gevestigd in ’s-Gravenzande.
De verkoop van deze bollen en planten gaat wereldwijd, vooral Europa, Amerika en Canada. Ik geniet van het leven en doe graag leuke dingen met mijn vrouw en twee zoontjes van 2 & 6 jaar. Lekker ergens lunchen met z’n allen en een stuk wandelen in het bos bijvoorbeeld. Ook probeer ik zoveel mogelijk tijd met vrienden door te brengen. Voetbal kijken, een hapje eten ergens, drankje in het dorp.’’ Westhoff begonnen met voetballen op zeven jarige leeftijd bij ’s-Gravenzande SV. ,,Ik heb echt een supermooie tijd gehad in de jeugd, veel gewonnen en vrienden gemaakt voor het leven.
Ik heb toen veel geleerd van John Jonk. Hij wist je altijd te motiveren en zorgde ervoor dat je plezier had. Bij Jonk had ik het gevoel dat hij je koste wat kost wilde helpen en zijn enorme verstand van voetbal speelde hierbij zeker een rol. In 2010, het fusie jaar van de club, kwam ik bij de selectie. Dat was zeker even wennen, binnen twee jaar was ik de eerste spits en sta ik er nog steeds in.

Ik heb altijd de droom gehad profvoetballer te worden. Ik heb gehoord dat ik op het lijstje stond van Sparta, ADO Den Haag en Excelsior. Zelf heb ik nooit contact met ze gehad. En natuurlijk als je als spits van een hoofdklasse vijftien tot twintig doelpunten per jaar maakt ben je interessant voor clubs die een stapje hoger spelen of meer geld te besteden hebben. En dan moet je denken aan clubs als Quick Boys, Capelle en Feyenoord. Een paar jaar geleden kon ik naar Excelsior Maassluis, maar zij kozen voor een gelukszoeker. Oud-trainer van FC ’s-Gravenzande Richard Elzinga wilde mij twee jaar geleden meenemen naar Derde Divisie club Barendrecht. Ik heb daar een goed gesprek gehad, maar heb het vanwege de afstand niet gedaan. Nu kunnen mijn vrouw, kinderen, ouders en vrienden makkelijk komen kijken. Ik ben van plan nog jaren te blijven bij deze mooie club.
Met Angelo Zwirs en Sil van Ooijen heb ik er wel twee concurrenten bij gekregen, maar dat houdt mij juist scherp. FC ’s-Gravenzande is een hele mooie en warme club. Ik ben er trots op dat ik er sinds de fusie in 2010 deel van uit mag maken. Het is een club met geweldige mensen die nauw betrokken zijn bij de club. Mijn hoogtepunt is de promotie in het seizoen 2012-2013 naar de hoofdklasse. De beslissende wedstrijd uit tegen Alexandria’66 die we wonnen met 3-0. De zes supportersbussen die ons volgden en zo voor een geweldige sfeer zorgde.

Een tweede hoogtepunt was in 2013 de thuiswedstrijd tegen Swansea City (0-2). Dit was geweldig om mee te maken. Alles was die dag top geregeld. Een dieptepunt was de degradatie in 2016 en het overlijden van onze leider Gerrit van der Ende. Hij was niet alleen leider, maar ook een vriend voor veel spelers. Ik heb met de uitvaart zijn kist mogen dragen met nog een paar spelers, dat was zo mooi dat wij dat mochten doen.’’

Klik op FC ‘s-Gravenzande voor de laatste artikelen over de club.
Klik op FC ‘s-Gravenzande voor meer informatie over de club.

Dylan van Meerendonk van RCD heeft nog ambities

Vandaag gaan we in gesprek met Dylan van Meerendonk. Hij is een achttienjarige doelman speelt in het tweede elftal van RCD. Hij is begonnen met voetballen bij v.v. Dubbeldam, maar heeft uiteindelijk nog transfers gemaakt naar DFC en Drechtstreek om vervolgens bij RCD terecht te komen. Vandaag vertelt hij iets meer over zijn carrière.

Meerendonk is op zijn zevende begonnen bij Dubbeldam en heeft daar vijf seizoenen gespeeld. ‘’Daarna heb ik een jaar niet gevoetbald om vervolgens de draad weer op te pakken en bij v.v. DFC te gaan spelen. Ik heb daar uiteindelijk vier seizoenen gekeept en heb daarna nog een jaartje bij v.v. Drechtstreek in de O19-1 gespeeld. Ik ben nu bezig aan mijn eerste jaar in de selectie van RCD. Ik ben momenteel achttien en woon nog bij mijn ouders en mijn broertje. Verder studeer ik op het Davinci college aan de opleiding junior accountmanager en zou graag door willen naar het HBO. Ik zou later graag iets binnen het voetballen willen doen. Vooralsnog keep ik bij RCD in het tweede, maar ik heb mijn debuut in het eerste al mogen maken.’’

Het huidige seizoen gaat volgens Dylan goed. ‘’Ik draai persoonlijk een prima seizoen. Het begin was wel nog even wat wennen omdat het niveau tussen de junioren en senioren best wel groot is. Maar ik ben lekker in vorm en zit goed in mijn vel.’’ Ook wilden we met Van Meerendonk terugkijken op hoogte- en dieptepunten. ‘’Ik heb gelukkig nog niet echt een heel groot dieptepunt gehad binnen het voetbal. Ook niet qua hele lange blessures. Mijn hoogtepunt is denk ik wel mijn debuut geweest voor RCD 1. Om dat als jonge jongen van achttien te hebben mogen bereiken in mijn nog jonge carrière, geeft mij toch wel een enorm trots gevoel.’’

Over ambities en persoonlijke doelen is Dylan duidelijk. ‘’Mijn ambities voor in de toekomst zijn om allereerst mezelf te laten zien in een eerste elftal en vanuit daar hoop ik door te groeien naar een hoger niveau in het amateurvoetbal. Maar ik ben gelukkig nog jong, dus ik heb nog wat jaartjes om mezelf te laten zien. Ik wil uiteindelijk natuurlijk vaste keeper van het eerste elftal worden bij RCD. Misschien kan ik vanuit daar wel een aantal mooie stappen maken.’’

Voetbal is voor Dylan zijn lust en zijn leven. ‘’Ik zou ook niet weten wat ik zonder voetbal zou moeten omdat ik er in feite eigenlijk altijd wel mee bezig ben. Daarom is voetbal belangrijk voor me.’’ Zoals eerder gezegd gaat dit seizoen goed voor Van Meerendonk. We vroegen hem ook om alvast vooruit te kijken. ‘’De eerste seizoenshelft is voor ons wat wisselvallig geweest vind ik zelf, omdat we met name tegen wat lagere teams de punten hebben laten liggen. Maar in bepaalde wedstrijden hebben we wel kunnen laten zien dat we mee kunnen doen om de eerste vier plaatsen. Omdat ik echt geloof heb in deze jongens en we echt goed kunnen voetballen.’’

Tot slot wilde Dylan nog iemand in het zonnetje zetten. ‘’Ik denk dan toch wel aan mijn eigen trainer Jeroen Snoek. Omdat ik persoonlijk een goede band heb met hem en het een zeer goede trainer vind’’, sluit Van Meerendonk af.

Klik op RCD voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RCD voor meer informatie over de club.