Home Blog Pagina 408

KETHEL SPALAND-VICTORIA’04 eindstand: 1-1 (bij rust 0-1)

Doelpunt Victoria’04: Colin Pleijsier (0-1).
Colin Pleijsier leek lang de man van de wedstrijd te worden, nadat hij na 25 minuten
spelen via een vrije trap de 0-1 fraai binnen schoot. Victoria’04 beloonde zich niet
met een tweede treffer, een strafschop werd gemist. Kethel Spaland kwam vlak voor
tijd op gelijke hoogte via het benutten van een strafschop.

Zo zou de semi-derby zeer kort kunnen worden samengevat. De stormachtige wind
zorgde ervoor, dat de meeste passes bij de verkeerde spelers terecht kwamen of
helemaal niet. Kethel Spaland grossierde in lange trappen naar voren, doch de door
de harde wind gedragen bal bereikte zijn einddoel nauwelijks. Victoria’04 ging iets beter om met de moeilijke weersomstandigheden, doch slaagde er niet in om de
thuisploeg echt pijn te doen. Uit een vrije trap zette Colin Pleijsier Victoria’04 op een 0-1 voorsprong en kort daarna zag Riligilio Ramsubagh zijn schot tegen de lat
belanden. Een hardwerkend Kethel Spaland wist in de eerste helft de schade verder
te beperken.

Naarmate de wedstrijd vorderde in de tweede helft bleek de Vlaardingse formatie niet
bij machte om een tweede treffer te scoren. De thuisploeg bleef zoeken naar de
aansluitingstreffer. In een rommelige slotfase kreeg Victoria’04 een strafschop
toegekend. Nailey Girigorie zag zijn kalktrap gestopt worden door de uitstekende
doelman van Kethel Spaland. Invaller Chris Bruurmijn was dichtbij een tweede
doelpunt voor Victoria’04, maar zijn schot eindigde via de buitenkant van de paal tegen de reclameborden. In blessuretijd werd in het strafschopgebied van
Victoria’04 bij een verdedigende actie de bal onbedoeld met de hand gespeeld.
Kethel Spaland benutte dit buitenkansje volledig om de eindstand op 1-1 te bepalen.

Selectie Victoria’04: Jochem van der Hoff, Bart van der Hoeven, Bob Planken, Oscar
Knecht, Lars de Visser (46: Osman Ünnu), Kars Martin (70: Chris Bruurmijn), Colin
Pleijsier (27: Michael Blok), Roy Meerten, Rilgilio Ramsubagh, Jelle Blankestijn,
Nailey Girigorie (70: Lars Kortleven).

Klik op sc Victoria’04 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op sc Victoria’04 voor meer informatie over de club.

Wouter van der Werff naar Papendrecht

De selectie van Voetbalvereniging Papendrecht wordt in het seizoen 2023-2024 versterkt met Wouter van de Werff.

Hij wordt hiermee herenigd met zijn tweelingbroer Job. De broers begonnen in de jeugd bij BVV Barendrecht maar maakten al snel de overstap naar SC Feyenoord. Daarna gingen ze beiden spelen bij RVAV Sparta. Job maakte in de zomer van 2021 de overstap naar VV Papendrecht en zijn broer volgt dus twee jaar later.

Klik op VV Papendrecht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Papendrecht voor meer informatie over de club.

NSVV maakt doelpuntenfestijn van wedstrijd tegen WHS

De Numansdorpse formatie had een ontspannen en doelpuntrijke middag en stuurde WHS met een zeven tegen één nederlaag terug naar Sint Annaland. WHS scoorde nog wel snel de gelijkmaker en verprutste een dot van een kans op de aansluitingstreffer. In plaats van de aansluitingstreffer 3-2, scoorde NSVV wel direct daarop de 4-1 en was het verzet van WHS gebroken. Ontspannen tikte NSVV naar een afgetekende overwinning.

