Home Blog Pagina 405

Club van de Week- Aart Aanen ziet het als een voorrecht bij V.V. De Alblas betrokken te zijn

Aart Aanen is 54 jaar oud en is op zijn achtste begonnen bij V.V. De Alblas. Hier voetbalde hij tot zijn zesentwintigste in het eerste elftal. Helaas had hij veel last van blessures, waardoor hij al op deze jonge leeftijd moest stoppen. Wel bleef hij als vrijwilliger nauw betrokken bij “zijn” club. Momenteel is hij er actief als trainer van het derde elftal.

Carrière als speler
Toen Aart veertien jaar oud was debuteerde hij in een oefenwedstrijd bij V.V. De Alblas. “Voor deze wedstrijd hadden ze op het laatste moment iemand nodig en ik was uiteraard nog aan het voetballen op de club haha. Wel ben ik uiteindelijk een jaar vervroegd naar de senioren gegaan om bij Alblas 1 te gaan spelen.” Tussen zijn zeventiende en zesentwintigste heeft Aart voornamelijk in het eerste elftal gespeeld.  Echter heeft hij daar ook veel wedstrijden moeten missen door blessures. Dit is voornamelijk aan zijn enkel geweest. Deze blessure heeft hij opgelopen in zijn jeugdjaren en gaf eigenlijk altijd wel problemen. Hierom besloot Aanen op zijn 26ste al te stoppen bij het eerste.

Vrijwilligers functies
Momenteel is Aart Aanen samen met Bas van Genderen trainer-coach van het derde elftal. Dit is een team dat voornamelijk bestaat uit jonge spelers die niet direct de stap naar het eerste en tweede hebben gemaakt, maar zich wel graag willen ontwikkelen in een selectieteam. Met het derde proberen Aart en Bas deze jongens verder te ontwikkelen, om ze zo voor te bereiden op de stap naar het eerste of tweede.

Voordat hij begon als trainer van het derde is Aart vanaf zijn zeventiende/achttiende altijd actief geweest als jeugdtrainer en heeft hij vanaf zijn dertigste diverse functies bekleed binnen de jeugdafdeling. “Dit doe ik voornamelijk als jeugdtrainer, maar ook beleidsmatig als technisch jeugd coördinator. Als voetballiefhebber vind ik het erg leuk om de jeugd te helpen met hun ontwikkeling. Je hoort weleens dat het ondankbaar werk zou zijn, maar ik ervaar juist het tegenovergestelde. Ik voel me altijd enorm gewaardeerd door de jeugdspelers die ik heb mogen trainen. Inmiddels ben ik zo’n beetje trainer geweest van alle jeugdspelers die nu nog actief zijn in de senioren. Als ik ze spreek vragen ze me nog altijd wat ik van hun wedstrijd vond.”

Thuisgevoel
Voor Aart is De Alblas de club waar hij zich helemaal thuis voelt. Hij is wel eens gevraagd om naar een andere club te komen, maar bij alleen het idee om te club te verlaten draait zijn maag al om. “Ik vind het een voorrecht om bij deze club betrokken te zijn en om mijn bijdrage te leveren aan de maatschappij. Ik kan jongens en meiden helpen plezier te beleven aan het mooiste spelletje van de wereld. Daar ben ik de club erg dankbaar voor.”

Ook vindt Aart het “oergezellig” bij de club. Hij vindt het mooi om te zien dat iedereen even belangrijk is of je nu vrijwilliger bent, in  het eerste speelt of in het bierteam. “Een overvolle kantine met feestgedruis vind ik prachtig, terwijl ik soms ook juist in stilte kan genieten als het rustig is op de club. Als er dan ergens op een veld nog een wedstrijd bezig is, waar je de geluiden van mee krijgt vind ik dat leuk om te horen.”