In de eerste helft was het even wennen vanwege een paar noodzakelijke omzettingen in de vertrouwde formatie. De eerste kans was dan ook voor WHS spits Jeremy de Witte, maar zijn schot ging over het doel. NSVV-goudhaantje Boyd van Andel was er als de kippen bij toen de bal via de kluts voor zijn voeten kwam. Hij twijfelde niet en legde de bal in het netje. Lang kon NSVV niet genieten van de voorsprong, want Jeremy de Witte kon profiteren van een te korte terugspeelbal uit het NSVV-middenveld naar de keeper. Jeremy de Witte verzilverde dit buitenkansje. NSVV pakte het snel weer op. Peter Jan Cazander speelde NSVV spits Wessel Schouwink vrij en die schoof de bal resoluut langs de WHS-keeper. Weer een paar minuten later mocht Mitchel Louwerens van rechts
een vrije trap nemen. Met zijn linker pantoffel stuurde hij de bal naar de linker kruising en de bal ging er schitterend in. Luka Knijff van WHS had de aansluitingstreffer moeten maken. Op wonderbaarlijke wijze ging zijn inzet van de binnenkant van de rechterpaal via een wonderbaarlijke krul net links van de linkerpaal. Direct daarna scoorde NSVV wel. Jasper Huisman stuurde Mitchel Louwerens diep. Mitchel kopte de bal op snelheid langs de laatste verdediger van WHS en via een lobje verschalkte hij de uitgelopen keeper van WHS. Het verzet van WHS was gebroken en met een ruime 4 tegen 1 voorsprong werd de thee gedronken.

In de tweede helft ging NSVV verder waar het gebleven was. Eerst werd er nog een doelpunt afgekeurd van Wessel Schouwink, omdat de bal net over de achterlijn was geweest voor Wessel hem ontving. Al snel kwamen wel de geldige doelpunten. Eerst was er een vrije trap van Jasper Huisman van links, die werd binnen gekopt door Yoeron van der Ree. Direct de volgende aanval was het weer raak. Dit keer was het een voorzet van Mitchel Louwerens, die werd binnen getikt door Jasper Huisman. Boyd van Andel sloot het doelpuntenfestijn af en weer kwam de voorzet van Mitchel Louwerens. Na de wedstrijd bleek ook Zuidland gewonnen te hebben, dus blijft het verschil tussen koploper
NSVV en de nummer twee Zuidland drie punten. De nummer drie Hellevoetsluis moest tegen de nummer vier DBGC en speelde gelijk. Het verschil tussen NSVV en Hellevoetsluis is nu opgelopen tot negen punten. Volgende week speelt NSVV uit tegen MZC’11. Dit is nog de enige uitwedstrijd van een tegenstander uit het linker rijtje. MZC’11 verloor deze week ruim van RCS met 4 tegen 1. NSVV heeft het vaak knap lastig tegen MZC’11 en vorig seizoen heeft NSVV dure punten in de kampioensstrijd/eindstrijd met Oostkapelle/Domburg laten liggen tegen MZC’11. Iedereen zal dus weer scherp moeten zijn om de doelstelling te halen.

Opstelling NSVV:
Jarmo Hartgers, Jerzy van Bergen, Yoeron van der Ree, Jeroen Voshart, Fabian Korbijn, Peter Jan Cazander (75 e Leonard Kramp), Sjoerd Hofstede, Boyd van Andel, Mitchel Louwerens, Wessel Schouwink (70 e Wessel van Haren), Jasper Huisman (75 e Simon van Rheeden)

Ruststand: 4-1
Eindstand: 7-1

Scoreverloop:
12 e min. 1 – 0 Boyd van Andel
14 e min. 1 – 1 Jeremy de Witte
16 e min. 2 – 1 Wessel Schouwink
22 e min. 3 – 1 Mitchel Louwerens
39 e min. 4 – 1 Mitchel Louwerens
61 e min. 5 – 1 Yoeron van der Ree
62 e min. 6 – 1 Jasper Huisman
80 e min. 7 – 1 Boyd van Andel

Geschreven door: Bas Snijders
Foto gemaakt door: Karin Hartgers

Klik op NSVV voor de laatste artikelen over de club.
Klik op NSVV voor meer informatie over de club.

Rene Milot nieuwe hoofdtrainer WFB

Vanaf seizoen 2023-2024 is Rene Milot de nieuwe hoofdtrainer van WFB. De hoofdtrainer maakt daarmee de overstap van ZBVH naar de westelijkste club van Goeree-Overflakkee. De 62-jarige inwoner van Barendrecht is een zeer ervaren trainer die bij zowel clubs uit de regio Rotterdam als op de Zuid-Hollandse eilanden werkzaam is geweest. We zijn blij dat we als bestuur een overeenstemming bereikt hebben met Rene.

Tegelijkertijd willen we ons verder focussen op het huidige seizoen. Na een periode van ons eerste elftal met veel verliespunten hebben we afgelopen zaterdag een belangrijke overwinning geboekt tegen een directe concurrent. De doelstelling blijft het halen van de nacompetitie en we hebben er alle vertrouwen in dat onze spelersgroep en staf daar alles aan zullen doen om dat doel te behalen.

Klik op WFB voor de laatste artikelen over de club.
Klik op WFB voor meer informatie over de club.

Van Virgil van Dijk naar DBGC

Hij voetbalde in de jeugd samen met Virgil van Dijk, mocht op stage bij Feyenoord, maar keerde vanwege een zware blessure weer terug naar Dinteloord. Tegenwoordig is Jacco de Gast (31) de defensieve leider van tweedeklasser DBGC, maar hoe anders had het kunnen lopen? “Net op het moment dat je begint te dromen…”

Precies toen, ging het dus mis. De Gast, in de jeugd begonnen bij Dinteloord en op tienjarige leeftijd gescout door RBC, leek hard op weg naar het profvoetbal. “Dat was echt een mooie tijd en een hoog niveau. Selectie van de KNVB en uitgenodigd door Feyenoord.” Maar op dat moment glipte het uit zijn handen. “Ik raakte zwaar geblesseerd aan mijn meniscus en kruisbanden. Uiteindelijk heb ik er toen negen maanden uitgelegen, terwijl het er eigenlijk maar vijf zouden zijn.” Noodgedwongen keerde De Gast op zijn vijftiende terug op het oude nest. “En dat terwijl ik een half jaar voor mijn vertrek mee had mogen trainen in Rotterdam…”

Beste stap
Over zijn laatste maanden bij de club uit Roosendaal heeft de verdediger nog altijd een rare smaak in zijn mond, maar heel veel tijd om bij de pakken neer te zitten, had De Gast toentertijd niet. “Via Wim Nieuwland trainde ik al vrij snel mee bij het eerste van Dinteloord en maakte ik mijn debuut.” Hij vierde uiteindelijk onder meer een kampioenschap, maakte een kort uitstapje naar Kloetinge en bereikte in 2018 zijn dieptepunt. Zoals de routinier het zelf noemt. “Ik had er geen plezier meer in. Veel jongens die ik goed kende waren weg of al gestopt en ik voelde me daar steeds minder op mijn gemak. Ik dacht echt aan stoppen.” Maar ook toen was daar opnieuw Wim Nieuwland, op dat moment trainer van DBGC. “Kom het hier proberen, je kunt gewoon meerijden, zei hij. Wim vond het zonde als ik op zo’n jonge leeftijd al zou stoppen en met hem was ik altijd ‘close’ geweest.” De Gast besloot op de avances van zijn oud-trainer in te gaan en met succes. “Dat is de beste stap die ik kon zetten. Inmiddels zit ik hier voor het vijfde seizoen: het plezier is weer helemaal terug.” Een goede lichting, veel eigen jongens en een echte dorpsvereniging. De verdediger voelt zich helemaal thuis. “In Dinteloord begonnen ze langs de lijn ook steeds meer te ‘zeiken’, hier waarderen ze je. Dat is toch een stuk gezelliger.” Al helpt de stand daar natuurlijk wel aan mee, weet ook De Gast. “Ik had wel verwacht dat we voor de eerste vijf plekken mee konden doen, dus dit verbaast me niet. De basis is goed en in de breedte is er wat bij gekomen.”

Lijnen uitzetten
Toch blijft de aanvoerder ook kritisch. “Het niveau van de tweede klasse is wel wat minder geworden. Vroeger ging je met knikkende knieën naar Arnemuiden (Zeeland), dat is nu een wezenlijk verschil. Al gaat die Zeeuwse mentaliteit er nooit uit, het blijft lastig daar.” Want, is de inwoner van Steenbergen meteen realistisch. “We hebben ook weer niet zoveel kwaliteit, dat we wedstrijden even met twee vingers in de neus winnen. Daarvoor zullen we toch allemaal altijd wel een bepaald niveau moeten halen.” En die lat, legt De Gast best hoog. “We zijn aan onze stand verplicht om bij die eerste vijf te eindigen. Dat stukje geloof moeten we ook hebben. Eerst was handhaven al goed, nu moeten we durven uitspreken dat je écht iets wil winnen.” Als laatste man en leider achterin, moet hij daar mede voor gaan zorgen. “Inschuiven in de as, dat is denk ik wel mijn grootste kwaliteit. En daarnaast lijnen uitzetten en de boel organiseren.” Voorlopig ziet hij zichzelf dat dan ook nog wel een paar jaar doen. Onder één voorwaarde. “Dat ik fit blijf. Dit seizoen heb ik er ook een week of tien uitgelegen door een scheurtje in mijn hamstring, dat hakt er flink in. Herstellen duurt sowieso steeds wat langer.” Maar als zijn lichaam het toelaat, kunnen ze in Oude-Tonge dus nog wel even genieten van De Gast. “Het plezier, enthousiasme én fanatisme is er nog steeds!”