Volger van het De Alblas 1
Aanen volgt naast het derde ook de prestaties van het eerste en tweede op de voet. Aan de hand hiervan overlegt hij wekelijks met de gehele staf van 1,2 en 3 over wat er goed gaat en wat er beter kan. Wel is het voor Aanen lastig om de wedstrijden van het eerste live te zien, omdat zijn “eigen” derde vaak tegelijk speelt met het eerste. “Dit vind ik op zich wel jammer, maar als ik af en toe eens een wedstrijdje kan zien vind ik dat ook prima. Ik vind het vooral erg leuk wanneer ik jongens die ik in de jeugd heb getraind zie spelen in het eerste.”

Een stabiele tweede klasse worden
De huidige prestaties van het eerste elftal ervaart Aart als prima. Hij is ervan overtuigd dat ze dit jaar kampioen worden. “Het team speelt een stuk stabieler en volwassener dan vorig jaar en heeft de kwaliteiten voor de tweede klasse. Ze presteren prima en ik ben er van overtuigd dat ze dit seizoen kampioen worden. Daarnaast hebben we een goede jeugdafdeling met voldoende spelers, waardoor we iedereen op zijn eigen niveau kunnen laten spelen en ontwikkelen. Ik roep al twintig jaar dat we met De Alblas uit kunnen groeien tot een stabiele tweede klasser. Alleen moeten we dan wel onze eigen mogelijkheden zien en soms misschien overal nog net een stapje boven op doen. Mensen rond de club zeggen dan vaak, ach bij de De Alblas is de gezelligheid het belangrijkste. Hier ben ik het uiteraard mee eens. Echter ben ik van mening  dat dit prima hand in hand kan gaan met fanatiek trainen en je altijd maar willen verbeteren en ontwikkelen, als club, vrijwilliger, trainer of speler. Hoe beter je het spelletje kunt spelen hoe leuker het immers wordt”

Klik op De Alblas voor de laatste artikelen over de club.
Klik op De Alblas voor meer informatie over de club.          

Bij VV Rozenburg loopt de jeugd er netjes bij

Hun ‘imperium’ is de laatste jaren aardig uitgebreid. Een kledingshop hadden materiaalmannen Arie Doornhein (65) en Richard Kruithof (53) al bij VV Rozenburg, sinds enige tijd is ook een kleedkamer ‘opgeofferd’ voor trainingsmateriaal. “Het is nodig, hé.”

Doornhein en Kruithof laten vol trots de kledingshop zien aan de zijkant van het clubgebouw. Het rood en geel van VV Rozenburg voeren er een boventoon. Een paspop lacht je bij binnenkomst toe. “Dit is ons domein”, zegt Doornhein. “Kijk,”, vult Kruithof aan. “Alles ligt hier gesorteerd op maat. Daar heb je de kleine maatjes, daar de grotere.” Terwijl Kruithof dat vertelt is Doornhein aan het vouwen geslagen. “We willen het wel graag netjes en overzichtelijk houden.”

En dat is best een klus want alle jeugdleden van de club moeten van een tenue worden voorzien. Daar bovenop is er nog ‘winterse’ trainerskleding. “Een trui met lange mouwen voor de koude dagen.”

“Kijk, hier hangen ook de trainersspullen voor de trainers”, zegt Kruithof als ‘we’ in de andere opbergruimte zijn aangekomen. De oude kleedkamer hangt vol met tassen, dikke jassen en er ligt ook trainersmateriaal zoals hesjes en pionnen.

Een paar jaar geleden besloot het bestuur van VV Rozenburg de kledingzaken in eigen hand te nemen. “Voorheen kon je bij de sportwinkel op het dorp voetbalspullen kopen”, zegt Doornhein. “Maar dit systeem werkt veel beter.”

Dat systeem is dat de kledingbijdrage verwerkt is in de contributies. Het voordeel is ook dat alle jeugdspelers er op de trainingen hetzelfde bijlopen, want naast een wedstrijdpakket, met uiteraard het klassieke roodgele shirt, broekje en sokken van de club, is er een trainingspakket. “De uitstraling is veel beter” weet Kruithof, die behalve materiaalman nog een functie bekleedt bij de club. Hij is als teammanager verbonden aan de hoofdmacht.