Klik op DBGC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op DBGC voor meer informatie over de club.

‘Ik merk dat ik ze nog steeds kan raken’, aldus Dennis van Gils van Den Bommel

Kan ik nog wat met deze groep? Die vraag stelde Dennis van Gils zichzelf een paar maanden geleden toen de trainerscarrousel weer ging draaien. Want na vier seizoenen als eindverantwoordelijke bij derdeklasser Den Bommel, was het misschien wel een keer tijd voor iets nieuws. Het antwoord? “De spelers wilden heel graag door, dan zit het goed!”

En dus gaat de 46-jarige Van Gils na dit jaar, gewoon op voor zijn vijfde seizoen aan sportpark De Kruus. Een flinke tijd. “Ik heb het enorm naar mijn zin, het is een leuke groep en er komt een berg jeugd aan. Als het goed zit, zit het goed.” En goed, zit het dus. “Spelers mochten zelf aangeven of ze door wilden gaan. Dat was bij 98% het geval…” Toch waakt de oefenmeester wel voor een stukje gewenning. “Als voetballer was ik zelf na een jaar of twee wel ‘klaar’ met de trainer, tijd voor vers bloed. Maar het moeten er hier ook geen tien worden natuurlijk.”

Inspiratie
Want dat is voor Van Gils, zeker na al die jaren bij dezelfde club, misschien nog wel de grootste uitdaging. “Hoe blijf je innovatief? Ik probeer echt mee te denken met de jeugd, in hun koppie te gaan zitten. Iedere training weer iets anders verzinnen.” En tot nu toe, lukt dat best aardig. “Laatst zei een speler: ‘Ik vind je een toffe gast, maar wel schijtirritant. Het lijkt dezelfde oefening, maar het is toch iedere keer anders. Juist daarom kom ik!’ Dat is toch de bedoeling?” De boel uitdagend houden dus. “Positiespelletjes met omschakelen, meer of minder druk zetten, daarin kun je veel doen. Maar ook in sprintvormen of handelingssnelheid. Alles is een wedstrijdje, willen winnen van elkaar.” Op het trainingskamp in Brugge werden voor Van Gils eigenlijk zijn laatste twijfels, voor zover hij die nog had, weggenomen. “Dan voer je gesprekjes met elkaar, toen merkte ik dat ik ze nog steeds kan raken.” Helemaal uit de lucht vallen doet die goede klik niet, want de trainer is bijna obsessief met het spelletje bezig. “Veel lezen, trainingen bekijken en dingen opzoeken. Dan pak ik iets van Guardiola of Klopp en koppel dat terug naar ons niveau. En als het niet lukt, is dat ook niet erg. Daar moet je niet bang voor zijn.” Zo blijft het ook voor hemzelf, iedere keer vernieuwend. “Inspiratie halen uit grote trainers, dat vind ik misschien nog wel het leukste!”

Ambitie
Tekenend voor het fanatisme, is de uiteenzetting van zijn favoriete vorm. Geïnspireerd geraakt door een dagje meelopen met Andries Jonker, toen nog trainer van Telstar, de club waar hij zelf in de jeugd nog heeft gespeeld. “Een afwerkvorm, met een grote groep en drie keepers. Je ziet vaak dat spelers na een treurmoment, bijvoorbeeld het missen van een kans, niet omschakelen. In die oefening zit alles: Afwerken, het spel snel hervatten, terug sprinten en weer druk zetten op de bal!” Kortom, Van Gils doet er alles aan om Den Bommel in die derde klasse te houden. Want de inwoner van Nieuw-Beijerland weet hoe lastig dat is. “Het is maar een heel klein dorpje, dan is het knap dat je op dit niveau speelt. Maar er komt natuurlijk een moment dat het niet meer vol te houden is…” Voorlopig dus met hem aan het roer, al barst ook hijzelf van de ambitie. “Ik heb al eens geprobeerd om mijn UEFA A te halen, toen zat ik net niet bij de laatste 24, maar ik blijf het proberen!” Zonder dat zijn aandacht ook maar een beetje verslapt, want de club heeft inmiddels een speciaal plekje in zijn voetbalhart. “We moeten gewoon gas geven, dan kunnen we ergens boven in die middenmoot eindigen. Het zit dicht bij elkaar.” Al komt het natuurlijk, zoals met wel meer dingen, niet vanzelf. “Harder trainen, conditioneel moet het beter. Tegen bijvoorbeeld Bruse Boys hielden we het de laatste tien minuten niet meer vol.” Doseren, minder ruimtes weggeven en alert blijven. Dingen waar ze samen met hem de komende tijd nog wel even druk mee zullen zijn. “Het is een mooie club en ik heb het prima naar mijn zin, maar ooit is het tijd voor een nieuwe uitdaging!”

Klik op Den Bommel voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Den Bommel voor meer informatie over de club.

Max Wegereef van WFB voelt zich thuis tussen de ‘boeren’

In een team vol met spelers uit de eigen jeugd, is Max Wegereef op het eerste oog een klein beetje de vreemde eend in de bijt. Toch, is niets minder waar. De doelman van WFB voelt zich als ‘overkanter’, meer dan thuis tussen de ‘boeren’. “Daar maken we natuurlijk altijd grapjes over, maar het is hier heel saamhorig!”

Want, zo begint de 22-jarige keeper met een grote glimlach te vertellen. “Eigenlijk alles onder Hellevoet, zijn boeren, zeggen wij hier altijd. Zij vinden ons dan weer de overkant. Zo gaat dat.” Toch voelt Wegereef zich in zijn derde seizoen bij de vierdeklasser dus meer dan op zijn gemak, al had hij dat zelf in eerste instantie misschien ook niet helemaal verwacht. “Dat is niks voor mij, dacht ik toen…” Toch veranderde dat gevoel al snel. “Wat had ik te verliezen?”

Langs de kant
Niks dus. De zoon van oud-topscheidsrechter Jan Wegereef besloot het erop te wagen én met succes. Al won hij ook bij zijn vader vooraf nog het nodige advies in. “Ik was toen negentien en moest gewoon ergens gaan keepen. Dat werd bij Hellevoet met vijf keepers gewoon een lastig verhaal.” Mede door een vervelende blessure, die Wegereef lange tijd langs de kant hield. “De aanhechting van mijn lies was nog niet volgroeid, dat duurde zeker zes maanden.” Een lastige periode voor de jonge doelman. “Ik ben vrij fanatiek, dus dan wil je gewoon voetballen. Het was een kwestie van groeien, dus echt veel kon je niet doen.” Dat allemaal achter de rug, tijd om te keepen. Zou je zeggen. “In mijn tweede seizoen, liep ik tijdens de voorbereiding, een scheurtje op in mijn bovenbeen. Was ik pas na de winterstop weer fit.” Maar vanaf dat moment, was alle ellende verleden tijd. “Sindsdien ben ik niet meer uit de basis geweest.” En dat is te zien, want met een plek bij de eerste vier, presteert WFB meer dan naar behoren. “Dat lag, om eerlijk te zijn, wel een beetje in de lijn der verwachting. We proberen vooral veel te voetballen, daar ligt onze kracht. Met creatieve jongens.” Al zit daar ook meteen de achilleshiel, denkt Wegereef. “Echt onze schouders eronder, als het voetballend niet lukt, dat missen we wel. Eens in de zoveel tijd spelen we een wedstrijd waar het allemaal niet loopt, maar dat is misschien ook de jeugdigheid.”