Dat systeem met een eigen uitgifte verplicht VV Rozenburg wel om de zaken goed georganiseerd te hebben. “We maken de nodige uurtjes”, bekent Doornhein. “Het leuke van dit werk is dat je veel mensen ontmoet. Kinderen, moeders, vaders, opa’s en oma’s. Je maakt heel wat praatjes. Daar zijn we goed in.”

Met enkele honderden jeugdvoetballertjes zijn er weinig rustmomenten voor Doornhein en Kruithof in het jaar. “De drukste periode is natuurlijk de zomer”, zegt Kruithof. “Als de nieuwe teams zijn samengesteld is het bal begonnen.” Niet dat alle teams weer in het nieuw worden gestoken. “We gaan er vanuit dat kleding gemiddeld zo’n vier jaar meegaat. Als kinderen uit een maat zijn gegroeid en een nieuwe maat nodig hebben, kunnen ze zich bij ons melden en krijgen ze een ander setje”, voegt Doornhein toe.

“De zomer is ook het drukst omdat de club in die periode ook gemiddeld de meeste nieuwe spelertjes mag verwelkomen. Maar eigenlijk loopt het hele jaar wel door. Doordeweeks zijn we met de shop twee keer een uurtje open. Op zaterdag zijn we er vaak ook, maar dat is wel op afspraak.” Het duo registreert de voorraad goed. “We hebben van alle maten altijd wel iets in huis, maar je moet het goed bijhouden, want sommige maten gaan heel snel.”

De senioren zijn niet het ‘pakkie-an’ van Doornhein en Kruithof. “De teams hebben vaak eigen gesponsorde shirts. Soms zie ik wel eens mensen lopen waarvan ik zeg: dat kan echt niet meer in dat shirt. Dan zijn de kleuren helemaal vervaagd. Dat zeg ik dan ook.”

Klik op de link voor meer artikelen over vv Rozenburg
Klik op de link voor meer informatie over vv Rozenburg

‘Beul van de Heul’ is nu coach van Hoeven 4

Beroepswielrenner, fanatiek voetballer, maar inmiddels toch vooral coach van Hoeven 4. Want als je aan Corné van Rijen vraagt wat hij nou eigenlijk liever deed, is het antwoord van de voormalig ‘Beul van de Heul’ simpel: “Om te doen, vond ik voetbal veel leuker!”

Waarom? De oud-professioneel wielrenner weet het precies. “Wielrennen is individueel, als je vergat om te trappen, werd je gelost. Bij voetbal, kun je je altijd nog een beetje achter het elftal verschuilen.” Want hoewel de 56-jarige Van Rijen de twee sporten dus combineerde, liggen ze praktisch kilometers uit elkaar. “Precies het tegenovergestelde, je gebruikt heel andere spieren. Wielrenners worden bij een triatlon ook altijd laatste, die hebben geen loopvermogen.”

Vriendenelftal
Zelf had hij dat dus zeker wel. “Sinds mijn zesde ben ik hier lid van de voetbal, op twee of drie jaar na. Toen was ik er even tussenuit, naar Victoria’03. Daar zat ik op school en zaten mijn maten.” Uiteindelijk keerde Van Rijen, die in 1988 beroepsrenner werd, weer terug. “Van oktober of november, tot en met februari, deed ik voetballen. Voor de rest was ik aan het wielrennen.” Nooit bij het eerste, altijd in een lager team. En inmiddels dus al een jaar of twintig bij het vierde. “De saamhorigheid onder mekaar, het is altijd feest en gezellig. Het is echt een vriendenelftal. Vroeger gingen de vrouwen dan mee, waren we laat thuis.” Ook als jeugdtrainer maakte de oud-profwielrenner bij Hoeven de nodige uurtjes, maar zijn liefde voor het fietsen verloor hij nooit. En nog steeds niet. “Ik fiets iedere dag nog minimaal twee uur! Daarnaast wandel ik ook veel.” Dat doet Van Rijen, die ooit zesde werd tijdens wielermonument Parijs-Roubaix, overigens niet voor niks. “Een aantal jaar geleden heb ik een hartoperatie gehad, dus we moeten wel blijven bewegen.”