Naam maken
Zelf is de sluitpost tevreden over zijn seizoen tot nu toe. “Over het algemeen haal ik een goede voldoende, maar daar sta je ook voor.” Zeker in de duels, die er echt om gaan. “Onder druk presteer ik vaak nog beter, dat vind ik lekker!” Snel in paniek raken, doet hij dan ook niet. “Vanuit Hellevoet heb ik altijd geleerd om mee te voetballen, dat is mijn kracht. Dan probeer ik vaak een extra verdediger te zijn in de opbouw.” Heel vreemd is dat voetballende vermogen ook niet, zo blijkt. “Ik ben begonnen als voetballer en pas gaan keepen in de D’tjes.” Precies op het moment dat Maarten Stekelenburg furore maakte op het WK van 2010 in Zuid-Afrika. “Die pakte toen bizarre ballen, van hem was ik echt onder de indruk. Dat weet ik nog goed.” Van de carrière van zijn vader, weet de trotse Wegereef een stuk minder. “Ik ben maar één seizoen met hem meegegaan, inmiddels is hij al elf jaar gestopt. Alleen de oude mannen weten dat nog, haha!” Tijd om zelf dus naam te maken, bijvoorbeeld met WFB. “We moeten deze vorm gewoon lekker doortrekken en bovenin mee blijven doen. Het ligt echt aan onszelf als dat niet lukt.” Bij een club, waar de jongeling het dus prima naar zijn zin heeft. “Een leuke groep jongens en de vereniging is heel saamhorig, iedereen doet wel wat. Een vader of een oom, noem maar op. Dat vind ik leuk!” Aan een vertrek denkt hij dan ook niet, tenzij… ” Het was eigenlijk de bedoeling om één of twee seizoenen minuten te maken bij WFB en dan weer terug te gaan. Dus als ik ooit nog ergens anders speel, is het Hellevoet!”

Foto: Ruud Vermeer

Klik op WFB voor de laatste artikelen over de club.
Klik op WFB voor meer informatie over de club.

Voetbaldier Jan Volwerk is op twee fronten actief bij SV Noordeloos en Groot Ammers

Voetbal is zijn leven. Daarom kan Jan Volwerk dit wereldje niet loslaten. Hij is naast derdejaars keeperstrainer bij SV Noordeloos ook trainer van het vrouwenteam van Groot-Ammers

NOORDELOOS – Volwerk was in het verleden doelman in de jeugd bij Groot-Ammers en Schoonhoven. Bij de senioren keepte hij weer bij Groot-Ammers en Gouderak. Van 1978 tot 1993 was hij bij ‘zijn’ Groot-Ammers, waar zijn vader erelid was, onder meer actief als jeugdleider, jeugdtrainer en keeperstrainer. Volwerk – hij leerde het vak door bij Feyenoord de trainingen van Pim Doesburg en Joop Hiele te volgen – heeft zich het vak dus aangeleerd. Daarnaast is hij er veel over gaan lezen en het internet staat vol met oefeningen die hij kon gebruiken. 

De voetbalweek van de sinds 2000 in Dordrecht woonachtige Volwerk (66) loopt zomaar vol. Op maandag en woensdag traint hij de vrouwen van Groot-Ammers met veel plezier. De dinsdag is voor de keepers van Noordeloos. Op donderdag analyseert hij zijn keepers bij Noordeloos bij de groepstraining. 

Het voordeel van een kleine vereniging als Noordeloos, is dat de jeugdkeepers ook hun minuten maken bij de senioren. Hij noemt Lars Vonk (16) als voorbeeld. ,,Lars heeft vorig seizoen het tweede elftal mede kampioen gemaakt.” Omdat Erik de Bruijn (24) vorig jaar februari zijn kruisband heeft afgescheurd, werd Jonathan Macdaniel (19) voor de leeuwen gegooid. Macdaniel heeft overigens wel stappen gemaakt. Nadat hij vorig seizoen tegen SVS’65 door een liesblessure moest afhaken, moest jeugdkeeper Joran Bassa (net 18 geworden) onder de lat. De Bruijn traint hard in de sportschool. Hij heeft de looptrainingen hervat, maar zijn revalidatie gaat nog wel een paar maanden duren. ,,Ik zie het als een uitdaging om hem terug te brengen naar zijn goede niveau”, stelt Volwerk. Dan is er nog altijd Maarten Brouwer, een geroutineerde keeper (31) en oud-doelman van SV Noordeloos. Hij heeft dit seizoen de draad weer opgepakt en is de vaste doelman van het tweede team.

,,Het is goed om steeds drie tot vier keepers op de training te hebben, want zij stimuleren elkaar enorm. Ik heb die situatie eerder drie jaar bij Streefkerk meegemaakt. Daar had ik drie fantastische jaren. Daar heb ik heerlijk gewerkt met onder anderen Bouke de Jong, Rick Reitsma en de toenmalige jeugdkeepers Janco Noorland en Julian Veth. Laatstgenoemde is de huidige eerste doelman bij tweedeklasser Streefkerk.” Bij Noordeloos is hij nog lang niet klaar. Volwerk: ,,Ik heb vijf prima keepers. Het is elke keer weer genieten om die gasten te trainen. Dat is ook de reden dat ik nog minstens tot medio 2024 met ze doorga.”