Toch betrokken
Wat dat betreft komt zijn fanatisme bij Hoeven 4 goed van pas. “We hebben nu zestien of zeventien man, die hebben bijna allemaal in de selectie gespeeld. Ieder jaar komen er weer een paar bij.” En dat merk je. “Ze hebben een goede basistechniek, dat is een voordeel. Eigenlijk heeft ons team geen zwakke plekken!” Zelfs zonder te trainen. “Met het team zelf niet, maar veel jongens geven ook jeugdtraining, dus die blijven wel bezig. Op donderdag sturen we via WhatsApp de opstelling voor zondag.” Met succes. “Vaak spelen we tegen jonge gasten, die tikken we gewoon weg. We doen mee om het kampioenschap!” Toch is dat van alles, niet het belangrijkste, benadrukt Van Rijen. “In de dug-out is het altijd enorm gezellig en na onze wedstrijd, blijven we hangen bij het eerste.” Hoe graag hij ook zou willen, meedoen gaat helaas niet meer. “Vijf jaar geleden kreeg ik het aan mijn hart, maar op deze manier ben ik toch betrokken. Dit vind ik net zo leuk.” Kleedkamerpraat, een biertje in de kantine en gezelligheid onder elkaar, daar draait het allemaal om. “Een beetje zoals vroeger, verhalen ophalen en ouwe-jongens-krentenbrood. Als je een leuk elftal hebt, komen ze toch wel. Iedereen heeft het naar zijn zin.” Want ondanks dat ze elkaar zo nu en dan belachelijk maken, dat hoort er nu eenmaal bij, doen ze niets liever dan winnen. “We zijn best behoorlijk fanatiek allemaal, dat blijft er toch gewoon in zitten…”

Klik hier voor meer artikelen over VV Hoeven.
Klik hier voor meer informatie over VV Hoeven.

Dubbel feest bij R.W.B.

Na de wedstrijd RWB-DHV had RWB het een en ander te vieren. In eerste instantie de 5-0 overwinning met daarbij het verstevigen van de derde plaats op de ranglijst. Dit deed RWB met Pupil van de week Maks Breedveld en Man off the Match Bram van Iersel. Maks Breedveld van RWB JO11-1 genoot ondanks het slechte weer van de wedstrijd, kreeg van scheidsrechter Harry Janssen de 2 euromunt en een medaille en na de wedstrijd van voorzitter Bas Bruurmijn de bal met handtekeningen van spelers van RWB-1. Voor het kiezen van de Man of the Match had RWB de Recreatiecommissie als VIP gasten uitgenodigd. Namens de Recreatiecommissie reikte Marion de Man aan Bram van Iersel de door BloemMarlou gesponsorde bos bloemen uit. De uitverkiezing was unaniem genomen en met een ware hattrick van Bram was dit ook geen verrassing. Na deze plechtigheid werd er door bestuur en jeugdcommissie aandacht besteed aan het 50 jarig huwelijk van Mari en Sjan Kraneveld. Beide zijn super vrijwilligers bij RWB. Mari als lid van de Jeugdcommissie en barmedewerker en Sjan als gastvrouw tijdens wedstrijden van RWB-1 en maakt op zaterdagen de kleedkamers schoon.

Naast de bloemen kregen Mari en Jeanne Kraneveld van Nicky Ligtvoet en Marco van der Hammen namens respectievelijk het Bestuur en de Jeugdcommissie een dinerbon aangeboden.

Klik op RWB voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RWB voor meer informatie over de club.

Trainer Rene Ribberink van Vliegdorp gaat vol voor handhaving

Vandaag gaan we in gesprek met Rene Ribberink. De hoofdtrainer van Vliegdorp heeft al de nodige ervaring opgedaan bij vorige clubs, maar dit seizoen wordt er alles aan gedaan om de huid zo duur mogelijk te verkopen.

Carrière
Zelf heeft Rene ook gevoetbald. Hij begon als zes jarige bij SEC, ging vervolgens naar Hees en koos toen voor zaalvoetbal. Dit was bij DVS en ook nog eens zeven jaar Nationaal PTT Zaalvoetbalteam. Terugkomend op zijn tijd bij SEC. Hier begon Rene in de jeugd en hij is geëindigd in zaterdag 1 samen met zijn zoon. ‘’Dat was wel een prachtig moment natuurlijk.’’

Als trainer heeft Rene een flinke lijst met clubs. ‘’Als trainer begonnen op 34 jarige leeftijd met trainen van SEC jeugd, vervolgens senioren SEC zondag 2, SEC zondag 1 en SEC zaterdag 1. Vervolgens De Zebra’s, Achterveld, Eemboys en nu Vliegdorp voor het derde seizoen en ook nog eens twee jaar bijgetekend.

De route naar Vliegdorp
‘’Ik ben bij Vliegdorp gekomen op uitnodiging van de TC om eens te komen praten. Dit gesprek verliep uiterst positief en ook de gesprekken daarna met bestuur en spelers. Club heeft een schitterende accommodatie en een enorme groei aan jeugd. Momenteel komen er 25 jeugdteams uit in de competities van de KNVB.’’

Vanuit Rene waren er ook een paar eisen om ergens in te stappen. ‘’Om ergens aan de slag te willen gaan moet het gevoel goed zijn en voor mij tevens heel erg belangrijk niet te ver van mijn huis. Heb geen zin dan langer dan 15 minuten in auto te zitten. Mijn voorkeur is natuurlijk om met mooi weer het fietsje te kunnen pakken. Voor mij ook belangrijk dat je kan samenwerken met een stabiel bestuur met een duidelijke visie. Al de door mijn genoemde punten zijn aanwezig bij Vliegdorp.’’

Doelstelling met Vliegdorp
Als Rene begint bij een club probeert die zich zo snel mogelijk thuis te voelen en met nul vooroordelen op de club te komen. ‘’De eerste jaren waren zwaar mede door de corona en het bouwen aan een bijna vrij nieuw team. Nederland heeft één miljoen bondscoaches en die lopen ook bij iedere amateurclub. De kunst is om te relativeren en een eigen visie te blijven volgen en de doelstelling te realiseren die het bestuur heeft meegegeven. Wat we willen bereiken is dat er over twee jaar een natuurlijk verloop komt dat de eigen jeugd de open gevallen plaatsen inneemt in de selectie.’’

Uiteindelijk wil Rene er voor zorgen dat iedereen drie keer per week met plezier naar de club komen. Als dat gebeurt dan is het seizoen zeker voor een deel geslaagd.

Vooruitblik op het huidige seizoen
‘’Momenteel staan we op een plek waar we niet willen staan. Dit jaar hebben we net iets meer pech dan geluk. Vaker niet een complete selectie dan wel. Belangrijke spelers hebben we lang moeten missen door zware blessures. We gaan onze huid zo duur mogelijk verkopen en proberen iedere resterende wedstrijd te winnen.’’

Klik hier voor meer artikelen over VV Vliegdorp
Klik hier voor meer informatie over VV Vliegdorp

Roy Rijntjes 100e keer voor VV Papendrecht

Recentelijk verdedigde Roy Rijntjes voor de 100e keer het doel van VV Papendrecht tijdens een officiële wedstrijd. Op zaterdag 1 april werd de aanvoerder en kersverse vader daarvoor in het zonnetje gezet. Uit handen van voorzitter Hans Jonker ontving hij een fraaie herinnering.

We feliciteren Roy Rijntjes met het behalen van de mijlpaal en hopen hem namens VV Papendrecht nog vele mooie reddingen te zien verrichten.

Klik op VV Papendrecht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Papendrecht voor meer informatie over de club.

‘We doen er alles aan om die meiden te behouden binnen RSV’

Toen zijn oudste dochter op voetbal wilde en ze bij RSV zochten naar een trainer, wist Maurice Bartels niet hoe snel hij in moest springen. Tien jaar en heel wat bijzondere momenten later, is het voetbaldier er nog steeds. Tegenwoordig als trainer/coach bij de MO17 van de club. “De spontaniteit en hoe ze met elkaar omgaan, dat is fantastisch om te zien!”