Bijschrift: Jan Volwerk staat honderd procent achter zijn keepers en probeert zijn doelmannen Lars Vonk, Maarten Brouwer, Jonathan Macdaniel en Joran Bassa (vlnr) elke training uit te dagen. 

VV Ameide kiest opnieuw voor ervaring met Ger Klop

Derdeklasser Ameide kiest ook in het nieuwe seizoen voor ervaring op trainersgebied bij de eerste selectie. Jan Verveer maakt namelijk aan het einde van deze jaargang plaats voor Nieuwendijker Ger Klop, die zijn sporen in het amateurvoetbal ook al dubbel en dwars verdiend heeft.

AMEIDE – Met de keuze voor Ger Klop (foto) maakt Ameide, dat in de komende weken alle zeilen zal moeten bijzetten om het vege lijf te redden, zorgt de club ervoor dat er sprake is van herintreding. Want Klop, die een flinke staat van dienst heeft opgebouwd met dienstverbanden bij GVV’63, Giessen, Good Luck, Altena, het tweede team van Kozakken Boys, Sparta’30, Heukelum, NOAD’32 en het zaterdagteam van Unitas, was als keuzeheer even van de radar verdwenen toen hij ervoor koos om bij ‘zijn’ Kozakken Boys in de scouting aan de slag te gaan. Bij de Werkendamse club hielde hij zich op die manier actief bezig met de samenstelling van de selectie.

Het trainersbloed bleef echter kruipen waar het niet gaan kon. ,,Het ging bij mij toch weer kriebelen om op het veld te willen staan’’, geeft Klop, die momenteel hoofd opleiding is bij SSC’55 in Sprang-Capelle. ,,Ik heb er weer zin in om tweemaal per week op het trainingsveld te staan en toe te werken naar de wedstrijd op zaterdag.’’ Wie hem gaat assisteren in de nieuwe voetbaljaargang is daarbij nog onduidelijk. ,,Maar ik heb nu de tijd om uitgebreid spelers te zien en te spreken en de teams bij Ameide aan het werk te zien’’, geeft de kersvers aangestelde oefenmeester aan.

Carrière
In 2015 rammelde Klop al aan de poort op sportpark Meihoven, toen hij kandidaat was om bij ‘Termei’ aan de slag te gaan. Ameide schoof toen echter de jonge Gert-Jan Westerhout naar voren als de nieuwe technische man. Een keuze van de lange adem, want Westerhout maakte een termijn van liefst zes jaren vol. 

Eén van Westerhouts voorgangers was Jan Verveer, die in 2010 aan de slag ging bij Ameide en in 2021 zijn rentree als trainer maakte bij de vereniging. Verveer is thans aan zijn laatste maanden als trainer van Ameide bezig. Verveer, die al eerder werkzaam was op Meihoven, kondigde niet alleen zijn vertrek aan maar heeft ook aangegeven dat zijn trainerswerkzaamheden na dit seizoen definitief voorbij zijn. ,,Ik ben alles bij elkaar veertig jaar als trainer actief geweest, het wordt nu tijd voor iets anders’’, laat Verveer optekenen. 

De ervaren rot in het trainersvak kan bogen op een prachtige carrière, die begon toen hij als tiener de pupillen van het Ambachtse ASWH onder zijn hoede nam. Op zijn curriculm vitae prijken clubs als Pelikaan, Nieuw-Lekkerland, De Zwerver, Groot-Ammers en Dilettant. Er ligt echter nog één uitdaging die Verveer wil waarmaken: Ameide behouden voor de derde klasse. Eind februari bivakkeerde de ploeg op de elfde plek in de derde klasse D, met de versterkte degradatie als extra tegenstander. ,,We zullen er alles aan doen om erin te blijven.’’

Klik op Ameide voor de laatste artikelen over de club.
Klik  op Ameide voor meer informatie over de club.

Bij Van Dam van DVV’09 ging net op tijd de knop om

Heel even, niet echt lang, dacht Bart Jelle van Dam toch daadwerkelijk aan een vertrek bij ‘zijn’ DVV’09. Want nadat hij op zijn zevende was begonnen bij voorloper DES’67, had hij nooit ergens anders willen spelen. Tot de aanvaller buiten het eerste viel en geen kans leek te krijgen. Maar toen ging de knop om.