De nu 44-jarige Bartels speelde zelf jarenlang in het eerste, was penningmeester en is nu naast vrijwilliger in de kantine, dus trainer van de meiden. Een jaar of tien geleden begonnen bij de F’jes. “Mijn oudste dochter ging op voetbal, bij de jongens. Vervolgens ben ik als trainer, steeds met ze meegegaan.” Tot er in het seizoen 2018-2019 een afscheiding werd gemaakt. “Toen kregen we een MO11 en een MO13, op half veld.” Een goede keuze, herinnert hij zich. “Je merkte in de ‘E’, dat die drie meisjes een beetje buiten de boot begonnen te vallen. Vooral qua niveau. Ook mijn eigen dochter begon te twijfelen, of ze wel door moest gaan…”

Ouwehoeren
Inmiddels geeft Bartels, bij de MO17, allebei zijn dochters training. “Dat is voor mij natuurlijk wel ideaal, hoef ik niet te kiezen.” In de tussentijd, is er bij de club een hoop veranderd. “Moeders zijn gewoon de klassen op school langsgegaan, voor inlooptrainingen. Zodat meisjes kennis konden komen maken met voetbal.” Sindsdien lopen bij RSV 46 meiden op een totaal van 175 jeugdleden. En met drie meidenteams actief binnen de vereniging (MO13, MO15 en MO17) is de ambitie om de meidentak te laten groeien dus aardig gelukt. Met Bartels als trainer van de oudste leeftijdscategorie. “Enerzijds natuurlijk omdat mijn kinderen erbij zitten, maar anderzijds ook omdat ik het spelletje enorm leuk vind. Als speler zat het ook al in me, om teamgenoten neer te zetten en te coachen.” En daarnaast: “Is het ook belangrijk om iets terug te doen voor de vereniging.” En dus staat de oud-voetballer, samen met drie fanatieke collega-trainers, vol plezier op het veld. Al was het in het begin, best wel even wennen. “Er is natuurlijk wel een verschil, tussen het trainen van jongens óf meiden. Jongens zijn altijd intrinsiek gemotiveerd, meiden vinden het vooral leuk om samen wat te doen. Die blijven gerust een tijdje lekker ouwehoeren.” Toch ging die knop bij Bartels, behoorlijk snel om. “Het plezier dat ze hebben, maakt veel goed!” Ook tijdens trainingen. “In het begin moesten we echt nog trainen op de basis, zoals schieten of bewegen. Veel speelsters bij ons zijn laat begonnen, dat merk je. Inmiddels kunnen we ze echt nieuwe dingen gaan leren, zoals vrijlopen of ingestudeerde corners.”

Bloedfanatiek
Het niveau stijgt, de opkomst is goed en ook de betrokkenheid is hoog. Bartels geniet iedere keer dan ook opnieuw. “We proberen ook regelmatig leuke dingen te organiseren. Fleur Mol speelde vroeger bij RSV, ging daarna naar Sparta en speelt nu in de Eredivisie bij Excelsior. Laatst gingen we daar met z’n allen een wedstrijd kijken!” Ook op scholen, is de vereniging nog altijd actief. “We zijn een relatief kleine club, dus ieder meisje is welkom om mee te trainen. Dat beleid werpt toch zijn vruchten af, ieder jaar hebben we weer een mooie aanwas van nieuwe leden.” Al heeft dat kleine karakter, ook zo zijn nadelen, vertelt Bartels. “Onderling is het leeftijdsverschil soms best groot, dus ook in kwaliteit. Mijn oudste dochter is zeventien, de jongste vijftien, toch voetballen ze bij elkaar. Fysiek en mentaal is dat best een groot verschil.” Ook het ontbreken van een eerste damesteam, zou in de toekomst voor problemen kunnen gaan zorgen. “Nu nog niet, maar misschien hebben we er straks wel behoefte aan. We moeten er samen in ieder geval alles aan doen om deze meiden voor de club te behouden.” Volgend seizoen naar alle waarschijnlijkheid met hem én zijn collega-trainers, opnieuw voor de oudste meidengroep. “Het is gewoon leuk om ze iets bij te leren en dat terug te zien in wedstrijden.” Ook dat laatste, is een feest. “We zijn alle vier bloedfanatiek, misschien nog wel meer dan die meiden. Het is echt genieten als we winnen.” En dus hoopt Bartels, dat de komende maanden en jaren, nog heel vaak te mogen doen. “Aan ons als trainers, om die meiden uit te dagen, plezier te laten hebben en te helpen ontwikkelen. Zodat we ze niet verliezen!”

Klik op RSV voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RSV voor meer informatie over de club.

Broers Verloop: teamgenoten én tegenpolen bij VV De Zwerver

De broers Stef en Rick Verloop maken samen onderdeel uit van de hoofdmacht van eersteklasser De Zwerver, de club waarvoor hun hart al van kinds af aan bonst. De twee mogen dan echter familieleden en teamgenoten zijn, zij zijn ook tegenpolen van elkaar.

KINDERDIJK – Vraag Stef (22) en Rick (19) Verloop afzonderlijk wat de overeenkomsten tussen de broers zijn en in beide gevallen blijft het enkele seconden stil. Daarna volgt hetzelfde antwoord: ,,Er zijn meer verschillen tussen ons, want eigenlijk lijken we in weinig opzichten op elkaar.’’

Teammaten en tegenpolen, het tweetal maakt onderdeel van hetzelfde elftal, maar acteert op totaal andere posities. De karakters zijn anders, uiterlijk zijn er weinig overeenkomsten te bespeuren en ook in het dagelijks leven liggen hun werkterreinen op totaal verschillende gebieden. Stef is student Supply Chain Management aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam en werkt daarnaast bij de Sonneveld Group in Papendrecht, dat bakkerijgrondstoffen levert. Rick is in de sales werkzaam bij beveiligingsbedrijf Verisure.

,,Maar we hebben allebei voor ogen gehad dat we ooit samen in een elftal wilden spelen. Dat is in de jeugd een keer gebeurd, ik dacht in de D’tjes of C’tjes’’, werpt Stef op. ,,Vervolgens was het doel om  samen het eerste bij De Zwerver, de club die ons van jongs af aan na aan het hart ligt, te halen. Het is geweldig dat we dat nu samen kunnen delen.’’

De wegen van het tweetal kwamen weer samen op De Schans, nadat Rick een ander traject had gelopen. ,,Ik heb in de jeugdopleiding bij FC Dordrecht gespeeld, maar dat bleek uiteindelijk toch niet de juiste keuze voor mij te zijn geweest. Uiteindelijk ben ik teruggekeerd bij De Zwerver, waar ik me het prettigst voel. Een overstap naar een andere club? Dat kan ik me nou eigenlijk niet meer voorstellen.’’

Droompromotie
Onder trainer Joery van der Waal is het tweetal uitgegroeid tot vaste waarden in het eerste team van De Zwerver. ,,Ik speel in de aanval, Stef staat op het middenveld en coacht mij nog vaak al wordt dat steeds minder’’, vertelt Rick. ,,Ja, ik heb hem lang als mijn broertje beschouwd die ik moest sturen in het veld. Maar als ik naar zijn ontwikkeling kijk, dan moet ik tot de conclusie komen dat op termijn hij beter zal zijn’’, vult Stef aan.

,,Ik ben de balvaste speler van de twee, Rick moet het hebben van zijn snelheid en doeltreffendheid. Het is lekker voor een middenvelder als je een aanvaller in de diepte kunt wegsturen. Bovendien is hij de meer extraverte speler, ik ben introverter.’’ Rick stemt daarmee in: ,,We verschillen in ons gedrag. Ik voel me het lekkerst in de aanval, het is heerlijk om samen te spelen met Glenn Weijts die gelukkig weer terug is na zijn blessure.’’

Klik op De Zwerver voor de laatste artikelen over de club.
Klik op De Zwerver voor meer informatie over de club.