Nu, achteraf bezien, is Van Dam (23) daar maar wat gelukkig mee. Al voelde hij dat toentertijd dus helemaal niet zo. “Ik zocht het niet genoeg in mezelf. Het lag aan mijn eigen motivatie, fitheid en spelinzicht. Vanaf dat moment heb ik de knop omgezet.” Want, zo was eigenlijk vanaf het eerste moment dat hij begon te voetballen duidelijk. “Dit is mijn club, hier wil ik in het eerste spelen!” Aan het begin van vorig voetbaljaar werd die droom werkelijkheid, maar niet zonder slag of stoot. Vooral tijdens de coronaperiode ging de inwoner van Dirksland hard aan de slag. “Heel veel hardlopen. Ik voelde me fit, het ging lekker!”

Nuttig geweest
Tijdens de eerste wedstrijd van afgelopen seizoen, kwam de beloning. “John (Kleijn), de trainer, zei ineens: ‘Je start zaterdag’. Hard gewerkt, nu wordt het beloond, dacht ik.” Sterker, het werd allemaal nog mooier. “Ik scoorde en we wonnen met 1-2 van Herkingen!” De overstap van het tweede, waar Van Dam tot op dat moment zijn minuten maakte, leek hem dus makkelijk af te gaan. Al was dat toch niet helemaal het geval, is hij eerlijk. “Daar heb je veel meer tijd, bijvoorbeeld om een bal aan te nemen. Hier moet je veel sneller schakelen. Gelukkig is ons tweede ook goed, dus het was geen bizar niveauverschil.” De stap naar de senioren, viel de spits wat dat betreft zwaarder. “Ik baalde dat ik niet bij één kwam, dat wilde maar niet lukken. Uiteindelijk is het heel nuttig geweest, dat ik ben ‘klaargestoomd’ bij het tweede. Vooral op fysiek vlak.” Na het kampioenschap van vorig seizoen, leven ze bij derdeklasser DVV’09 natuurlijk op een roze wolk. Ook Van Dam zweeft daar lekker op mee. “We spelen al jaren met dezelfde lichting, dat zijn vrienden of misschien wel broers zelfs. Het is echt heel hecht. Voor mij is deze club een soort familie.” En dat blijkt. “Ik geef ook training aan de JO16. Ze mogen best van je verwachten, dat je iets doet voor de vereniging, vind ik.”

Rotploeg
Maar ook binnen het veld loopt het bij DVV’09 allemaal soepel. Want zelfs in de derde klasse, doet de ploeg bovenin mee. “Eerst was de doelstelling om niet te degraderen, omdat we niet wisten wat we precies konden verwachten. Uiteindelijk willen we een stabiele derdeklasser worden.” De competitie bevalt hem tot nu toe in ieder geval uitstekend. “Er zit veel meer ‘voetbal’ in deze afdeling. Dan speel je zelf ook lekkerder.” Kortom, het kan in Dirksland eigenlijk niet op. “Met vijf of zes jongens, heb ik ook nog in de jeugd gespeeld. Onderling is er weinig irritatie en gunnen we elkaar de wereld. Ook als het niet lukt, blijven we gaan, een rotploeg om tegen te spelen. Andere teams gaan misschien sneller zeiken.” De spits, die ook als ‘nummer tien’ uit de voeten kan, denkt stiekem al aan een periode, maar wil vooral zelf ook stappen blijven maken. “Ik ben iemand die altijd onderweg is en in de gaten duikt. Mijn spelinzicht kan nog beter, continu om je heen kijken.” Maar uiteindelijk blijft scoren voor een spits, natuurlijk het allerbelangrijkste. “Het doel is twaalf, dan loop ik één op twee.” En dus moet er ook fysiek nog wel een schepje bovenop, vindt hij zelf. “Ik heb een abonnement bij de sportschool, maar ik ga eigenlijk nooit. Een soort rustend lid, haha!” Aan het vertrouwen zal het in ieder geval niet liggen. “John heeft altijd tegen mij gezegd dat het wel goed zou komen.” Mooie woorden van een echte clubman, net als Van Dam. “Ooit hoop ik hier in die tweede klasse te spelen!”

Klik op DVV’09 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op DVV’09 voor meer informatie over de club.